1. Duits televisiepresentatrice Eva Herman zegt terloops dat het familiebeleid in het Derde Rijk best voorbeeldig was. Ze wordt hierdoor zonder meer ontslagen.
2. Een vierde van de Duitse bevolking gelooft dat niet alles van het Derde Rijk slecht was. De oorlogsgeneratie scoorde het hoogst, de na-oorlogsgeneratie het laagst. De Duitse overheid beslist zonder meer dat terug bewustmakingscampagnes gelanceerd moeten worden.
3. Bart De Wever noemt de verontschuldigingen van Patrick Janssens aan de joden ‘gratuit’. De Gucht verklaart zonder meer dat de Vlaamse beweging nog altijd met het collaboratieverleden worstelt.
4. De psychopaat Josef Fritzl zijn incest misdaden komen aan het licht. De media concludeert hieruit zonder meer dat Oostenrijkers nog altijd een Derde-Rijk-mentaliteit hebben. Had men in de directe omgeving van Fritzl immers niet weggekeken, dan was het vroeger aan het licht kunnen komen.
5. De Russische media beweert dat banken expres een subliminale nationaal-socialistische boodschap geven door 14,88% interest aan oorlogsveteranen te bieden. 14 en 88 schijnt vanuit een of andere kabbalistische logica iets met Adolf Hitler en Heil Hitler te maken te hebben.

Zo, dat weten we dan ook weer. Nu, voordat ik verder ga, even verduidelijken dat ik me hiermee helemaal niet achter het nationaal-socialisme schaar. Ik heb lak aan alle politieke dogma’s en eerlijk gezegd vind ik die Derde-Rijksmegalomanie vooral een ding, schadelijk voor de natuur.

Maar goed, we zitten inmiddels 63 jaar verder, hebben tig nieuwe genociden achter de rug, dubbel zoveel oorlogen en tóch worden we er elke week wel ergens opnieuw aan herinnerd: De nazi’s lopen nog rond! En moeten daarom blijkbaar met alle middelen nog altijd bevochten worden.

Laten we nu eens gaan stilstaan bij het waarom. Is het werkelijk zo interessant dode koeien (zelfs de kadavers zijn ondertussen uiteen aan het vallen) keer op keer opnieuw uit de sloot te halen? Blijkbaar wel, dus wat is de rede? Vrij simpel: het in stand houden van een dogmatische taboemaatschappij.

De hakenkruizen zijn verboden, de boeken staan op de zwarte lijst, wie er ook maar iets mee te maken had heeft nog altijd de burgerrechten niet terug… Onze post-WOII maatschappij heeft een grote overeenkomst met de pre-WOII maatschappij, namelijk een gigantisch aantal dogmatische taboes en hypocriete taboebestendigende wetten. Vroeger had men ook zoiets in traditionele katholieke dorpjes, men mocht niet onrein denken, onrein leven, onrein praten etc. En dat geldt nu nog steeds, alleen is het taboe nu gefixeerd op alles wat ‘de boze nazi’s’ deden.

Vrije meningsuiting, vrije pers, vrije gedachten… ja dit alles bestond reeds voor WOII, maar ook toen kon bijvoorbeeld je best niet uiten als homofiel (het al dan niet goedkeuren van dit fenomeen vanzelfsprekend buiten beschouwing gelaten). Dat mocht je noch in de kroeg, noch in de pers… en als men er achter kwam zou je middels een verplichte hormonenkuur ook nog eens niet in de gedachten homofiel mogen zijn.

Eens zien hoe het vandaag de dag zit. Je mag geen afwijkende mening over het Derde Rijk en alles wat daarmee in het verlengde ligt hebben. Vrije meningsuiting, vrije pers, vrije gedachten… dit alles bestaat nog steeds, maar je kan je best niet uiten als anders. Onrein denken, praten of schrijven is bijvoorbeeld alles wat eender welke andere groep zonder meer schaadt (buiten de groep van heteroseksuele mannelijke blanken natuurlijk). Maar het gaat verder: wetenschappelijke en historische feiten en vaststellingen mag je niet eens meer als dusdanig beschouwen. Als men dit immers wel zou doen, dan zou men ook verbanden moeten leggen en komen tot conclusies die ergens een ander licht op werpen. Via onwetendheid en onverschilligheid houden we dit in stand.

Vroeger had men de dogma’s van de katholieke (of andere strekking) religie die een taboecultuur vrijwaarden (het al dan niet goedkeuren van religie op zich buiten beschouwing gelaten). Vandaag is dat die van het Derde Rijk geworden. Het is een zeer handig dogma: elk aspect dat deze maatschappij als afwijkend wil beschouwen legt men gewoon in verband met die 12 jaar Duitse geschiedenis en de kous is zonder meer af.

