Ik heb vorige maand ook iemand leren kennen (zoals een Tom eerder zei, typisch, dat gebeurt altijd net voor je op erasmus gaat). En ik zit eigenlijk nog altijd met heel veel twijfels rond onze "relatie". Ik bang om iets echts te laten schieten (ik leer niet bepaald dikwijls mensen kennen die ik echt graag heb) en tegelijkertijd zit ik ermee in dat mijn erasmuservaring eronder gaat lijden. En ik heb eigenlijk niet veel zin om een aantal plannen die ik had op te bergen voor hem. Ik ben er nog niet helemaal uit dus. Maar ondertussen genieten we toch van de tijd die we nog hebben tot ik vertrek (nog een goeie drie weken!). En het is ook wel leuk om weten dat hij goedgekeurd is door Miss Brownie en Winnie :-)

Ik heb Hem eigenlijk leren kennen in Het Café, hij was een van de laatste plakkers samen met nog drie vrienden, toen hebben we eigenlijk niet echt veel gezegd (ik was bezig met andere klanten) maar de week erna kwam ik hem nog eens tegen op een fuifje na het werk. Na afloop zijn we samen met een hele bende nog naar zijn appartement geweest tot tien uur 's morgens. Toen durfde hij eindelijk mijn nummer vragen :-)

Die date waarover ik in de vorige post schreef, die was dus inderdaad fantastisch. Ik had Hem uitgenodigd voor een nachtje Gentse Feesten en we hadden tickets gekocht voor Ten Days Off, hij moest dus sowieso de nacht bij mij spenderen... Maar er is uiteindelijk dus niets gebeurt: hij durfde niet, en ik twijfelde omdat ik dus helemaal geen relatie wou en hij overduidelijk wel.

Ondertussen ben ik ook naar Dranouter geweest (met Hem). Ik wou eigenlijk niet gaan (geen centen, geen slaapplaats, geen tent). Maar toen hij zei dat hij nog plaats had... En hoewel misschien wat mottig van weer enzo was het echt fantastisch. Optredens heb ik eigenlijk niet gezien, we hebben onze tijd eigenlijk vooral op café doorgebracht (en toegegeven, in de tent ;-)). Ik heb er een aantal van z'n vrienden leren kennen. Toffe gasten, maar echt subtiel zijn ze niet. Er was eigenlijk nog niets gebeurd tussen ons en ze wilden al weten wanneer het er nu van ging komen. Tot zover mijn plan om hem onverwachts te bespringen dus...

Vorige week vrijdag zat ik dan weer op Pukkelpop, helaas maar één dag, maar ik ben nu wel helemaal weg van het festival, volgend jaar drie dagen! (Hopelijk, want ik maak weer veel te veel wilde plannen: barcelona, dour, dranouter EN pukkelpop?)

Ook over de erasmus zelf is er nieuws: ik ga samenleven met Tom (een Duitser die hier vorig jaar op erasmus was) en nog een andere onbekende (misschien een spaans meisje) op appartement. Het is nog geen vijf minuten wandelen van school schijnt het en het ligt pal in het centrum (of zo lijkt het toch vanaf google maps).

De stage, dat is ook in orde aan het raken denk ik. Ik heb donderdag twee afspraken, in september nog eentje (bij Price Waterhouse Coopers!) , en ik verwacht nog een aantal belletjes ook (onder andere van Ernst&Young!)

Oh, en die geheimzinnige e-mails? Die gaan nog altijd door :-)

Please -- don't be too long.

De mist begint langzaam op te trekken.

De tekst verteld over een Messias die drie dagen na overlijden zal opstaan uit de dood. Het is met inkt op de steen geschreven, niet erin gegraveerd, in twee nette kolommen gelijk de wijze van schrijven als in de Torah. Dit maakt dat het sterk lijkt op een soort dode zeerol op steen. Het bestaan van de steen is al een kleine tien jaar bekend. In die tijd is de echtheid van de tekst vastgesteld en naderhand niet betwist.

Het bestaan van een dergelijke hebreeuwse tekst maakt dat het bestaan van Jezus zoals we deze kennen vanuit de bijbel verder in twijfel getrokken kan worden.

Voor een uitgebreid artikel verwijs ik u naar de New York Times.

