Topman Bellens moet kiezen tussen een riante opzegvergoeding van ruim 8 miljoen euro ( en in het beste/slechtste geval 10,79 miljoen eur wanneer Belgacom het niet-concurrentiebeding inroept) of een inlevering 1 miljoen eur op zijn jaarlijks salaris. Dit alles dan nog zonder zijn aandelenopties, waarvan de waarde momenteel geschat wordt op 1,7 miljoen euro. Voorwaar een verscheurende keuze.

Van u weet ik het niet, maar wat mij betreft zou de keuze gemakkelijk zijn, de ontslagpremie is genoeg om mijn bedje gespreid te zien voor de rest van mijn leven. Meer heb ik nodig om niets meer te doen.

Ik weet het, ik heb geen capaciteiten om topmanager te zijn en als ik ze al had zou ik geen zin hebben om honderd uur per week te werken, en het is gemakkelijk om te generaliseren over topverloningen, maar geef toe, dit is toch al te genereus, niet? In het licht hiervan verdienen onze politici peanuts, zelfs met alle cumuls. En daar ligt de burger wel van wakker. En dit loon is ook niet meer te verantwoorden in verhouding met de lonen van de gewone werknemer.

Goede zaak dat onze politici protesteren*. Maar wat ik niet begrijp is dat diezelfde politici het niet hebben over de klantenservice en de dienstverlening van Belgacom. Bellens levert goed werk, zeggen ze. Misschien wat de cijfers betreft. Maar verder? De klachtenstroom houdt aan. En wat doen onze politici? Nog een schepje erbovenop. Ze laten ons betalen voor VRT programma's die met overheidsgeld gemaakt zijn. On demand. Met een prijskaartje. Herhaling van programma's zouden niet moeten geprogrammeerd worden in de gewone uitzendtijd, maar het hele archief van de VRT zou gewoon gratis moeten opengesteld worden voor de burger (we hebben daar toch al voor betaald?!). De hele nacht heruitzendingen van alle huidige één en Canvasprogramma's en alle mogelijke oude VRT programma's. Door de omroep te kiezen, of door ons. Maar wel gratis. Mensen die geen geld op tafel willen leggen blijven verstoken van de nieuwste ontwikkelingen op televisioneel gebied. Terwijl onze telefoontarieven al tot de hoogste van Europa behoren, moeten we ook nog betalen om mee te mogen op de digitale tv-molen. Digiboxen voor iedereen, gratis. Ik vertik het om hiervoor ook maar één cent boven te halen. Telenet vraagt me in een enquête of ik tevreden ben over de kabeldiensten en of ik voor dezelfde zou kiezen. Ik KAN niet eens kiezen!

Ja, ik realiseer me, in het kader van de wereldproblematiek (waar ik het hier genoeg over heb) en de armoede in België, zal het wel weer onbehoorlijk zijn om hierover te zuchten. Maar is het loon van Bellens (en de werking van Belgacom) en andere topmanagers dan niet immens obsceen in het kader van dezelfde wereldproblematiek? Ik kan maar niet begrijpen dat de burger zich hier zo gemakkelijk bij neerlegt. En nog veel minder dat die topmanagers zelf zich daar goed bij voelen.

Politici, hier is werk aan de winkel. Op de Nederlandse TV zie ik regelmatig reclameboodschappen voor onbeperkt internet, telefoon en gsm aan 20 € per maand. In Italië zag ik grote aankondigingen voor diezelfde service aan 18 eur. Ik kom deze maand uit op 42,92 eur voor internet, 22,20 eur voor vaste telefoonlijn en 66, 45 eur voor mijn gsm. Eigen schuld dikke bult zal u zeggen, maar is het niet schandalig dat ik voor één (1) telefoongesprek naar Nederland 45 eur betaal? En dan ben ik iemand die niet graag belt en het zoveel mogelijk vermijd. Reken uit welke hap dit elke maand uit het gezinsbudget is. Om wat te praten met elkaar. En terwijl krijgen bedrijven kortingen tot 40%. Verdwijnen de telefooncellen. En ben je ingeval van nood een sukkel wanneer je geen gsm bijhebt of de batterij plat is. Probeer het maar eens uit. Probeer in Zaventem eens telefoontje te doen. En als je dan toch al een telefoonservice vindt, betaal je je blauw.

*Let u misschien in het vervolg op de kleine lettertjes wanneer u als overheid een contract afsluit met een topmanager?

Beste Enquêteur,

Bij deze wou ik u laten weten dat ik een paar uur geleden in de enquêtebus aan het Zuid in Gent tegen u gelogen heb. Dat spijt me nu, heb ik in de auto op de terugweg naar huis zitten bedenken. U doet ook maar uw werk. Maar u werd steeds moedelozer toen u mij aansprak met de vraag of ik wou deelnemen aan uw enquête en ik helaas al vijf keer naar waarheid had moeten ontkennend antwoorden omdat ik geen enkel soort van het door u voorgestelde openbaar vervoer gebruik. Toen u smekend en al haast wanhopig in een laatste poging vroeg of ik dan uiteindelijk toch misschien eventueel de kusttram gebruikte kon ik mijn spontane neiging tot hulpvaardigheid niet meer onderdrukken en heb ik dus tegen beter weten in affirmatief geantwoord, waarmee u mij opgelucht uitnodigde om mee te gaan naar de tot kantoor omgevormde bus voor een ondervraging over bewuste kusttram.

Het spijt me. Binnen in de bus heb ik u een kwartier aan het lijntje gehouden, maar dit geheel met de beste bedoelingen. Ik had toch niets anders te doen en u klaagde zo over het feit dat er zo weinig mensen enthousiast hun medewerking aanboden. Kijk, en ik leefde er zo van op dat ik iemand kon plezieren. Even leek het alsof ik weer aan het werk was en me kon nuttig maken door doelloze zielen te helpen. Maar ik wil u nu bekennen dat ik eigenlijk het afgelopen jaar slechts hoop en al één keer de kusttram gebruikt heb en geen >52 keer vooral in het weekend op zaterdag/zondag. Ik weet daardoor ook niet of die trams stipt rijden in tegenstelling tot wat ik beweerde. Bovendien heb ik er echt totaal geen idée van of er lange wachttijden zijn, hoe het comfort en de verlichting van de wachtplaatsen is en hoe het gesteld is met de orde en de veiligheid op de tramstellen. Bij de chauffeurs en hun hulpvaardigheid kan ik me wel wat voorstellen maar dat ze zich steeds uiterst hulpvaardig en vriendelijk opstellen, dat hun rijstijl subliem is en dat ze een vat van informatie zijn heb ik louter uit mijn duim gezogen. Dat ik aan élke vraag het cijfertje vier (hoogst tevreden) toekende, heeft enkel te maken met het feit dat ik vandaag in een extreem goede bondzondernaam bui was en dat ik De Lijn tenminste één uiterst compleet tevreden klant wou bezorgen al was het maar op papier.

Het spijt me dat ik u en in één ruk door De Lijn in het ootje genomen heb. Maar geef toe, u treft ook schuld. U had toch moeten argwaan krijgen toen ik op de vraag ‘Van welk vervoersbiljet maakt u gebruik?’ de gratis omnipas65+ aangaf. Zo afgeleefd zie ik er ondanks mijn recente tegenslagen toch ook nog niet uit. Desondanks gaf u vlijtig en zonder verpinken dit antwoord in op de computer en zelfs toen ik u correct mijn geboortedatum doorgaf na het afnemen van de enquête en ik een zweem van "die komt er waarachtig nog patent voor op haar leeftijd" in uw blik bespeurde merkte ik nog geen seconde twijfel bij u over de correctheid van mijn eerdere antwoorden.

