Mowa Ciała a Sukces

Tagi:analiza, audio , autor, dlaczego, event, historia, jak, język, manager, muzyka, nie, nieruchomości, nlp, polsce, praktyczna, psychologia, sekret, sukces, wiedza,

Tydzień z Milionerem

Efekt Motyla

Odrodzenie Feniksa

Jak przetrwać i odnieść sukces w biznesie

Dla Nas – Polaków, istotnym jest przede wszystkim fakt, iż duża w tym zasługa rodzimego Wiedźmina, który w Stanach wydany został właśnie pod szyldem ATARI. Do wspomnianego zarobku firmy, przyczyniły się także: Alone In the Dark oraz kilka tytułów z Xbox Live Arcade.

Cóż, firmie należy pogratulować przede wszystkim tego, że wyszła na plus./wp.pl/

Truskawkowy milioner

Mądre szczęśliwe życie

Dlaczego między osobami wierzącymi we własne siły a niedowiarkami istnieje tak wielka przepaść?

Dr Michael Lerner z Krajowego Instytutu Zdrowia Psychicznego zdecydował, że musi się tego dowiedzieć. W połowie lat 80. prowadził projekt badawczy, którego celem było odkrycie źródeł siły sprawiającej, że potrafimy kierować swoim życiem.
Wraz z podlegającymi mu pracownikami przeprowadził wywiady z tysiącami osób reprezentujących niemal każdą dziedzinę życia — byli wśród nich inżynierowie, robotnicy, pracownicy usługowi, specjaliści, przedstawiciele agencji rządowych, a także samozatrudnieni.
Pytał ich, jaki ich zdaniem mają wpływ na własne życie.
Wyniki badań opublikował w naukowej książce pt. Nadwyżka niemocy.
Rezultaty analiz są zdumiewające i zasługują na to, aby poznał je znacznie szerszy krąg odbiorców.
- Dr Lerner zauważył przede wszystkim (nie odkrywając zresztą Ameryki), że żyjemy w czasach nierówności ekonomicznej i politycznej.
- Po drugie, doszedł do wniosku, że większości ludzi owa nierówność wydawała się znacznie większa niż w rzeczywistości.
Odkrył, że wiele osób uważało, iż ma bardzo niewielki wpływ na swoje życie, tworząc w ten sposób w sobie „nadwyżkę niemocy".
Nazwał to zjawisko „niemocą emocjonalną", ponieważ chodziło o ich uczucia związane z sytuacją, w jakiej się znaleźli, a nie o rzeczywiste przyczyny bezsilności.
- Po trzecie, dostarczył przekonujących dowodów świadczących o tym, że większość ludzi głęboko identyfikuje się z własną niemocą.
- Nawet wtedy, gdy poczucie bezsilności niszczyło badanym życie, izolując ich, narażając na powszechny brak zaufania i ograniczając możliwości spełnienia marzeń, nie starali się stawiać mu czoła — zachowywali się tak, jakby było ono czymś nieuniknionym, lub przekonywali Lernera, że było czymś, na co sobie zasłużyli.

Jak się okazało, zadziwiające odkrycia dr. Lernera zostały poparte pracą dr. Garfielda, w której szukał on zmian u ludzi będących „średniakami" - ale nagle zaczynających osiągać szczytową skuteczność.
Zauważył, że często stwierdzali oni, iż w pewnym momencie ich możliwości znacznie wzrastały.
Dr Garfield doszedł do wniosku, że zbyt wielu ludzi ograniczało swój potencjał, zdecydowanie nie doceniając własnych możliwości.
Gdy okoliczności ulegały szybkim i dramatycznym zmianom, często okazywało się, że działał magiczny „spust", który uwalniał ich od starych ograniczeń — zaczynało im się wydawać, że jakby „urośli".
Ich ograniczenia nie wiązały się zatem z ich potencjałem lub ze światem, w którym przyszło im żyć, lecz z ich przekonaniami, myślami oraz uczuciami dotyczącymi własnej osoby.

Dostępnych jest tak wiele wartościowych informacji dotyczących bardzo zróżnicowanych obszarów ludzkiej doskonałości: jak jeść, żeby stać się zdrowszym, jak ćwiczyć, żeby osiągać optymalne rezultaty, co robić, żeby zostać zwycięzcą, jak się uczyć, żeby osiągnąć sukces w szkole, jakie metody stosują najlepsi negocjatorzy — to tylko kilka przykładów.
Nie brakuje nam potencjału umożliwiającego zdobywanie szczytów ani żyjących wzorów doskonałości, z których moglibyśmy brać przykład.
To, czego nie mamy, to niezawodna metoda umożliwiająca przekładanie tych wielkich koncepcji na ludzkie działanie.

Wiesz, co powinieneś jeść, żeby być zdrowszym.
Ale czy to robisz?
Wiesz, że ćwiczenia fizyczne są dla Ciebie dobre.
Ale czy zabierasz się do nich chętnie, a nawet z entuzjazmem?
W przypadku większości osób między tym, o czym wiedzą, że jest dla nich dobre, a tym, co robią, istnieje przepaść.
Często jest ona równie głęboka jak między tym, o czym marzą, tym, czego pragną dla siebie i dla najbliższych, a tym, co właściwie robią, żeby to osiągnąć.
W wielu miejscach tej książki oferowaliśmy techniki neurolingwistyczne, które umożliwiają Ci wzbogacenie Twojego życia i nadanie mu większej wartości.

Dosłownie każdy z nas w momencie narodzin dysponuje potencjałem, który pozwala na osiągnięcie doskonałości. Dzięki niemu możemy osiągać wszystko, czego zapragniemy. Wszyscy z nas, niezależnie od osiągniętych sukcesów, mogą ulepszyć zarówno swoje życie, jak i życie tych, których dane nam było spotkać.
Za każdym razem, gdy prowadzimy szkolenie NLP, zauważamy, że coraz więcej ludzi rezygnuje ze swojej „nadwyżki niemocy" i angażuje się w proces odkrywania większego potencjału oraz zalet, którymi zawsze dysponowali. Dotychczas nieśmiała nauczycielka zdecydowała się otworzyć własną firmę. Zamknięty w sobie programista komputerowy zdecydował się zostać wolontariuszem w centrum kryzysowym. Menedżer odkrył, że zdobyte umiejętności zarządzania można równie dobrze zastosować w relacjach z dziećmi.
Okazuje się, że horyzonty naszych uczestników poszerzają się z dnia na dzień.
Odnajdują siebie, nawiązując bliższy kontakt z drzemiącym w nich potencjałem, którym od zawsze dysponowali. Zawsze podejrzewali jego istnienie — potrzeba im było tylko zachęty, która przekonałaby ich, że warto w niego uwierzyć.

