Omdat niet kon worden vastgesteld om wie het precies ging, werd de hele terminal ontruimd en moesten honderden mensen opnieuw door de poortjes. Twintig vluchten werden uitgesteld, waaronder ook die van andere luchtvaartmaatschappijen. Duizenden reizigers werden gedupeerd.

Nog geen week geleden maakte Quantas een zelfde blunder. Een woordvoerder van Brisbane Airport Corporation zegt 'niet blij' te zijn met de gang van zaken. Er zouden inmiddels gesprekken gaande zijn om een derde afgang te voorkomen.

PS. De trein naar Amersfoort, Apeldoorn Deventer, Almelo, Hengelo, Vleuten, Woerden, Praag, Warschau en Kopenhagen vertrekt om 34 over het hele uur van spoor 1. Let op, wel vooraan instappen. En de intercity is eerder in Amsterdam.

De vlucht heeft een vertraging van zo'n 24 uur omdat er een technische storing was opgedoken bij het vliegtuig waar ik vandaag normaal mee moest vliegen. Achteraf gezien leek het me dan toch wel beter om tot morgen te wachten in plaats van het technisch defect vast te stellen eens we in de lucht hangen.

Die man wist me in elk geval vriendelijk af te wimpelen met een kaartje waarop een telefoonnummer en e-mailadres stonden. Hij verzocht me vriendelijk om mijn klachten telefonisch over te maken. Ik was zodanig onder de indruk van het hele gebeuren dat ik me dan maar vriendelijk heb laten afwimpelen.

Het frapante aan het hele gebeuren was dat SN Brussels mij wel degelijk op voorhand had ingelicht over de vertraging. Dit wel 10 minuten voor mijn vlucht zou vertrekken en dan nog wel via e-mail. Van een klantvriendelijke aanpak gesproken....

Maar ik haat thuiskomen met zweet dat langs mijn nek, armen en benen naar beneden druipt, duffe kantoren, nog duffere buitenlucht, te warm om te bewegen, te warm om stil te liggen
Ik haat piektreinen die bestaan uit 6 wagons, waarvan er 3 afgesloten worden omdat de airco niet meer werkt.
Ik haat in een trein staan die uit 3 overvolle wagons bestaat en dan geconfronteerd worden met je eigen zweet en vooral het geurende zweet van anderen.

Maar gelukkig was het niet onze trein die daarna een tijd heeft stil gestaan door een brand. En gelukkig  was er een slimme Cola-light man (ja echt!!) die een open raam vond tussen de treingedeeltes dat wat verfrissing bracht aan ons dames en alles een beetje draaglijker maakte

Met andere woorden ... laat dat onweer maar komen.

De vakantie zit in mij, en in de blogosfeer ook, zo lijkt het. Dus: even een korte update, voor ik weer verder ga genieten van de zee van tijd die ik heb om de dingen te doen waar vakantie voor dient (zoals daar zijn: het repertoire uitkiezen voor een soort van Elle goes classic op 17 en 18 oktober - check onze site!, Mario Kart spelen op de Wii, de boeken lezen die niet op een of andere blandijnliteratuurlijst voorkomen, cruisen met mijn liefje en duust films en series (her)bekijken. Maar ook: mijn cursussen samenbinden en opbergen, mijn kamer en bij uitbreiding de rest van het huis schoonmaken en beginnen aan de secundaire literatuur voor mijn thesis. Gelukkig zijn alle bibliotheken van de Blandijn gesloten tot 28 juli ^^. De laatstgenoemde dingen zijn dus voor volgende week.)

De Valras-Plagereis was leeeuuuk! Elke dag 30°C, luieren op het brede zandstrand met een beignet of een Magnum in de hand, de zee die voor verkoeling (en vernieling van tennisrackets) zorgde, cultuur in Béziers en Carcassonne, lekker eten... C'était vraiment chouette enal. Aan de mensen die van ons kaartjes hebben gekregen met verhalen over leeggepompte magen na 12 tequila's, 2 flessen witte wijn en 5 mojito's, over dansjes op de tafels van het nabijgelegen truckerscafé en over het aantal bedpartners van een van ons: 't was een grapje! Dat van George Clooney die voor ons pizza maakte was dan weer wél waar.

