[Dorota Terakowska [w:] "Poczwarka"]

I Ty też bądź.

Oddychaj, mów, tańcz i śpiewaj.

Żyj. Skoro Ci dano, to nie po to, żebyś siedział na stołku i trafiał śliną w robaki.

Rozwijaj się i twórz.

Męcz się pracując i narzekaj, ale bądź.

Czuj, do cholery!

Śmiej się, jak chce Ci się płakać.

Nie myśl, że jesteś samotny, kiedy dobrze wiesz, że nie jesteś.

Pomyśl, czasem. Że inni mają gorzej, że tak naprawdę nie jest źle. W końcu masz co jeść i gdzie mieszkać.

Bądź Sobą - holistycznie i drobiąc się na krople myśli. A potem znów złóż się w całość.

I Żyj. Bo przecież to o to w Życiu chodzi.

...

..

.

Zęby, wciąż jeszcze mocno zaciśnięte,
Zimową bielą znaczą szczękę,
Lecz ciało ciepła już nabiera
Myśl, zazielenia się w jutro.

Do wykorzystania po uzgodnieniu daty z szefostwem. Całkiem to mi się podoba.

Dobrym przykładem tego jest bankowość elektroniczna w tym kraju, która niestety jest z 10-15 lat za naszymi polskimi bankami a przynajmniej moim BZWBK. No bo jaki normalny bank ma przy opcji logowania CheckBoxa ‘Save my logon credentials’ Jak pierwszy raz logowałem się do swojego banku to prawie upadłem z wrażenia. Owszem jest SSL no ale co z tego. SSL to ja mam jak łącze sie do serwerka w domu.. Szary user jak znam życie zaznaczy wyżej wymienioną opcje żeby ułatwić sobie życie, niech jeszcze siedzi w kafejce to powodzenia. Pomijam już takie zagrożenia jak co sprytniejszy malware/spyware bo tego typu soft rozwali w pył ten system zabezpieczeń robiąc zwykle zrzuty ekranu.

Największym security feature jakie zauważyłem w moim banku jest uwaga - hasło maskowane, gdzie wybieram sobie z ComboBoxa literki i cyferki, co już jak na UK wydaje się całkiem niezłe. Przeczytałem w jakieś gazetce typu PCcostam w pracy art, w którym mój bank dostał 4 na 5 gwiazdek w kategorii E-Security! (5 to juz kosmiczny poziom zabezpieczeń, który dostał tylko NatWestNiestety potem znów plama. Przechodzę do sekcji Money Transfer podaje dane etc. Klikam OK, i co.. pyta mnie o podstawowe hasło logowania nawet nie to maskowane

Moja rada dla wyspiarzy: Transferuj swoją kasę na polskie konto walutowe w normalnym banku albo zmień bank na NatWest, ponoć mają tam już tokeny albo.. nie korzystaj z E-Bankowości.

