E, comunque, 8)

Gepakt en geladen pendelen koopjesverslaafde grieten zich van C&A naar Brooklyn, tussenstop Footlocker. Ongelukkige vriendjes proberen de pas bij te houden. Snakken naar het eind van de straat. En nog meer naar sluitingsuur.

Een vermoeide winkelbediende trekt zich los uit de deinende massa die haar werkplek overspoelt. Leunt tegen de muur en zet de vlam in een sigaret. Het gloeiende puntje wordt de voet van een loodrecht rookkolommetje.

Een kind aan de hand staart met weemoedige blik naar de uitgang van de winkel, terwijl moederlief blijft twijfelen tussen gouden muiltjes met strik (-40%) of gehakte minilaarsjes in fake slangenleer (-35%). In zijn ogen glimt de zon waar hij zo naar verlangt.

Een jongen drukt zijn ijshoorntje tegen de wang van zijn liefje. Ze schrikt en giechelt. In haar goudbruine regenboogvlies glimt een zweem verliefdheid. Het bolletje mango heeft een geeldruipend zonnetje op haar wang achtergelaten. De jongen grinnikt. Kust dan zachtjes het smeltend ijsvlekje weg.

Je bent moe. Het jaar was lang en zwaar en het examen van deze ochtend was stresserend genoeg om je nu, uren later, met een tik van de hamer te verrassen. En toch zit je met je neus in een boek. The Time Travellers Wife van Audrey Niffenegger. Deze liefdeshistorie is zo mooi geschreven en zo boeiend van uitgangspunt dat de zakkende oogleden maar even moeten wachten. Je had het zelf willen bedenken. Het mannelijk hoofdpersonage is een tijdsreiziger, een genetisch foutje maakt dat hij op bepaalde momenten gewoon naar toekomst of verleden geflitst wordt.  Scènes waarin een 40-jarige zijn 20-jarige zelf bezoekt zijn schering en inslag. En je geniet, want Nifenegger gebruikt dit voor meer dan een simpele gimmick en heeft alles zo goed doordacht dat je zonder hoofdkrabben kan smullen van de overvloed aan fantasie.

En dan stapt een bejaard koppeltje de trein op. Je kijkt de man van boven je boek aan wanneer hij zich recht tegenover je plaatst. Je kent hem, denk je eerst, je wil bijna gaan knikken ter begroeting, maar houdt je dan in. Nee, dit is hem niet. Deze man is minstens 30 jaar ouder. En toch, dezelfde strenge naar benedengetrokken mond en neus, en dezelfde vreemde positie van de kleine oogjes. Het oude heertje lijkt als twee druppels water op die man die je zowat wekelijks bij de bakker ziet, en die je net vanwege die karakteristieke mond (en ook een beetje vanwege die knappe dochter met dat vreemde aura die hem regelmatig vergezelt) opviel. Maar deze heer telt duideijk meer rimpels, en heeft glanzend grijs haar, in plaats van gitzwart met een paar grijze streepjes. De vader, weet je. Pure logica.
Maar terwijl je teruggaat naar je boek denk je... what if?

"Daar komt er nog één", zei ik zacht. Uit een bocht in de waterloop waarop we dreven was een plezierboot verschenen.
"Ik hoor niks", verzuchte ze zacht, zonder haar ogen te openen. "Je maakt me wat wijs."
"Ik zou niet durven..."
De grollende boordmotoren weerklonken zachtjes. Ze opende haar ogen en keek over haar schouder.
"Je hebt gelijk... 't Is een grote, dat zal golven geven."
"Mjah, denk het niet. 't Is geen speedboat..."
Net nog was zo'n klein motorboortje gepasseerd. De snelheid van het ding had heuvels in het water geslagen. Het liet het ponton even alle kanten uitdeinen waardoor de kriebels ons in de onderbuik sloegen. De twee bollen sorbet in mijn maag hadden slagzij gemaakt.