Ik wil graag goed slapen deze nacht. Vandaar deze schuldbekentenis. Maar laat u gerust de resultaten voor wat ze zijn. U ligt er wellicht niet wakker van.

Met vriendelijke groeten en tot een volgende keer!

PS Nogmaals hartelijk bedankt voor het zeer nuttige geschenkje!

Links:
http://www.delijn.be/
http://www.delijn.be/vervoerbewijzen/types/abonnement/omnipas_65_plus.htm
http://cobra.vdab.be/cobra/Cobra?event=algemeneFiche&clusterBeroep=235

Dat je geen zin hebt om uit je bed te komen maar dat je moet omdat je twee katten naast je om eten bedelen en niet ophouden voordat ze dat gekregen hebben en die ene kat blijkt een blaasontsteking te hebben zei de dierenarts gisteren en dat is de reden waarom hij overal in huis urine verliest en heel je kot stinkt naar kattenpis maar dit geheel terzijde en dan kom je beneden en wordt je bedenking dat het weer zo’n dag gaat worden bevestigd doordat je vaststelt dat er drie emmers water uitgekieperd zijn in je woonkamer omdat de aansluiting van je keukenkraan met de boiler al twee weken stuk is en daar een emmer onder staat om dat water op te vangen maar dat sinds deze nacht dus blijkbaar niet meer bij druppelen alleen gebleven is en dat je geen boilerman vindt 't is te zeggen je vindt er misschien wel één maar je vertrouwt ze niet want ze gaan je natuurlijk in de zak zetten want dat stond in den Humo en tonen alsof ze uren werk hebben en die dan aanrekenen aan honderd eur per uur maar het is eigenlijk iets wat elke doehetzelver kan maar je bent geen doehetzelver en je moet dan weer een vakman vragen voor zo’n dingen terwijl er eigenlijk geen vakmannen meer blijken te zijn want dat heb je zelf vorige week nog vastgesteld met je haag die kapot gaat en dat je dat expres door een vakman laten doen had omdat je dacht dan zal het goed gedaan zijn en dan ben je een halfuur aan het dweilen terwijl je snakt naar koffie en ondertussen merk je dat je o zo degelijke kwaliteitskeukenkast uiteindelijk na twee weken gezwicht is onder het slikken van de wateroverlast en toch begint op te pellen en vraag je je af waarom jou dat weer overkomt en dat dat nu het enige degelijke in je huis was waar nog niks mis mee was en ter verstrooiïng ga je dan maar eens tijdens je ontbijt waarvoor je eindelijk kan gaan zitten nu ook de katten eten gekregen hebben de krantenkoppen lezen op internet want dat abonnement op de krant heb je opgezegd omdat je vooruitziend bent en je dacht eerst maar zien dat je nieuw werk hebt vooraleer je op de grote voet van vroeger blijf verder leven ondanks het feit dat je wel lang genoeg uitbetaald bent maar niet weet wat de toekomst zal brengen en je bent nogal vooruitziend en dit iets is waar je kan op bezuinigen en je zal dan later wel zien of je weer een inkomen hebt waarbij je je een krantenabonnement kan permitteren en dan merk je dat je internet nog steeds niet werkt en dan denk je er zal vandaag niets anders opzitten dan naar een Apple-verdeler te gaan want je geraakt gefrustreerd omdat je je ei niet kwijt kan op je blog en je begint afkickverschijnselen te vertonen maar dan denk je dat je eigenlijk wanneer je daar bent zal zin hebben om je computer op het hoofd van die Apple-verdeler stuk te slaan omdat die zal antwoorden “Neen madammeKE, ik kan daar nu niet efkes naar kijken, ge moet die binnendoen” en omdat je er zeker van bent dat je wanneer hij zegt je mag hem binnen drie dagen komen halen het uiteindelijk zullen drie maand worden en dan wanneer je hem eindelijk zal mogen komen afhalen al je gegevens zullen gewist zijn en hij zal zeggen: “Ahja madammeKE, ge wist dat toch dat ge nen back-up moest maken” terwijl het eigenlijk waarschijnlijk gewoon een vinkske is dat niet aangeklikt is of teveel aangeklikt is maar je niet weet welk vinkske want je hebt al elke mogelijkheid geprobeerd volgens het systeem dat je ooit geleerd hebt in de wiskundelessen en het werkt nog niet en dan denk je wanneer je bruin meergranenboterhammeke met zo'n immens magere kaas dat het lijkt of er een plastic velletje tussen ligt opgegeten is omdat je geen troostende witte boterham dik besmeerd met chocopasta mag eten omdat je sinds je niet meer werkt alweer vijf kilo bent aangekomen omdat je hele dagen thuis zit en je zo graag eet en daar dan tijd voor hebt om dat uitgebreid te doen en je hele kast vol hangt met kleren waar je niet meer in kan dat je dan maar misschien eens een fotoreportage van je zelfgemaakte kleren in die twee maand dat je al thuis bent kan voorbereiden om direct te publiceren op je blog wanneer je verbinding weer werkt om toch te laten zien dat je niet van ‘s morgens tot ‘s avonds luiweg voor je tv hangt maar je dagen goedgevuld zijn met allerlei activiteiten en dan heb je een eerste compositie gemaakt op je paspop en dan wil je daar een eerste foto van nemen maar dan blijkt je fototoestel ineens niet meer te werken en je zou begot niet weten waarom en dan ben je daar een uur mee aan het prutsen maar dan geef je het op omdat die van dat selectiebureau die je eergisteren gebeld heeft om te vragen of je geïnteresseerd bent in een job - neen eigenlijk niet maar ik zal wel moeten - belt of je niet vergeten bent een cv op te sturen en je die cv nog moet maken omdat je nooit gedacht had dat je nog ooit in je leven een cv zou moeten versturen en je je cv van tien jaar geleden opgediept hebt maar die volgens de outplacementmedewerkster die ook psychologe is helemaal niet meer blijkt te voldoen aan de huidige sollicitatiemarkt en dan denk je dat je daar dan maar zal aan beginnen want ze moet die morgen hebben maar dan besef je ineens weer waarom je dat zit te doen omdat je ontslagen bent en je dat nog steeds zo onrechtvaardig vindt vooral omdat je de afgelopen dagen weer meermaals geconfronteerd geweest bent met de incompetentie van degene die ervoor gezorgd heeft dat je ontslagen bent omdat je gemerkt hebt dat je buiten dat je nog op de server kon en de klanten en leveranciers niet eens fatsoenlijk op de hoogte gesteld werden dat je “andere uitdagingen aangegaan bent” maar dat daar bovenop ook nog eens blijkt dat ze nog niet eens simpelweg kunnen gegevens doorgeven aan het sociaal secretariaat en al je ontslagpapieren ook nog eens niet in orde zijn en dat je daarvoor ook weer moet stappen zetten om die in orde te krijgen en dan wordt je daar zo kwaad over dat je helemaal geen zin meer hebt om een cv op te stellen want dat je eigenlijk beter in je bed zou kruipen om je ervan te weerhouden om met een bazooka binnen te vallen bij je ex-werkgever nadat je al je collega’s verwittigd hebt wanneer je dat gaat doen zodat zij zich kunnen veilig stellen maar je bedenkt dat noch het ene noch het andere niet echt hoort en je dus beter een vriendin opbelt om te lunchen in Brussel zodanig dat je eens wat meer ziet dan dat plattelandsdorp hier maar dan bedenk je dat je tank bijna leeg is en je dan moet tanken en nu je baas je benzine niet meer betaalt je beseft hoe duur dat is en dat het in het kader van je besparingsmaatregelen misschien ook beter is dat je niet wéér voor een derde keer gaat buitenhuis eten op één week tijd dus dan check je je mail maar eens want misschien heeft er iemand aan jou gedacht en dan lees je hoe je vriendin in Singapore grootse avonturen beleeft en dan wordt je verteerd door nostalgie en ben je eigenlijk nog kwaad bij omdat je vindt dat iedereen die schitterende verhalen zou moeten lezen en dat je het haar zo zou gunnen dat ze kan voor een blad schrijven en je beseft dat bijna niemand dat leest want dat de mensen liever lezen over huisjeboompjebeestje en ambtenaren die niet werken en dan dwalen je gedachten af naar Tom Naegels van wie je in het weekend in De Standaard een zeer gesmaakte tirade las over “madammen” waarmee je het eigenlijk volledig eens bent maar het je ergert dat hij het forum van De Standaard heeft om dat te verkondigen terwijl jij daar al maanden op die stoute wijven foetert en dat Verantwoord tijdverlies daar lang geleden al gelijkaardige stukjes over schreef maar dat is maar een blog terwijl elke week hetzelfde geschreven wordt in “Het gat van de wereld” in Humo maar dat je dat niet mag zeggen omdat hij je zoon is terwijl je daar toch even erg of harder moet om lachen en hij echt wel sterk is in dat genre en je bedenkt dan dat je andere zoon te koppig is om mee te doen aan de Canvascollectie omdat hij vindt dat echte kunstenaars geen belang hechten aan competitie en in wezen ben je daar wel fier op want hij heeft gelijk en het programma is niet slecht maar je zou er toch niet willen in verschijnen en je hebt hem toch geleerd om tegendraads te zijn maar aan de andere kant zou je toch willen dat zijn hard werk en inzet ook gewaardeerd worden en ondertussen hoor je nog maar wéér eens een keer dat irritante gekweel van een door Radio1 geplugde Eva Deroovere die ze beter een Orpheus in haar strot zouden persen of nog beter dat door mij, malcontente uitzondering, zouden laten doen en dat dan misschien kunnen filmen voor Man bijt hond of de Rode loper "Moegetergde radio1 luisteraar de wanhoop nabij" of eerder en misschien nog beter kunnen publiceren in de nieuwe Story en dan ga je toch nog eens proberen of je niet kan bloggen omdat je dit allemaal kwijt wil want eigenlijk was je gewoon al drie dagen te lui om je laptop rechtstreeks te verbinden via ethernet omdat je bureau een naaiatelier geworden is en hij vol ligt met stoffen, patronen, een stik- en een overlockmachine en dan heb je uiteindelijk een plekje gevonden en steek je de kabel in en blijkt dat te werken en ligt de oorzaak gewoon bij airport/wifi waar je zo vanzelfsprekend vanuitging dat daar niks kon fout mee gaan en dan zeg je tegen jezelf stomme trut je ziet wat er van komt als je te lui bent om de trap op te gaan met die laptop en die even aan een kabeltje te hangen maar nu besef je wel dat je niet meer kan buitenzitten met je laptop voordat het probleem met die wifi opgelost is maar je weet niet wie dat kan doen.