Szczegółowe techniki przezwyciężania niemocy w książce :
Andreas Steve, Faulkner Charles - NLP Nowa Technologia Osiagania Sukcesów

Powiązane posty:

Rezygnacja i bezradność w obliczu trudności - jak pokonać pesymizm?

Twój wewnętrzny krytyk

Jak nauczyć się spokojnie reagować na krytykę

Sztuka bycia opanowanym - Emocje pod kontrolą.

Jak jesteś zaprogramowany? - NLP

Przekonano Cię też, że świat to miejsce wiecznej walki i rywalizacji, że niesie ze sobą poczucie zagrożenia. A przecież to nieprawda.
Kto Cię tego nauczył? Najczęściej byli to ludzie o bardzo wysokim poziomie lęku i zagrożenia.
Mogli to być między innymi nasi rodzice, którzy przeżyli wojnę albo zdobywali wszystko w trudnych latach socjalistycznych przemian.
Byli to nauczyciele, których pensje są tak żałośnie niskie, że nie można dziwić się ich goryczy. Upłyną całe lata, zanim zmieni się ta sytuacja.
Zaufanie do siebie to również zezwolenie sobie na popełnianie pomyłek, na robienie błędów. Pamiętaj, zrobiłeś błąd, ale nim nie jesteś!

Pomyśl, Thomas Edison pracując nad wynalezieniem żarówki, dokonywał tysięcy eksperymentów, które kończyły się fiaskiem. Za każdym razem musiał od nowa tworzyć próżniową szklaną bańkę i próbować z innym materiałem. Nie poddawał się jednak i szukał dalej. Dzięki temu któraś z kolei próba została uwieńczona sukcesem. Ludzkość otrzymała światło elektryczne. Kiedyś przeprowadzająca z nim wywiad osoba zapytała: „Jak to się stało, że po tylu porażkach wciąż pan wierzył i szukał?"
Na to zdumiony Edison odpowiedział: „Ależ, proszę pani, porażki, jakie porażki? Ja tylko wykluczyłem tysiąc materiałów, które nie nadawały się do wykorzystania w żarówce".
Wszystkie wielkie wynalazki, wszystkie wielkie fortuny okupione są próbami, które nie przyniosły początkowo spodziewanych efektów. Znajdziesz tysiące takich przykładów czytając biografie wielkich ludzi. Zachęcam Cię do tego, bo to wspaniała i inspirująca lektura.

Moc determinacji
Wspólną cechą ludzi, którzy osiągają swoje cele, czy to w sferach zawodowych, finansowych, naukowych czy rodzinnych, jest psychologia sukcesu i determinacja. Determinacja to bardzo mocne słowo. Oznacza ono podjęcie decyzji i całkowite zaangażowanie się w realizację celu, bez możliwości odwrotu; poświęcenie absolutnie wszystkiego, czego sytuacja wymaga.
Przeczytałam ostatnio, że dopóki nie podejmiesz decyzji, dopóty życie nie czuje się zobowiązane, aby przynieść Ci sukces. Dzisiaj wiem, że to jedno z podstawowych praw życia. Jeżeli czegoś pragniesz, to zainwestuj w to dzieło swoją potężną energię, bądź zdecydowany i konsekwentny. Zahamowania pętają nas albo w nędzy albo w przeciętności. Gdy widząc szansę na horyzoncie mówisz „spróbuję", angażujesz w działanie tylko niewielki fragment siebie, gdyż „spróbuję" dopuszcza porażkę, a równocześnie usprawiedliwia Cię, ze coś przecież zrobiłeś.
Że nie wyszło? Zdarza się.
Zamiast tracić czas i energię na próby, postanów: „Zrobię to!" Wówczas zaangażujesz się w osiąganie swojego celu w stu procentach. Całe świadome i podświadome działanie skierowane będzie na realizację zadania.
Wierzyć niezłomnie, pamiętać o swoich marzeniach i być cierpliwym - to klucze do sukcesu. Wiem, że najtrudniej jest zaufać sobie.
Poczuć sercem, że „mogę", że „potrafię". W dzieciństwie bardzo skutecznie podcinano Ci skrzydła, bo łatwiej mieć władzę nad człowiekiem niedowartościowanym, nad osobą, która ma niezbyt dobre wyobrażenie o swoich możliwościach. Ponadto każdy z nas opiera ocenę siebie samego na podstawie dotychczasowych doświadczeń i tak to już jest, że do końca życia pamiętasz swoje porażki, pielęgnujesz je w pamięci, żywisz się negatywnymi emocjami, natomiast prawdziwe sukcesy traktujesz zwykle jak rzecz przypadkową czy łut szczęścia. Umykają prawie niezauważone...

W innych szerokościach geograficznych, gdzie dokonują się największe odkrycia i rozwój cywilizacji jest najszybszy, gdzie standard życia jest wysoki, porażki traktuje się jak wspaniałą lekcję, natomiast świętuje się sukcesy. Każdego dnia i Ty odnosisz osobiste sukcesy.
Każdego dnia jest coś, z czego możesz być dumny. Kolekcjonuj w sercu i w pamięci te chwile wzniosłe, bo one dają moc i budują wiarę w siebie. Zawsze pamiętaj, jak wspaniałym jesteś człowiekiem i że „dzisiaj jest pierwszy dzień z reszty Twój ego życia".
Wszystko przed Tobą!
Nieważne, ile masz lat, gdzie mieszkasz i jakie dokumenty poświadczają twój rozum. Najważniejsze to uwierzyć w siebie, w swoją moc! Najważniejsze to zaufać życiu!
Mnie pomogła kiedyś w zmianie nastawienia do życia głęboka analiza dotychczasowych doświadczeń. Zauważyłam, że tak naprawdę w trudnych czy krytycznych sytuacjach nigdy nie byłam zostawiona przez los sama sobie.
Zawsze jak anioł stróż pojawiał się ktoś, kto ofiarowywał pomoc albo był kompetentny w danej dziedzinie, albo inspirował mnie do dalszego rozwoju. Pomału uczyłam się dostrzegać wyższy sens w każdym wydarzeniu, które mnie spotykało.
Dawno temu przestałam już walczyć z życiem. Teraz raczej wsłuchuję się w nie i skrzętnie korzystam z każdej podpowiedzi. Głęboko wierzę, że życie spełni każde moje marzenie, o ile będzie ono jasno określone, o ile podejmę decyzję i będę cierpliwie wpływała na swoją podświadomość.
Nazywam to zaufaniem do życia i z niego czerpie ogromny entuzjazm, optymizm i poczucie bezpieczeństwa.