Bron: nytimes.com

De trein naar Arnhem van 16.30u vanaf Amsterdam Amstel. Een Engelsman vraagt een wachtende reiziger of de aankomende trein op Duivendrecht stopt. De man denkt dat de trein pas weer in Utrecht stopt maar twijfelt. Ik stap op hen af. Deze trein stopt pas weer op Utrecht en ik adviseer de Engelsman dat hij beter de metro kan nemen.

De trein is inmiddels het station binnen komen rollen. Ik ga - bij hoge uitzondering - beneden in de dubbeldekker zitten. En nog uitzonderlijker: onbekende reizigers praten met elkaar. Een Amerikaan spreekt een man tegenover hem aan. De man die net met de Engelsman in gesprek was op het perron. (Hij krijgt z'n portie Engels wel vandaag.) Het is een man in leren jas met das en een glasbril op z'n neus. Opvallende combinatie, dacht ik nog. Leren jas met das en glasbril. Maar vooral die stropdas. Niet raar voor een rechercheur, maar deze man deed iets juridisch, zo vernam ik uit het gesprek dat naast mij gevoerd werd. Wel leuk, zo viel hij tenminste op tussen al die andere zakenmensen die zich dagelijks op het Amstel-station verzamelen. De Amerikaan was net terug van een vakantie in Turkije en vertelde over de nationale opwinding daar rondom het EK-voetbal.
Tegenover me zat een wat oudere vrouw die zich met het tweetal ging bemoeien: ze wist niet goed of ze zaterdag voor Nederland of Rusland moest zijn. Want Rusland was ook wel een beetje Nederland met Hiddink als coach. De trein remt. En verdomd! Hij stopt vandaag wél op Duivendrecht. De man in leren jas en ik kijken elkaar verschrikt en een beetje verontschuldigend aan. Er stond toch écht op het bord boven het perron dat het eerstvolgende station Utrecht CS zou zijn. Nou ja. De deuren gaan open en er komt een mooi meisje tegenover me zitten. Volgens mij heb ik haar al eens eerder gezien. De oudere vrouw begint met het meisje te praten. Ze betrekt haar in het voetbal-verhaal. En het meisje gaat er heel vrolijk en enthousiast op in. Waarom zijn de treinreizen niet wat vaker zoals vandaag? Het vrouwtje is grappig en het mooie meisje en ik moeten zo nu en dan om haar lachen. Er worden wat twinkel-oogblikken over en weer uitgewisseld tussen het mooie meisje en mij. Maar de oude vrouw praat wel heel erg veel. En luistert weinig. Het mooie meisje vindt dat het mooi is geweest en vraagt de vrouw of ze de spits die naast haar ligt misschien mag lezen. De vrouw zoekt snel de puzzelpagina van het krantje op en begint de sudoku er uit te scheuren. Want daar was ze nog mee bezig.
Mijn nieuwsgierigheid slaat toe. Zou het leuke meisje interesse hebben in een krant die méér biedt dan alleen het ANP en de nieuwste roddels? Ik besluit de proef op de som te nemen en biedt haar mijn NRC aan. Ze bedankt me met een nieuwe betoverende glimlach. Dit is méér dan de krant aangeven! Ik krijg het warm. Ik wil aan de noodrem trekken, haar hand beetpakken en haar mee de weilanden in trekken en haar het hemd van het lijf vragen. Wie zit er achter dit aantrekkelijke leuke meisje? Hoe zou ze heten? Wat zou ze doen? Waar gaat ze heen? Wat denkt ze van mij? Wat flitst er door haar hoofd als ze me lachend aankijkt? Wat vraagt ze zich nu af?
Ik vóel dat we eigenlijk met elkaar willen praten maar het niet doen. Misschien omdat onbeantwoorde vragen eigenlijk veel leuker zijn: je verzint je eigen verhaal. We naderen Utrecht. Ik vraag me af of ze de NRC daadwerkelijk aan het lezen is. Met bibberende hand haal ik mijn agenda uit m'n tas en ik scheur er een notitieblaadje uit. Het kan niet zo zijn dat de trein zo stopt in Utrecht en ze zó de trein uitstapt zonder dat we elkaar ook maar íets gezegd hebben. Straks zie ik haar nooit meer terug! En hoe moet het dan met al die vragen? Ik schrijf snel iets op. Weet niet meer precies wat. Verfrommel het blaadje, want het lijkt nergens naar. Begin opnieuw. En ook die is het nog niet helemaal. Maar bij het derde briefje vind ik hem goed.
Ik word steeds zenuwachtiger en heb het idee dat iedereen om me heen door heeft wat ik aan het doen ben. Volgens mij heeft ook het meisje allang door dat ik een briefje voor haar schrijf. We rijden Utrecht binnen, en inderdaad: ze maakt aanstalte richting de deur te lopen. Snel geef ik haar mijn tot piepklein papiertje opgevouwen berichtje mee. En wéér die lach! Haar ogen verraden dat ze het inderdaad al in de gaten had. Maar ze neemt het briefje aan en loopt de wagon uit. Ik had verwacht dat de oude vrouw er wel wat van zou zeggen. Of anders de meneer tegenover me wel. Met z'n leren jas. Maar het gesprek gaat over andere dingen. Ik weet al niet meer wat. Het ouwe mensje bleef maar doorbabbelen. Ik hoop alleen maar dat ik een berichtje terug krijg. Eenmaal thuis kan ik aan niets anders meer denken. Mijn maag kriebelt en ik kijk de hele tijd naar mijn telefoon. He-le-maal niks! Ik wacht tot het 5 over 6 is, want ze zei dat ze naar Meppel moest. En haar trein moest ongeveer rond die tijd aankomen als ze direct door zou gaan vanaf Utrecht. Mooie bedenktijd voor een berichtje terug dacht ik. Utrecht - Meppel. Maar nog steeds niks. Ik had misschien ook gewoon mee moeten gaan naar Meppel. Dan hadden we tenminste met z'n tweeën kunnen praten zonder die kletsmajoor naast ons. Anderhalf uur lang. Enfin, ik probeer het los te laten; ze zal wel een vriend hebben en me zo snel mogelijk willen vergeten.
Maar de volgende dag gaat mijn telefoon: een berichtje! Ze heet Eline! Ik had zelf nog geen naam bij haar verschijning bedacht, maar Eline past perfect. Wat leuk dat ze me wat terug stuurt! Zou die nieuwsgierigheid dan toch wederzijds zijn? Het eerste sms-je bevat al meteen een vraag en haar enthousiasme lees je dwars door de letters van het berichtje heen. Het staat vol uitroeptekens. Maar inderdaad: ze heeft een vriend. Was dit het dan? Ik wacht af...