De boot ploegde gestaag naar ons toe. Op het dek genoten een aantal vrouwen van de zon. Een kind rende op het dak en zwaaide een speelgoedpistool boven zich uit. Een man entertainde een hond, die kwispelend de rimpels in het water bestudeerde. Het kielzog van het vaartuig trok niet hevig aan het ponton, maar wiegde het zachtjes. Alsof je met tweeën in een waterbed lag en de ander zich omdraaide.
Ze ging rechtzitten om naar de mensen te staren. Haar hemdje kleefde aan haar rug.
"Zwaaien hé", fluisterde ik.
Ze lachte zachtjes. Maar veroerde zich niet. De hitte had haar met sloomheid geslagen.
"Awel? Moeten jullie niet blokken?", zwaaide de man met de hond ons toe toen de boot ons pontonnetje voorbij stak. De vrouwen op het dek gingen rechtop zitten om te kijken wie begroet werd. Wuifden.
"Even pauze!", wierp ik terug.
"Groot gelijk!"
"Succes!" Eén van de zonnende dames stak haar duim naar ons op.
"Viel plezier op de tocht!", riep mijn metgezelle nu.
"Zeker en vast!", waren de laatste woorden die van de boot kwamen.
Het ponton kwam langzaam tot rust. Het kind op het dak mikte ons een denkbeeldige kogel tussen de ogen. De vrouwen gingen weer liggen. De hond draaide om zijn as, op zoek naar zijn staart.
"Er zijn toch nog vriendelijke mensen op de wereld", glimlachte ze terwijl ze een fles Spa Barrisart uit haar rugzak prutste. De dop siste.
Ik staarde naar de krimpende boot in de verte.
"Later kopen we ook zo'n boot. Héérlijk moet dat zijn."
Ze zweeg. De fles stond aan haar lippen.
"Dan kunnen we ook vriendelijk zijn tegen die arme studenten die even afkoelen aan de waterkant", vervolgde ik, "Deal?"
Het bleef stil. Ik keek haar aan om een antwoord te ontvangen, maar ving enkel de hevige spat water die ze proestend van tussen haar tanden spoot. Haar ondeugdende giechel werd een lacherig gilletje toen ik haar bruusk de fles ontnam en een scheut water over haar haren liet klotsen.

Een bruisende druppel bungelde aan haar neus. Klaar om de sprong te wagen. Mijn brilglazen waren met dikke droppels belegd. Mijn jeans vertoonde donkerblauwe cirkels. Ik proefde koolzuur op mijn lippen. Een brede grijns lag op ons beider monden.

you can try the best you can if you try the best you can the best you can is good enough

Radiohead, Optimistic

Festa a casa di Lore.
Bologna, 22 maggio 2008.

La prima, vera, boccata d'ossigeno, dacché son tornata.
Bologna chiusa dietro la porta e oltre le finestre, dimenticata. Perché il grigio non ci appartiene e non abbiamo la minima fretta. È arrivata l'estate, finalmente.

Ho in mente una vecchia foto: una trentina d'anni in meno su quel volto arrossato dal freddo, un sigaro in bocca e un'orribile berretta di lana a righe orizzontali blu e nere, con scritto Inter. Poteva essere San Siro come il Dall'Ara, non so. Una volta mi ci ha anche portato, allo stadio: Bologna-Inter, e Dio quanto pioveva.

Mio padre è uno di quegli interisti che non s'incazzano mai con nessuno, quando prendono un gol su un rigore che non c'era; che non spaccano niente, neppure quando la squadra vince. Che non hanno problemi ad ammettere di aver fatto gol su un rigore che non c'era, e che comunque non alzano mai la voce, né al bar né davanti alla TV. Non fanno caroselli di auto, quando l'Inter vince lo scudetto, né si sentono più felici o sbeffeggiano gli altri.
Mio padre è uno di quegli interisti a cui il calcio piace, uno di quegli interisti che tifano Inter perché per una squadra bisogna pure tifare, e loro hanno scelto di tifare Inter, chissà poi per quale motivo, chissà poi se c'era, un motivo.
Mio padre è uno di quegli interisti talmente abituati a perdere che adesso nemmeno si capacitano di aver vinto lo scudetto. Papà, alla fine ce l'avete fatta!, gli ho detto oggi. Pare di sì, mi ha risposto, con quel suo sorriso a metà tra il timido e l'orgoglioso, mentre mia madre diceva che, sì, l'han vinto, ma han fatto di tutto per perderlo. È milanista, mia madre, ma in realtà del calcio non glien'è mai importato niente. Mio padre, invece, è interista. E, sospetto, è uno di quegli interisti che, dopo anni di patimenti silenziosi, dopo sconfitte ed eliminazioni e meline a centro campo, vorrebbe per una volta la grazia di una piccola e innocua soddisfazione senza troppe polemiche. Ma sa benissimo che questo non succederà mai.