(adempauze)

Je twijfelft of je nu echt werklozengedrag begint te vertonen en je vraagt je af of dit alles hoger beschreven de wetmatigheden zijn waardoor je in de marginaliteit belandt. En of je uiteindelijk binnen een paar maand 150 kilo wegend, opnieuw rokend van miserie en verslaafd aan de drank in een stinkend *want je kat pist nog steeds waar hij het gedacht heeft omdat je geen geld hebt voor medicijnen* en vuil *want je hebt je kuisvrouw moeten opzeggen omdat je je dat niet meer kon permitteren en zelf schoonmaken dat doe je niet graag* hol waar niks nog marcheert en alles stuk en vervallen is en niemand meer op bezoek mag of wil komen zal voor de tv liggen belspelletje doen (dan wel 's nachts want overdag worden ze verboden maar overdag, dan slaap je allicht omdat je moe bent van de hele nacht voor je tv te hangen) omdat niemand nog contact met je wil omdat je een asociale irritante negatieve vuile slordige triene geworden bent die hele dagen joggings draagt en de neiging tot misantropie niet meer verdringt. Maar misschien geeft dat dan stof voor een schitterende biografie met de werktitel "van middenkader tot marginaal". Of denk je daar dan zelfs niet meer over na?

Ik ga mijn cv afmaken.

Links:
http://www.hapland.be/
http://singajo.wordpress.com/
http://svendeschutter.wordpress.com/2007/10/22/de-straf-van-de-madammen/
http://svendeschutter.wordpress.com/2008/03/25/met-de-wijven-niets-dan-last/
http://canvascollectie.canvas.be/
http://gerdernissen.wordpress.com/2007/10/08/waarom-mag-een-informatiezender-niet-leuk-zijn/
http://gerdernissen.wordpress.com/2007/09/07/lilly-allen-bekogeld-met-zaklampen/
http://gerdernissen.wordpress.com/2007/09/04/radio1-en-de-gevolgen-op-mijn-ochtendhumeur/
http://blogderzuchten.wordpress.com/2007/12/07/23/
http://www.rightmanagement.be/home/nl

Verwacht geen playlist of een muziekbespreking. Geen recensie, maar een impressie over mensen en dingen die voorbijgaan.

Jammer. Het ligt geheel aan mijzelf. Ik heb me gisteren gerealiseerd dat het voorbij is voor mij. Alweer een periode in mijn leven die ik beëindigd zag. Vreemd dat je dat steeds zo goed beseft wanneer het moment daar is. Over. De magie van een optreden. Het uitkijken naar. Het onder de indruk zijn van. Het nagenieten de volgende dag.

Het was al een twijfelgeval. Nick in Vorst. Ik hou niet van Vorst. Ik hou niet van mega. Ik kwam er in de loop der jaren regelmatig én graag. Maar dat graag werd altijd meer met tegenzin. Maar voor Cave had ik het er nog één keer voor over. Zijn laatste concert in 2004 (na het verschijnen van de dubbelaar Abattoir Blues/The Lyre of Orpheus - verbazing dat het al zo lang geleden is!) was memorabel. Vond ik toen en nog steeds.

Nick kwam en ik zag. Geen van ons tweeën won. Ik botste vooral tegen één grote megageluidsmuur, ik hoorde veel homogene klanken. Ik werd voortdurend afgeleid door tientallen filmende gsms met oplichtende schermpjes op het middenveld (om vandaag op you-tube te zetten?). Mijn hemel. Ik zag hoeveel - honderd hoogstens? - muziekliefhebbers en voor de rest zag ik vooral eventementenbezoekers. "Ik wil erbij zijn". Een uitstapje. Met veel chips. De storende gewoonte van in de bioscoop nu ook in uw concertzaal. (Waar blijven de bakken nacho's met saus?) Ik zag tamme en makke mensen. Flauwe applausjes. Enkel op het middenplein was er wat sfeer. En ik zag een Nick die hetzelfde zag. Een Cave die zich afvroeg wat sta ik hier te doen. Een Nick die dacht wil ik dit nog? Heb ik hier nog zin in? Een Nick die in het diepst van zijn gedachten aan zijn schrijftafel met zijn boeken thuis wou zitten. Net als ik. Zijn goddelijke stem en bezwerende bewegingen zal hij vast ook in zijn keuken behouden.