Het enige minpuntje aan de reis was onze thuiskomst: normaal moest onze TGV zaterdagnacht om 00h20 in Brussel Zuid aankomen. Ik lag in mijn bed om 4h30.
Wat was er gebeurd? In Lille Europe, op nog een halfuurtje treinen van ons eindstation, bleef de TGV plots verdacht lang stilstaan. Na drie kwartier kwam er een SNCF-meneer zeggen dat iedereen moest uitstappen omdat de trein toch niet meer zou verderrijden. Er was geen Belgische conducteur aanwezig die de Franse moest aflossen. Tot twee uur des nachts hebben we daar zitten wachten op een autocar die ons naar Brussel zou brengen ("hij is hier zeker binnen een half uur" - "Kleine correctie: nog een uurtje wachten" - na dat uurtje: "nog een kleine twintig minuten en u kan op de bus stappen"). Om de tijd te doden, maakten we dus maar bewerkingen van bekende trein-hits: "'k Neem vandaag geen trein om bij jou te zijhijn", "Met de trein naar Brussel - tsjoeketsjoeketuut - Dat lukt vandaag dus niet - tsjoeketsjoeketuut" en "In een klein stationnetje, diehiep in de nahacht, stonden 80 reizigers, lekker in de kou, want het machinistje wou niet draaien aan zijn wieleke, akke akke tuut tuut, hier blijven wij". Filmmateriaal op aanvraag :-).
Maar kijk, om half vier waren we in Brussel, en na een kleine 5 minuutjes wachten op mijn ontvangstcomité, dat daar dus al stond vanaf middernacht en om de tijd te doden eens naar de luchthaven en naar Steenokkerzeel was gereden om te kijken hoe de vliegtuigen daar landden en opstegen (mijn neef die piloot wil worden behoorde namelijk ook tot dat ontvangstcomité), kon ik eindelijk in de auto richting hometown Zottegem stappen. Wat een "avontuur".

Op vakantie ook twee boeken uitgelezen: Liefde in tijden van cholera van Gabriel Garcia Marquez en Godin van de jacht van Heleen van Royen. Toen ik de laatste bladzijde van het eerste boek kon omslaan, was ik opgelucht: ik was er geraakt! 't Is een prachtig verhaal, maar Marquez vertelt echt wel op een uitgesponnen, trage manier. Het tweede boek had ik dan weer uit op één dag, het bevat dan ook heel wat minder "literair kapitaal" dan Marquez' werk. Van Royen toont ons het losbandige leven van de getrouwde Diana, die er enkele minnaars op nahoudt. De stomende scènes, de snelle vertelstijl en de haast cynische manier waarop "huiselijke trouw" en de abortusproblematiek behandeld worden, maken van dit boekje ideale strand- of zwembadlectuur. Nu ben ik bezig in Duizend schitterende zonnen van Khaled Hosseini, een korte bespreking volgt later!

Tot slot nog een kleine oproep aan jullie allemaal: een goede vriend van mij en begenadigd DJ, Fragment Q (a.k.a. Hertmand ^^) doet mee aan een wedstrijd van Jim Maniacs en 10 days off. 't Is een kleine moeite: zouden jullie hier even willen stemmen op hem? Hij staat bovenaan helemaal rechts, lijkt op de denker van Rodin met een rood T-shirt aan en een plaat op z'n hoofd. Vielen Dank!!

Wat er onderweg is gebeurd? Véééél stil gestaan door één of andere brand in Brussel-Noord. Als je weet dat die rit amper 15 minuten duurt, snap je dat mijn humeur intussen al serieus minder was.

Vervolgens hadden Valérie en ik problemen met het vinden van de locatie. Of vind jij het normaal dat een straat aan de ene kant zus heet en aan de overkant zo? Only in Brussels ;-)

En net toen we besloten om ons verdriet te gaan 'vervreten' in de plaatselijke Quick of McDonald's, hadden we het gevonden. Na wat -héél gênant- getuur door het raam, gingen we toch naar binnen.