Questa è una composizione che ho scritto quando avevo quindici anni e nessuno credeva in me, e io quel giorno inciampai in una pozzanghera e mentre ero lì, nella pozzaghera, mi sono guardato intorno, e ho capito che non ero solo, nella pozzanghera, e allora ho provato un enorme affetto, per tutti quelli che, come me, erano caduti nella pozzanghera, ché anche il grande filosofo Hegel una volta ha detto "la pozzanghera esiste", e a me m'è parsa una cosa così bella, e allora mi son sentito avvolto da una musica dolcissima, che ho trascritto poi in questa polaroid musicale, che solo chi è caduto, almeno una volta nella vita, in una pozzanghera, può capire. Si chiama "pozzanghera, sabato pomeriggio".

Però, ecco, poi se si mette al piano non ce n'è (quasi) per nessuno.

U vindt meer van dit op Flickr!

Pensavo avrebbero mandato qualcuno dagli altri indirizzi, anche, dal classico, dal linguistico, dal socio-psico-pedagogico, e invece mi ritrovai da sola, quella mattina, totalmente imprepararata a rispondere a qualunque domanda che non riguardasse nello specifico l'indirizzo scientifico. Con me, un unico ragazzo dal liceo privato, quello dove ti facevano fare più anni in uno, quello dove se mandavi più figli il secondo aveva lo sconto sulla tassa di iscrizione. Quello, dicevamo noi, dove il diploma te lo compravi.

Ci misero seduti l'una accanto all'altro, dietro una cattedra, davanti a una ventina di volti già annoiati ancora prima di cominciare.
Lui era alto, biondo, bello. Di madre inglese, si chiamava Mark, e sospetto si chiami ancora così; sembrava che l'avessero appena pescato a caso tra gli angeli del presepe.
Era chiaro che quello non era orientamento. Marketing, era marketing bello e buono, quello. Non eravamo lì per illustrare ai ragazzi le diverse possibilità, eravamo lì per comprarli, per vendere loro un prodotto. Non credo che i miei professori, al tempo, ne fossero consapevoli. Io ero lì perché abitavo a pochi chilometri di distanza, perché a scuola ero brava, perché qualcuno tra quei ragazzetti lo conoscevo di persona. Lui era lì per fare il ragazzo immagine di un bene costoso, lui era la promessa che, a fronte di un investimento iniziale, chiunque tra quelle facce assonnate avrebbe potuto diventare come lui, un giorno, o meglio, fidanzarsi con uno come lui. Le ragazzette, infatti, non avevano occhi che per lui: io ero semplicemente quella che gli stava seduta accanto, e che avrebbero volentieri ucciso pur di prendere il suo posto. I ragazzetti erano troppo giovani per rendersene conto e odiarlo, probabilmente.

Ciascuno di noi descrisse brevemente il prodotto che era chiamato a vendere, e no, fu subito chiaro che per me non c'era speranza alcuna. Lui non la finiva più di dire che, in fondo, non serviva studiare tanto, che al suo liceo si facevano gite all'estero divertentissime che col suo liceo si poteva fare tutto. Io non sono mai stata capace di mentire, e davvero non ce l'ho fatta a raccontare a quei poco-più-che-bambini che al mio liceo si poteva anche non studiare, che al mio liceo si facevano feste indimenticabili, che il mio liceo aveva reso gli ultimi cinque anni i più belli della mia vita. Saltai l'argomento a piè pari, semplicemente, e cercai di sorridere il più possibile, per nascondere il fatto che io, il mio liceo, non vedevo l'ora di finirlo.

Mi aspettavo un disfatta totale, quando chiedemmo agli studenti chi di loro avesse già scelto a che scuola iscriversi, mi aspettavo che ognuno di quei venti volti che avevo di fronte non vedesse l'ora di diventare, da un giorno all'altro, un piccolo Mark o una piccola fidanzata di Mark. E invece.