Drie, vier nummers heb ik echt enkel aandacht gehad voor Nick en zijn muziek en was ik even betoverd door hem. Ik denk dat er maar twee of drie nummers waren die ik minder goed kende. Maar toch was ik niet mee. Te veel afleiding en te veel dingen die me stoorden. Ik was geen seconde onder de indruk. Toen ik buiten kwam was ik het al vergeten. Het zinderde geen minuut na. Ik stelde me twee uur lang de vraag wat zit ik hier te doen. Wat heb ik nog met deze mensen gemeen? Wat zoek ik hier?

Een concert moet een belevenis zijn, moet opzwepen, moet je alles rond je doen vergeten, moet je vuur aan de schenen leggen of de grond onder je voeten laten wegzinken. Ik voelde het niet en zag het niet. Bij niemand. En dat neem ik Cave niet kwalijk. Neen, Cave blijft god, of liever de duivel. Neen, het ligt aan mezelf. Ik heb er al langere tijd ook mijn bedenkingen bij wanneer een zaal collectief uit de bol gaat. Ik stel er me vragen bij waarom ik dat ook ooit deed. Een opperpriester op het podium en volgelingen die blindelings meebidden. Het hoeft niet. Massahysterie. Bij een klassiek concert komt ook iedereen om te luisteren en dat doen ze ook muisstil, zonder veroeren. Maar ik heb daar wel ooit staande ovaties van een dik kwartier meegemaakt. En dat is, echt waar, heel lang. Misschien deed iedereen dat wel heel intens gisteren, luisteren en genieten. En was het waarschijnlijk een goddelijk en memorabel concert. Dat voelde ik nog wel ergens. En staan vandaag de kranten vol lofbetuigingen. Ik heb nog niets gelezen of gehoord.

Misschien wil ik gewoon de betovering terug van vroeger. Word ik écht nostalgisch. En zag ik nu een publiek dat blijkbaar alles en veel te veel gewend is daardoor mak geworden is. Gelaten. Been there done that. Bij mezelf wijt ik de gewenning aan de leeftijd, en het maakt me weer eens (even) triestig. Hoe alles voorbij gaat. Maar het maakt me minstens even triest dat ik naast me honderden makke twintigers zie. Even nuchter en berustend en relativerend als ik nu ben geworden.

Ik heb nog tickets voor een aantal concert. Gelukkig voor AB en Koninklijk Circus. Maar Vorst, neen. Over and out. Helaas. En Nick Cave? wel, twaalf cd's en twee dvd's kunnen mijn honger meer dan behoorlijk stillen. Zonder afleiding, geconcentreerd op de muziek, kan ik heerlijk uit de bol gaan of intens luisteren en genieten in mijn woonkamer.

(dit lijkt me realistischer dan mijn eerdere dreiging maar ik had de krant nog niet gelezen)

Om goed voorbereid te kunnen solliciteren en een cv te kunnen opstellen is het noodzakelijk dat je voor jezelf heel goed weet wat je positieve en negatieve eigenschappen zijn. Dat lees ik hier en daar. Ik ben dus volop bezig met deze op een rijtje te zetten. En ik heb een slechte vastgesteld. Een hele slechte. Ze is deze week benadrukt bij het lezen en horen van de nieuwsberichten. Een triomfantelijk gevoel. Geen leedvermaak, neen dat is het niet. Verkneukelen. Dat past beter. Het is gewoon zo’n glorieus moment. Zo van “zie je wel!!” Het is geen gelijk hàlen, het is gewoon gelijk hébben. Thuis in mijn eentje, dat wel. Bijvoorbeeld hierom:

Runners en chaperones. Het zijn leuke omschrijvingen voor mensen die op een filmset ingehuurd worden om onder andere klanten/acteurs enz. af te halen van de luchthaven, van en naar hun hotel en van de ene locatie naar de andere te vervoeren. Elke keer weer wierp ik de bedenking op dat deze mensen volgens zover ik geïnformeerd was over een attest moesten beschikken, dat niet iedereen zomaar personen mag vervoeren in opdracht en bezoldigd, dat er hierover een artikel in de wegcode bestaat en ingeval er ongeluk gebeurt dat de verzekering hier een sterk punt heeft om ons in de fout te stellen. Misschien waren er onder die mensen wel die dit hadden, maar het werd nooit gecontroleerd, laat staan geëist.

Mijn opmerking vond geen gehoor, en indien al wel eens, dan was met smalende blikken met diverse reacties:

• Daar is ze weer
• ze gaat weer moeilijk doen
• ah met haar regeltjes...
  
• wij zijn rock&roll, zeggghhh…..
• er gebeuren geen ongelukken
• vul in naar believen
  

Voila. Ik moest dat even kwijt. Yes Yes Yes.

Weet er nu eigenlijk iemand waar Anna zit?***Geshokeerd ben ik door de wetenschap dat 4,2 Nederlanders op 10 zijn in de fout gaande medemens gewoon dood wil. Echt diep geshokeerd. Wat voor een Nederland is mijn geliefd Nederland geworden? Doodstraf is primitief en barbaars, onmenselijk en een beschaafd volk onwaardig. Er bestaat geen enkele rechtvaardiging voor. Maar misschien zou men in België identieke resultaten hebben? Wat het er natuurlijk niet minder erg om maakt.***Ministerieel tumult omtrent de verkoop van aanstekergasflessen (vijf gewonden gisteren). Waarom geen bedenkingen of tegenwerpingen bij de rij-opleiding met vrije begeleiding? (twee doden vorige week)***Charlton Heston is overleden. Hij mag dan misschien een legendarisch acteur zijn, maar laten we niet vergeten dat hij vooral een fanatiek bepleiter was voor het recht op wapenbezit en een aantal jaren voorzitter van NRA*** Touring wil aankondiging van alle flitspalen en snelheidscontrole. Ik ben voorstander van het verrassingseffect***Ineens is het nieuws dat het niet pluis zit met ABX. Waarom zagen analysten én journalisten indertijd wel wat managers en politici toen niet zagen (of wilden zien)? Het verhaal van "wijsheid moet je leren"?***Hetzelfde geldt voor Managers van De Lijn. Elke buschauffeur kan je verzekeren dat de constante aanwezigheid van een tweede persoon in uniform (en dat hoeft geen politie-uniform te zijn) op de bus helpt!***Na het bekijken van de BBC reportage over de Scientology Church dacht ik er weer eens aan dat ik nog steeds geen antwoord heb op deze vraag en dat het adverteren nog steeds doorgaat***Denkt u maar niet dat u zomaar kan surfen op de internetverbinding van uw buur. Vreemd, ik wist niet dat dit een overtreding van de wet was***Het stokje van Margo dat er gekomen is door een reactie van mij is hier al beantwoord. Met gezonde nieuwsgierigheid geef ik dit door aan Ruben, Stoffel, Stijn**Details graag (in zoverre deontologisch mogelijk vanzelfsprekend!***Danku!***

Update: Fotoliefhebbers en avonturiers, lees toch ook nog eens de boeiende belevenissen van iemand met een minder saai leven.