Meteen al overspoeld door de sponsors. Hoofdsponsor was Duval Guillaume, een reclamebureau waar ik op het werk ook al mee te maken heb gekregen. De chaos die zich gisteren bij Brussels Airlines voltrok (de hele Justine Henin-affaire) werd zelfs vernoemd door één van de sprekers. Vooral de drie flashy Senseo-apparaten trokken mijn aandacht. Later bleek dat die ook te winnen waren! In het midden van de tafel stond een enorme toren met Lotus Speculaaspasta (of was het nu speculoos?). Haast nergens meer te vinden, je kan je dus inbeelden hoe graaiende girl geeks een potje probeerden te veroveren...

Onder de aanwezigen wel enkelen herkend (al hielpen de naamkaartjes ook veel), zoals (ex-baas) Clo, ex-klasgenoot Kathleen aka Kleintje, blogsters Lamazone, Imke Dielen, Tantieris, etc... Soms leek het wel op BV-spotten!

Maar dé ster van de avond was toch wel Rolly! Dit kleine muziekrobotje van Sony heeft ieders girl geek hartje gestolen. Die lichtjes, die move'kes! Of hoe een gadget ook écht schattig kan zijn...

Conclusie: ik was blij dat ik erbij was, al had ik misschien ietsje meer van de avond verwacht... Al ligt dat waarschijnlijk aan het lange wachten in de trein. Maar volgende keer ben ik er weer bij, dat is een feit!

Cappuccino en een bounty gekocht.
En een gratis krant: De Pers.
Om de tijd te doden.Wat dus eigenlijk niet kan, de tijd doden.
Rare uitdrukking eigenlijk.
Mits Vadertje Tijd echt bestaat en ik een killer-instinct zou hebben.
Misschien ben ik wel in staat om te moorden, maar nu even niet.
Veel te warm.

Na een minuut of twintig komt mijn trein eraan.
Zo gaat dat.
Het is mijn trein, terwijl er niets is dat van mij is.
Ik heb min of meer een plek gehuurd, omdat ik een kaartje heb.
Maar de trein is niet van mij.
Ook weer zoiets geks.

Ik stap in mijn trein en zoek een plek.
Het is een dubbeldekker, dus eerst boven kijken.
Dat heb ik graag, zo'n bovenplek.
Beetje over het gepeupel heen kijken.
Het is tenslotte mijn uitzicht, het zijn mijn weilanden en het is mijn voorbijtrekkende landschap.

Maar boven is geen plek meer.
Allemaal gele en roze mantelpakjes met veel te rode lippenstift, handtasjes en rollen peperpmunt.
Voorheen zou ik niet zo merkbaar verveeld en geïrriteerd hebben rondgekeken en weer terug naar beneden zijn gegaan.
Ik zou, tegen mijn zin in, een plekje naast een van deze veel te opgewekt grijze dames uitgekozen.
Mezelf een laffe lul vinden, omdat ik het zo gek vind om een coupé binnen te lopen en me vervolgens te bedenken.

Nu niet.
Ik ben dapper en heb schijt aan alles.
Ik keer bij het zien van deze troep bruine panty's en kunstgebitten resoluut om en loop naar beneden.
Kijk, hier is het ineens heel rustig.
Op het blikken geluid van een telefoon na waar een heel zeikerig R&B-deuntje uitkomt.
De laatste trend in personal audio-land: zet je persoonlijke tooltje lekker hard aan, zodat iedereen kan meeluisteren.
Ja, ik ben de opperzeikerd vandaag.

Ik lees mijn krant en verbaas me over de inhoudsloosheid ervan.
Enorme artikelen die de verwachting wekken dat ze de achtergrond van een bericht zullen schetsen, maar het blijken steeds loze stukken tekst te zijn.
Vind ik.
Maar oké, het is leesvoer.
Blijkbaar de nieuwe vorm van fast leesfood.

Daarna verder in mijn boek.
Want in de trein wil ik lezen.
Geen treinrit zonder letters.
Zelfs zonder boek of krant lees ik.
De letters in de coupé. Het aantal zitplaatsen bijvoorbeeld.
Namen van fabrieken.
Reclameborden op het tussenstation.
Al dat soort onzin.
Maar ik moet het lezen.
Dwanglezen.