__________________________________________________________________________________________________
 
Głupich nie sieją.
Siedzę sobie opromieniany rytmicznymi rozbłyskami stroboskopowego światła i tak sobie myślę, czy to aby nie o mnie te słowa? Chciałbym w to wątpić, no chciałbym kurcze bardzo, ale jakieś ziarenko albo orzeszek, na barowym stołku zawieruszony uwiera mnie w dupsko, jak wyrzut sumienia.
Zachciało mi się empirycznie  poprzeć teorię, jakoby młodzież była wspaniała, niegroźna i przyjaźnie nastawiona do tych, co jej brzemię, przynajmniej fizycznie, już z barków zrzucili. Natężając, więc szare komórki (szare to są u normalnych ludzi, co je do pracy zaprzęgają, u mnie w bieli nieskalanej się pławią), jąłem szukać odpowiedniej metody.
Pierwszą - spacer w sobotnią noc, odrzuciłem posiadając resztki instynktu samozachowawczego.
Drugą – posiłek w studenckiej stołówce, skreśliłem z dwóch powodów. Po pierwsze: nie wiem czy takie jeszcze są. Po drugie: jeżeli są, młodzież chciałem wysondować, nie wytrzymałość własnego żołądka.
Gdzie zatem młodzież chodzi? Gdzie można ją spotkać w obfitości i w naturalnym dla niej środowisku?
Za moich czasów masowo chodziło się na dyskoteki. Słusznie mniemając, iż niewiele w kwestii młodzieżowej kultury może się zmienić, odnalazłem kilka w moim mieście. Wybrałem oczywiście największą, żeby ogląd na tę wspaniałość mieć jak najszerszy. Odziawszy się, znów mniemając, w ciuch młodzieżowy ruszyłem w miasto.
Auto przezornie zaparkowałem w pewnej odległości od miejsca doświadczeń empirycznych i przetuptawszy dziarskim krokiem kilkadziesiąt metrów stanąłem przed pierwszym problemem, bynajmniej nie akademickim.
Najpierw to ja muszę się jakoś przedrzeć przez zwartą grupę nasto- i dwudziestolatków szturmujących wejście. Na szczęście barczysty jegomość z karkiem grubości mojego uda, pilnujący, by walka przy drzwiach przebiegała w sposób zgodny z zasadmi fair play, bezbłędnie wyłowił czerwone odblaski neonów na moich zakolach i zachęcająco jął machać na mnie ręką. Małoletni rozstąpili się jak Morze Czerwone a ja przez moment poczułem się jak Jack Nicholson paradujący po czerwonym dywanie.
- Stówka – uśmiechnął się „kark”, przemawiając do mnie ludzkim głosem i wyciągając rękę.
„Droga jest droga empiryzmu, a chwila nie trwa wiecznie” - pomyślałem wręczając banknot, dając się jednocześnie ostemplować niewidocznym stemplem przed przekroczeniem progu świątyni bitów.
Trasę do barowego blatu pamiętam mgliście ogłuszony, tuż za drzwiami, miarowym dudnieniem i kakofonią świateł.
Świat nabrał niejakiego sensu po pierwszym drinku wciśniętym mi w dłoń przez życzliwego barmana. Nie wiem, dlaczego uśmiechał się z politowaniem. A może to była troska?
Pokrzepiony nieco zacząłem się rozglądać w poszukiwaniu przyjacielskich gestów, jakimi ta młodzież wspaniała miałaby mnie raczyć. Póki, co jedynie raczyłem się jej wspaniałością. Ta wspaniałość i kilka drinków doprowadziła mnie do wniosku, że ni jak nie da się oddzielić dojrzałego mężczyzny od samego mężczyzny, a wspaniałość jest wprost proporcjonalna do niedojrzałości zachowania. Niestety wniosek przyszedł, kiedy ja ze stołka zszedłem, dając się porwać transowemu rytmowi, więc mnie nie spotkał. Nie żeby taniec był zły, uwielbiam tańczyć, w parach szczególnie. Niestety moda poszła nieco do przodu, a ja nie poszedłem za nią, zatrzymując się gdzieś w połowie lat osiemdziesiątych ubiegłego stulecia.
Po kilku nieudanych próbach integracyjnych postanowiłem wrócić na barowy stołek. Droga nie była prosta, jakby sie zdawać mogło, skręcała do toalety... Były dwie, jedna bez kółka, druga trójkącika. Przy czym: ta bez trójkącika nie miała też kółka, a ta bez kółka nie miała trójkącika (tak nadmieniam żeby to było jasne). 
"Może ta dzisiejsza młodzież posiada talenta nieznane mojemu pokoleniu i takie drobiazgi nie są jej potrzebne?" Pomyślałem i zgodnie z własnymi przekonaniami otworzyłem te po prawej. Przy umywalce stały dwie panny z cudnej urody pępkami, więc wycofałem się szybko kierując się do drzwi po lewej. Na pewniaka pchnąłem je, jak John Wayne, te od saloon’u i wkroczyłem w świat… koedukacji. Całe szczęście, że oglądałem Ally McBill. Zamykając się w kabinie, słysząc za cienkim plastikiem dziewczęce chichoty i chłopięce rozbawione pomruki, poczułem się ciut nie na miejscu. Szybko opuściłem krainę, gdzie król już nie jest nigdy sam i przedarłem się zakosami do baru. Tu, wspomniane na początku, ziarenko vel orzeszek zaczęło mnie uwierać. Dotarło do mnie, że już życzliwości doświadczyłem. Nikt mnie, póki co, nie wyśmiał, od wujków, dziadków nie wyzwał. Wypiła nawet ze mną młodość zdrowie „troszkę starszej młodzieży”, co już samo w sobie stanowi pewien dowód na to, że nowe pokolenie jest przyjaźnie nastawione do świata. Mój eksperyment zaś zaczyna wkraczać na niebezpieczny grunt, wraz z uśmiechem i wilgnym wzrokiem, chyba dwudziestolatki, dwa stołki dalej. Zachowując resztki dojrzałej godności i rozsądku (jak bym go miał), pytając o drogę, dotarłem do wyjścia. Muszę uczciwie przyznać, że nie rzucił mi się w oczy, tak chętnie pokazywany przez filmowych twórców, obrazek z lekko przyprószonymi bielą nosami, ani połykanymi w pośpiechu pigułami, nieznanego pochodzenia.
Po samochód przyjechałem nazajutrz. Niedziela była piękna, słoneczna. Pospacerowałem trochę powolnym i dojrzale statecznym krokiem. Przechodząc zaś koło ulubionej kawiarni wstąpiłem na małą czarną i sernik na ciepło z zamiarem bliższego przyjrzenia się własnemu pokoleniu…