Ik werk in Brussel. Ik shop in Brussel. Ik ga op stap in Brussel. Omdat bijna al mijn kennissen en vrienden er wonen. Ik ken de weg in Brussel. Om maar te zeggen dat ik iets meer dan een "pendelaar" ben. Maar toch hou ik niet van Brussel. Het spoortje van liefde dat ik er voor had is gaandeweg weggesmolten. Ik zou nooit in Brussel willen wonen. Brussel is lelijk, vuil, slecht georganiseerd, het verkeer is een jungle, het parkeren een hel en chaos is het trefwoord. Ja, De Markten, Dansaertbuurt, AB en Bozar. Voor de incrowd.

Maar om toch de vinger aan de pols te houden (wie weet word ik ineens weer verliefd), bezoek ik minstens wekelijks BrusselBlogt. Deze week valt er te lezen dat de MIVB een boete wil invoeren voor eten en drinken op de metro. 250,00 eur. Wat ik enkel maar kan toejuichen. Trouwens eten en drinken op metro en tram is altijd al verboden geweest voor zover ik weet, dus hierover wil ik niet echt uitweiden. Ik wil het hebben over de reacties. Ik was min of meer geshokeerd. En ik begrijp nu nog beter waardoor het ook zo fout gaat in het verkeer. Een greep: "Eten is een primaire levensbehoefte", "Het is mijn recht te eten en drinken waar ik wil", "Eten is een mensenrecht". Ik citeer niet letterlijk, leest u zelf maar, maar het komt wel daar op neer. Ik ik ik.

Het verbaast me dat er op een dergelijke posting zoveel reacties komen. Mijn mond valt open dat men woorden in de mond durven nemen als "primaire levensbehoefte en mensenrecht" in deze banale kwestie. Doe dan ook je gevoeg op straat. Dat is toch ook primair, of niet? Als je een uitgehongerde Afrikaan bent, ja, dan heb je het recht om te zeggen dat eten een mensenrecht is. Ik heb kort gereageerd op de posting, maar het volstaat niet. Ik wil er meer over kwijt.

Zoveel ophef over een fait-divers wat uiteindelijk allemaal te reduceren is tot een verdwenen of vergeten waarde in onze maatschappij. Niet meer of niet min. Het gaat hier doodeenvoudig over elementaire omgangs- en beleefdheidsvormen. Hoffelijkheid. Eten en drinken waar en wanneer je wil is gemeengoed geworden. Mij stoort het mateloos dat het zomaar overal moet kunnen en getolereerd moet worden. Eten is een kunst. Eten moet je niet zomaar "tussendoor" doen. Dat is zelfs niet goed voor de gezondheid. Voor eten moet je de tijd nemen. Eten is sociaal. Samenzitten aan tafel. Een breekpunt in de dag.

Op een vieze vuile stinkende volgepropte metro ga je niet staan eten. Dat smaakt niet, dat knoeit en dat stoort de mensen rond je. Wat is dat toch dat niemand nog vijf minuten zonder eten of drinken kan? Een beetje discipline is te veel gevraagd? En wanneer je dan toch sterft van de honger en dringend een pizzastuk wil, eet dat dan discreet op aan het standje zelf.

En om nog eens terug te komen op de reacties en het het verband met het verkeer. Die houding is ondermeer een reden waarom het mank loopt. Omdat iedereen denkt: ik, ik, ik. Dat is het.

"Het is een mensenrecht om als voetganger over te steken wanneer het licht rood is." "Het is een primaire behoefte om een rond punt op te vliegen, het is een onbedwingbare drang". "Het is mijn eigen vrijheid om midden op straat een half uur stil te staan en het verkeer te hinderen." "Voorrang, wat is dat? Ik rij alleen op de weg."

Dus, voor mijn part, stamp ze er in, de beleefdheidsregels, de etiquette, de omgangsvormen. Tot ze de strot uitkomen. Desnoods met boetes. Soft zijn helpt niet. Pakken waar het de meeste mensen nog steeds het meest raakt. In de portemonnee. Vooral doen!

Nè.

Postscriptum:
Ik ben bereid mijn volle medewerking te geven,
hier alvast
HEDENDAAGSE ETIQUETTE - LES 1

***gezellig samen ontbijten op de bank voor de tv (op VPRO) op zondagmorgen met twee dreumessen tegen je aangeplakt***vlinders in je buik***met deugniet-zoon van tien kattekwaad uithalen in de GB en ernstige zoon van twaalf berispend toekijkend***moeder worden***in een te kleine tent met zijn vieren tegen elkaar geplakt in een pikdonkere nacht op een onreglementaire plaats overnachten***met vijftien rond moeders tafel hutsepot eten***waanzinnig verliefd zijn***roken***Jelle languit op de bank bulderend van het lachen om "The Simpsons"***nagefloten worden op straat***dolle pret in de Efteling***caféklets, tooghangen en napraten***twintig keer na elkaar De Samson Rock luidkeels meezingen met J&B in de auto op weg naar de vakantiebestemming***dansen in discotheken en op concerten***fier zijn op tienerzonen die teken- en verhalenwedstrijden winnen en tv-programma's presenteren***jong en mooi zijn***kinderen die je nodig hebben***de eerste kus***knuffelkinderhandjes en -lijfjes***stiekeme afspraakjes in de Las Vegas in Reetveerdegem***

ZUCHT *** ALLEMAAL VOORGOED VOORBIJ!

In De Standaard van dit weekend lees ik bij "Gewikt en gewogen" de beoordeling over verschillende tv-programma's. Bij de bespreking van Volt wordt ontwikkelingswerker Jan De Cock(1), waarvan Canvas Ter Zake vorige zomer de boeiende reportage "Tralietrotter" uitzond (een reportage vanuit de Kakwangura-gevangenis in het hart van Congo) en auteur van het boek ""De kelders van Congo", verward met de beeldende kunstenaar Jan De Cock(2) (de jonge Belg die internationale furore maakt.) Vreemde verwarring, want meer uitersten kunnen twee mensen niet zijn, ook fysiek.

Ik heb in elk geval Jan De Cock(2) niet in de studio zien zitten. Maar het kan natuurlijk ook zijn dat (lb) Jan De Cock(1) met zijn gevangenisavonturen eveneens een échte (levens)kunstenaar vindt. En dat ik deze woordspeling dan helemaal fout begrepen heb.

(Sorry, ik kan het niet helpen, maar over zo'n dingen, ja, daar struikel ik over.)

Tekstjes schrijven, anders niks. Dat ging ik doen. En alle neveneffecten van "bloggen" ging ik aan mij laten passeren. Maar. Een stokje toegeworpen door één van mijn oudste blogbezoekers/lezers, dat kan ik niet afslaan. En toegegeven, het eerste stokje zou op een onverzettelijke "njet" gestoten hebben. Met dit kan ik uit de voeten. Muziek. Blunders. Dat past bij me.