De rit duurt een uur en ik moet overstappen op Rotterdam Centraal.
Mijn trein heeft vertraging opgelopen, want er zat een goederentrein voor.
Niet heel handig.
Nu heb ik wel echt een trein gemist.
Mijn overstap op CS.
De trein naar Rotterdam Alexander.
(Maar, hoe kun je eigenlijk iets missen wat je nooit hebt gehad?)

Net voordat we op Centraal aankomen wordt mijn schuin-tegenover-mij-buurman gebeld.
Een telefoon van het type koelkast en met een veel te hippe beltoon.
Tenminste, gezien zijn verdere outfit (vooroordeel, ik weet het): driedelig zwartgestreept en een blik die wil uitstralen dat hij wel heel belangrijk is, want zijn telefoon gaat.
Hij geeft aan de beller door waar hij zit en dat hij vertraging heeft.
Gek, mensen hebben vaak de neiging om dat soort mededelingen te dramatiseren: "Ja, die NS is weer eens te laat. Ja, man, schiet niet op. Ja, nee, Rotterdam, dus ik ben er met een minuut of tien."
Er volgt nog een nietszeggend onderonsje.
Een giebeldingetje van verstandhouding ten opzichte van die NS.

De man doet zijn telefoon in zijn jas, pakt zijn aktetas en staat op.
Voor het gemak laat hij zijn lege, ingedrukte blikje Red Bull en aangebroken zakje Lays Naturel op het tafeltje liggen.
Terwijl hij wegloopt kruisen onze blikken elkaar.
Ik kan het niet laten en zeg:"Je kunt het ook even opruimen."
Hij zegt:"Huh?"
En ik herhaal mijn zin.
De man aarzelt een halve seconde, draait zich terug naar zijn plek en ruimt de zooi op.
Dan keert hij zich weer om, keurt mij geen blik meer waardig en loopt naar het balkon.

Even later loop ik trillend van triomf  en met een zoemend hoofd naar mijn perron.
Mijn trein staat al klaar.
Ik, De Wereldverbeteraar, stap in en ik pak mijn boek weer.
De tijd laat zich als vanzelf doden.

Niet meer, niet minder. Moeilijk is dat zelfs niet!

Maar mag je dat ook van andere mensen verwachten? Blijkbaar niet. Ik snap dat sommigen nu eenmaal niét stipt zijn, maar wat is dan het nut om een tijdstip af te spreken als je weet dat je de afspraak toch niet kan nakomen?

Ik wacht nu al sinds 9 uur om te starten met een redelijk belangrijke meeting. Beginnen aan ander werk zou nutteloos zijn, omdat ik het toch niet zou kunnen afwerken. Eerst werd de meeting één uur uitgesteld. Dan 10 minuten. Nu voor onbepaalde tijd... En ik stond telkens klaar aan de meeting room, met pen en papier in de aanslag. Tevergeefs. "Ik kom je wel halen", zeggen ze dan. Dus nu zit ik hier. Waiting. And blogging.

Nu, sinds ik hier werk, heb ik mijn verwachtingen qua stiptheid al wat bijgesteld. Zo weet ik dat mijn manager haast nooit op tijd is voor een meeting, net omdat haar dagen ervan vol zitten. Meetings lopen meestal uit. En, zo geeft ze zelf toe, ze is nu eenmaal niet stipt. Omdat 't zo'n toffe madam is, vergeef ik dat haar maar al te graag. En neen, ze leest deze blog niet! No bazenpoeperij for me.

Tja, als je voor een luchtvaartmaatschappij werkt, is de stiptheids-issue dagelijkse kost. Denk maar eens aan mij als je volgende vlucht vertraagd is. Want als het van mij afhing, vertrokken alle vluchten, jawel, stipt op tijd!