Op deze wijze kan er dus ook een status quo behouden blijven. Wat men als racisme, seksisme, fascisme… acht, wordt onmiddellijk veroordeeld en monddood gemaakt door de inquisitie. Nu, men kan dit goedkeuren, en onze allerbeste antifascistische vrienden doen niks liever. Maar zij kunnen dit enkel omdat voor hen de aanvaarde versies of goed zijn of niet relevant zijn of zelfs niet ver genoeg gaan. Het is dan ook behoorlijk hypocriet van onze ethische analisten te besluiten dat Nietzsche aan de basis van deze maatschappij zou liggen in de zin dat hier geen absolute waarheden meer bestaan. Degene die aan de basis van deze Westerse maatschappij ligt is voor mij eerder Sigmund “we brengen hen de plaag” Freud (niet toevallig meest geciteerde academische bron overigens).

Er heerst vandaag de dag een grote en absolute waarheid: Alles aan het Derde Rijk was zonder meer slecht, alles wat daarmee overeenkomt in deze tijd is ook slecht. (Hier bestaat overigens een begrip voor: ‘Reductio ad Hitlerum’.)

Deze praktijk zou bij de objectieve kritische lezer beelden moeten doen opwekken van blind fanatisme. Inderdaad, voor wie denkt dat wij in een wetenschappelijke maatschappij leven, die kan beter wakker worden. We leven nog altijd in een dualistische maatschappij, waar een absolute pool steeds een concrete invulling moet kennen. Waar dat vroeger de bijbel was voor al het goede, is dat nu het Derde Rijk voor al het slechte.

Dit is nogal hypocriet als we bedenken dat we leven in een zogezegd democratisch systeem. Democratie is een systeem uitgevonden door de Grieken, en de Griekse maatschappij was gebaseerd op wetenschap. We beweren graag hier een voorbeeld aan te nemen, maar als je een antropoloog, historicus, politicoloog, econoom etc. vraagt naar zijn of haar referenties, dan kan je enkel een eenzijdigheid hierin vaststellen. Alternatieven worden nauwelijks onderzocht, omdat deze op zijn allerminst controverse zouden opwerpen.

Sowieso is een farce voor de wetenschap de zogenaamde Universele/Europese/Grondwettelijke rechten van de mens. Dergelijke waarden mogen niet absoluut zijn, ze moeten bevochten kunnen worden en individuen moeten zelf mogen beslissen hierover.

Daarmee kom ik aan de conclusie van dit vluchtige opiniestuk. We moeten allen zelf de waarheid kunnen ondervinden, in elk aspect. Akkoord, niet iedereen kan de waarheid zelf ontdekken, maar bij de N-SA hopen we hier wel een voorhoede van bekwame individuen voor te hebben.

Concluderend wil ik dus stellen dat niemand het recht heeft ons iets op te leggen en wij niemand iets op willen leggen. Ook heeft niemand het recht ons een absoluut te stellen. En al helemaal niemand heeft het recht te zeggen hoe we moeten denken of aan welke onderwerpen we aandacht mogen schenken!

Durven zonder meer links en rechts te overschrijden, durven jezelf met alle bronnen die je tegenkomt te verrijken… Durven denken en durven strijden met open vizier, zelfs al is je omgeving daar te verkrampt voor, is een echte rebel zijn, een echte non-conformist. En enkel zo iemand kan meebouwen aan een echt nieuw-solidaristisch alternatief!

NeoMil

Wie dacht dat er de laatste maanden amper getikt werd door mijn vingers heeft mis :-). We zijn aan de slag met een groot maar erg leuk project 'Men's World'. De bedoeling is enigzins de tekortkoming van 'mannenzaken' of mannensite's volledig in te willigen. Een professionele aanpak met een echte redactie uiteraard. Goede en interessante artikels vragen veel meer dan vlug want knip en plakwerk. Er is ook behoefte voor mannen om zich te positioneren. Voor vrouwen bestaan deze sites al even, waarom dan niet voor mannen ? Of laten we misschien voorzichtig zeggen, vernieuwde en ruimdenkende mannen.

Mensworld heeft als doel de ultieme Nederlandstalige referentie voor mannen te worden. Met een mix van nieuws, informatie en entertainment bieden wij een plek aan de actieve man op zoek naar een eigen online community. Veel meer dus dan een blog met wat foto's van babes.

Een eerste evaluatie na enkele maanden leverde ons al verrassende relevante zoektermen op in onze thema site. Alvast een indicatie dat de behoeften niet gering zijn. De officiële lancering wordt verwacht dit najaar.

Taboes

Eén van onze sub doelstellingen is het bespreekbaar maken van taboes onder mannen. Wie dacht er er geen waren komt bedrogen uit !