Ten temat męczy mnie już od miesiąca, odkąd wróciłam do biegania. Skąd ten kontekst? Ano stąd, że do stanu ciężkiego szoku nerwowego doprowadza mnie to, co za każdym razem widzę na Łosiowych Błotach; na marginesie przypomnę, że ich fragmenty są chronionym przez państwo polskie rezerwatem przyrody.

Las Bemowski w całości rezerwatem nie jest. Jest sobie po prostu takim niewielkim, niepozornym kawałkiem lasu, dawniej był częścią Puszczy Kampinoskiej, z którą łączność - po tym, jak zaczęły się rozbudowywać północno-zachodnie dzielnice Warszawy - została bezpowrotnie przerwana. W latach powojennych Las Bemowski upatrzyło sobie wojsko i założyło tu bazę radarową czy też radiolokacyjną, never mind; wojsko nabudowało w lesie rozmaitych umocnień, bunkrów, pozostawiło po sobie zasieki i obrośnięte roślinnością resztki wojskowej infrastruktury. Podobno - czytałam gdzieś - w okresie kolonizowania lasu przez armię, żołnierze sadzili tutaj własnoręcznie drzewka. W połowie lat 80-tych armia z lasu się wyniosła, do Lasu Bemowskiego weszli zwykli ludzie, mieszkańcy okolicznych miejscowości oraz oczywiście bemowiacy. Wydawać by się mogło: oddano nam las, wymarzone miejsce do spacerów i rodzinnej rekreacji, doceńmy to!

Niestety: wszędzie tam, gdzie w ilościach stadnych pojawia się Polak oraz wszędzie tam, gdzie mamy do czynienia z własnością wspólną, a także tam, gdzie nie ma pałkarza pilnującego porządku i wlepiającego mandaty - otóż wszędzie tam, w ślad za Polakiem, pojawia się beztroskie i bezmyślnie niszczenie wszystkiego dookoła oraz... śmiecie.

