połykam nudę garściami. czekam na ciepłe dni jak na jakieś zbawienie co najmniej. co wieczór wysyłam moim dziewuchom esemesa do Niemiec. takiego esemesa-sprawozdanie. i ostatnio przyłapałam się na tym, że piszę o pogodzie, bo właściwie nic innego się tu nie zmienia. o smutnej zresztą pogodzie, bo albo pada albo grzmi, marazm meteorologiczny.

godzinami buduję domki w the sims 2, w wolnych od budowania chwilach przeglądam cudze zdjęcia. czekam, aż założą mi internet w moim zielonym pokoju, aż mi go podłączą do mojego czarnego laptopa. przechadzam się po domu w przykrótkiej zółtej sukience i wdycham zapachy świeżo upieczonego ciasta jabłkowego, jakie dolatują z kuchni. właściwie czas przepływa mi przez palce.

jeszcze dwa miesiące. dwa długie miesiące, z których każdy kolejny przyniesie tylko jeszcze więcej chłodu i jeszcze mniej słońca. przyzwyczaiłam się już do życia w biegu, nie umiem usiedzieć w jednym miejscu. myślałam, że w nicnierobieniu jestem świetna i nawet tu się pomyliłam. czytam książki. cztery na raz i ani jednej nie mogę skończyć. podkreślam za to sporo cytatów miękkim ołówkiem. w 'Grze w klasy' doszłam do momentu, w którym umiera to bezosobowe dziecko o dziwnym imieniu, podczas gdy Maga słucha płyt, a Osip, którego nie wiedzieć czemu nie znoszę od samego początku, zastanawia sie tylko jak by tu ją objąć. poza tym rozmów jest tam stanowczo za dużo w porównaniu do ilości akcji. być może nie dorosłam jeszcze do tej książki, tak sobie myślę, bo jedynym sensownym rozdziałem wydaje mi się ten o numerze siódmym. może po prostu przygotowana byłam na coś innego po tych wszystkich przychylnych recenzjach.

ku mojemu wielkiemu zdziwieniu w moim mieście istnieje miejsce, gdzie podają pyszną kawę i gdzie samą przyjemnością jest wygodne wtopienie się w ciemną kanapę. i nigdy nie przyszłoby mi do głowy, żeby szukać akurat tam. w gruncie rzeczy lubię takie niespodzianki.

musi być ze mną już źle, bo posprzątałam. pożegnałam ulubiony bałagan, ciekawe na jak długo. i wszystko odkładam teraz na miejsce, wariatka. zupełnie jak nie ja. aparaty też odłożone na miejsce, obrastają kurzem. fotografowanie w pojedynkę nie sprawia radości. Czekam aż E wróci z Włoch, A z Bieszczad, a cała reszta moich niezastąpionych z Niemiec. zastanawiam się, czemu sama nigdzie nie pojechałam. właściwie nie wiem.

mam chyba zły dzień. i właściwie nawet nie ‘chyba’.

Kan het gekker? Ja hoor. Sinds kort financieren de Nederlandse overheid en Europese Commissie de reclamecampagnes van de Centrale Organisatie voor de Vleessector en het Productschap Pluimvee en Eieren. Met andere woorden: de burger betaalt de pr-campagnes van een industrie die niet op eigen benen kan staan. Hoe raar is dat? Toch maakt niemand zich er druk om. Behalve de Stichting Wakker Dier.

Eerder protesteerde ze al tegen de subsidie van 2,9 miljoen euro die het Productschap voor Pluimvee en Eieren krijgt voor de reclamecampagne 'Kip, het meest veelzijdige stukje vlees'. Ach, ze moeten wel. Onder invloed van vogelpest en salmonellaschandalen doet de ooit zo populaire vogel het slecht op het bord van de consument. Dat de dieren zijn gehuisvest onder erbarmelijke omstandigheden, maakt de subsidie nog macaberder. En de burger maar betalen.

