Wat een eer... van madameblogt kreeg ik deze award, waarvoor dank, maar het is in feite een stokje.

De bedoeling is dat je hem doorgeeft aan zeven blogs welke je graag leest.

Jammer genoeg weet ik niet hoe ik de links erbij moet plaatsen zoals het eigenlijk zou moeten. Maar ik stuur mijn favorieten een berichtje in het reactieluik. Wie naar de blogs wil, vindt de namen in mijn blogroll.

En van de genomineerden wordt verwacht om ook zeven andere blogs deze eer te schenken.

Ik ga dadelijk aan de slag:

Dorien, omdat ze net als ik van cavia's houdt.

Chocomoose, omdat hij zo vertederend kan schrijven over de zapjes.

Tante Annie, omdat ik vermoed dat ze hier ergens dichtbij woont.

Adelheid, omdat haar blog overloopt van poëzie, die ik niet altijd begrijp, maar dat hoeft ook niet. Het is allemaal zo mooi om te lezen.

2Complex, ze schrijft helemaal niet complex, fijn blogje om te lezen.

Margo, omdat ik het gevoel heb dat wij samen goed zouden kunnen praten.

Lentesneeuw, een blog dat mij aantrekt, waarom? Gewoon omdat het zo is...

Jullie kunnen de award op je eigen blog zetten en dan de zeven andere uitverkorenen vermelden.

En dan zijn er nog zoveel blogs die ook in aanmerking komen, maar ik moet mij beperken tot zeven... jammer...

Nogmaals dank aan Madame voor de uitleg om de links alsnog te kunnen maken. Joepie! Weer iets bijgeleerd!

Punt 1: Het Milieu Redden (met een grote R)

Het milieu is verknoeid door onze voorouders en we doen er zelf nog aan mee, ik ontken het niet. Ik neem graag een warme douche en gebruik zestienduizend elektronische machines naast elkaar. Als ik eraan denk, trek ik echter wel de stekker uit op mijn kot, want apparaten verbruiken energie, zelfs al staan ze af. Ik recycleer omdat het moet en ik gebruik niet enkel gerecycleerd papier. Ik gebruik papieren zakdoeken, omdat ik stoffen zakdoeken vies vind en omdat hier in huis nu eenmaal niet elke dag wordt gewassen.

Punt 2: Vegetarisme en consoorten

Ik eet vlees, in grote hoeveelheden en met smaak, want ik heb ooit, ten tijde van één of andere vieze-beesten-ziekte-crisis, geen vlees gegeten, en dat viel serieus tegen. Ik eet paardenvlees en ingewanden. Het eerste omdat ik het verschil tussen een paard en een koe eten niet snap en het tweede omdat ik ze lekker vind. Ik eet foie gras en kikkerbillen en weet zeer goed hoe die beesten worden behandelt alhoewel ik de campagnes van die ene organisatie die ik hier niet zal noemen echt geweldig vind. Begrijp me niet verkeerd, ik heb respect voor mensen die vegetariër zijn, maar het is niet echt iets voor mij, ik ben nu eenmaal geen dierenvriend. Ik heb wel iets tegen selectieve vegetariërs, tenzij het echt moet van de dokter. Ofwel eet ge geen beesten, ofwel wel. Een dier is een dier. Ik hoor jullie al komen, hoe zit het dan met honden en katten? Persoonlijk heb ik het nog nooit gegeten, maar dat ligt nu eenmaal aan onze cultuur. En stiekem wil ik het wel eens proberen...

Punt 3: Godsdienst

Ik val in herhaling...

Punt 4: Drama

Niet het theater, want daar doe ik zeker wel met mee, maar het drama dat zo vaak ontstaat in het dagelijks leven, het is vooral een wijvending. Ik vind dat allemaal nogal vermoeiend en zie er echt het nut niet van. Al dat ruzie maken voor niets en nog veel minder is niet aan mij besteed.

7A's zijn smaller en kleiner dan 5A's

Alstublieft.

"Tien" is een estafettestokje dat als een dobberende twijgje van blog naar blog drijft. Na een welgecoördineerde doorvaart gaat het hier even aan wal.

Tien jaar geleden was smurf nog niet in de picture. Mijn man en ik waren nog volop aan het oefenen, dat was spannend en plezant. Hm. Rond dit uur zal ik de tafel aan het afruimen geweest zijn, of al aan de afwas bezig, of misschien was ik de 4 poezeminnekes aan het eten geven. 10 jaar, da's voor mijn geheugencapaciteiten een eeuwigheid.

Tien maanden geleden zat ik verstrikt in een vreselijk turbulente relatie. Ik was doodongelukkig en aan het brainstormen over hoe ik eruit weg kon komen.