Wyróżniłabym kilka typów śmieci oraz śmieciarzy, którzy grasują po Łosiowych:

• Odmóżdżeni imprezowicze - typ najsilniej namnożony, który panoszy się wszędzie tam, gdzie państwo zasponsorowało lokalnej ludności ławeczki, wiaty piknikowe, małe drewniane kosze na śmieci. Ten typ charakteryzuje się ograniczoną zdolnością percypowania rzeczywistości, ponieważ nie wie na przykład, do czego służy kosz na śmieci albo popularne, tanie i do dostania w każdym sklepie worki śmieciowe. Każde miejsce, w którym rozpanoszy się imprezowicz, przypomina wkrótce pobojowisko: rozrzucone w promieniu stu metrów od miejsca imprezowania butelki szklane i plastikowe, plastikowe torby po chipsach, opakowania po mcdonaldach, papiery, kapsle, papierosowe pety. Krajobraz po bitwie.
• Śmieciarstwo miejscowe. Typ równie rozpowszechniony jak przyjezdny bezmózgi imprezowicz, ale trudniej zrozumieć jego intencje, bo przecież Zły to ptak, co swoje gniazdo kala. Jaki jest sens robienia wysypiska śmieci z lasu, który przylega do mojego własnego  domu? Pojąć trudno, ale zaobserwować za to łatwo: dzikie wysypiska śmieci w każdym, nawet najbardziej niedostępnym miejscu, gruz z budowy, stare opony (standard!), popsute lodówki (też standard), plastikowe odpady, jakieś zwęglone fragmenty czegoś nie wiadomo czego; są to śmiecie trudniejsze do usunięcia, niż te pozostawione przez imprezowicza, ponieważ ukryte są w leśnych zakamarkach i przyroda bardzo szybko je na swój sposób kolonizuje. Absolutnym kuriozum jest - muszę to kiedyś w końcu sfotografować - stelaż od wózka dziecięcego, który wisi na jednym z drzew, na gałęzi, na wysokości około pięciu metrów nad ziemią. Jakie motywy kierowały debilem, który ten wózek tam zawiesił, pozostanie na wieki zagadką.
• Bezmyślni spacerowicze. Gatunek, podobnie jak imprezowicze, na ogół przyjezdny, który traktuje Łosiowe, i słusznie, jako miejsce rekreacji. Że co pięć metrów, jak w Łazienkach, nie stoją tutaj kosze na śmieci, to jeszcze jednak nie powód, aby wygenerowanych przez siebie i swoje potomstwo odpadków nie zabrać ze sobą albo nie przenieść ich pół kilometra dalej do najbliższego śmietnika. Bezmyślni i rozkoszni spacerowicze popełniają grzech hipokryzji zachwycając się z jednej strony urodą rezerwatu, a z drugiej zostawiając w nim butelki po fancie, coca-coli i innych tego typu napojach, puste pudełka po papierosach, niedopałki, zużyte chusteczki higieniczne, plastikowe torebki po chipsach i słonych paluszkach, ogryzki jabłek - chociaż te ostatnie są akurat zupełnie niegroźne, bo rozkładają się na ściółce w przeciągu kilku dni.

Wydaje mi się, że biegacze nie zaliczają się do żadnej z tych kategorii. Co prawda ujrzałam ostatnio porzuconą beztrosko pustą butelkę po Gatorade i aż mnie zatrzęsło, gdy pomyślałam, że to mógł być któryś z "naszych", ale po namyśle skłaniam się bardziej ku opinii, że my - biegacze - raczej nie śmiecimy. Dlaczego? Po prostu nie leży to w naszym interesie.

Syf, jaki obecnie panuje na Łosiowych Błotach, przechodzi ludzkie wyobrażenie i psuje mi przyjemność z każdego biegu. Oczywiście - można by się czepnąć służb porządkowych, które takie publiczne lasy mają obowiązek sprzątać. Sęk w tym, że one robią to systematycznie. Tylko widocznie nie nadążają. Najbardziej dla nich wymagające są niedzielne poranki. Nie dalej jak w ostatnią niedzielę obserwowałam, już po zakończonym treningu, jak dwuosobowa ekipa, jeden pan w małej ciężaróweczce z odkrytą paką, a drugi uwijający się po terenie, sprzątali w pocie czoła burdel pozostawiony na WAT przez studencką młodzież, która imprezowała na stadionie poprzedniego wieczora.