Men's World is onderverdeeld in 4 sterke thema's:

www.mensworld.be/grow/

www.mensworld.be/power/

www.mensworld.be/relax/

www.mensworld.be/brainfood/

Als laatste de rubriek media

www.mensworld.be/media/

Binnenkort gaan enkele fotoshoots door, het gezicht van Men's World zal worden bepaald. Er komen ook nog interviews. Wie iets interessants te melden heeft of ziet zitten om vrijblijvend mee te werken verzoek ik contact met ons op te nemen. Ideeën, bemerkingen ? Laat maar horen !

Hoewel mijn roeping nog niet geheel uitgekristalliseerd is en ook na mijn studie persoonlijkheidsfactoren als een brede interesse, een voorkeur voor projectmatig werken en organiseren, onderzoeken, schrijven, doceren, adviseren, luieren, gidsen en opvoeden de beroepskeuze niet altijd vereenvoudigen, zijn de eerste projecten in gang gezet! Een daarvan was een feit toen afgelopen donderdag mijn testpanel op de fiets klom.

Omdat het prachtige slingerweggetje langs de rivier wat kort was voor een ochtendvullend uitstapje, begonnen we met een blik op de miraculeuze Shaking Minarets, behorend tot de tombe van de 14de eeuwse Dervish Abu Abdollah. Deze minaretten zijn bekend om, de naam zegt het eigenlijk al, hun vermogen tot bewegen. Als je in een van de torens klimt en op de juiste manier de minaret heen en weer schudt, begint niet alleen de minaret zelf, maar ook haar evenbeeld aan de andere kant van de tombe te schudden -voor sceptici met minder scherpe ogen zelfs bewezen door een tingelend belletje!

Hoewel deze eigenschap niet uniek is, en zelfs volgens sommige bronnen in bepaalde mate toebehoort aan elke minaret, is dit wel de bekendste in haar soort. In vroeger tijden mochten bezoekers zelf in een van de minaretten klimmen, maar door veelvuldig onderzoek (en allicht ook wat te uitbundige krachtpatsers onder de bezoekers) is het schudden voorbehouden aan de heren beheerders zelf. Omdat het tegen het einde van het schooljaar loopt en de tijd van schoolreisjes en studentenuitstapjes is aangebroken, was het pleintje  voor de rustplaats van de sufimeester afgelopen donderdag volgestroomd met uitgelaten jongeren, die de professionele minarettenschudder joelend binnenhaalden als een filmster -mogelijk nog bezienswaardiger dan de minaretten zelf :)

Vervolgens werden de fietsen uit de achterbak van de auto gehesen en -voor zover mogelijk- op de juiste hoogte ingesteld, tussen neus en lippen door werd nog maar eens het bewijs geleverd dat Nederlandse mannen iets langer zijn dan hun Iraanse soortgenoten, maar het mocht de pret niet drukken. Na een testrondje volgde een sprintje naar de volgende bezienswaardigheid en uitdaging, en reden de heren en dame naar de even verderop gelegen heuvel met de oude vuurtempel. Het beklimmen van deze Atashgah is een leuke uitdaging met als beloning een mooi uitzicht over de stad. Geconditioneerde wandelaars kunnen even lekker hun energie kwijt en mensen met hoogtevrees kunnen er een enorme overwinning op zichzelf behalen. Want hoewel zeker bij de afdaling waarschijnlijk menig schietgebedje wordt gepreveld, zijn de klim en de afdaling met een helpende hand hier en daar (uiteindelijk) voor iedereen te doen. 

En toen mochten ze los. Na de oversteek over de weg (het gevaarlijkste onderdeel van het programma -zo niet van heel Iran) fietsten ze langs de beboste oevers van de zayanderoute... Langs de rivier valt soms van alles te beleven... lokale landbouwers die hun eigen producten zoals wortels, dille of bloemen ter plekke uit te grond steken en verkopen, families (of verliefde stelletjes) die langs de rivier barbequen, een spannende brug die (zogenaamd vervaarlijk) wiebelt en -alsof het nog niet genoeg is- je kan zelfs halverwege de tocht een bezoekje brengen aan een groots vogelpark, de Bagh-e Parandegan.

Aangezien het testpanel de tocht erg leuk vond, hebben we dit uitstapje dezelfde middag nog in het facultatieve programma van een Nederlandse reisorganisatie gebracht. De fietsers hebben zich blijkens de eerste reacties prima vermaakt, maar ook de wandelaars (ieder zijn ding / regel maar eens meer dan vier fietsen uit het niets) kwamen aan hun trekken. De open achterbak van de auto werd soepeltjes omgedoopt van fietsvervoer tot personenvervoer, zodat ze het eerste deel de Iraanse familie-reisstijl mochten proeven, geweldig (vond ik, in ieder geval  :) , om vervolgens in de schemering van de frisse wandeling langs de rivier te genieten...  