Een dissident, twee twijfelaars.

One dissident, two in doubt.

De vraag is nu hoe ik dit afhandel. Ik heb al een afspraak met het eerste bedrijf, maar het tweede lijkt interessanter. Ik denk dat ik gewoon twee bedrijfsbezoekjes ga plannen en achteraf ga kiezen. En ik ga dan waarschijnlijk een uur zitten typen aan een mail om me te excuseren bij het bedrijf dat het niet geworden is. Een mail van 5 lijntjes. Ik doe dat namelijk niet graag, mensen teleurstellen.

lectuur: http://www.gentblogt.be/2008/05/19/vernieuwde-dendermondsesteenweg-tussen-hoop-en-vrees

Gisteren ben ik, met hulp van iemand die me wel erg goed kent, en een superformidastische, superonverwacht verrassingkje van m'n allerliefste, tot grootste inzichten gekomen.

Waarom het vorige keer zoveel dieper leek,
de reden van de twijfel die soms de kop opsteekt,
is de moeite die het me toen kostte om
warmte weder te krijgen
terwijl het nu als vanzelf komt.

Wat een verademing!

Vorige kerst was een vreselijke periode omdat het zo'n familiefeest is en ineens moest ik kerstavond vieren zonder man en kerstdag zelfs zonder kinderen. Nieuwjaar is dan meer een feest dat met vrienden gevierd wordt (hier toch) dus daar had ik het vele minder moeilijk mee.

Maar moederdag was zo de dag dat Jan en de kinders mij verraste met een leuke verrasing, gewoon iets klein, iets simpel, een mooi gebaar. Maar nu was moederdag zo anders en daar had ik het even moeilijk mee. Ik had dat niet verwacht dat ik zoiets als een moederdag, dat toch wel een commercieël gedoe is, zo hard zou missen. Zo dat charmante ervan was helemaal weg.