DRIE BANDS OF ARTIESTEN DIE JE DIT JAAR HEBT LEREN KENNEN

Ik heb een zeer uiteenlopende muzieksmaak. Een aantal artiesten/bands zijn al op andere blogs vernoemd bij het doorgeven van de stokjes. We kunnen niet heen om Amy Winehouse (gehoord op Radio1), Kate Nash (getipt door Het grote verlangen), Beirut (alle mogelijke media). De eerste stoort niet en mag ik graag horen wanneer ze op de radio komt, maar een cd zal ik me er niet van aanschaffen. De twee andere heb ik in huis maar Kate heeft me bij nader inzien niet echt van mijn sokken geblazen. Beirut zal een blijver in mijn cd-collectie zijn denk ik. Nog vele andere nieuwe namen zijn de revue gepasseerd maar daarvan zijn er me weinig bijgebleven.

Drie dus:

1. Eén fenomenale uitschieter in het najaar: YEASAYER
   Een collega die mijn liefde voor muziek kent, kwam me begin november (meen ik) enthousiast medelen dat hij het optreden van het jaar meegemaakt had in de "Charlatan" in Gent. Ik moest absoluut luisteren. Hij had een cd, maar die gaf nog niet half weer hoe het optreden geweest was, zei hij. Hij bezwoer dat we nog veel van deze groep zouden horen. Deze zouden het maken. En hij had gelijk, ook ik was meteen verkocht. Nog niet veel van te vinden op youtube, nog geen cd's gezien in de fnac. Ik heb voorlopig (en tegen mijn principes) een copietje tot de échte cd in de winkel ligt (ja, ergens op het web zal ze wel te verkrijgen zijn, maar ik ben een winkel-fan). Was het een plaat geweest ze was al grijs gedraaid. In het voorjaar in de AB, ik zal er bij zijn, en mijn collega hoogstwaarschijnlijk ook. Absoluut in het oog te houden. (Mijn CD 05/1 tip die al een aantal dagen leeg staat te blinken, moest deze worden, maar ik wachtte gewoon nog steeds op de échte cd, ook het hoesje is voor mij belangrijk)
2. Een naam die ik al langer kende, maar waar ik eigenlijk dit jaar voor het eerst écht serieus beginnen goed naar luisteren ben en dus écht ontdekt heb, voor velen zal dit helemaal niet nieuw zijn. Ik was verbaasd waarom ze eerder altijd wat aan mijn aandacht ontsnapt waren, want ik vind ze grandioos: THE MOLDY PEACHES
3. Ook niet echt een nieuwkomer, maar bij mezelf dit jaar met twee cd's doorgebroken: NOUVELLE VAGUE. Een Franse groep, ietwat bossanova-achtig, die vooral covers brengt. Easy listening op zijn best, goed voor de late uurtjes.

Voor 2008 is de eerste tip al binnen, dit ga ik zeker in het oog houden.

DRIE DINGEN DIE JE AFGELOPEN JAAR HEBT MEEGEMAAKT, GEHOORD,.. EN DIE JE ALTIJD ZULLEN BIJ BLIJVEN

"Altijd", dat kan je nooit op voorhand weten. Soms zijn er dingen in je leven waarvan je op het moment zelf denkt dat je het nooit zal vergeten, maar waarvan je achteraf zelfs al eens moet nadenken in welk jaar dat nu precies was. "Altijd" kan je pas zeggen in het perspectief van wat je achteraf nog meemaakt. Maar een poging. En een uitbreiding tot "waar heb je je het meest aan gestoord":

(VRESELIJKE) BLUNDERS DIE JE IN 2007 OP JE NAAM STAAN HEBT.

Een gemakkelijke. Nochtans, dit jaar niet van de tribune gedonderd voor een halfvol Flanders Expo, noch mijn rok verloren bij het van de trein stappen en zelfs niet aan iemand die niet eens zwanger bleek gevraagd wanneer ze moest bevallen. (Dàt vraag ik trouwens nooit meer. Aan niemand. Ook al staat ze op springen.) Echte blunders op professioneel vlak maak ik gelukkig niet meer, maar voor de rest is mijn leven één aaneenschakeling van blunders. Smsjes sturen naar mensen voor wie ze niet bedoeld zijn. Aan de telefoon mensen met mevrouw aanspreken terwijl het mannen zijn. Goedbedoelde opmerkingen maken die zéér fout geïnterpreteerd worden.

Meestal beleef ik er eindeloos meer (na)pret aan dan degene die er ietwat genant staat op te kijken of het met open mond aanhoort. Verstrooid, rare dingen zeggen, woorden dooreenhaspelen omdat mijn denken flitsender is dan mijn spreken, zingen op straat, idioot lachen naar voorbijgangers. Of dit nu echt onder de noemer "blunders" valt, laat ik aan jullie over. Interpreren als een "stand-up comedian" irl maar met op scène de komiek die zelf het hardst om zijn eigen domme moppen moet lachen, kan ook. En als voorbeeld omdat het toch al getypt staat, dit grappig voorval .

DRIE DINGEN DIE JE HEEL STIEKEM ONGELOOFLIJK TROTS (is al meer dan genoeg -a- ) MAAKTEN

DRIE MENSEN DIE JE HIERMEE WIL LASTIGVALLEN

Voor mijn part de volledige blogwereld en mijn eigen lezers en bezoekers, dus wie zich aangesproken voelt, grijpt. Maar ik moet er drie kiezen: mijn eerste gedacht was Luisindepels (ik was vooral benieuwd naar de muziekvraag), maar die wil niet, en een deftige dame, maar dat moet eerst voorgelegd worden op een redactievergadering, dus worden het:

1. DANIEL
2. OKER
3. VANDEPOTGERUKTE (die ik het heel graag wil horen tot op het bot afbreken)

Maar niks moet!

Neen, ik ga het niet hebben over de vernieuwde website en de vernieuwde journaals van onze openbare omroep. Dat hebben anderen gisteren genoeg gedaan op diverse blogs. Had ik nochtans geen patent op grollen en gerderen? (tussendoortje om te la-a-a-a-c-h-en...) Maar goed, alles is gezegd en geschreven hierover. Enkel toevoegen dat ik het decor van Terzake best geslaagd vind en ik bevestigd zag dat Annelies Beck op TV hoort en niet op radio1.

Ik wil het even hebben over een zeer interessant item gisteren in Terzake. Want het nieuws zou zowaar vergeten worden. Het proces Lernout&Hauspie is weer van start gegaan. Al eerder schreef ik dat ik er zo graag wil blijven in geloven dat deze twee mannen werkelijk dromers en ware "inventors" zijn die in de val gelopen zijn van gehaaide zakenmannen. Dat ze niet genoeg zakelijk inzicht of interesse hadden om te zien wat er met hun bedrijf aan de hand was. Dat ze gemanipuleerd en belogen geweest zijn. En deel ik de overtuiging dat belangrijke partijen, waaronder een grote bank, niet op de beklaagdenbank zitten en de dans ontspringen.

Gisteren werd deze - waarschijnlijk naiëve - stellingname van mij nog wat meer ondersteund door de aandoenlijke verklaringen van Jo Lernout. Aandoenlijk, maar het blijft intrigerend en fascinerend en er is volgens mij toch veel meer aan de hand geweest dan we ooit zullen te weten komen. Intriges op wereldschaal. Inlichtingendiensten. Terreurorganisaties. Duitse spionnen. Deze termen vallen allemaal. Ik kijk teveel naar films, ik weet het. En soms heb ik neiging om een non-fictie verhaal in gedachten al te laten eindigen als fictie. Maar ik ben in elk geval zeer benieuwd naar het verdere verloop van dit proces. Te volgen!