Vanaf heden zijn groepen en individuen in alle soorten en maten welkom! 

Ik herinnerde me nog goed de eerste keer dat ik in zo’n gedeelde taxi stapte. Volgens de officiële normen dienen man en vrouw in het publieke domein gescheiden te zijn, en je wordt geacht niet met mensen van de andere sekse te praten als je hen niet kent. Deze scheiding wordt echter opvallend pragmatisch geïnterpreteerd, zoals in de gedeelde taxi’s. Deze taxi’s gaan vanaf een groot kruispunt pas rijden als ze vol zijn, dat wil zeggen drie personen op de achterbank, en twee (!) op de voorstoel (al is dat sinds kort officieel verboden). Dat laatste was ik de eerste keer even vergeten, dus toen ik wilde instappen, zag ik dat achterin een man in het midden zat. Het leek me niet gepast om naast hem te gaan zitten, dus keek ik naar de chauffeur om te kijken of ik voorin kon stappen. Hij leek geen bezwaar te hebben. Kort daarna kwamen echter twee soldaten aanlopen, een streek neer op de lege plaats op de achterbank en de andere schoof naast me op de voorstoel. Daar zit ja dan in de Islamitische Republiek tussen een chauffeur en een soldaat voor in de auto... Maar nee, er werd niet met vreemde mannen gepraat!

Later hoorde ik dat ik beter had kunnen laten merken dat ik achterin wilde stappen en een ware stoelendans in gang had kunnen zetten; de man die in het midden zat zou dan uitstappen, mij in het midden laten zitten en vervolgens alsnog naast mij gaan zitten. Oefening baart kunst en sindsdien heb ik dan ook bijna nooit meer genante situaties meegemaakt, tenminste, in 99 % van de taxiritten word je zonder merkwaardige situaties keurig afgezet op een gewenste straathoek.

Een heel enkele passagier bewijst echter dat de Islamitische Republiek ondanks haar doorgeschoten kledingvoorschriften en omgangsregels een cursus zelfbeheersing voor mannen is vergeten. Ik was achter in de lege taxi gestapt en doorgeschoven. Een kruispunt later stapte een jonge man ook achterin, die echter onnodig ver op de verder lege achterbank doorschoof. Toen ik zijn hand op de bank steeds dichter naar mijn been zag schuiven vond ik het wel welletjes, en beet hem in het Farsi toe op zijn eigen plek te blijven. Tot mijn tevredenheid was dat voldoende om zijn zelfbeheersing te hervinden, en beschaamd schoof hij zo ver mogelijk weg van me. Toen hij even later wilde afrekenen, gaf de chauffeur hem minder wisselgeld dan hij verwacht had. Luidkeels protesteerde de man, maar het mocht niet baten. Nadat ik de chauffeur groot gelijk had gegeven, lachte ik stilletjes voor me uit. God ziet alles, en God straft onmiddellijk!

Er worden een paar rake klappen uitgedeeld, het lijkt wel alsof iedereen nog iets te vergelden heeft. Zouden ze hem ter plekke ritueel laten boeten voor zijn actie en die van zijn ‘vakgenoten’ erbij? Gelukkig blijken verstandige lieden waar mogelijk de knuppels op enige afstand te houden. De man die er duidelijk verslaafd uitziet, wacht geslagen gelaten tot de politie arriveert… Een klein straaltje bloed loopt uit zijn mond. De buurjongens voelen zich stoer en praten opgewonden na.
Twee dagen later worden we in islamitische stijl door het gezin bedankt voor het pakken van de dief. Naast een hartelijk dankwoord krijgen we een zakje vlees, waarschijnlijk van een recent geslacht schaap waarvan het vlees wordt gedeeld met buren, bekenden en armen, als soort van offer om verder ongeluk af te wenden.
Wel wilde de politie nog even precies horen wat er gebeurd is en verzoekt manlief vriendelijk toch dringend zich te melden op het bureau. Ik hoopte stilletjes dat de politie die avond niet te laat is gearriveerd. Ik zie toch liever een rechter dan mijn buurjongens de man afrekenen op zijn daden.