Nawyki śmiecenia lub nieśmiecenia, jak zresztą wszystko co się tyczy manier, wynosi się z domu. Jeżeli więc młodzież mamy nieprzyuczoną do utrzymywania wokół siebie porządku, oznacza to, że i rodzice śmiecą ile popadnie. Młodzież za kilka lat zacznie płodzić i rodzić dzieci: co im przekaże w spadku? jakie wartości...?

Przypominają mi się pamiętne słowa:

I'd like to share a revelation that I've had, during my time here. It came to me when I tried to classify your species I realized that you're not actually mammals. Every mammal on this planet instinctively develops a natural equilibrium with the surrounding environment, but you humans do not. You move to an area, and you multiply, and multiply, until every natural resource is consumed. The only way you can survive is to spread to another area. There is another organism on this planet that follows the same pattern. A virus. Human beings are a disease, a cancer of this planet, you are a plague, and we are the cure.

Ot, pierwsza refleksja  nowego tygodnia.

Gdy zadzwonił - obudziłam się, a jakże. Budzik w moim telefonie wymaga kilku czynności, zanim wyłączy się jego natrętny świdrujący dźwięk. A więc trzeba wysunąć patyczek z obudowy (bo ten telefon to jest MDA), a następnie wykonać nim serię precyzyjnych sześciu dotknięć ekranu w różnych jego punktach. Dopiero wówczas budzik jest wyłączony lub też przestawiony na późniejszą godzinę.

A więc wydawałoby się, jest to na tyle upierdliwa czynność, iż największego śpiocha doprowadzi błyskawicznie do pełnej świadomości. Jednak nie mnie. To prawda: ostatnio czuję się wyjątkowo zmęczona i niedospana, i tylko to mam na swoje usprawiedliwienie. Nigdy dotąd nie miałam generalnie problemu ze wstawaniem o wyznaczonej godzinie. Ale ostatnio mam.

Wyłączywszy budzik, błogo spałam do 06:15, po czym zaczęliśmy z Piotrem motywować się nawzajem do wstania z łóżka. Zwlekliśmy się pięć minut później i był to już naprawdę przysłowiowy ostatni dzwonek. Moje poranne bieganie w każdym razie przepadło.

Sprowokowało mnie to do rozmyślań, jakiego rodzaju urządzenie byłoby w stanie postawić mnie na nogi. Przy śniadaniu Piotr opowiadał mi o jednym z modeli PDA Asusa, który to model ma dość nietuzinkowe opcje ustawień budzenia. Pierwsza opcja jest całkiem zwyczajna - po prostu wyłączasz dzwonek za pomocą standardowej kombinacji dotknięć ekranu. Średnio inteligentna małpa po kilku dniach wykona tę czynność bezbłędnie i zamkniętymi oczami, śpiąc nadal smacznie. Druga opcja jest już bardziej angażująca: otóż na ekranie wyświetla się kod liczbowy, który należy wpisać w specjalne okienko. Dodam, że kod trzeba wpisać poprawnie; dopiero wówczas znienawidzone urządzenie milknie. Trzecią opcję wymyślił zapewne człowiek, którego nie jest w stanie obudzić nawet grzmot przelatującego nad jego domem odrzutowca: na ekranie telefonu pojawiają się kulki, w dwóch kolorach, powiedzmy żółtym i czerwonym. Aby wyłączyć budzik, należy te kulki policzyć i wpisać w odpowiednie okienka ilość kulek żółtych i ilość kulek czerwonych. Oczywiście każdego dnia kombinacja ilości kulek w poszczególnych kolorach jest inna. Przyznam, że mi to zaimponowało.

Nie dysponując jednak tym nowatorskim urządzeniem, będę musiała znaleźć jakiś inny sposób na poranne budzenie o trudnych porach. Może po prostu zastosuję brutalne rozwiązanie i będę wstawała o piątej codziennie; czy przyzwyczaję się po kilku dniach?