Hier kan u een bevattelijk rapport L&H lezen.
Hier kan u nog een artikeltje lezen
Hier ziet u een lijstje van een aantal blogs die gisteren over "de redactie" schreven, ze allen aanhalen is niet doenbaar.

Sommige dingen begrijp ik dus echt niet. Ik kan er niet bij. Architecten die gebouwen ontwerpen waar je niets mee kan aanvangen. Je kan niet aan de ramen om ze te reinigen of ze zetten een trap voor het raam. Interieurarchitecten die meubels ontwerpen waar je alleen maar last mee hebt. Vierkante wastafels bijvoorbeeld waarvan je nooit grondig de hoekjes kan schoonmaken en die zoals in de goede oude tijd OP tafelbladen worden geplaatst, met het verschil dat er dan wel geen waterkan naast staat maar dat er moeten aansluitingen voor kranen en afvoer voorzien worden. Ik vind het onpraktisch, lelijk en overbodig. Zo kan ik nog wel tijdje doorgaan over uiteenlopende gekkigheden. Die nog weinig te maken hebben met goede zuivere architectuur en design, maar leukigheden en overbodige frivoliteiten zijn. Maar daar wou ik het eigenlijk niet over hebben.

Gezond verstand. Ik breek me al vanaf de eerste keer dat ik het zag het hoofd over de reden van de manier waarop nieuwe wegen worden aangelegd. Sinds kort is er in mijn dorp over een afstand van ongeveer 1 km een nieuwe weg aangelegd. En het is weer van 't zelfde. Het ziet er allemaal heel goed uit, maar ik blijf met een prangende vraag zitten. Ik legde ze al voor aan verschillende mensen in mijn omgeving en ze kunnen allemaal maar één enkele reden bedenken. Maar ik vind het geen doorslaggevend argument om zo'n wegen te bedenken en aan te leggen.

<>

Iedereen antwoordt me dat dit bedoeld is als snelheidsremmer. Idioot vind ik het. Om de parkeerstrook op te rijden moet je het fietspad kruisen en om ze te verlaten ook: gevaar voor fietsers. Zo simpel is het toch? Wanneer de parkeerplaats naast de rijbaan komt te liggen, dan wordt er automatisch een buffer gecreëerd tussen rijweg en fietser. De parkeerplaats wordt onmiddellijk bereikbaar vanaf de rijweg. Veel veiliger voor de fietser toch?? De fietser heeft a.h.w. een muur van stilstaande auto's tussen hem en de rijweg, waardoor hij niet kan meegesleurd worden door een voorbijrijdende auto. En ook voor de voetgangers is het veiliger.

Snelheidsremmend. Mijn voeten. Waarom zouden geparkeerde auto's dan niet snelheidsremmend werken?? Een automobilist rijdt liever een fietser omver dan tegen een geparkeerde auto op te rijden bij een slippartij of een onverwachte uitschieter te wijten aan overdreven snelheid? Fietsers worden beschouwd als "snelheidsremmers". Is dat de redenering?

Kent iemand het antwoord?? Is er onder de genieën stedebouwkundigen/architecten/ingenieurs nu eens nooit iemand die deze bedenking maakt? En indien toch, wat zijn dan de argumenten om te volharden in de boosheid?

Ik zou het graag weten, ik erger me er dagelijks aan.

Ik ben gezwicht. Mijn liefde voor muziek en mijn nieuwsgierigheid hebben me doen bezwijken. Ik kocht me een ipod. Een jaar over nagedacht. En ik had hem nog geen uur en ik begreep al waarom iemand me er elke dag voor waarschuwde dat zo'n dingen kopen niet goed is voor mij. Hij kent me beter dan ik mezelf. Ik heb nu al stress.

Mijn vereisten waren nochtans heel eenvoudig. Ik moet iets hebben waarop ik 200 van mijn eigen cd's kan opslaan en die ik ad random kan beluisteren. Zodat ik niet zelf moet kiezen en telkens weer verrast wordt met een mooi nummer. Elke keer wanneer ik een nieuwe cd koop verwijder ik één en zet er de nieuwe op." Een soort juke-box. Geen filmpjes, geen foto's, geen gepodcast, geen extra's. Muziek." A simple plan. (Doet er mij aan denken, is ook een aan te raden film!) "Kan niet", zegt de verkoper, "bestaat niet. Op alles staat alles."

Een aantal verzuchtingen van zondagavond tot nu:

• 'Snel aan de slag" een piepklein boekje met op de eerste pagina: "Bekijk de uitgebreide overzichtshandleiding op: "www.apple.com/nl/support/manuals/ipod". Ik heb al direct mijn computer nodig. En ik lees niet graag op scherm, dus er moet geprint worden. Alweer tijd én geld.

• Batterij. In standaardpakket enkel kabel om Ipod op te laden via computer. Doet me denken aan die jarenzeventig mop van die Japanner met zijn zakrekenmachine. Andere opladers te verkrijgen als extra accessoire, prijs variërend tussen 29 eur en 106 eur.
• Alle cd's moet je eerst opladen op je computer en dan je ipod hiermee synchronisen. Hier had ik niet bij stilgestaan. Ok, het lijkt me logisch dat je een cd moet overzetten naar mp3 of wat formaat dan ook, maar wat me verrast is dat je ze moet opgeslagen houden op je computer. Ik ben nogal kinderlijk en simpel in wat mijn redeneringen betreft over de werking van de kurkentrekker en andere machines, maar dit lijkt me nu écht wel stom. Dit betekent dus dat je altijd TWEE maal al je cd' s opslaat en twee maal opslagruimte in beslag neemt. De cd op je computer verwijderen nadat je hem opgeslagen hebt is geen optie, want telkens wanneer je de ipod sycnhroniseert gebeurt dat met alle nummers tegelijk. Dus wanneer je op je computer een cd verwijderd, heb je ook de volgende keer deze cd niet meer op je ipod. Idioot. Of is het gewoon de bedoeling dat je weer méér consumeert en ook nog eens een externe hd koopt om nogmaals cd's op te slaan.... Opslaan zonder einde...
• Ad random functie: momenteel heb ik reeds vijftien cd's opgeslagen. Ik ben opzettelijk begonnen met één van elke artiest. Voor de afwisseling. Nu ben ik al de tweede dag op rij voor een paar uur aan het luisteren, met tussenpauzes. Ik heb nog niet veel "random" gehoord; ik heb al bij al nog maar vijf verschillende artiesten gehoord en al minstens drie keer dezelfde nummers. Zelfs tot twee en drie na elkaar van dezelfde artiest. Is dat shuffelen??? Als ze een shuffle functie geven en de techniek is zo ver gevorderd, kunnen ze dan deze shuffle functie niet zo ontwikkelen dat die er rekening mee houdt dat je af en toe je ipod afzet???
• Het ergste. Dit had ik me ook niet gerealiseerd: hoe kan ik onopvallend in het openbaar verschijnen zonder een in-midlife-crisis-verkerend lijkende Milo-lezer te zijn of zonder tot de witte-oortjes brigade te behoren?

(En dan heb ik u nog het gesukkel en gevloek bespaard bij het opladen van die vijftien cd's: tien keer geblokkeerde computer, vijf keer nummers die er maar half opstaan, het had niet veel gescheeld of ipod en computer hadden een vlucht gemaakt door de kamer, daar zijn getuigen van.)