Om nog even bij ‘wraakgevoelens’ te blijven, laatst vroeg iemand me of er veel opgekropte woede is bij de bevolking, die misschien tot uiting zou kunnen komen bij een nieuwe wind in de machtsarena. In eerste instantie betwijfelde ik dat. Ik zie Iraniërs over het algemeen als vrij zachtaardige mensen of een hoge mate van feminiteit, als je de theorie van de Hofstedes over culturen erbij haalt. Veel mensen in mijn omgeving lijken bovendien neutraal en niet direct persoonlijk gekrenkt door de overheid. Naast grapjes over belastingdieven enzo natuurlijk dan, maar die komen in de beste gezelschappen en families voor. Maar als ik naar de honkbalknuppels kijk en daar minder neutrale persoonlijke geschiedenissen bij optel zoals van talloze kritische studenten en schrijvers van de afgelopen drie decennia... De buurjongens, buurmannen en zelfs buuropa’s leken niet bepaald rouwig om dit ‘verzetje’ en ze zijn vast de enigen niet in het land.

Onlangs waren er enkele bevlogen Nederlandse jongens in Isfahan die wel een tolk en een gids (naar niet-stedelijke gebieden) konden gebruiken; zij waren hier namelijk als ‘tournalist’, bezoekers van Iran met de onbevangen blik van een toerist en de nieuwsgierigheid van een journalist, verklaarden zij. In samenwerking met EenVandaag wilden zij nieuwe vormen van journalistiek ontwikkelen. Tijdens hun reis door Iran en hun zoektocht naar de inhoud van democratie in Iran houden ze een weblog bij en doen ze verslag van hun reis, interviews en ontmoetingen. Op de weblog van de website van EenVandaag (http://weblogiran.blogvandaag.nl/page/) konden mensen bovendien vragen ‘insturen’ waar ze graag de opvatting van een Nederanier over wilden horen, waaronder vragen betreffende democratie in Iran. Niet toevallig, een kleine maand voor de parlementsverkiezingen. Heel interessant dus allemaal en er zaten leuke vragen (en antwoorden) bij. 

Deze vraag viel buiten het (tijds)bestek van de tournalisten maar omdat we de vraag zo leuk vonden (en uit nieuwsgierigheid natuurlijk) hebben we deze voorgelegd aan een vriendin.  Ik zat op het puntje van mijn stoel om niets van haar antwoord te missen, om vervolgens te horen: 'niets'. 'Niets bijzonders in ieder geval, ik zou gewoon naar college gaan', zei ze. Niets? Ja maar...  dat kan natuurlijk, foute antwoorden bestaan in dit geval niet.  Ik kon het niet laten naar verklaringen te gaan zoeken.

Hoe zou dat kunnen? Ze kent natuurlijk niet anders dan de Islamitische Republiek. En eu.. ze is zelf best wel islamitisch; ze bidt elke dag en lijkt rust en steun te vinden in haar geloof. Ze heeft geen behoefte haar hoofddoek aan de wilgen te hangen, want ze vindt dat helemaal zo slecht nog niet. Of eigenlijk heeft ze misschien helemaal geen last van de overheid, Den Haag is Groningen natuurlijk niet. De politiek zou dan eigenlijk niet echt invloed hebben op haar dagelijkse leven, net als het feit dat relatief veel mensen gewoon proberen hun eigen leven te leven, onafhankelijk van de wind in Teheran. Of doet ze al lang alles wat ze wil, of God (volgens de heren politici) verboden heeft? Ja, dat je veel kan doen in Iran tussen de (overheids-) regels door is wel duidelijk. Of zouden er nog andere verklaringen kunnen zijn?

'Maar zou je dan niet een dagje de wind door je haren willen voelen?' Het leek of ze rilde bij de gedachte alleen al; dat is toch enorm onhandig? Weet je hoe lang ik dan elke dag bezig zou zijn met mijn haar? En de wind waardoor het steeds in de war zou raken... en hoeveel kleren zou ik wel niet moeten kopen, als ik zonder de lange jas elke dag naar buiten zou willen? Maar voegde ze eraan toe, ik zou wel veranderingen willen, ik zou bijvoorbeeld vaker willen fietsen, makkelijker een huis huren, niet worden nagekeken door jongens... dat soort dingen, maar dat zijn dingen die in de cultuur zelf moeten veranderen. Een-nul. Al kan ik ook hier niet laten een paar mitsen en maren erbij te bedenken, want deze overheid stimuleert haar gewenste ontwikkelingen nou ook niet bepaald, zacht uitgedrukt!

De reis van de tournalisten is zoals gezegd te volgen via de site van EenVandaag, waarbij ook nieuwsgierigen naar mijn Nederanier binnenkort hun hart kunnen ophalen, hij is uitgebreid geinterviewd!