• 07:03 - 08:21 (+04).
• 16:57 - 18:36 (+01).

di 01/04

• 07:03 - 08:24 (+07).
• 16:57 - 18:35 (+00).

wo 02/04

• 07:25 - 08:41 (+00).
• 16:57 - 18:35 (+00). Wederom slechts twee stelletjes tussen Antwerpen en Geel. Dit is zelfs tijdens de vakantie veel te weinig voor het eerste deel van dit traject.

do 03/04

• 07:25 - 09:07 (+26). Te laat vertrokken in Herentals. Traag gereden + een komieke aankondiging tussendoor die beweerde dat we aankwamen in Tielen. Op het einde werd deze trein ook nog omgetoverd tot stoptrein. Resultaat: gemiste aansluiting in Antwerpen.
• 16:57 - 18:35 (+00).

vr 04/04

• 07:03 - 08:20 (+03).
• 16:57 - 18:35 (+00). Op naar de volgende week!

• 07:03 - 08:42 (+25). Onaangekondigde staking = kak.
• 16:57 - 19:10 (+35). Treinen schrappen 1 minuut na voorziene vertrektijd = dikke kak

di 11/03

• 07:30 - 09:05 (+24). !!! 20 minuten staan wegwaaien in Antwerp Berchem. Waarschijnlijk enkele medewerkers die niet doorhadden dat de staking de dag ervoor was..
• 17:42 - 19:00 (+04).

wo 12/03

• 07:03 - 08:18 (+01).
• 17:42 - 18:55 (+00). Grmbl, vergeten te kijken.

do 13/03

• 07:03 - 08:19 (+02).
• 16:57 - 18:35 (+00).

vr 14/03

• 07:03 - 08:17 (+00).
• 16:42 - 17:58 (+03). Positief einde van de week.

Gelukkig zorgde de NMBS meteen nadat deze gedachte in mijn hersenen opborrelde voor het vermaak. Want het was duidelijk dat ik daarvoor niet echt op mezelf kon rekenen. Allereerst werd de reden van de vertraging omgeroepen (door vertraging gebrek aan materieel en daardoor vertraging) en dat zelfs in vier talen (4 x zo veel plezier! Vooral de Duitse variant was genieten).

Vervolgens werd de meute reizigers verzocht van perron te veranderen, waar we dan ook een paar minuten zoet mee waren. Daarna konden we banden scheppen met lotgenoten door te zeuren over de aankomst van een belachelijk kleine trein voor zo veel mensen. Ten slotte kwam daar geheel buiten onze verwachting een deus ex (trein)machina aan die vakkundig door een spoorwerker aan de minitrein vastgeklonken werd. Spektakel! Jammer dat de meeste reizigers te druk bezig waren met zuchten en mopperen om hiervan te genieten.

En mag ik u een geheim verklappen van een doorgewinterde pendelaar (en hiermee bedoel ik mezelf)? Bij grote treinvertragingen en overvolle voertuigen mag je zonder je schuldig te voelen, plaatsnemen in eerste klasse. De conducteur komt in de meeste gevallen geen kaartjes knippen (mensen kunnen soms nogal beginnen zeuren tegen de man of vrouw die gewoon maar zijn werk doet). Durft de kaartjesknipper toch nog langs te komen, dan zwijgt hij meestal als je niet echt het juiste kaartje hebt om je te mogen nestelen in de dikke zetels van eerste klasse. Maar vertel het niet verder, of ik heb de volgende keer geen plaats meer...

• 06:25 - 08:03 (+00). Zelf overstap gemist in Antwerp Centraal.
• 16:42 - 17:59 (+04). Netjes

di 04/03

• 07:03 - 08:17 (+00). Te laat, maar vergeten te kijken.
• 16:57 - 18:35 (+00). Via Antwerp Centraal, daar de l-trein Mol-Neerpelt grandioos gemist => alternatief via trein Antwerp-Turnhout. Overstap festival!
  Bxl-Antwerp: Net geen beestenvervoer, zo druk, overal rechtstaan. Sterk verminderde snelheid vanaf Kontich regio.

wo 05/03

• 07:03 - 08:33 (+16). Te laat!
• 16:42 - 17:59 (+04)

vr 07/03

• 07:03 - 08:21 (+00).
• 16:42 - 18:09 (+14).