De tweeling was bij hun papa, Mireia was uitgenodigd bij vrienden van mij die aan zee wonen en ze was heel het weekend weg.

Nu kan ik niet slapen omdat ik me niet compleet voel, ik mis iets en ik kan niet goed zeggen wat want ik mis niet echt iemand maar het gevoel van iemand te hebben die er altijd voor je is.

Menno is, net zoals na vorig weekend bij zijn papa, helemaal anders (moeilijk). Ik hoop dat ik snel weet wat er scheelt want we waren net zo goed bezig met die structuur terug op te bouwen en ik wil niet dat hij die weer allemaal kwijt is. Deze avond wou hij weer niet veel eten, slapen,... en dat is zo frustrerend en lastig en het maak me bang.

Het is weer zo'n dag dat alles op één hoop komt en dat zijn niet bepaald mijn favoriete dagen.

Morgen beter laat ons hopen.

Denk ik. 

• iets meer dan 100 sms'en in twee weken tijd (gelukkig gratis sms'en :) )
• dagdromen en binnenpretjes op de meest ongepaste momenten
• uren praten ondanks de stapels werk die op ons liggen te wachten
• te laat in bed kruipen, heerlijk dromen, maar te weinig echt slapen
• collega's die (ondanks je oververmoeidheid) vragen waarom je zo loopt te blinken, te stralen, zo vrolijk bent
• een iPod die plots een lijst met "Lieve Liedjes" afspeelt
• midden in de week een strandwandeling maken en de allerlaatste trein huiswaarts nemen
• naar de meifoor gaan, maar al vlug de foute muziek achter je laten om de rust van een bankje in het park op te zoeken

De oorzaak?

• BC
• CB
• ... en twijfel... :)

P.S. Wat "zong" Scooter ook alweer in "How much is the fish?"... the chase is better then the catch... NOT!

- School: ik dacht dat mijn tweeling rijp was om naar school te gaan. De eerste dag was een succes, de tweede vele minder en de dagen erna waren een ramp. Het gaat niet, he-le-maal niet. Dus vandaag was hun laatste dag, ze gaan pas echt in september. Ik voel me zo schuldig, mijn kinderen moeten zich maar de hele tijd zich aanpassen aanpassen aanpassen. Ik had dat moeten zien dat ze daar nog niet klaar voor waren, dan waren ze nu nooit zo verward geweest.

-Scheiding: elke dag neem ik het mijzelf kwalijk dat mijn kinderen geen gelukkig mama-papa gezin zullen kennen. En in een relatie ben je met twee, mijn vriend verlaat me niet 'zomaar'. Ik zal ongetwijfeld fouten hebben gemaakt maar ik heb geen enkele gegronde reden waarom hij mij verlaten heeft. En ik weet met mijn waarom-vragen geen blijf.

Mijn vriend heeft mij niet alleen verlaten maar ook zijn kinderen. Hij is niet alleen bij mij weggegaan maar ook bij hen. Hij ziet zijn kinderen maar 2 dagen op 14,  mijn kinderen zien hun papa maar 2 dagen op 14. Ik zie ze veel meer dan dat zij hun papa zien. Ik verbied hun papa het contact met zijn kinderen tijdens de week omdat ik dan bang ben dat ze in de war gaan zijn, vermoeiend gaan doen en omdat ik ze niet zo triestig wil zien.  Dat is allemaal niet eerlijk, dat is egoïstisch van mij. Bah, ik haat egoïsten.

-Werk: ik wil dolgraag weer gaan werken. Normaal gezien (als ik niet was gescheiden) was ik in januari al terug begonnen, daarna dacht ik om in mei terug te beginnen werken. In mei! (denk ik nu) en mijn kinderen dan, ik ben weer egoïstisch. Mijn baas vond me 'emotioneel niet in staat' om te werken (met andere woorden, hij is bang dat ik elke dag  wenend achter mij bureau ga zitten). En vond 'dat het beter was dat ik mijn aandacht aan mijn kinderen gaf, zij hebben u nodig'. Oei dacht ik, doe ik dat niet? Twijfels kwamen op en ik voelde me weeral een slechte mama. Mijn kinderen hebben me inderdaad nodig, hoe haalde ik het in mijn hoofd om weer te gaan werken. Neen, ik blijf nog thuis en in september start ik echt.