Een verzuchting van een lastige klant? Of een lastig mens tout court? Maar zeg nu zelf: hoe simpeler alles zou moeten worden, hoe moeilijker het allemaal wordt.

Manuals van 200 bladzijden die je moet downloaden, (én eventueel zelf printen, is ook al niet in de prijs inbegrepen). Terwijl ik gewoon een duidelijke simpele gebruiksaanwijzing nodig heb. Gsm's waarmee je 1001 dingen kunt doen, terwijl ik er enkel wil mee bellen. Mijn ouders, diep in de zeventigers, willen graag internettten en mailen. Daarvoor zouden ze zich een computer moeten aanschaffen met vijftig mogelijkheden en functies die ze niet zouden gebruiken. Waarom niet gewoon een "internetter", een toestel waarmee je dus enkel maar mee kan surfen en mailen. Dvd waarmee je doodgewoon een dvd afspeelt, een radio enkel met een knop aan/uit en vier posten. Mijn klein verstand kan er niet bij dat dit zo moeilijk te verwezenlijken zijn.

Volgens mij worden we gewoon doelbewust overspoeld met deze artikels en vertikt "men" het om eenvoudige dingen op de markt te brengen. Simpel is te simpel. We zouden tevreden zijn over het gebruiksgemak en we zouden niet verder zoeken/consumeren. We zouden geen twaalfhonderd accessoires nodig hebben. Die we nu eigenlijk ook niet willen hebben maar er bijna niet van onderuit kunnen om te kopen.

Wat ze wel kunnen is "brol" op de markt brengen. Een "telefoonhoorn" om aan je computer aan te sluiten. (Wie bedenkt er nu zoiets?) Een ringtoon die op het gerinkel van een oude telefoon lijkt. En radio in de vorm van een jaren dertig radio. "Retro", "nostalgisch" noemen ze dat dan. Zoiets als een oude herenhoeve in een Vlaamse verkaveling nabouwen, noem ik dat. Bekrompen. Echte "open spirits" verlossen mij van bovenstaande problemen. En denken vooral empathisch. Over leeftijden heen.

Ik had beslist van me volgend weekend een Bose home cinema systeem aan te schaffen. Goed dat ik de ipod heb. Ik denk nu wel zeker van niet.

Verder ben ik er wel content van. (En E, ja je had gelijk!!)

Het is een vreemd fenomeen. Hoe minder er dagelijks thuis gekookt wordt, hoe gespecialiseerde de thuiskeukens worden. Hoe meer er afhaalmaaltijden en kant-en klare schotels genuttigd worden, hoe meer er "gehobbykokt" wordt. Als was het door schuldgevoel. Niet meer de vrouw, maar elke man van plus dertig die zich een beetje familieman wil noemen heeft tegenwoordig een keuken die degelijker uitgerust is dan het betere restaurant in een proviniestadje. Elke échte man weet hoe je ossobucco, zuurdesembrood, pasta al pesto en verse dim sum moet klaarmaken. Elke échte man heeft zijn jachtuitrusting: een Global messenset, een stoomoven, een Kitchen-Aid of een Kenwood keukenrobot, een Aga fornuis of op zijn minst een vijfpits Smeg met grillplaat, een échte espressomachine en ga zo maar door. Je kan het zo gesofisticeerd niet bedenken of het staat wel in één of andermans keuken. Nu kan ik dit alleen maar toejuichen. Kwaliteit staat voorop, net zoals de kwaliteit van de voedingswaren. Enkel jammer dat deze exclusieve spullen in de meeste gevallen enkel in het weekend gebruikt worden.

Maar dan is er de subcategorie keukenmaterialen en -accesoires. De brol. Onbegrijpelijk waar die vandaan komt. Elk jaar opnieuw is het aanbod er. Van één of ander nieuw keukenattribuut. De Senseo, de thuistapinstallatie, de champagneglazen zonder voet, en ga zo maar door. (Update 15/12: "Ambiance-toestellen" heet dit in vakjargon, lees ik op p. 9 in De Standaard. Ook hieronder te catalogiseren zijn: de popcorn-machines, elektrische tajines, crêpières, broodmachines)

Dit jaar is er ineens "de chocoladefontein". Plotsklaps, uit het niets opgedoken, staat het er overal vol mee. In Casa, Blokker en soortgelijke zaken heeft het een prominente plaats gekregen. In elk reclamebladje staat het op de eerste pagina. Het Meest Overbodige Apparaat Van Het Jaar. Een raadsel waarom dit ineens op de markt gegooid is.

Nu vraag ik u: wat doet u met zo'n ding? Wat dipt u in de chocolade? Fruit, chips, koekjes? Een hele avond? Gezellig met z'n allen rond de fontein? Zoals fonduen (ook al zoiets)? Tot u doodziek uitgeteld bent en niet meer kan slapen van de overdaad? Of tien minuten en dan bent u het hele chocoladegebeuren letterlijk "kots"beu? Daar zit u dan met de afwas van dat spul. En van het pannetje waar u op voorhand de chocolade moet in smelten. De verloren (dure) gesmolten chocolade die over drie verdiepingen blijft hangen en uitgesmeerd is over de wanden van de "chocoladeval". Een klieder- en knoeiboel. Wie koop zoiets uit eigen initiatief? U? Loopt iedereen niet vol afschuw met een grote boog rond zo'n toren fonteinen in de winkel, zich angstig afvragend of hij geen familielid gekrenkt heeft het afgelopen jaar die hem dit uit wraak zou kunnen cadeau doen met Kerst?

Ik zeg het u: in de komende jaren worden de rommelmarkten, kringloopcentra en veilingsite's overspoeld met deze ondingen.

Er zijn onder de mensen zuchters en niet-zuchters. Over de laatsten valt weinig te vertellen. Zij leiden een onbegrijpelijk bestaan. De eersten overleven in twee soorten.
Er zijn de altijdzuchters. Dat zijn vervelende mensen. Zij doen het uit een teveel, een teveel aan ik. Immer zuchtend vestigen zij de aandacht op de aandacht die zij immer behoeven. Zij zuchten zelfzuchtig.

Interessanter zijn de ware zuchters. Zij doseren. Zij doen dat niet zelf, hun aard doet dat, als een zelfregulerend mechanisme. In tegenstelling tot de eerder genoemden doen zij het uit een tekort. Waaraan, dat weten zij niet. Net daarom doen ze het. Hun zuchten zijn ingegeven door een Vraag – die onverbeterlijk is verwoord door de meest bevlogen zuchter onze dichters, Gezelle: “Wat weegt er op mijn hert dat mij tot zuchten praamt?” Elke ware zuchter begrijpt de volkomenheid van deze verzuchting.

Onder de ware zuchters is het goed toeven. Je herkent ze al voor ze iets gezegd hebben. In den beginne immers was de zucht. Zij kunnen ook het hele raadsel van de schepping erin vatten. Iets in hen zorgt voor een metrisch haast feilloze herhaling van de oerzucht. Hun betoog, hun bestaan is daardoor geordend. Zij leven, hoe rusteloos ook, op het ritme van de zucht.

Een zucht is lucht. Toch komt hij niet uit het lichaam, dat is slechts schijn. Hij komt uit iets anders. Wat dat precies is, weten wij niet. Ook daarom, vooral daarom, doen we het. Zuchtend proberen wij de herkomst van ons zuchten te begrijpen.