Silenzio, nessuno disse niente.
Mentre il Brad Pitt dei poveri raccontava di come, nessun problema, la scuola privata avrebbe fornito loro una base per qualunque futuro, anche se al momento ancora erano nel dubbio, io rimasi zitta, a guardare quell'unica, enorme, faccia triste fatta di venti diverse facce, che trovava indifferente fare una cosa piuttosto che un'altra. Diventare qualcosa, invece che qualcos'altro.

Era tutto così triste, dannatamente triste.
Interruppi lo slogan ininterrotto che mi sedeva accanto, e dissi loro che un buon metodo per scegliere un istituto superiore era chiedersi che cosa avrebbero voluto fare da grandi.
Io, per esempio, alla loro età volevo fare l'ingegnere.
Mark, per esempio, alla loro età voleva fare non mi ricordo cosa, ma poi aveva deciso che sarebbe diventato uno psichiatra.

Loro ci guardavano, muti. Tutti con la stessa espressione insipida sul volto.
Non uno che abbia detto qualcosa.
Io, a tredici anni, avevo un sogno diverso ogni giorno.
Io, a tredici anni, prendevo futuri a prestito dalla televisione, dai libri, dalle persone che conoscevo.
Io, a tredici anni, ero convinta di poter cambiare il mondo, una volta diventata un ingegnere.
Io, a diciannove anni, ero ancora convinta di poter cambiare il mondo. Nonostante l'ingegneria.

Capii che non mi capivano, che non capivano nemmeno tutto il ben di Dio che Mark aveva promesso loro. Una pessima e un'ottima campagna pubblicitaria, entrambe buttate alle ortiche, perché scritte nella lingua sbagliata.

Guardai Mark, e lui che, oltre a essere molto bene indottrinato, era anche tutto tranne che stupido, recepì il messaggio: tolta la maschera, cercammo di rianimarli, di tirare fuori da loro delle aspettative, delle speranze.

Dopo una mezzora buona, un ragazzetto parlò, finalmente. Disse che voleva studiare agraria, da grande, che l'anno successivo si sarebbe iscritto al socio-psico-pedagogico. Quello del liceo pubblico. Mark, lo vidi, stava per chiedere perché proprio il liceo, perché non il professionale per l'agricoltura e l'ambiente, se tanto sapeva già che avrebbe fatto agraria. Conoscevo quel bambino, era del mio paese, e grazie al cielo riuscii, con uno sguardo, a zittire tutta quella biondità e quei denti perfetti. Conoscevo quel bambino, e soprattutto conoscevo sua madre, una di quelle che andava in giro a dire che i suoi figli dovevano fare il liceo perché le altre scuole non erano degne. Per la cronaca, quel ragazzetto ha mollato la scuola dopo due bocciature consecutive al liceo, e sua sorella pure, dopo due bocciature al pubblico e una al privato.

Non ho più rimesso piede in quella scuola, così come non ho più rimesso piede nel mio liceo, una volta conseguito il diploma.
Alla fine, io mi sono iscritta per davvero a ingegneria. Mark, per quanto ne so, ha fatto l'accademia militare.

Ho venticinque anni, adesso, e una laurea triennale in Ingegneria delle Telecomunicazioni.
Ho venticinque anni, adesso, e tre esami mi separano dalla laurea specialistica in Ingegneria delle Telecomunicazioni.
Ho venticinque anni, adesso, e sto per fare domanda per un dottorato in Danimarca.

Ho venticinque anni, adesso, e ancora non so cosa farò da grande, perché i miei sogni sono tuttora troppi, e io, di sceglierne solo uno tra i tanti, non sono capace.

Sparito, scomparso, nessuno sa dove sia. Doveva essere sulla pista, e invece. Provano a contattarlo ma niente. Un boeing 737 interamente dipinto di rosso, poco vistoso e soprattutto facile da perdere.
Poi, dopo ore di ricerche frenetiche, lo trovano: nell'hangar, l'ultimo posto in cui ti verrebbe in mente di cercare un aereo.

Al confronto, gli sceneggiatori di LOST son delle mezzeseghe.

[Un grazie di ♥ a Ephram e al tuttologo per avermi dato una (grossa) mano con le foto, e a Marek per il supporto morale - tusind tak!]