-Mireai: om 8 uur landt ze. Er zijn mensen die mijn toekomstige au pair zijn als een teken van luiheid. Ik zou volgens vele het luxeleven bij uitstek hebben: niet werken én toch zo'n huishoudelijke hulp. 24 uur op 24, 7 dagen op 7.

En dat komt hard aan. Als mensen daarmee afkomen kan ik maar één ding zeggen: 'leef voor 1 dag mijn leven, kruip voor 1 dag in mijn hoofd. Daarna mag je pas zo spreken.' Trouwens Mireai wordt niet mijn slaafje. Ze gaat cursussen volgen en ik laat haar België kennen, ik laat haar vrij en in ruil daarvoor wens ik dat ze af en toe mij wat helpt.

En daar komen de twijfels weer: ik zag het wel zitten zo iemand die mij zou helpen in mijn huishouden, ik had het met haar afgesproken dat ze mocht komen. Ik, ik en ik. Maar mijn kinderen dan? Hoe gaan zij reageren als er ineens een vreemde intrekt? En hoe gaan zijn reageren als ze weer vertrekt? Is het allemaal al niet ingewikkeld genoeg voor ze?

Mijn twijfels zijn te groot, mijn tranen zijn te zout. Iedereen maakt fouten maar ik maak er te veel.

Dit bericht is een paar uur geleden geschreven, ik had toen een dip van jewelste. Ik had het toen niet gepubliceerd omdat ik niet durfde maar ik moest het wel van mij afschrijven. Als ik het teruglees klopt elk woord wat daar staat met hoe ik me voel. Ik moet het kwijt.

De paasvakantie is dan wel definitief de eerste stap in de goede richting. Zoveel is zeker. Ik voel het aan alles. Het gaat me goed! Beter. Ik hou mijn hart -letterlijk!- vast, maar ik hou vertrouwen. Ik geloof niet in wonderen, maar vertrouw erop. Zeker, het weegt nog, maar minder zwaar, en vooral: controleerbaar. Na de "God, I miss you" volgt als maar sneller de "Achja". De gecontroleerde berusting.

Maar aan vanavond heb ik een erg onbehaaglijk gevoel overgehouden. Misschien was de trigger een scene uit Azuloscurocasinegro. Ik weet het niet. Als dat zo is, is dat jammer en goed tegelijk. Jammer dat het rol speelt, goed dat ik tenminste zeker weet waar het aan lag. Maar daarnaast is er immers een bepaald gevoel dat ik mezelf aan het overhaasten ben, misschien. Het grote verlangen om aan iemand anders te kunnen denken, gecombineerd met een veel te groot zelfbewustzijn -ik haat het soms-, leidt enkel en alleen tot twijfel. Twijfels die ik nu wel kan missen als de pest. Twijfels zijn zéér schadelijk voor die duidelijke doch kwetsbare eerste stap van deze paasvakantie. Twijfels die ook pijnlijk kunnen zijn voor een ander.

And all this makes me wonder: is it worth the risk?

Maar we hebben het nog niet gezien. Dinsdag is het zover, en we kunnen amper wachten. We zijn er altijd zo zeker van geweest dat het er direct "boenk op" zou zijn, dat de twijfel nu toch toeslaat. Het is namelijk zo dat als we onze architect P.V. niet gevonden zouden hebben, we gewoon niet zouden bouwen, punt. Maar toch, we zijn zenuwachtig voor het resultaat, allebei.

Dat resulteerde dit weekend in het feit dat we er allebei van droomden. Ik geef even een bloemlezing.

Droom 1: W droomde dat het er niet al te slecht uitzag, maar dat de architect het al maar even bouwde, om goed te kunnen zien hoe het eruit zag, duh. Het gebouw zelf bestond uit een groot dak dat een overkoepeling vormde voor twee kleine huisjes, waar we nadien nog konden tussenbouwen als onze financieën wat rooskleuriger waren ;-) ook liep er een vijver als een slotgracht net om het huis. Maar toch, vrij positief.