Bron foto: EenVandaag Weblog Iran

Helaas lukt het niet iedere jonge man om af en toe een huis of, belangrijker nog, vrouwelijk schoon te versieren. Dat is lastig en bij een enkeling uit zich dat in taferelen die je allicht het beste kan vergelijken met een stampvolle Nederlandse discotheek, waar ook wel eens handen willen verdwalen. De gescheiden stadsbus kent een raakvlak van mannen en vrouwen en in die leuke gedeelde taxi's lukt het ook niet altijd alles netjes gescheiden in te delen. Doorgaans is dat dus geen probleem, maar ja, die enkeling he... Maar ook daar heeft IRI (de Islamitische Republiek Iran) een oplossing voor gevonden. Geen grondige heropvoeding van haar zonen, nee, IRI's antwoord is simpel: nog meer scheiden en wel met behulp van speciale vrouwentaxi's! Gelukkig is het op relatief kleine schaal, anders wordt helemaal elke beproefing weggenomen, maar het heeft ook voordelen: volgens mij is het uitstekend voor de werkgelegenheid van vrouwen!

 Hoewel ik erbij moet zeggen dat ik zelf ook nog wel eens een spelfoutje maak, is het mij wel wederom duidelijk geworden dat het correct spellen van een Engelse ondertiteling wel een heel erg lage prioriteit heeft in Iran :)

Especially with the older ladies you can count on a fourth question: ‘What is your religion?” In The Netherlands you would never ask a stranger such a question and certainly not after knoing him or her for two minutes. In The Netherlands, religion is considered to be a private matter, although many assume in their turn that every foreigner is a (dangerous) Muslim, and thus, on twistable grounds are not willing to show him or her their hospitality, but that’s another story! Especially after having just arrived in Iran, I tended to choose the  easiest way out, and replied to this question in a simple way: ´I have become a Moslim´. In some ways this is true, because when you want to marry an Iranian man and live in Iran, you are requierd to convert to Islam. Most women were pleased with this answer and happy that I had made such a good decision. Sometimes a woman would continue: ‘And ... are you a Sunni or a Shi’i…?’ Well, if you do something you must do it right, and since I'm living in Iran, so I became a Shi’i of course … An old lady I once met, got a special glance in her eyes, according to her I had definitely made the better choice!

This may be surprising for the (non-Moslim) Westerners amongst us; how can a woman in Iran be happy with this ´suppressing´ religion? But just as anywhere else in the world, people tend to see their own religion as  best, leaving the argument of whether their religion may have some aspects of inequality in it or not to the opponents of their religion. Besides, many people in Iran make a distinction between their religion, the political form of it and (suppressing) policies from the government. Of course this is just as true for women in Iran.

But although I don’t reject Islam, I’m not a Moslim with whole my heart. This caused me to start giving other answers after a while. Some people were satisfied with the answer that my father was a Catholic for example. Other people however wanted to know more. So lately, when I decided to give my own opinion, I got in trouble. I replied that in my opinion, it’s not important what you believe, but what you do, how you behave, how you act… The young woman nodded, seemed to understand my point and I was surprised, relieved and satisfied. She apparently was not, for she continued: ‘but … then what religion are your children?’  

Although many women in Iran are moderated religious, many at the same time oppose the most severe restrictions and influences from the government in both the public and private atmosphere. I suppose, no one likes to have big brother watching every move you make. Still, I think the lives and possibilities of the young in Iran depend more on their family and social pressures in society then on the governmental policies. For example, if they want girls can do nearly everything in Iran. You will find Iranian girls practicing adventure sports like karate, car-racing, crossbow-shooting, skating and skiing…

Sometimes however, a gap between the family, the social norms and governmental norms can lead to conflicting situations. Imagine a girl form a nearly secular family: she may be allowed to have a boyfriend, but when she goes out with him, they might get ‘caught’ by the moral police that's trying to enforce gender segregation. Imagine a girl in love who’s not allowed to have a boyfriend at all, she has to defy her parents, neighbours and moral police! Or the girl who goes to university in another city. You can live on campus with its strict rules such as closing the doors at 9 pm, but also it’s noise and crowdedness: not the ideal place to study... Two girls could rent an apartment together, but that could be tricky. What if your future neighbours have a teenager boy or unmarried son? Next, what if you want to go onto your balcony without thinking about your veil? And what if your uncle drives you home a few times and happens to be in a different car every time? Gossip. Unbearable gossip for an Iranian family that must always think of its reputation.  

But if you talk about Iran, it’s not fair just to discuss women and Islam. Especially when you look at our Islamic Big Brother, the prescriptions from above regarding a decent appearance for example also reach Iran’s young men. ´They´, the gentlemen form the government are not only preoccupied with the length of the scarf, the colours and amount of nail polish and make up. No, also Iranian young men who might be trying to attract attention by giving their appearance an unique touch may get punished too. So even as a man: don’t be surprised if your striking haircut, tight T-shirt or capris will be criticized in Iran by the moral police or... even by your busybody aunt!

Deze post is bij wijze van uitzondering geschreven in het Engels. Hope you don't mind!