Ook de campagne om ons massaal aan het kalfsvlees te krijgen, kan rekenen op 2,8 miljoen euro gemeenschapsgeld. Ook al zo'n product dat in een vrije markt niet kan overleven. Dat kalfjes een kutleven hebben is een understatement. Een jaar lang mogen ze staan in een box met nauwelijks bewegingsruimte. In die twaalf maanden krijgen ze enkel ijzerarme kunstmelk te drinken. Om voor bloedarmoede te zorgen. De consument wil immers een blank stukje vlees op z'n bord.

Tja. Dat moet de consument die het geen zier kan schelen wat er met kalfjes gebeurt helemaal zelf weten. Zo werkt dat in het vrije westen. Hij betaalt er echter een onredelijk vergoeding voor. Door subsidie te verlenen aan dergelijke dieronvriendelijke én verliesgevende producten kiest de overheid er niet alleen voor om het systeem van de vrije markt te ondermijnen, het neemt eveneens verstrekkende ideologische beslissingen. Zoals gezegd: over de ruggen van mens en dier. Bubbel sneu.

Originele nieuwbericht:
Wakker Dier klaagt over campagne kalfsvlees

Misschien is dat wel zo wanneer je probeert goed te schrijven. Schrijven zoals het ons werd aangeleerd op school, met inachtneming van allerlei regels en stijlvormen. Dan wordt schrijven wellicht een opdracht, een karwei. Wat een lelijk woord is dat trouwens, karwei.

Dan schrijf je ook niet langer maar dan maak je plots proza of poëzie of zelfs literatuur! Je hoopt dat de wereld met verstomming geslagen wordt bij het lezen van jouw teksten. Je wilt indruk maken, uitgegeven en verkocht worden. Dan is schrijven ongetwijfeld lastig.

Ik vergeet doorgaans mezelf wanneer ik schrijf. Het is dan net alsof ik verdwijn en in een roes verkeer. Ik laat de woorden eenvoudig door me heen stromen. Ben dan nog louter instrument, pen of klavier. Het is zelfs zo, dat ik op die manier, vaak het gevoel heb dat datgene wat ik schrijf, in feite niet mijn zaak is. Schrijven wordt dan een plezierige bedoening. De criticus in mij wordt als vanzelf aan de kant gezet en ik vraag me niet langer af of wat ik schrijf goed of slecht is. Ik luister naar de ‘melodie’ in mijn hoofd, volg ze noot voor noot en schrijf ze op in de vorm van woorden. Het maakt niet langer uit waarheen ik ga, aankomen doe ik altijd. Telkens wanneer de drang tot schrijven de kop opsteekt, laat ik vallen waarmee ik op dat moment bezig ben, en schrijf.

Het is net als bij het omdraaien van een lichtknop, de stroom is er al en die begint dan meteen te vloeien. Ik hou mij al lang niet meer bezig met wat anderen over mijn schrijfsels denken. Het creatieve proces op zich is mijn beloning; ik hoef er geen prijzen mee te winnen!

Kolejne tłumaczenie przed nami - tym razem do pierwszego openingu anime "Tsubasa Reservoir Chronicle". Przekład jak zwykle lekko poetycki, aby brzmiał lepiej po Polsku ^^ Z paroma fragmentami miałam kłopot, ale mysle, że całość brzmi skłanie ;)

Jak zwykle na końcu możecie znaleźć download - miłego słuchania i śpiewania ;)

KINYA KOTANI - BLAZE

Hatenaki yume motomeru
shirube naki sekai de...