Droom 2: Ik droomde dat we in grote getallen afgezakt waren naar het bureau met vrienden, familie, ouders van school (!) en véél kinderen. Dan werden de plannen op de muur geschenen met een overhead projector ... in de tuin zouden twee houten gebouwen komen waar we twee olifanten konden zetten, de keuken (in hout) zouden in twee kleuren hout komen (rood en wit, lelijk jong, verschrikkelijk) en er zou een groot schilderij moeten komen met daarop twee kersen. Er werden nog voorstellen gedaan, maar die waren door het wakkerworden snel vergeten. Maar het was iets met beesten, veel beesten. Oh boy.

Wanneer weet je dat iets goed zit, wanneer word je wakker en weet je dit is het en dit maakt me gelukkig...Wanneer blijft iets ook net op die manier dan de eerste seconde dat het je maakte én oud?
Ik ben een beetje verloren in mijn eigen leven. Ik wil landen maar mijn voeten komen niet tot aan de grond.
Het gevoel van veiligheid staat wankel op de rand van een duizend meter dippe ravijn.
Oké er zijn bergen en ravijnen dat is waar, en er zijn goede en slechte tijden. Maar ik weet het niet, op een of andere manier brand er iets in mijn, diep vanbinnen, iets dat het niet weet, iets dat twijfelt, iets dat terugkrabbelt. Ik werk, ik leef, ik ben met ups en downs. Het leunt op me. Het is nog erger dan in de tijd van hem. Toen wist ik wat ik miste, wat ik wilde en niet kon krijgen, kon grijpen Nu heb ik wat ik wil, ik heb een lief, een job, dé job...en toch....
De honger blijft. Mijn ziel is bijna genezen maar weet niet waar naartoe. Hij is uit mijn dagelijkse gedachen, toch zo goed als, maar het lost niets op. Het lege, holle gevoel blijft, steekt de kop op, lijkt te verdwijnen maar komt toch altijd weel achter een hoekje piepen.
Ben ik gelukkig of ben ik het nu niet ik weet het allemaal niet meer.

De backpacks zijn al ingepakt, GJ moet nog één vroeg dienstje draaien. Daarna pakken we ons stevig in, nemen de bus van het station naar de Mechelsesteenweg en gaan vanaf daar liften naar Zeeland. Go with the flow, een heerlijk gevoel. Zolang het niet te koud is en de mensen de kerstgedachte willen praktiseren door twee verkleumde studentjes een lift aan te bieden.

Alhoewel, de kerstgedachte. Ik weet niet precies wat die inhoud, maar afgezien van veel eten en een versierd huis, denk ik niet dat veel mensen zich bezig houden met 'vrede op aarde en in de mensen een welbehagen'. Het glazen huis op het martelarenplein in Leuven, én op het Haagse Plein heeft behalve veel geld voor het goede doel, onder de brave burgers toch vooral bekende koppen kijken opgeleverd.

Is kerst nou iets waar je van kunt houden of niet? De allesverslindende geld en energiemonsters die met kerst meekomen, verpesten veel van mijn vredige onderbuikgevoel. Verder is kerst natuurlijk fijn vanwege de vakantie die er mee gepaard gaat, de familie die je weer eens ziet, en het vieren van een feest in de donkere maanden. Wellicht ben ik een stuk chagrijn, maar bevredigd voel ik me toch nooit echt na kerst. Misschien jaag ik het verkeerde kerstgevoel na, of stel ik te hoge eisen. Is kerst alleen maar een afschuwelijk oppervlakkig pretje voor de mensen om in de winter weer eens wat te doen te hebben?

De christelijke kerstgedachte is mooi, maar in de praktijk voor zover ik hem gezien heb, vieren christenen kerst niet anders als de rest van de mensheid. Met veel voer, versiering en familie. Een prachtige verpakking om een lege doos.

Ik ga het dit jaar meemaken en er op letten. Ergens een paar sterretjes vinden aan een donkere hemel. Ik hoop oprechte blijdschap te zien, en echte liefde. Een kerst die er zonder cadeautjes, versieringen, kerstboom, en veel eten nog steeds goed uit ziet.

weet ik dat ik dringend moet leren netwerken om aan de perfecte job te geraken
weet ik dat geduld en volharding schone deugden zijn
weet ik dat ik genoeg capaciteiten heb om het te maken
weet ik dat ik dringend meer moet schrijven, als ik mezelf nog wil zien werken in die sector

moet ik mensen hebben die me een extra duwtje of uitdaging geven..