Io non ho votato, quest'anno.
Avrei voluto, adesso più che due anni fa, lo ammetto.
Non ho potuto, perché cinque mesi all'estero sono oggettivamente meno di sei mesi all'estero, e per chiedere di votare non sono sufficienti.
Potevo tornare, è vero, ma aggiungere al danno probabile la beffa - economicamente parecchio onerosa - del biglietto aereo mi pareva troppo.

Ha tutta la ragione del mondo, Fra, quando mi fa notare che chi sta all'estero da decine di anni e in Italia, se è un minimo furbo, non ci metterà mai più piede, può scegliere sotto a quale culo mettere la poltrona, mentre invece io che torno in patria tra quindici giorni e, almeno sulla carta, potrei restarci per il resto della mia esistenza, non posso esprimere la mia preferenza.
Dura lex, al solito, e così sia.

Are you dead or are you sleepin'?
God, I sure hope you are dead.
[Modest Mouse, Satin in a coffin]

Se non altro, oggi ho passato lo scritto di danese.

Bij een lange, zachtjes stijgende maar toch in de kuiten knauwende brug begonnen de eerste zelfvervloekingen opdagen. Gelukkig konden deze negatieve gevoelens al snel richting roekeloze Chiro-aap gebogen worden. Het kereltje, waarschijnlijk net zijn eerste schaamhaartje ontdekt en nog trots genoeg op een volle puistenbaard om geen Clearasil te gebruiken('kijk mama, pukkels! Ik word groot'), zoefde niet alleen tegenrichting de brug af. Hij maakt er ook nog eens een spelletje van om mij te laten uitwijken. Rustig blijven Osahi, denk ik dan bij mezelf terwijl ik braafjes uitwijk. Bij het bulderend gelach achter mijn rug valt het opsteken van de middelvinger nog net te bedwingen terwijl ik de woorden " 't Is niet omdat ge een domme muil hebt dat ge u dom moet gedragen" op mijn tong laat verzanden in plaats van ze uit te spuwen. Hoffelijkheid in het verkeer, het is een kwestie van eergevoel, nietwaar?

Het akkefietje met puberende onnozelaars ten spijt dook ik gezwind de brug af, genietend van een heerlijk rocknummertje dat de iPod zachtjes in mijn oor fluisterde. Wist ik veel dat de milde vorm van verkeersagressie een voorbode zou zijn van de strijd die ik straks voeren moest.

Fiets en stad gaan niet samen. Het zijn niet zozeer de met arm- en beenbreuken dreigende tramsporen of de zinderende kasseien, die je fiets vervaarlijk klinkende geluidjes laten produceren, die het probleem vormen. Maar de automobilisten die, blijkbaar net op terugweg van een assertiviteitscursus, niet om een fietser meer of minder omzien. O, snij mij maar de pas af, ja jij daar met die dikke BMW, zorg er zo maar voor dat ik niet kan voorsorteren aan het rode licht. Dan moet je inderdaad niet langer wachten wanneer het rood voor groen verruild wordt. En uiteraard mogen fietsers in de goot gedrukt worden. Er is toch geen fietspad, waarom kruipen die uilen dan op zo'n tweewieler? Dat is toch om problemen vragen. Je meneer de Range Roover, ik hoor wel hoe je bromt. Hoe je het koningschap over de weg claimt met je 4x4 aandrijving en stikstofspuwende reet. Maar denk niet dat ik wijk, hoeveel je ook claxoneert.

En jij daar madamme met het schoothondje aan de leiband. 't Is niet omdat je pekinees net van de coiffeur komt en zijn permanentje nog in heeft dat je zonder omkijken de straat moet oversteken. En kijk niet zo verzuurd als ik hevig tingelingend u op mijn aanwezigheid wil wijzen. Door zo'n smoel te trekken lijkt je maquillage al helemaal op een tot voor kort onontdekte Picasso. Vijf en een half miljoen in Sothebey's. Eenmaal andermaal. Verkocht!

Meer en meer dringt het tot me door. Ik had me moeten harnassen voor ik mijn ros besteeg. Een lans onder de arm was ook handig geweest. Fietsen in de grootstad, zeker op winkelzaterdag, is oorlog voeren. De heer in het verkeer die diep in me verankerd zit begint langzaam te verdampen. Als snel gooi ik me als volleerd verkeersagressor tussen het verkeer, zigzag om voetgangers heen, de vinger constant de fietsbel beroerend, sjees snel het voetpad op zodat ik die rij auto's aan het rode licht snel voorbij kan steken en hup! bij groen sta ik al op de trappers en dwing ik mijn kuiten tot snelheid halen.