Kasanaru omoi
kokoro tsukisasu kodou
Shizuka ni tsuzuku
tamerai mo nai uta

Tooku sora no kanata kara
mazariatta bokura no kage
Hitsuzen to kimagure no naka
shirusareta kioku

Surechigatta toki no uzu
Kuchihatetemo kimi no koe wo shinjite

Hatenaki yume motomeru
shirube naki mirai de
Boku ga hikari nakushitemo itsuka
kimi ga tomoshite kureta kirameku mune no honoo
Tsubasa ni kawaru kibou no kakera

Yamanai ame to
yasashiku nureru tsuki
Kizutsuitemo ii
kaze ni yure yuku bojou

Kurayami mo tsuranuku shisen
aoku sunda hitomi no oku
Zetsubou mo kodoku mo koete
kizamareta shirushi

Yugandeku toki no hazama
Kawashita kizuna ni kimi wo kanjita

Hakanaki michi wo tadoru
kotae naki sekai de
Fui ni mayoi tachidomatteru kimi yo
Mune kiramekasu kibou no asu e

Hakanaki yume motomeru
kotae naki sekai de
Boku no negai todokeru
kagayaku mune no honoo

KINYA KOTANI -BLASK

Poszukujemy naszych niekończących się marzeń
W świecie, który nie daje nam podpowiedzi

Z zagmatwanymi uczuciami
I przenikliwym biciem serca
Nasza piosenka trwa
Cicho i bez wahania

Z drugiej strony odległych przestworzy
Nasze cienie zacierają się w jedność
Nasze wspomnienia są gdzieś zapisane
Pomiędzy zachcianką, a tym co nieuniknione

Nawet jeśli wszystko rozpadnie się w wirze czasu,
Który spędziliśmy na mijaniu się
Będę wierzyć w Twój głos

Poszukujemy naszych niekończących się marzeń
w przyszłości, która nie daje nam podpowiedzi
Nawet jeśli pewnego dnia zgubie to światło
Ono ciągle będzie błyszczeć blaskiem,
Który zaświeciłaś w moim sercu
Przemienimy te fragmenty nadziei w skrzydła

Nieustający deszcz i delikatnie nasiąknięty księżyc
Nie ma znaczenia jeśli się zranię
Chce tylko ruszyć dalej
Wiać dokoła z wiatrem

Spojrzenie Twoich przejrzystych, niewinnych oczu
Przecina się przez ciemność
Przejdziemy przez rozpacz oraz samotność
I pozostawimy nasze ślady za sobą

Podczas czasu, który spędziłem fałszywie wmawiając sobie
By uniknąć tworzenia jakichkolwiek więzi
Wyczuwałem Twoją obecność

Podążamy mknącą ścieżką
W świecie, który nie daje nam podpowiedzi
Kiedy nagle się zgubisz i będziesz niezdolny iść naprzód
Moje serce będzie świecić i wskaże drogę
Do lepszego jutra

Poszukujemy naszych mknących marzeń
W świecie, który nie daje nam podpowiedzi
Błyszczący blask w moim sercu
Będzie przekazywać moje życzenie

Download:
Tsubasa Reservoir Chronicle - Kinya Kotani - Blaze

Cheers! :*

De redactie van het weblog laat zich wel erg gemakkelijk in de kaarten schrijven. Het gebruik van het woord 'Geenstijlgeneratie' door De Volkskrant is hoofdredacteur Dominique Weesie in het verkeerde keelgat geschoten. Hij stapt naar de Raad voor de Journalistiek. Pardon? Is dat volgens Weesie geen 'clubje windbuilen zonder gezag, laat staan ruggengraat'? Ach, Weesie is niet zo van de principes. Een aantal weken terug zat ik nog met hem in een proefuitzending van Radio 1. Nou ja, zat. Ik was fysiek aanwezig, daar in Hilversum. Weesie hing aan de telefoon.

Onderwerp? GeenStijl als podium voor dreigementen en inbreuken op de privacy van mensen. We spraken onder andere over de GeenStijlgeneratie en het feit dat GeenStijl tegenwoordig lesmateriaal is op hogescholen en universiteiten. Vond ie een hele eer. Al zei Weesie dat niet met zoveel woorden. Dat doen stoere jongens niet. Huilt Weesie krokodillentranen? Jazeker. En niet zo'n beetje ook. Maar ach, het gaat GeenStijl ook helemaal niet om het principe, zoals adjunct hoofdredacteur van De Volkskrant  Arie Elshout aangeeft. Het akkefietje levert GeenStijl immers weer publiciteit is op en de broodnodige erkenning. Want stiekem willen ze er maar wat graag bijhoren. Het blijft gewoon een stelletje schoolkinderen daar bij GeenStijl.