Bozena Figarska - Żyj z pasją

Powiązane posty:
• Co cię powstrzymuje przed realizacją marzeń?

• Zaufanie - w realizacji marzeń

• Bądź swoim mistrzem - odpowiedzi są w Tobie

• Uśmiechaj się, przełamuj schematy!

• Autentyczna zmiana myślenia

• Przestań się okłamywać

Jeśli natomiast sukces i kariera ma być celem, dla którego poświęca się wartości, to wydaje mi się, że staje się pułapką, polegającą na tym, że poza sukcesem i karierą człowiek nie ma niczego.

Oprócz pozytywnych wartości, uzyskiwanych przez organizacje korporacyjne, istnieje wiele cech negatywnych. Zatrucie środowiska, na przykład, ma duży związek z masową produkcją korporacyjną. Można by podawać więcej. Początki współczesnych korporacji sięgają końca XIX wieku, uważam więc, iż jest to młody twór, którego procesy społeczno-psychologiczne nie są bardzo dobrze znane. Zatem młody pracownik korporacji, zwłaszcza bez rodzinnych tradycji korporacyjnych, może czuć sie zagubiony i nie wiedzieć jak poprawnie funkcjonować, co może prowadzić do, cytując 'grzechów'.

Paradoksalnie niektóre z tych sposobów stosują wobec nas bliscy, kierujący się dobrymi intencjami, toteż możemy je nazwać „fałszywymi przyjaciółmi".
Jedną z ważniejszych przeszkód są tak zwane "dobre rady", które potrafią wyrządzić więcej kłopotu niż pożytku:

„Bardziej sie staraj"

Z punktu widzenia logiki jest to dobra rada, niestety, nieskuteczna. Okres najintensywniejszego przyswajania wiedzy przypada na pierwsze lata życia, a uczenie sie przebiega najskuteczniej wówczas, gdy traktujemy je jak zabawę, nieświadomi podejmowania jakichkolwiek starań i presji.
Uczenie sie i doskonalenie umiejętności jest procesem naturalnym.
Dorośli, którzy nie umieją pływać, jeździć na rowerze lub wykonywać innych czynności powszechnie uważanych za łatwe, z reguły pamiętają przykre doświadczenia z dzieciństwa, kiedy zmuszano ich, by bardziej się starali, a przede wszystkim zawstydzano, wyśmiewając ich nieudane próby.

W tego rodzaju przypadkach usilne starania nie tylko blokują naturalne uczenie sie, ale również wpajają na całe życie niska ocenę własnych zdolności i możliwości w określonej dziedzinie.
Nie oznacza to, ze wszelki wysiłek jest niewskazany.
Jeżeli jednak podejmowane działania nie przynoszą efektów, należy spróbować zrobić to inaczej - zamiast dokładać coraz bardziej usilnych starań, stosując nieskuteczne metody. Bardziej oddany przyjaciel mógłby doradzić „Spróbuj czegoś innego".

„Bądź perfekcyjny "

Wiele negatywnych przekonań wywodzi sie z uwarunkowań społecznych, które każą nam dążyć do perfekcji.
Musimy mieć doskonałą sylwetkę, doskonałą pracę, doskonały dom i doskonałe małżeństwo, próbujemy zatem osiągnąć ideał, który uznalibyśmy za nierealny, gdybyśmy tylko zastanowili się nad nim przez chwile.
Mimo to steruje on naszymi działaniami i przekonaniami, uniemożliwiając wyznaczanie i osiąganie innych, realistycznych celów.
Sukces i spełnienie nie są, w odróżnieniu od perfekcji, miejscem, do którego dążymy, lecz podrożą. Nigdy nie przestajemy się uczyć oraz popełniać błędy. Precyzując cele,  możesz zdemaskować tego rodzaju fałszywe przekonania i nie ograniczać własnych możliwości.

„Zrób mu przyjemność"

Powyższa rada, podobnie jak wielu innych fałszywych przyjaciół, prawdopodobnie pochodzi od „autorytetu" osoby, instytucji, kodeksu wartości, toteż wydaje sie nie do zakwestionowania - Jednak i ona nie jest prawdziwa ani pomocna w realizacji celów. Ileż razy słyszałeś (lub mówiłeś sobie).
„Cokolwiek robię lub mówię, on jest zawsze niezadowolony"?

Opierając dążenia do sukcesów na tego rodzaju niesłusznej przesłance (czyli podejmując coraz bardziej usilne starania), odsłaniasz jej fałsz. Zadowolenie innej osoby może być pożądanym skutkiem osiągnięcia własnego celu oraz elementem sprawdzianu konsekwencji, lecz nie jest ono drogą prowadząca do sukcesu i spełnienia.

„Pospiesz sie"

I ta rada wywodzi się z okresu dzieciństwa, kiedy byliśmy sterowani przez dorosłych. „Idz szybciej", „biegnij szybciej", „czytaj szybciej", a w dorosłym życiu „skończ pisać ten list i wyślij go szybko".
Jest ona inna forma podejmowania bardziej usilnych starań, tj. „logiczna" metoda lewej półkuli stosowana w celu uwolnienia sie od wnikliwości prawej części mózgu.