Zo werd onlangs gezocht op goedkoop bellen naar Iran. Daar heb ik natuurlijk wel enkele suggesties voor.  Ook voor de zoekopdracht 'reizen organiseren naar Iran' loop ik wel warm, ik hou me aanbevolen als medeorganisator op lokatie! Daarnaast zal ik binnenkort een linkje zetten naar de Nederlandse school in Teheran (onderdeel van de Internationale Britse  School). Maar eu.. diegene die zocht op mooie mannen kan het weliswaar treffen in Iran, maar dan niet op deze site! Overige aanvullingen, suggesties en updates zijn natuurlijk altijd welkom via comments of mail.

Geinteresseerden konden laatst een tochtje maken naar het zoutmeer van Kashan met een paar 4wheeldrives! Meer info hierover  bij de organisatoren, op

http://www.hollandhuisiniran.nl/index.php?option=com_content&task=view&id=27&Itemid=28

leuke foto's van de trip (zonder mij helaas, maar Shiraz was dus ook leuk!)  Je kan zelfs  golfen op zandvlaktes blijkt maar weer, geweldig!

http://www.hollandhuisiniran.nl/index.php?option=com_content&task=view&id=33&Itemid=32

Maar als buitenlander heb ik dus ´privileges´. Want hoewel ´ons soort mensen´ zich in Iran wel behoren te gedragen naar de (kleding)normen en wetten, krijgen ze volgens mij meer ruimte bij de interpretatie ervan… Gister zag ik nog twee blonde dames die weliswaar keurig een hoofddoek hadden omgeslagen, maar van drie kilometer afstand van de bevolking onderscheiden konden worden door hun korte T shirts (nog net geen naveltruitje). Zelf ben ik echter ook nog nooit aangesproken door de zedenpolitie, maar misschien kleed ik me wel gewoon erg ´gepast´ (buiten mijn straat en de vuilnis dan). Ik zie het dan ook niet als mijn taak om op dit gebied te provoceren; vrijheid moet uiteindelijk toch van binnenuit gecreeerd worden en niet door een of andere westerling erdoor worden gedrukt, mijns inziens. Toch kan je als westerling dus wel wat maken. Dat betekent echter niet dat je kleding geen invloed heeft en dat geldt ook voor de heren. Ik weet nog heel goed dat Mohsen een keer de bakker werd uitgestuurd toen hij na een dagje strand per ongeluk met korte broek een dorpje langs de Caspische zee onveilig maakte. Mannenbenen kunnen ook erg verleidelijk zijn, en stel je voor dat een getrouwde vrouw daarmee geconfronteerd wordt, zeer ongepast! Een paar maanden geleden kwam ik een groepje Hollandse reizigers tegen en ik wilde hen graag de paradijselijke binnenplaats van Hotel Abbassi -met een van de weinige even geweldige terrasjes in Isfahan- laten zien. Tot mijn verbazing (maar achteraf gezien had ik het kunnen weten) werd een van de jongens echter de toegang geweigerd, zijn driekwart broek (en dreadlocks) werden niet op prijs gesteld. Zo zie je maar weer.

(al zou hij in deze outfit bij een chique hotel/ restaurant in NL misschien even hard geweigerd worden, maar dat laten we verder voor gemak verder even buiten beschouwing)

Die korte rokjes zijn natuurlijk passé sinds de oprichting van de Islamitische Republiek Iran, dat is de overheid gelukt. De comsumptie-maatschappij is daarmee echter niet verslagen. In mijn omgeving laten sommigen zich regelmatig kritisch uit over de passieve consumerende houding van landgenoten. En ik zie het nu ook steeds meer. Denk alleen al aan de schoolauto; zelfs veel kinderen die nog geen twee kilometer van de school wonen kunnen thuis worden opgehaald, lekker makkelijk (al moet ik daarbij benadrukken dat vrouwen hier niet over het gemak van de fiets met een fietsstoeltje beschikken en de meeste scholen geen ruimte hebben voor kinderfietsen). Maar toch. Ook op grotere schaal is het consumentisme een fenomeen. Iran is het land met de meeste plastische chirurgie ter wereld (onvoorstelbaar, he), waarbij vooral de (Iraanse) neus onder het mes gaat en vervangen wordt door een ‘Westers’ wipneusje! Vooral in Teheran is dit ‘in’, jaren geleden was het zelfs al mode om met een neuspleister door de straten van Teheran te paraderen! In Isfahan zie ik het overigens (nog) bijna niet en ik ken ook maar een jongen die het net heeft laten doen, dus het blijft relatief, maar toch....