Originele nieuwsbericht:
GeenStijl Woedend op De Volkskrant

Der står to kvinder ved et lyskryds i midtbyen og søger øjenkontakt med en hest, den ene kvinde er mig. En flue lander på hestens øje. Så bliver det grønt og jeg går. Vi går. Jeg følger efter den anden kvinde et par gader og vil gerne vide mere om hende, men det ebber ud. Det er alligevel ikke turistens beskæftigelse at følge efter lokale.

http://www.youtube.com/watch?v=Qpz0VcDuR4g

The Pussycat Dolls - When I Grow Up. Najnowszy singiel, najnowsza piosenka.

+ tekst piosenki.

What’s up you sexy, and you don’t care what they say
See everytime you turn around you saying my name
What’s up you sexy and you don’t care what they say
See everytime you turn around you screaming my name

(Don’t Yall)

Now I got a confession (haha, ha, ha ha)
When I was young I wanted attention(haha, ha, ha ha)
an I promised myself that I’d do anything (haha, ha, ha ha)
anything to get men to notice me (haha, ha, ha ha)

But I ain’t complaining
We all wanna be famous
So go ahead and say what you wanna say
You know what it’s like to be famous
When everybody know what your name is
Cause see when I was younger I would say

When I grow up I wanna be famous, I wanna be a star, I wanna be in movies
When I grow up I wanna see the world, drive nice cars, I wanna have boobies
When I grow up,I wanna see me, me on TV, people know me, be on magazines
When I grow up, freshly cleaned, number one chick, wanna step out on the seen

They used to tell me I was fooling,
until I popped up on the TV (lala la, la la)
I always wanted to be a superstar,
who knew singing songs would get me this far (lala la, la la)

But I ain’t complaining
We all wanna be famous
So go ahead and say what you wanna say
You know what it’s like to be famous
When everybody know what your name is
Cause see when I was younger I would say

kilka takich sobie zdjęć, jeszcze z niedzieli. za ostatnie mnie Kaśka zabije jak już wróci ;) tutaj do obejrzenia takie zielone coś bekstejdżopodobne. ściśle rzecz biorąc nie ma to w sobie nic z bekstejdżu właściwego. ale jest zielone, a to ładny kolor. mój ulubiony, ha! ;)

zajmuję się teraz bieganiem to tu, to tam. rano do WORDu, bo Łoś miała egzamin na prawo jazdy. do domu. z domu. na starówkę. na piwo. na piccę. i jeszcze na kawę miałam ochotę, ale to jeszcze zanim zjadłam przydzieloną mi rację żywnościową, bo później to już było ponad moje siły.

wiem, że to nieładnie tak mówić o miejscu, w którym się wychowało, ale po raz kolejny muszę stwierdzić, że Zamość to jednak straszliwa dziura. kompletne zadupie. koniec świata totalny. armageddon. jądro nicości. i nie przesadzam mówiąc, że tęsknię za śmierdzącym spalinami Lublinem, bo tam przynajmniej czuję się swobodnie i... właściwie 'jak w domu', chociaż na razie akurat tam kumuluje się moja bezdomność w całej swej okazałości. ostatnio przyłapałam się nawet na tym, że potrafię wytłumaczyć znajomym przez telefon (operując przy tym najwymyślniejszymi nazwami ulic) jak się po Lublinie poruszać żeby trafić tam, gdzie akurat chce się trafić, a tu nie odnajduję się w ogóle, o jakiejkolwiek znajomości nazw własnych i ich lokalizacji nawet nie wspominając. niedobrze. trzeba stąd uciekać.

na całe szczęście dostałam dziś do rąk trzeci sezon Ally McBeal. śmierć z nudów już mi nie grozi! :)

[karolina kozak - razem zestarzejmy się]
bo mi się podoba melodia. trochę naiwne, ale w gruncie rzeczy ładne. czytałam kiedyś historię powstania tej piosenki. też mi się podobała.