Ik zweet en bries en grom en weet nog net een vriendelijke hand op te steken naar die éne Renault Clio die me wél mijn voorgang gunt. En ik bliksem iedereen op mijn pad met kwade ogen neer terwijl mijn smalend geringeling nog net het gebulder van fietswielen op kasseien overstijgt. Tot ik de stad uit ben en de rust over me neerdaalt. Ik adem diep in en uit en grijns vanwege mijn kleine overwinning tegen de slingers van wagens en mierenhopen van dagjesshoppers. Ik laat het tempo dalen en hou mijn vingers minder strak om het stuur. Nu gaat het hoofd weer rechtop en kan ik weer genieten van de luchtstroom die zachte tranen uit mijn ogen wrijft. En zie! Een eerste regendruppel plingelt op mijn schouder...

*de eigenaar van deze blog is geheel en al aansprakelijk voor eventueel aanstootgevende passages

"Hé, ik herinner me het al weer..."
"Stil... ik niet... heb deze film nooit gezien denk ik"
"Onmogelijk!"

"Oh, schattig!"
" 't Is maar nen kleine ze..."
"Baby's zijn leuk!"
"Wacht maar tot ze hun pampers ondersch..."
" 't Is al goed!'

"Ha! Nu al die wolven op de berg. Zie! 'De herinneringen komen terug!"
" Het lijkt wat op The Lion King..."
"Nu dat je 't zegt"

"Ik heb deze film toch gezien denk ik..."
"Kan bijna niet anders"
"Zeker in de opvang van de Makro!"
"Jaaaaa! Die opvang was cool, alhoewel... mijn broer en zussen mochten wel mee naar de winkel. Ik was altijd jaloers."
"Het voordeel van tweelingen... O! 'Shhhtt! t Is met de slang!"

"Ik heb lang gedacht dat slangen écht konden hypnotiseren..."
" hihi... ik ook"
"Tot zover Disney's educatieve waarde"

"Tihihihihihi"
"haaahaaaahaaa..."
"Dat moet pijn doen"
"Echt hé? Zo grappig..."

"Ik had nooit door dat die olifanten een leger waren"
"Och? Dommerd!"
"Hey, ik was misschien 6 de laatste keer dat ik deze zag!"
"Puh! Uitvluchten"

"BALOO!!!"
"Yes!"
"kom, meezingen!"
"Look for the bare necessities, the simple bare necessities, forget about your worries and your strife"
"Kan je dit helemaal?"
"Wie niet?"
"Ik..."

"Hey, die wandelt 't zelfde als die beer in Robin Hood'
'Disney recycleert, dat heb ik toch gezegd..."
"Who cares?"
"Ik niet"

"Slim Mowgli! Kietel hem dood!"
"Ik zal jou eens kietelen"
"Niet doen!"
"omgekeerde psychologie werkt niet"
"Tihihi! Stop!"

"Dit is mijn lievelingsstuk"
"Nu?"
"Ja, met Lowie!"
"O! Ja! Dat stuk is zo cool!"
"Vooral als zijn paleis instort..."
"Shhht! Dat was ik vergeten!"
"Oops"

"Hij is al bijna gedaan zeker?"
"'k Weet niet. De gieren moeten nog komen"
"O! Shere Kahn!"
"BAMBI!"
"Bambi!"
"Daar gaat mijn mop"
"Gelijktijdig 't zelfde schreeuwen, we lijken wel drie jaar oud"
"hihi"

"Daar zijn de gieren!"
"Wist je dat The Beatles die eerst zouden spelen?"
"Echt?"
"Echt."
"Nu je't zegt. Ze lijken er een beetje op."
"Hé ja... leuk"
'Maar die kale is dezelfde gier als in Robin Hood"
"En John Lennon heeft hier geen bril"