Toen ik een keer naar Dubai reisde voor een korte vakantie werd mijn beeld van de Iraniër-de-consument lichtelijk versterkt. Ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat veel Iraniërs die naar Dubai komen alleen maar komen om te winkelen! Het idee dat kleding en electronische luxe-artikelen goedkoper zijn dan in Iran (lage importheffingen in Dubai) en de kwaliteit van veel producten beter is (want het is Westers) doet men op hol slaan volgens mij. In de wachtrij bij de douane op de terugweg werden we zelfs na het inleveren van de bagage nog omringd door families die naast alle ingeleverde koffers nog aan elke vinger een boodschappentas hadden hangen! Een van de gezinnen die we zowel op de heenweg als de terugweg tegenkwamen waren wel het schoolvoorbeeld van de Iraanse Consument: in vier dagen hadden ze voor dochter-lief maar liefst 5 paar schoenen gekocht!

Maar ook dit gaat niet voor alle Iraniers op natuurlijk. Soberheid staat bij veel families toch ook nog wel hoog op de lijst van deugden. Al was het maar omdat ze wel andere dingen aan hun hoofd hebben dan reisjes naar Dubai!

 We hadden het er al vaak over gehad, we zouden een nieuwe auto gaan kopen. Mijn partner verraste me laatst echter met een andersoortige aankoop, in plaats van een auto werden de deuren van onze Iraanse binnenplaats geopend voor een spiksplinternieuwe.. fiets.

In Iran heb ik vooral twee soorten fietsen gezien: De veelgebruikte oerdegelijke herenfiets met zo’n dubbele stang en de snelle citybikes met meer versnellingen dan je in a lifetime gebruikt. De keuze was snel gemaakt. We wonen in het vlakke gedeelte van de stad, dus ik ging natuurlijk meteen even de buurt onveilig maken! Begrijp me niet verkeerd, ik ben op zich geen gevaar in het verkeer, ware het niet dat sommige andere weggebruikers hier de neiging hebben om te gaan staren als ze een vrouw op een fiets zien.

Nu geeft dat niet, als blonde buitenlandse (niet al mijn haar is weggestopt onder mijn hoofddoek) ben ik zo langzamerhand wel gewend aan starende blikken, maar het verkeer wordt er uiteraard niet veiliger op. Dat is dan ook gelijk mijn grootste ethische dilemma, ik wil natuurlijk geen (blik)schade door afgeleid verkeer op mijn conto.

Maar aan de andere kant, zo’n fiets is natuurlijk snel, handig, gezond, milieuvriendelijk en leuk. Dus heb ik besloten dat handjevol Iraanse meisjes die me voor ging te steunen bij hun strijd tegen begrijpelijke doch belachelijke taboes (Iran heeft veel bergen en woestijn en wie fietst nou graag een berg of zandheuvel op. ‘Laten we er een taboe van maken’).

Ik voel me -ondanks dat ik in een miljoenenstad leef- trouwens wel een beetje als een fietser in de woestijn als ik netjes mijn hand uitsteek als ik afsla, het voelt in deze context alsof ik heel raar met mijn armen zwaai! Maar ik zet door. Gefaseerd weliswaar, ik ga voor de tactiek van langzame gewenning, elke dag een straatje verder.

Eigenlijk hadden we een kleine evolutie op dit gebied veel eerder verwacht, want toen we net in Iran aankwamen was de vooruitstrevende Khatami president, die wel in was voor vernieuwing. De huidige regering lijkt andere prioriteiten te hebben, maar bevorderd door de rantsoenering van benzine allicht indirect (en waarschijnlijk onbedoeld) de populariteit van de fiets, ik hoop het van harte!

Om nog even terug te komen op de vrouwelijke fietser, ik zou natuurlijk geen student zijn als ik er niet een kleine steekproef aan vast zou hebben geknoopt (ik ben niet voor niets een eeuwige student, ik vrees een van de laatste van de Nederlandse studentepopulatie). Dus toen ik laatst langs een fietsenzaak liep, heb ik even het aanbod vrouwenfietsen nader bekeken.

Er waren maar liefst drie modellen en in totaal waren er toch zeker 40 verkocht in het afgelopen jaar, antwoordde de welwillende verkoper me. Dat geeft hoop, lijkt me, want de goede man is natuurlijk niet de enige fietsenhandelaar in Isfahan! Hij vertelde er wel bij dat de meeste meisjes vooral ’s ochtends vroeg en ’s avonds laat fietsen, in de parken bijvoorbeeld. Ook kreeg ik het advies een donkere, bij voorkeur zwarte manteau (lange jas/blouse) te dragen op de fiets, en misschien iets langer dan ik op dat moment aan had, voegde hij er subtiel aan toe.

Grappig toch, hoe conservatiever de kleding, hoe meer je ‘kan maken’ in Iran. Nou ja, ik stap vooralsnog op de fiets in de kleren die ik op dat moment toevallig aan heb, zwart of niet! Wederom een kwestie van gewenning, lijkt me!