Dziś pierwsze tłumaczenie! :)
Piosenka ta występuje jako opening do anime "Vandread 1st Stage".

Tłumaczenie zostało wykonane na podstawie angielskiego przekładu, następnie zweryfikowane z oryginałem przy użyciu słownika japońsko-polskiego, a na koniec naniosłam pewne korekty aby wszystko tworzyło sensowną całość.

Tak to już jest, że teksty piosenek są lekko poetyckie, więc żeby uzyskać dobry efekt końcowy po Polsku, trzeba parę rzeczy pozmieniać :)

Na końcu notki możecie znaleźć download - posłuchajcie, pośpiewajcie - życzę miłego karaoke ;P

SALIA - TRUST

Tatoeba kimi no sono ude ga
Kusari ni tsunagaretemo
Tatoeba itsuka kono sora ga
Moetsukite shimau to shite mo
Kibou dake wa shinjite

Kagayaku hoshi no kage ni
Yami ga suberu sekai ga aru
Tatta hitotsu no inochi
Soko ni tozashita mama ja lonely boy

Koko ni bokura ga deatta wake wa
Kanarazu aru no dakara ah-ah ah-ah

Tatoeba kimi ga kanashimi ni
Kuzuresou ni natte mo
Tatoeba boku no kono mune ga
Dakitomeru chikara ni nareba
Asu mo kitto We can survive

Kowareta toki o koete
Ikiru shinjitsu ga aru nara
Todokanu omoi himete
Hiza o kakaeta mama ja lonely girl

Kitto bokura mo tadoritsukeru sa
Harukana YUUTOPIA e ah-ah ah-ah

SALIA - ZAUFANIE

Nawet jeśli Twoje ręce
Są skute łańcuchami
Nawet jeśli niebo
Pewnego dnia kompletnie spłonie
Trzymaj się nadziei

W cieniu lśniącej gwiazdy
Znajduje się pewien świat kontrolowany przez mrok
Ale masz tylko jedno życie
Nie zmarnuj go samotny chłopcze

Zdecydowanie istnieje powód dlaczego
zdarzyło nam się tu spotkać, ah-ah ah-ah

Nawet jeśli popadniesz
W smutek
Jeśli
Obejmę Cię jeszcze mocniej
Na pewno przeżyjemy jutrzejszy dzień

By przetrwać chwile załamania
Kiedy żyłaś w rzeczywistości dopiero
Dosięgając tych ukrytych uczuć
Obejmuję Cię na kolanach samotna dziewczyno

Z pewnością będziemy walczyć
Aby dotrzeć do tej odległej utopii, ah-ah ah-ah

Download:
Vandread - Salia - Trust

Cheers! :*

Potem poszłam do biblioteki, która zawsze była otwarta do 19:00, niestety w okresie wakacji jedynie do 17:00, nie trudno się domyślić, że jedyne co mogłam zrobić to pocałować klamkę, i wrócić do domu, równie spory kawałek, jak poprzednio.. Nie lubię chodzić! I nie zapłacę kary za to, że panie w bibliotece w wakacje krócej pracują, co mnie to interesuje! Ja pracuje w takich godzinach jak one!

Nie ma zdjęć, bo mi się nie chce ich robić ostatnio.. Pozdrawiam!