Errata - Niech się stanie opowiadanie. 
"Niech stanie" może zabrzmieć dwuznacznie i mało poprawnie, w kontekście zwłaszcza.
____________________________________
Stoję i leję. Jezu, ale to fajne uczucie - lać.
Takie sikanie to frajda jak jasny gwint. Gdyby tylko nie ta rurka z przymocowaną na jej końcu butelką… Eee, co tam, po obchodzie ją wyjmą, a tymczasem leję sobie beztrosko i jest bosko. Wczoraj tak nie było.
Zabrali mnie z samego rana, zaraz po tym jak, nieświadom następstw, odlałem się przed operacją (nigdy nie miałem z tym problemu). Właściwie, co to za operacja? Laparoskopia to nie jest prawdziwa operacja, kilka dziur w brzuchu, które będą wyglądać jak blizny po postrzałach… Kurcze! Można do nich taką historię dorobić, że żadna laska się nie oprze! Trzeba tylko wymyślić jak w nią wpleść dwa zdania: „Co ty wiesz o postrzeleńcach?” i „ Nie chce mi się z tobą gadać”… To drugie to chyba rano? O czym to ja mówiłem...? Acha.
Odlałem się przed tym „laparoskopowaniem” jak baran jakiś, albo inny zwierz mało rozumny, wskoczyłem na łóżeczko a siostry powiozły mnie na blok operacyjny.
Ocknąłem się na "podwójnej" pooperacyjnej w towarzystwie Krzysia i tą rurką wystającą z brzucha. Jeszcze mi nie przeszkadzała, ba, nie wiedziałem, że ją mam.
Chociaż dopiero co otworzyłem oczy to i tak chciało mi się spać dlatego mało zainteresowała mnie pielęgniarka mówiąca „Na siusiu” stawiając w zasięgu mojej ręki kaczkę. „No jasne, że na siusiu” pomyślałem i zapadłem w sen. Gdybym sobie przypomniał, że to siusiu to czynność nadrzędna za nic bym nie zasnął. Oczy zamknąłem „W samo południe” otworzyłem koło „15.10 do Jumy”. Nade mną znowu stała pielęgniarka.
- I jak? Jest siusiu?
Co ona tak się przykleiła do mojej uryny?
- Nie
Odpowiedziałem i już miałem zapaść w dalszą drzemkę…
- Oj, to trzeba zrobić, bo będziemy musieli cewnikować.
Nie lubię tego słowa jeszcze bardziej od rurek wystających z brzucha. Spojrzałem na Krzysia, który z kaczką w dłoni patrzył na mnie nieprzytomnym, a jednak już przestraszonym wzrokiem. Poznałem po tej minie, że próbował.
- Ale ja miałem tam wszystko znieczulane. Nic nie czuję. Jak mam zrobić?
Wyszeptał trwożliwie.
- Niech się pan oklepuje.
Poradziła siostra wesoło i wyszła. Krzyś odprowadził ją tępym wzrokiem do drzwi, a ja brutalnie i bezdusznie roześmiałem się. Od razu dźgnęło mnie sumienie od środka tępym bólem i umilkłem łapiąc oddech. Przy okazji odkryłem rurkę i buteleczkę. Przez dren sączył się powoli krwistordzawy płyn. Kurna, to ze mnie? To dobrze, czy źle? Matko jedyna, ile tego ma wyciec? Dlaczego ta butelczyna taka mikra?
- Nie dam rady. Flaka tam mam…
Wdarł się między wewnętrzne rozterki głos współtowarzysza. Spojrzałem na niego. Lewą ręką uniósł kołdrę, a prawą sięgał gdzieś głęboko pod nią nadzorując uważnym wzrokiem czynności wynikające z „sięgania”. Pościel na jego łóżku poruszała się niespokojnie.
- Tylko sobie krzywdy nie zrób.
Poradziłem odwracając się. Facet majstrujący w tych okolicach przy drugim facecie jakoś mnie rozbił wewnętrznie. Dla złagodzenia wrażeń zacząłem się wiercić. Tak zeszła nam godzinka lub dwie do ponownego pojawienia się, w otwartych drzwiach sali, pielęgniareczki.