Kiedy gonią cię terminy i czujesz, ze tracisz grunt pod nogami, uwaga „pośpiesz sie" jest ostatnią, jakiej potrzebujesz - może ona skutecznie sparaliżować działania: „Zwolnij, odpręż sie, przecież musi być jakiś sposób " - rada tego typu znacznie skuteczniej pomoże ci znaleźć dostęp do zasobów umysłu.
Wiedząc, dokąd zmierzasz, i stosując właściwe strategie, będziesz osiągał wyznaczone cele w najlepszym stylu i najkrótszym czasie.
Opóźnienia spowodowane przez popełnione pomyłki, stanowią nieodłączną część drogi do sukcesu. Proces osiągania go nie przebiega wskutek tego wolniej, w dążeniu kierunek jest ważniejszy od tempa.

„Bądź silny"

Nie okazuj słabości, walcz, włącz sie do współzawodnictwa - tego typu rady również nie wywołują zamierzonego skutku. Siła fizyczna (a czasem nawet postawa macho) jest ceniona niezwykle wysoko w naszym społeczeństwie. W pracy i w domu powinniśmy przejawiać dobrą formę, bez względu na samopoczucie.
W rzeczywistości większość wybitnych osiągnięć angażuje siłę innego typu, swego rodzaju elastyczność ducha i umysłu, która pozwala przezwyciężać przeszkody mimo nie najlepszej kondycji fizycznej. Paradoksem jest, iż ta wewnętrzna moc jest bardziej związana z poczuciem spokoju, spójności i konsekwencji, niż z taką siłą, przy której upiera się ów dobrze nam życzący przyjaciel.
Zawarty w mózgu potencjał sprawia, iż zastąpiwszy siłę mądrością, możemy osiągać dowolne cele.
Szczery przyjaciel doradziłby: „Bądź zaangażowany, czujny i elastyczny". Przedstawione wcześniej bariery zazwyczaj przybierają postać głosu wewnętrznego, owego duchowego dialogu, który przeprowadzamy ze sobą, by zmusić sie do skuteczniejszego działania, chociaż ich źródłem sa niewątpliwie upomnienia, które często słyszeliśmy w przeszłości.

Podobnie jak rzeczywistych przyjaciół, również owych „doradców" możesz dobierać według własnej woli, a także zrywać z nimi kontakty. Masz możliwość wyboru i możesz sam sprawdzić, czy „fałszywi przyjaciele" ułatwiają ci czy utrudniają osiąganie celów.

Harry Adler - Umiejętność Realizowania Marzeń

Powiązane posty :

• Podświadomość - kluczem do bogactwa

• Słownictwo sukcesu

• Tajemnica szczęścia, zdrowia i pomyślności - “The Secret”

• Jak sprawić by inni uwierzyli we własne siły?

Sukces pierwszy to mój drugi wpis w blogu. Jak na razie żaden z moich blogów nie dotrwał drugiego wpisu. Sukces drugi jest związany nierozerwalnie z sukcesem pierwszym. Otóż mam temat dzięki któremu mam o czym pisać i dzięki któremu powstał drugi wpis czyli fakt, że mam drugi wpis na blogu. Trochę to może głupie ale moje. Mój wpis, mój temat, moje dwa sukcesy. Nikt mi tego nie odbierze.

Ha!

Tym razem Gazeta Wyborcza mnie zaskoczyła...

Co prawda - redakcja Gazety Wyborczej nie potrafiła sobie odmówić wtrętów ideologicznych o braciach Kaczyńskich których zestawiono z Andrzejem Lepperem oraz z obrony honoru Lecha Wałęsy i uczciwości Leszka Balcerowicza, ale ten zacytowany przeze mnie poniżej tekst pokazuje, że prawicowy sposób myślenia zaczyna przenikać też do Rodziny Gazety Wyborczej.

A może w zdroworozsądkowym podejściu do tematu doszukuję się czegoś więcej niż tam rzeczywiście można się doszukać?