Nie ma zdjęć, bo dzisiaj robiłam na dwie zmiany i padam ze zmęczenia, pozdrawiam :)

Jeg er klar

synet

sammenføjet og

parat til alt

andet end

nu og herlighed

talen om og

tanken ved

troen på

kan jeg klare

syne og bese

virkeligheden

lader jeg gerne

ligge

uberørt

uhørt

usagt

Først ut er Anne Jorunn Kydland med sin tradisjonelle fremstilling av Wergeland. De eldre i salen ler og klapper, jeg personlig har lyst til å gå ut og puste inn litt frisk luft. Jeg kjeder meg, sier hendene mine, de tvinner håret. Wergeland trenger ikke å ta det personlig der han ligger. Videre leser selveste Bendik Wold fra sin Drit i døden, her er Dan Turéll. Turéll er min kopp te, og Wold er god til å fremstille. De eldre i salen virker som om de har et fremmedgjøringsbehov ovenfor Turélls poesi, de ler på "feile" steder. Mens han leser, vil Nils-Øyvind Haagensen på toalettet som har inngang i samme rom. Haagensen blir utsatt for et flaut uhell, han skaller hodet i toalettdøren når han åpner den, og hva skjer da? Jo- arrangøren av det hele begynner å fnise og le som om hun var 14 år, og så slutten av Dirty Dancing for første gang. Alle i salen snur seg.

Nå kommer han som skallet seg i døren, sier Wold, og Haagensen tar over. Mens Haagensen leser sin fortellende følelsespoesi på en svært inadvent måte begynner hun som kapret meg da jeg kom inn å si

Hører du hva han sier? Han mumler sånn.

Jeg later som jeg ikke hører henne.

I pausen går jeg bort til Wold og Haagensen for å kjøpe en bok-singel fra deres Flamme forlag.

P:Hei, kan jeg kjøpe en bok-singel?

BW: Ja, altså det er ikke cd-singler. Det er disse små , eh, bøkene her.

P: Åja. De var fine. Men dikt på cd, det hadde vel vært noe?

NØH: Det finnes strengt tatt. Det kalles lydbok

P: (flau) Ja, men dikt. Finnes jo ikke så mange , eh, lydbøker med poesi?

NØH: Forbausende lite.

BW: Vi hadde faktisk tenkt å legge ved hjemmebrente cder i bok-singlene.

P: God ide.

(Heldigvis kommer det en annen for å kjøpe bok-singel her, og jeg skynder meg bort, fremdeles ganske flau og fast bestemt på å ikke by opp til small talk på litteraturkafé noen sinne igjen)

Etter Haagensen kommer Torgeir Rebolledo Pedersen. Han hoppet jeg over mentalt sett. På dette tidspunktet har jeg mistet konsentrasjonen, og venter på å få lov til å dra hjem. Hovedattraksjonen Håvard Rem avslutter heldigvis litteraturkafé på Sommer-Melbu på en fin måte, han sammenfatter det unge med det gamle, blander de tunge livserfaringene med den umiddelbare sansing.

Hvis jeg går
ødelegger jeg deg
for en stund

Hvis jeg blir
ødelegger jeg deg
for alltid

Fra Tekstmeldinger (2000)

På vei hjem er været det samme. Jeg skrur opp P2 og gasser på.

Nu ik zeker ben van mijn zegening met slechts één herexamen, is er - hoera - weer tijd voor vakantie en alle fijne dingen die daarbij komen kijken. Thermodynamica was de boosdoener, een (ocharme drie studiepunten groot en slechts 263 bladzijden dik) vak dat ik nog van het eerste semester erf. 't Goedmakertje staat gepland op 8 september, er is dus tijd à volonté om naar de hogere scores te streven.

Vanaf nu zal ik weer regelmatiger naar het pianoklavier grijpen met zo nu en dan een nieuwe opname als gevolg. Die verschijnt dan uiteraard zo snel mogelijk hier.

U hoort (en leest) nog van mij!

Kristof

Nu ik Blogspot overboord heb gegooid en het heb vervangen door Wordpress, wil ik nog even benadrukken dat u beter www.kristofvandeginste.net gebruikt als link/bookmark. Zo blijft u gespaard van mijn wisselvalligheid.