- Jakieś nowiny?
Nie wiem jak udaje jej się zawrzeć taki ładunek dobrego humoru w tak krótkim pytaniu.
- Ja nic nie czuję.
Oświadczył Krzyś kategorycznie postanawiając widocznie iść w zaparte.
- Wolno mi już pić?
Zapytałem przytomnie.
- Może pan sobie zwilżyć usta, ale proszę nie pić.
”No to jak ja mam się odlać? Przed operacją byłem w kiblu!” Zawołała przerażona wyobraźnia oglądająca właśnie cewnik ładujący się w…
- Do której mamy czas?
- O 18 kończę dyżur.
I wyszła.
Jasne! Idź sobie kobieto bez serca! Zostaw to wszystko w naszych bezsilnych, schorowanych dłoniach!
- Kurwa
Czego by o Krzysiu nie mówić potrafił w jednym słowie zmieścić wszystko to, na co mi było potrzeba kilku zdań. Chwyciłem kaczkę i wcisnąłem pod kołdrę. Przyszedł czas na czyn. Jednak od zamiaru do wspomnianego czynu droga daleka. Nierzadko przesiąknięta potem, nasączona czerwienią nabrzmiałej od wysiłku twarzy.
- Ni chuja  
Dotarło do mnie tuż przed 18.
- I jak?
Zapytałem bez sensu, odpowiedź bowiem padła z góry.
- Gdzie tam. Nawet goła dupa nie tchnęłaby w niego teraz życia.
Pożalił się przy akompaniamencie głośnego pierdyknięcia plastiku o metalową szafkę.
- A ja się odlałem wcześniej. Żebym mógł chociaż pić…
Zajęczałem spoglądając tęsknie na butelkę mineralnego żywca.
- Miałeś kiedyś cewnik?
W zadanym pytaniu zabrzmiało wyraźne zaniepokojenie.
- Miałem. Podobno wiele zależy od tego kto i jak zakłada. Może boleć jak cholera. Potem to też żadna frajda.
- Kurwa
Znów celnie podsumował Krzyś.
- Pewnie zaraz przyjdzie?
Nie przyszła aż do 19.30. Objawiła się podwójnie, jako nowa, nocna zmiana.
- Jak się panowie czują?
Zapytała troskliwie chyba ta ważniejsza. Przysiągłbym, że obłudnie, bo zaraz padło:
- Kaczuszki pełne?
No jasne, że pełne! W mojej, na ten przykład, jest pełno powietrza, aż po sam wylot!
- Jeszcze nie? Umówmy się tak: Macie czas do 21. Połóżcie się na boczku i samo poleci. Jak się nie uda to nie będzie wyjścia, więc się postarajcie. Możecie się trochę napić, mały łyczek.
Ta milcząca przytaknęła i zostawiły nas. Rzuciłem się na wodę. Wciąż jest nadzieja…
Jeden mały łyczek, drugi mały łyczek, trzeci mały łyczek… Nie mówiła ile tych łyczków, tylko, że małe. Po piątym zdałem sobie sprawę, że jestem pełny, co w niczym nie ułatwiało sprawy. Położyć się na boczku... Na tym bez rurki znaczyło patrzeć na Krzysia podczas czynności pojedynczo intymnej. Krzysiu też się na mnie gapił, tak mu wypadało ze szwów.
Do dupy z takim laniem! Zakorkowałem się na dobre. O 20.30, tonąc w pocie, skrajnie wykończony, błagałem o śmierć. Miała mnie gdzieś, nie przyszła. W akcie desperacji przekręciłem się na ten „zarurkowany” bok. Na bezdechu skupiłem całą wolę i resztkę sił. W głowie zaczęło szumieć jak po bąbelkach…
Tryumfalne „Cha” i potężne westchnienie pełne ulgi oznajmiło mi tryumf Krzysia nad martwą postacią rzeczy. Spiąłem się jeszcze mocniej w sobie i…
Wzruszenie było tak silne, że pociekły mi także łzy. Odstawiłem chlupoczące wesoło narzędzie tortur na szafkę.
- Zapaliłoby się teraz…
- No
Wyszeptałem przez łzy. Było bosko, prawie beztrosko.