Polacy z faweli (Rozmowa z prof. Mariuszem Jędrzejką)
Gdy Lepper był trybunem ludowym, to na niego głosowali. Jak Kaczyński chciał walczyć z układem, to byli za Kaczyńskim. Teraz czekają na kogoś nowego - mówi prof. Mariusz Jędrzejko.
- Bada pan polskie fawele. Myślałem, że fawele są w Ameryce Południowej...
- W Polsce ludzie nie mieszkają w domach z blachy, jak w Meksyku czy Rio. Ale fawele są.
Mamy ich trzy rodzaje. Pierwsze to liczne popegeerowskie wioski, w których ludzie, chociaż usiłuje im się pomóc - dziś np. z funduszy europejskich - nie chcą zmienić swojej sytuacji.
- Może nie mogą?
- Nie chcą. To nam wyraźnie wychodzi w badaniach. Używając języka wojskowego - wolą mieć 400 zł «na spocznij» niż 1000 zł «na baczność».
Drugie fawele to wielkie gomułkowskie i gierkowskie blokowiska. Nie wszystkie - te, w których mieszkali robotnicy, zwłaszcza o niskich kwalifikacjach. Dzisiaj mieszkają tam ich dzieci, które dziedziczą ich postawy, system wartości i zachowania.
Trzecie polskie fawele to te o dużej tradycji - np. część warszawskiej Pragi. Miasto się chwali, że np. na Ząbkowskiej wyremontowało budynki, ale to tylko zmiana fasad, wystarczy wejść pięć metrów w bramę, żeby zobaczyć, że tam od lat 60. czy 70. niewiele się zmieniło.
- Wymienia pan po prostu miejsca, w których mieszkają biedni.
- Fawela to coś więcej - zachowania ludzi, ich cele życiowe, aspiracje, stosunek do kultury przez wielkie K i uczestnictwo w niej, stosunek do zdrowia, sposób korzystania z nowoczesnych multimediów. Dlatego mówię, że w Polsce mamy fawele.
W fawelach ludzie np. w szczególny sposób patrzą na pieniądze. Służą tylko i wyłącznie do zapewnienia «dziś».
- Nie inwestują, nie oszczędzają?
- Prowadziłem z zespołem badania na północnym Mazowszu. Przez nasze badania przewinęło się 5 tys. osób. Byli to mieszkańcy wykluczonych i marginalizowanych wiosek i miasteczek, gdzie Unia Europejska to Oni, a nie My, odwiedziliśmy miejsca, gdzie czas niemal się zatrzymał. Badaliśmy miejsca, gdzie zmiana społeczna, tak widoczna w wielkich miastach, po prostu nie dotarła lub dotarła tylko w postaci nowego asfaltu, kanalizacji, posiadania telefonu komórkowego. To świat dziedziczenia ubóstwa i minimalizmu wymagań wobec siebie. Bezrobotny dostaje 450 czy 500 zł zasiłku. Jeśli w domu są jeszcze jakieś pieniądze - bo np. żona coś zarabia - to oni nawet nie myślą, żeby przez parę miesięcy zebrać pieniądze i zainwestować w coś, co poprawi ich sytuację. Np. kupić motor, żeby dojeżdżać do pracy. Przejadają pieniądze i ... mają wielkie marzenia. Nic więcej ich nie interesuje.
Prosiliśmy tych ludzi, żeby pokazali nam swoje szafy. Chcieliśmy zobaczyć, ile w nich jest swetrów, kurtek, koszul, spodni. Mają tyle, ile się nosi w tej chwili, np. 2-3 pary skarpetek.
- Pewnie ich nie stać na więcej.
- Na skarpetki w supermarkecie? Stać. Tylko ich nie potrzebują. Będą chodzić w tych dwóch parach tak długo, jak tylko się da. Mężczyzna z faweli nie potrzebuje wyczyszczonych butów. Ma jeden garnitur z 1978 r., w którym chodzi do kościoła, bo tam trzeba wyglądać. Ale nie kupi nic, co sprawi, że będzie wyglądał lepiej - nie tylko w kościele, ale na co dzień, co pomogłoby mu znaleźć pracę, zaprezentować się schludnie. W ogóle w ten sposób nie myśli.
W fawelach nie kupuje się książek. Nigdy.
- Nawet jak są pieniądze?
- Książka jest niepotrzebna. Wszystko jest w telewizji.
- Na telewizor ich stać?
- Zawsze. Często jest duży, kupiony na raty. Potrzebują go jednak tylko po to, żeby oglądać 2374. odcinek jakiegoś «mądrego» argentyńskiego serialu. Latem mężczyźni «obstalowują» bramy, przystanki autobusowe, okolice sklepu rodem z telewizyjnego serialu Ranczo.
Kiedy czytałem pana badania, uderzyło mnie, że ludzie w fawelach mniej rozmawiają z dziećmi, mniej uprawiają sportu, mniej mają czasu na rozrywkę.
- Co robią z czasem?
- Siedzą przed telewizorem. Oglądają kolejny odcinek serialu, który kompletnie nic w ich życiu nie zmieni. Albo przesiadują na przystankach. Często siadam obok. Mają bardzo ciekawe tematy do dyskusji - świętem jest, że sąsiadka idzie w nowym ciuchu albo sąsiad kupił sobie skuter.
Starsi żyją przeszłością. Mówią: «Jak kiedyś pracowałem w pegeerze, to było wszystko w porządku, jak pracowałem w fabryce, to życie było takie, jak trzeba». Nie myślą w ogóle o przyszłości. Cechuje ich myślenie wsteczne. To z kolei buduje specyficzne oceny współczesności.
Sądzą, że wszyscy inni są złodziejami. Ludzie w fawelach mają niesłychanie zmienne poglądy polityczne. Gdy Lepper był trybunem ludowym, to na niego głosowali. Jak Kaczyński chciał walczyć z układem, to byli za Kaczyńskim. Teraz czekają na kogoś nowego.
- «Wszyscy kradną?» Skąd się takie myślenie bierze w ludziach?
- Może to pana zdziwi, ale wprost z telewizji. Niech pan kiedyś obejrzy wszystkie wiadomości w telewizji i spisze na kartce z jednej strony dobre informacje, a z drugiej złe. Dobrych nie ma - tylko zabił, ukradł, korupcja, afera.
Są stymulowani negatywnymi bodźcami. Słyszą, że Balcerowicz to przekręt, Wałęsa to Bolek, jeszcze inny to agent. Nie znają przywódców pozytywnych, polityków konstruktywnych, rodaków optymistycznych.
- Obaj oglądamy wiadomości, a żaden z nas chyba nie myśli, że otaczają go sami złodzieje.
- Bo te złe informacje są zrównoważone pozytywnymi doświadczeniami z codziennego życia. W fawelach ludzie mają prawie same negatywne bodźce.
- Co się czyta w fawelach?