"Bijna gedaan!"
"Ja, met dat meisje, dat wist ik nog!"
"Ze lijkt een beetje op je"
"huh?"
"O wacht. Nee, nu ik het nog es zie. In de verste verten niet!"
"Tihi. Mowgli is verliefd!"
"Zie je wel dat mannen zich maar door één ding laten leiden"
"Je bent er zelf één!"
"Zelfkennis is het begin van alle wijsheid"
"Dit lijkt eigenlijk ook op de Leeuwenkoning"
"Dat stuk met Timon en Pumba?"
"Ja.."
"En is hij echt verliefd op haar? Neem dan van mij aan. De schone tijd, met hem is nu voorbij..."
"Niet zingen, je verpest het einde!"
"Hij gaat die kruik toch niet oprapen en vullen?"
"Oh, schattig. Een kleine gentleman!"
"Onder de sloef ja"
"Mannen..."

" Gedaan!"
"Spijtig..."
"Een volgende keer?"
"101 Dalmatiërs?"
"Deal!"
"Deal!"

Met dank aan Eline voor de geweldig leuke wandeling langs Boulevard Nostalgie en Menck, die me inspiratie gaf voor de opbouw en structuur! En met mijn oprechte exuses voor de belachelijke tihihi's en hahahaha's die ik heb moeten gebruiken om ons constante gekir en gechiechel uit te beelden.

Date 22-03-08
Wash Period 10:00 - 13:00
Mashines (sic!) 1

Serial no. 16926569
18. marts 2008 22:58:50

Ore 11:00, scendo in lavanderia per fare la lavatrice: tutte le macchine occupate.
E io che (mi) pensavo che una prenotazione servisse a qualcosa.

Cerco di lavorare lo stesso, maledicendo per due giorni la mancanza di concentrazione, e cerco anche di zittire la vocetta stridula che dentro alla mia testa ripete, in loop, la parola caffeina. Non ottengo alcun risultato soddisfacente: tutto va, inesorabilmente, sempre peggio.

Fatico a fare le scale, è strano, allora penso che magari ho la febbre; difficile a dirsi, non avendo un termometro. Decido, visto lo strazio psico-fisico conseguente a qualsiasi attività da me svolta, che ho la febbre alta, e quindi mi metto a letto. Dormo per un numero di ore non enumerabile sulle dita di due mani, e un po' me ne vergogno. Opto per il mood malata, che ben si concilia con il cibo-da-ospedale, e aggiungo un'ennesima ora di sonno a quelle già totalizzate. Poi decido che il mood malata non mi si addice, e vado all'aeroporto a dare un benvenuto piuttosto pallido e spettinato ai riminesi. Cerco di comprare un termometro, durante il viaggio, ma la farmacia vicino a casa è chiusa il giovedì e il venerdì santo. Il sabato santo il termometro non mi serve più, comunque la farmacia è aperta. Decido che qualche giorno di riposo può solo farmi bene e progetto un reinserimento programmatico di cioccolato e caffeina nella mia vita, a partire dalla prossima settimana.

Consumo il tasto F5 sulla pagina dell'istituto metereologico danese e mi preparo al peggio, rileggo articoli che non avevo finito e mi pianto sulle stesse identiche cose sulle quali mi ero arenata mesi fa, quando li ho letti per la prima volta. Mi sento un'inguaribile stupida, come ogni volta in cui non capisco qualcosa che dovrei capire.

Dovrei leggere un libro in danese, mi dico che lo farò domani; dovrei anche inventarmi qualcosa per avere al più presto dei risultati: il cilindro è vuoto, ahimè. Mi chiedo se pubblicare o meno su Flickr una mia foto che mi piace molto, ma onestamente non credo che lo farò, e invento slogan per una campagna contro la violenza sulle donne, senza però essere troppo soddisfatta del mio operato.

Con la cioccolata e la caffeina andrà meglio.

Dovesse interessare, la sottoscritta vanta anche una notevole esperienza nei seguenti campi:

appendicite cronica, doppie punte, biscottone digestive ricoperto di crema di yogurt bianco muller che si spatrigna drammaticamente a terra con tutto il carico rivolto verso il basso (manco fosse la fetta biscottata imburrata e marmellatosa), abuso di cioccolato con una percentuale di cacao superiore al 70% (no latte, no marzapane, no caramello), diottrie in via di estinzione, totale e assoluta mancanza di fotogenicità.