2 stycznia 2008

10 lutego 2008

16 lutego 2008

a potem była burza śniegowa z piorunami i opady jakich to miasto nie widzialo od wielu lat. Zamiast wiosennych tulipanów i innych żonkili natura podarowała wszystkim kobietom kolejną dawke białego szaleństwa...

8 marca 2008

i 9 marca 2008, kiedy to miasto zamieniło się w miejscowość górską z saneczkarzami, narciarzami i innymi miłośnikami sportów zimowych. Niektórzy nawet zamiast aut parkowali narty pod domem...

Nie muszę dodawać, że wszyscy już mają nadzieję, że to już koniec na ten rok i u nas też zjawi się kiedyś wiosna...

A teraz kochani to, co najważniejsze, miejsce które skłoniło mnie do napisania tych kilku zdań (mam nadzieję, że Autorka mi wybaczy)

                                     CZKAWKA CODZIENNA 

"Chcesz zaimponować swoim znajomym wiedzą na temat seksu? Wyślij sms, a będziesz
dostawał interesujące ciekawostki na ten temat..." - dałam "", ale tak naprawdę, to raczej jest tylko podobne, do tego 'ogłoszenia'.

Ciekawe, co tam ludziom piszą...

Bo mnie na przykład, podobała się informacja z porannego "Mad Labs" - program National Geographic albo z Discovery Channel, możecie uściślić. No, ale w każdym bądź
razie pan naukowiec, pokazywał ślimaki, w dużym zbliżeniu. Rzecz się miała tyczyć ich
wyginięcia,czy ochrony, nie wiem, akurat byłam w łazience, jak o tym mówili. A potem
było coś o podaniu im Prozacu, i informacja, że po nim, ślimaki mogą wybrać płeć, czy coś
takiego. I większość,nawet te niby żeńskie, wybierają być panami ;) I wiecie co? Mają
erekcję przez 48 godzin!!
Pan lektor skwitował to "Pozazdrościć..." Tyle, że podobno ta erekcja nic nie daje, bo te
męskie,ale żeńskie nie są w stanie kopulować jak stuprocentowo męskie osobniki.
Pozazdrościć..?

- To jest ten sam, co tutaj? (oba zdjęcia faktycznie pzedstawiały, jak się dowiedziałam, wciąż
jeszcze aktualnego bożyszcza nasto..znaczy się, dziewczyn - Justina T.)

-  Tak, ten sam, Dżaastiin... (odpowiada M. numer 2)

- Tu jakoś mądrzej wygląda (Stwierdza M. numer 1, a Dżastin siedzi, i udaje, że myśli)

JA:

- A to on w ogóle wygląda?? (Lekki szok..?)

Wzrok M. numer 2 i M. numer 3, dosłownie palił się do tego, by mnie killnąć na miejscu.

Uch, ludzie, nim naprawdę się jeszcze można zachwycać? A może: dopiero teraz Znaczy w sumie są gusta i bezguścia,ponoć należę do tych drugich, możliwe całkiem,
ale jaaa... Dżastinem się dzieciaki podniecały razem z całym N'Sync i innymi
bekstritbojsami...  I to było bardzo dawno...

Mieć plakat Dżastina nad wyrkiem, i zasypiać i budzić się `przy nim`? O niee...
...jakie szczęście, móc mieć bardziej przyziemne marzenia:)

A do tego wszystkiego zmarł Gustaw Holoubek i z tego powodu jest mi po prostu smutno...

Najlepsza reklama, jaka ostatnio była w naszej telewizji ;)