- Średnie pokolenie sięga po Fakt albo Super Express bądź lokalną gazetę, często przekazywaną z rąk do rąk. Generalnie na gazety szkoda pieniędzy. Młodzi nie czytają w ogóle. Tylko czekają na sobotę i niedzielę, kiedy będzie lokalna impreza.
To nie są złe dzieci. W małych miastach na Mazowszu, które badałem, po prostu nie ma gdzie pójść. Nie mają pieniędzy. Mogą tylko pójść na dyskotekę i tam za 5 zł kupić piwo.
Nabywają zresztą wzorców życiowych, w których nie ma potrzeby korzystania z wyższej kultury. A to ona rozwija uczucia, empatię, koncyliacyjność... Był pan kiedyś na dyskotece w Wildze?
- W zasadzie nie chodzę na dyskoteki.
- Niech pan pojedzie... W Wildze jest największa dyskoteka na Mazowszu. Co tydzień bawi się w niej 2,5 tys. młodych ludzi. To jest świat, w którym Polska żyje. On jest całkowicie nieopisany.
Na dyskotece młodzi ludzie odreagowują: szaleją, piją, uprawiają przypadkowy seks. O tym, co robią, w ogóle nie myślą w kategoriach moralnych. Nie ma śladu takiej refleksji.
W naszych badaniach pytaliśmy o filmy pornograficzne. Ludzie z faweli deklarują ich oglądanie trzy, cztery razy częściej niż statystyczny Polak. Często są oglądane w domu, przy dzieciach.
- Skąd to się bierze? Odreagowują coś? Biedę? Pracę?
- Oni zarabiają za dużo, żeby umrzeć, a za mało, żeby godnie żyć. Nie jestem ekonomistą, ale powiem panu, że moim zdaniem są wyzyskiwani. Nie dość, że zarabiają mało, to jeszcze często np. nie płaci się im za nadgodziny. Pracuje się od ósmej do momentu, w którym szef nie wyjdzie z pracy.
- Oni też myślą, że są wyzyskiwani?
- Świetnie to wiedzą. Dlatego kombinują, żeby mieć więcej.
- Myślą: skoro oszukują mnie na każdym kroku, to ja też mogę?
- Ludzie w fawelach uważają, że mogą wszystko. Jesienią idą na pola i zbierają plony, ale... innych. Nie uważają tego za przestępstwo. Często byli pracownicy PGR-ów kradną ziemniaki, marchew, kapustę. Nie dwie główki, tylko cały worek. A obok mają działkę, której nie uprawiają. Pytaliśmy dlaczego. Nie potrafią odpowiedzieć. Mówią: «Za 500 złotych nie będę pracował».
Myślę, że dawny system tych ludzi zdegenerował. Oduczył ich pracy i jej etosu. Jak pracowali w PGR-ze, dostawali mleko, wyjeżdżali na wczasy. W PGR-ze płaciło się bez względu na to, jakie były wyniki. Znam taki PGR z Czarnożył niedaleko Wielunia, w którym, jak zabrakło węgla, ludzie wycięli cały sad. Kilka tysięcy drzew poszło na opał. Nikt nie pomyślał, że za rok nie będzie jabłek.
- Jakie marzenia mają ludzie w fawelach?
- Wielkie. Chcieliby pracować na wyższych stanowiskach. Chcieliby wyjechać z Polski i pracować. Ale jak pytamy: «Czy chcesz się uczyć angielskiego?» - to odpowiadają, że nie chcą. Mówią: «Ale przecież tylu wyjechało i dało sobie radę bez angielskiego». Spotykamy bardzo wielu ludzi, którzy wyjechali, a potem wrócili do kraju.
- Nie poradzili sobie?
- Mówią, że «zasuwali». Na Zachodzie podobało im się, że praca jest dobrze zorganizowana, jednak nie mogli się w tym odnaleźć. Kultura pracy na Zachodzie - zwłaszcza w krajach protestanckich - jest bardzo wysoka. W Polsce rzadko jesteśmy nauczeni, że po pracy trzeba zostawić porządek, że jak się zaczyna o 8, to nie można o tej porze wchodzić do firmy, tylko o 8 włącza się prąd i maszyna rusza.
Wrócili do Polski, kupili telewizory i używane samochody. Wrócili do pracy za 700 zł, czasami za 1000. Tu jest im lepiej.
- Młodsi też nie mają aspiracji? Nie chcą mieć fajnego samochodu, dużego mieszkania?
- Ludzie w fawelach nie widzą związku pomiędzy ciężką pracą i rozwojem wewnętrznym a życiowym sukcesem. Wiedzą, że trzeba kombinować.
W Konopkach, miejscowości na północy Mazowsza, mieszka bardzo bogaty człowiek, który ma sieć stacji benzynowych. Dorobił się ciężką pracą, ale ludzie tego nie widzą. Słyszę: «Nakradł, nakombinował, więc ma». Młodzi chcą mieć szybko duże pieniądze. Pytam: «Jak chcesz je zdobyć - bez studiów, bez angielskiego, bez znajomości»? Nie rozumieją.
Socjolog mówi, że ludzie zwykle osiągają akceptowane społecznie cele środkami, które też są akceptowane społecznie. Czyli np. wykształceniem i ciężką pracą zarabiają na domek z ogródkiem. W fawelach ludzie chcą osiągnąć cele akceptowane społecznie - np. wyższy poziom życia - ale nie mają akceptowanych społecznie środków: wykształcenia, sieci kontaktów, kwalifikacji.
Wtedy sięgają po środki nieprawomocne: kradzież, pracę na czarno. Pytaliśmy: «Czy pensja to wszystkie pieniądze, jakie dostajesz od pracodawcy?» W małych miejscowościach na Mazowszu prawie 70 proc. odpowiada, że «oficjalnie dostajemy minimum, a pod stołem resztę». W ogóle nie myślą, że będą mieli niską emeryturę albo że oszukiwanie na podatkach jest nielegalne. W Warszawie takie deklaracje składa 10-12 proc.
Także sprzedawanie siebie jest dopuszczalną metodą na wyrwanie się...
- ...a więc jednak chodzi o wyrwanie się! Człowiek z faweli myśli: życie potraktowało mnie nie fair, więc kiedy robię coś nielegalnego, tylko wyrównuję szanse.
- Niech pan popatrzy na społeczne skutki. Przykład: przez całe dziesięciolecia w Polsce było stale ok. 5-8 tys. prostytutek - tak szacowali m.in. Zygmunt Izdebski i Jacek Kurzępa. Wtedy transakcja była prosta: usługa-pieniądz. Dzisiaj prostytucja jest zupełnie inna. Ciało to masowy towar, za który nie zawsze płaci się gotówką. Obok klasycznej prostytucji w agencjach i na szosach mamy tysiące kobiet, które się sprzedają nie za pieniądze, ale za wynajęcie mieszkania, za ułatwienie startu w nowym środowisku, awans zawodowy, pracę...