De inspiratie voor een enthousiaste België-blog kwam uit onverwachte hoek. Een weekje Nederland deed wonderen. Noem me wispelturig, maar ik ben niet te trots om toe te geven dat ik behoorlijk overdonderd terug kwam uit Nederland, ja zelfs genoot van de rust op de terugweg. In de Belgische treinen zitten geen mensen die het fijn vinden hun domheid te etaleren door zich luidkeels te mengen in discussies over Joran van der Sloot: Deed 'ie het of deed 'ie het niet.
Bovendien was het na een week vertraging op vertraging ("Geachte reiziger, we hebben te maken met een onbekend technisch probleem" en dit in vrijwel elke trein) een verademing dat alles op tijd reed. Stakingen brengen mij niet uit mijn humeur -mits vooraf aangekondigd-, belachelijke argumenten voor vertraging wel. En dan heb ik het nog niet eens over de veel goedkopere treinkaartjes, lagere boetes bij overtreding en raampjes die nog lekker ouderwets open kunnen als je wind wilt happen.

Meestal reis ik niet met de trein, maar lift ik naar Nederland. Ik heb hierdoor ervaring met liften in Nederland in België. Van de 4 liften die ik nodig heb om Goes te komen, worden er altijd minimaal 3 aangeboden door Belgen. Ik sta in België tien minuten op een liftplaats voordat ik opgepikt wordt. Ik heb oogcontact met alle automobilisten, die meestal met armbewegingen duidelijk maken hoe spijtig ze het vinden dat ze niet mijn bestemming hebben. Er hangt een opgewekt sfeertje op de tankstations en carpoolplaatsen, en meerdere malen trof ik mensen die een eind wilden omrijden om mij een optimalere liftspot te bezorgen.

Vergelijk dit met Nederland. Er wordt geclaxonneerd, mensen steken hun middelvinger op, hangen uit de ramen, lachen je vierkant uit of schreeuwen: neem toch een OV! Ik blèr natuurlijk als echte Nederlander net zo onbeschaafd terug, maar toch sta ik in Nederland heel wat langer op een lift te wachten. Vervolgens doen bestuurders vaak wantrouwend (ter verduidelijking, ik ben klein, jong, blank en vrouw; de meest onschuldige soort lifter), of wagen ze het om geld te vragen. Dan had ik natuurlijk net zo goed de trein kunnen pakken.

Al heb ik tijdens de examenweken steken onder water richting de studiecultuur in België gegeven, het bevalt mij hier toch heel best. Mijn studie is poepdegelijk en totaal niet hip, maar van geweldige kwaliteit. Mijn boeken heb ik altijd op tijd en tegen redelijke prijzen, de organisatie rondom de examens loopt gesmeerd, ik weet precies bij wie ik moet zijn voor al mijn vragen en word prima begeleidt. De vakken zijn overzichtelijken logisch ingedeeld, het twee semester systeem bevalt veel beter dan het vier blokken systeem. Ik hoef niet in vage discussiegroepjes, ik hoef mijn mondelinge vaardigheden niet oeverloos te trainen door middel van loze presentaties en ik hoef al helemaal niet te reflecteren. Ik stamp gewoon een boek in mijn hoofd en weet na een half jaar nog steeds in welk jaar Karel de Grote doodging.

En dat is nog niets. Heb ik nooit verteld wat de voordelen van studeren in België, en Leuven in het bijzonder zijn? Ze hebben hier op elke straathoek een kebabzaak, een kopieerwinkel en een wasserette, de noodzakelijke studentendrie-eenheid. Het collegegeld is hier duizend euro lager, de studentenkamers zijn mooier, makkelijker te krijgen en goedkoper, de prijzen in de horeca liggen lager, er zijn meer toffe café's die veel meer en later open zijn, de uitgaanscultuur is vriendelijker, de muziek van eigen bodem ligt (artistiek) op veel hoger niveau, festivals zijn er meer en beter en het bier, achja het bier... eenmaal België gewend, wil je nooit meer naar een Nederlandse kroeg.

Dus als ik nog eens een gefrustreerde blog schrijf,
weet dan dat ik mijn avontuur als student in België bijzonder waardeer.

Ze zitten maar te zeggen dat ge het openbaar vervoer moet nemen en wa krijgt ge dan? Vertragingen, stakingen, treinen die op't laatste moment worden afgeschafd...