Kiedyś był ogromny stygmat prostytutki. Wydaje mi się, że dziś znika. W środowiskach, które badam, w ogóle go nie ma. To, że osiemnastoletnia dziewczyna miała dziewięciu chłopaków i teraz chodzi z dziesiątym, nie robi na nikim wrażenia.
- Chwileczkę. To nie jest prostytucja!
- Ale od łatwego seksu do prostytucji jest tylko malutki krok. «Zrobiłam numerek z chłopakiem na dyskotece, bo mi się spodobał. Dlaczego jeszcze nie miałabym na tym zarobić? Trzeba sobie w życiu radzić...» - takie myślenie nie jest rzadkością.
- Czy ludzie w fawelach nie czują się źle, jak robią coś, czego Kościół zabrania?
- Kościół to niedzielna atrakcja, a nie związek emocjonalny. Uciekają od tego tematu. Prostytutki np. mówią, że w przyszłości chcą wziąć ślub kościelny: «W pewnym momencie kończę to, co robię, i zostaję wzorową katolicką żoną». To przykład relatywizmu moralnego charakterystycznego dla znaczącej części Polski. Jak ćpa czy upija się syn sąsiada, to jest ćpun, a jak nasz, to popełnił błąd i trzeba mu to wybaczyć.
Zapytaliśmy nastolatków z faweli, kto jest dla nich wzorcem osobowym. Oczekiwaliśmy, że będą to rodzice.
- Kto był pierwszy? Jan Paweł II?
- Raper Tede. Ojcowie byli chyba na czwartym miejscu.
Rodzice odpuścili dzieciom. Trochę ich rozumiem - coraz później kończą pracę, a doba ma ciągle 24 godziny. Jedna trzecia ludzi na północnym Mazowszu pracuje w innej miejscowości, niż mieszka. Rodziców nie ma w domu, a jak dziecko ma już 15 lat, to robi się za późno, żeby coś w nim zmienić.
W fawelach rodzice w ogóle z dziećmi nie rozmawiają. O pierwszej randce, o seksie, o dorastaniu, o niczym. Przeprowadziliśmy w tym roku 81 spotkań w szkołach i z rodzicami na Mazowszu. Na spotkania przychodzą rodzice dzieci przeciętnych i dobrych. Nie przychodzą rodzice tych dzieci, które mają problemy. Odpuszczają. Mówią, że «jak skończy 18 lat, pójdzie z domu».
- Jak ludziom z faweli można pomóc?
- Zacząłbym od sportu dla dzieci. Teraz głównie grają w piłkę na podwórku. Jak w miasteczku jest siłownia, to głównie chodzą do niej lokalni gangsterzy. Zamiast zwiększać liczbę policjantów, zatrudniałbym streetworkerów - pedagogów ulicznych, żeby z pracowali z młodymi. Stwarzałbym miejsca, do których mogą przyjść. Dziś domy kultury to martwe miejsca.
Otworzyłbym po południu w szkołach sale gimnastyczne. Widziałem to w Sękocinie pod Warszawą, gdzie jeden z nauczycieli wf jest zawsze obecny po południu. Działa sekcja dżudo, hokeja w sali. Przychodzi codziennie kilkadziesiąt dzieciaków, które mogą się wyszaleć.
- Komputery?
- Dzisiaj nawet w fawelach są w 70 proc. domów. Rodzice rozumieją, że są potrzebne. Tyle że z komputerów różnie można korzystać. W fawelach używa się ich niemal wyłącznie dla prostej, jeśli nie prostackiej rozrywki.
Wracałbym do tradycyjnych, sprawdzonych form. Tam, gdzie zauważyliśmy silne harcerstwo - może się pan ze mnie śmiać - tam zjawisko fawelizacji było mniejsze. Za tym szła mniejsza przestępczość nieletnich, inne zachowania dzieci na ulicy... Te dzieci bardzo przypominają rówieśników z Meksyku albo z Bolszowo Kolca w Moskwie. Integrują się subkulturowo - to jeszcze nie są blokersi - ale to jest subkultura nierobienia niczego.
Nie mówią «dzień dobry», rzadko się uśmiechają do obcego, nie boją się nikogo. Czternastolatki palą, nie zwracając uwagi na nic. Porządek dla nich nie istnieje: wypił - wyrzucił butelkę za siebie, zapalił - zgasił papierosa na ławce. Są wyalienowani z kultury i obyczajów oraz nie mają żadnego poczucia związku z tradycją.
Jestem wychowany w góralskiej tradycji Podbeskidzia, jak tam jadę, jestem szczęśliwy. Jak się pan w faweli zapyta: «Jaki jest twój związek z tą ziemią?» - usłyszy pan: «Jakbym mógł, tobym wyjechał».
Dodatkowo wyrzucamy ogromne pieniądze w bezsensowny system opieki społecznej. Bardzo dużo studentek z różnych instytucji zajmujących się pomocą społeczną pisze u mnie prace. Same mówią, że tylko rozdają pieniądze i posiłki. Pytam: dlaczego osobie, która przychodzi pijana do jadłodajni, daje się posiłek? Dlaczego nikt jej nie zmusi, żeby poszła się umyć? Nie musi mieć nowego ubrania, ale może się umyć, ogolić, przyjść trzeźwa. Dopóki się nie wprowadzi nowych zasad rozdawnictwa pieniędzy, ludziom się nie będzie chciało pracować.
Jestem przeciwnikiem dawania jakiegokolwiek zasiłku dla bezrobotnych. Bezrobotny ma na wszystko zapracować. Przydzieliłbym odcinki ulic - śmieci, trawnik - w mieście jest to może ciężko zorganizować, ale na wsi nie ma żadnego problemu. Tam jest tyle do zrobienia. Można dać pędzel i farbę, żeby pomalował gminne czy szkolne płoty... Rozdawanie pieniędzy deprawuje ludzi.
- Co pan teraz bada?
- Tryb życia i pracy młodych pracowników korporacji finansowych i banków w Warszawie oraz wielkich miastach. Byliśmy już na trzech wyjazdowych imprezach integracyjnych. Coś strasznego! 15 km za miastem towarzystwo otwierało butelki. Widziałem kompletny brak barier moralnych. Ludzie zapominali, że w Warszawie został mąż, żona i dzieci. Potem - jak wytrzeźwieli - mówili nam, że w ten sposób odreagowują stres w pracy: seksem, alkoholem, napojami energetycznymi i chemicznymi dopalaczami, wyrzuceniem z siebie wszystkiego. Te wyniki chcemy pokazać przedstawicielom Związku Banków Polskich.
To pokazuje, jak głęboko mamy zaburzone życie i relacje społeczne w Polsce. Nie tylko na dole, ale też na górze. Mam coraz głębsze przekonanie, że nie rozumiemy, co to jest wolność.

Jestem zaskoczony, że na łamach organu Rodziny Gazety Wyborczej ukazał się tekst, który otwarcie domaga się, by za bycie bezrobotnym nie płacono darmozjadom ciężkich pieniędzy, domagano się jakiegoś wkładu własnego od zapitego żula, który przychodzi po zasiłek choćby w postaci umycia się i wytrzeźwienia.

Czytając ten tekst poczułem się miejscami tak, jakbym czytał którąś z książek Rafała A. Ziemkiewicza, który definiuje Polactwo właściwie tak samo jak Mariusz Jędrzejko badanych przez siebie mieszkańców polskich faweli. I dość często widzi zbieżne metody na repolonizację tych ludzi. Przestać im płacić za niocnierobienie i roztkliwiać się nad ich biedą, nieszczęściem, zacofaniem i alkoholizmem.

A co do zwycięstwa Tedego w tym głosowaniu: mnie jakoś wcale to nie dziwi. Jak się urządza wybory w chlewie, to trudno się spodziewać, że wygra je orzeł...

Czy trzynastolatka może zostać uosobieniem seksualnych marzeń? Czy czternastolatka może być seks-bombą?

Dziennik zamieścił dziś artykuł o tzynasto- czy czternastoletnich modelkach i aktorkach, dla których ich seksualność to przepustka do kariery, sukcesu i sławy.

Za młode na seksbomby
Jak być piękną i seksowną o każdej porze dnia i nocy - takie porady słyszą zewsząd już 13-letnie dziewczynki. Tymczasem najnowsze badania wykazały, że przyspieszanie rozwoju seksualnego dzieci negatywnie odbija się na ich psychice.
W XXI wieku dzieciństwo kończy się bardzo szybko. 11-letnim dziewczynkom trudno się dziś niewinnie bawić lalkami. Tym bardziej, że współczesne lalki nie przypominają już rozkosznych szmacianych zabawek. Barbie łatwo pomylić z Pamelą Anderson, zaś projektanci jej modniejszej następczyni, czyli Bratz, wzorują się na słynących z wyuzdanych zachowań Paris Hilton, Lindsay Lohan czy Pussycat Dolls - girlsbandzie, który początkowo odnosił sukcesy jako grupa striptizerek.
Ale to dopiero początek. Współczesna nastolatka jest zasypywana poradami, które często przeceniają jej dojrzałość. Bo przecież trudno wymagać od dziecka, żeby rozumiało, co to znaczy być sexy. A tak każe jej się ubierać większość pism dla młodzieży. Jeszcze gorzej, jeśli rozrywki zacznie szukać w internecie. Ostatnio na przykład pojawiła się tam gra przeznaczona dla dzieci w wieku 7-16 lat zatytułowana Miss Bimbo.
Jej uczestniczki mają za zadanie zostać najpiękniejszą, najfajniejszą, najlepiej ubraną, najgorętszą i najbogatszą imprezowiczką świata. By to osiągnąć, mogą zrobić sobie wirtualną operację plastyczną powiększania piersi lub poderwać bogatego chłopaka.
Poza tym nie może nie zauważyć wypowiedzi swoich rówieśniczek, które przechwalają się rozrywkowym trybem życia, a nawet macierzyństwem.
Wystarczy przywołać młodszą siostrę Britney Spears - Jamie Lynn, która zaszła w ciążę w wieku 16 lat, po czym opowiadała w mediach, jak to cudownie jest być kochaną przez chłopaka.
Nie chcę być idealna
Nic dziwnego, że dorastające dziewczynki mają zamęt w głowach. Według badań przeprowadzonych przez portal Girlguiding U.K., wiele z nich nie radzi sobie z presją bycia piękną i popada w problemy psychiczne.
Co trzecia nastolatka ma koleżankę, która cierpi na zaburzenia odżywiania (anoreksję lub bulimię), a dwie na pięć mają koleżanki o skłonnościach autodestrukcyjnych. Okazuje się również, że nastolatki mogą dostać ataku paniki, jeśli nie udaje im się dostatecznie wiernie skopiować wizerunku podpatrzonego w magazynie.
W wieku 11 lat dowiedziałam się, że powinnam wyglądać dokładnie jak modelki w pismach dla nastolatek - napisała jedna z ankietowych. A to - jak można się domyślać - wcale nie poprawiło jej samopoczucia.
Inna z biorących udział w badaniu relacjonowała, że przeciętna nastolatka ubiera się tak, że wygląda na starszą niż w rzeczywistości. A przez to niszczy swoją prawdziwą osobowość.
Nastolatka nie może być naga
Czy ukrócenie lansowania seksownego wizerunku przez media jest możliwe? Na pewno obniża się próg społecznej tolerancji wobec takich działań. Po tym jak burzę wywołała Ann Leibovitz, fotografując 15-letnią gwiazdę Disneya Cyrus Miley ubraną jedynie w prześcieradło, magazyny muszą być bardziej ostrożne w przedstawianiu nastolatek.
Choć one same niewiele sobie z tego robią. Wspomniana Cyrus najpierw przeprosiła fanów za zdjęcia z podtekstem erotycznym wykonane dla Vanity Fair. Kilka dni temu wypuściła jednak do sieci swoje kolejne fotki. Tym razem przybiera seksowne pozy pod prysznicem ubrana w mokry T-shirt.

Co o tym sądzicie? Czy 13-latka jest dla Was podniecająca, pociągająca, seksowna?

No, dobrze... Od razu się przyznaje - ten post powstał tylko i wyłącznie dlatego, że mogłem go tak a nie inaczej zatytułować.

Pudelek napisał o tym, że aktorka Iza Miko użalała się nad sobą w Fakcie. Nie będę cytował całości, bo nie ma takiej potrzeby. Więc tylko króciutko co Iza Miko ma do powiedzenia Faktowi na temat swojego pobytu w Stanach Zjednoczonych:

Moje początki w Stanach nie były łatwe. Pamiętam nieustanną walkę o przetrwanie w szkole baletowej, o pieniądze na życie i baletki oraz doskwierającą stale tęsknotę za Polską i rodzicami. Ale nigdy nie pomyślałam: Iza, spakuj walizki i wracaj do kraju.

Dalej Fakt bardzo rozczula się nad jej losem. Dowiadujemy się między innymi, że kiedy biednej Izie Miko skończyły się pieniądze od mamusi, musiała... zarabiać na ulicy: Chodziła po ulicach i sprzedawała bateryjki, jakich się używa np. do latarek. Aby dostać darmowy posiłek, bywała na spotkania różnych grup wsparcia.

W ubiegłym roku w domu musiałam stoczyć walkę z oposami, czyli gryzoniami podobnymi do szczurów. Przeżyłam też plagę koników polnych, a nawet... zawalenie się sufitu w jednym z pokoi.

A wiecie za co lubię Pudelka? Ot, choćby za zakończenie newsa o Izie Miko:

I teraz po tym wszystkim może odtrąbić sukces! Jakiś brzydki, spocony typ pompuje ją od tyłu w przyczepie kempingowej. Mamusia musi być dumna.

Nic dodać - nic ująć... Mamusię Izy Miko oczywiście pozdrawiamy!