Tien weken geleden was ik me rond dit uur aan het klaarmaken om met een goeie vriend uit eten te gaan. Die destructieve relatie is intussen allang verleden tijd, voor alle duidelijkheid.

Tien dagen geleden zat ik met smurf naar de zoveelste herhaling van De Kampioenen te kijken.

Tien uur geleden zat ik met een tros druiven op schoot naar het Ierse drama “Tara Road” te kijken.

Tien minuten geleden zette ik mijn PC aan en begon ik dit stukje in Word te typen.

Over tien minuten zal dit schrijfseltje klaar zijn en staat het mooi gepubliceerd op mijn blog. Hopelijk blijft het staan. Dat zal ik over 10 uur weten.

Over tien uur zal ik mij nog eens goed draaien op mijn andere zij, in mijn warme bedje. 'k Moet pas over 2 uur op.

Over tien dagen zal ik met smurf, mits een beetje deftig weer, een uitstapje maken. Waar naartoe, dat weet ik nog niet. Ik heb nog 10 dagen om daarover na te denken.

Over tien weken zal ik een date gehad hebben met een heel fijn manneke die ik al een tijdje ken van op RDV. Het zal heel tof geweest zijn en het contact wordt steeds beter en beter.

Over tien maanden hebben we er al 10 dates opzitten en ben ik hopelijk tot over mijn oren smoor op hem. En dat zal 100% wederkerig zijn.

Over tien jaar is mijn lolsmurf al een beetje een knorsmurf. Hij is dan met verve afgestudeerd en kiest ervoor om zich nog verder te bekwamen in 1 of ander vak. Het puberen heeft hij intussen al afgerond. Hij zal zijn eerste vaste liefje, na wat geflodder hier en daar, voor het eerst aan mij komen voorstellen.  Ikzelf woon intussen al jaren samen met een pracht van een man bij wie ik helemaal mezelf kan zijn en die goed omkan met mijn kuren. We zullen de rest van ons leven samenblijven,  living happely ever after.

Een beetje wishfull thinking mag toch wel zeker?

• 10 jaar geleden was ik nog kleiner dan ik nu ben.
• 10 maanden geleden was ik aan het werken én studeren voor mijn herexamens.
• 10 weken geleden zat ik in de Franse les.
• 10 dagen geleden ben ik naar SATC gaan kijken denk ik.
• 10 uur geleden werd ik wakker van een stoemme mug.
• 10 minuten geleden was ik veel te afgeleid om te studeren.
• Binnen 10 minuten ga ik echt eens aan mijn cursus AO beginnen. of niet? is het eigenlijk nog de moeite, als ik er waarschijnlijk toch niet geraak? der zijn zovéél toffere dingen te doen!
• Binnen 10 uur lig ik hopelijk ongestoord te maffen.
• Binnen 10 dagen krijg ik mijn resultaten.
• Binnen 10 weken ben ik waarschijnlijk (hopelijk niet) aan het blokken voor de herexamens.
• Binnen 10 maanden loop ik waarschijnlijk ergens stage.
• Binnen 10 jaar hoop ik vooral om nog steeds gelukkig te zijn. Een goeie vent en zo zou natuurlijk ook leuk zijn.

• 10 jaar geleden had ik niets om me druk in te maken. Spelen in de bossen en de velden!
• 10 maanden geleden was ik nog maar net terug van het zomerkamp.
• 10 weken geleden had ik het druk, druk, druk.
• 10 dagen geleden had ik de eerste examenweek al achter de rug.
• 10 uur geleden had ik een cursus openliggen terwijl ik wat doelloos aan het rondsurfen was.
• 10 minuten geleden plaatste ik een tweet.
• binnen 10 minuten kruip ik in mijn bed.
• binnen 10 uur vertrek ik richting school om een examen te maken.
• binnen 10 dagen is er 's avonds een verjaardagsfeestje van een medeleider. Cocktailfeestje that is…
• binnen 10 weken hoef ik hopelijk geen herexamens te maken?
• binnen 10 maanden heb ik nog niets gepland.
• binnen 10 jaar denk ik met weemoed terug aan mijn studententijd.

Een laat antwoord op een stokje van Ruub

1. Gotan Project - Triptico

Als je mij in het station van Gent-Sint-Pieters spot met mijn mp3-speler in mijn oren dan mag je bijna zeker zijn dat dit nummer speelt. Ik vind dat de melodie en het ritme van dat nummer perfect passen bij de gebeurtenissen in een druk station tijdens de piekuren.

2. Prefab Sprout - Cars & Girls

Het is zo'n twee maand geleden dat ik dit nummer op de radio hoorde. Het was vroeg, ik zweefde nog tussen droom en werkelijkheid en ineens eiste Prefab Sprout al mijn aandacht op. Vraag me niet waarom maar ik hou van dit nummer.

3. India.Arie - Ready For Love

India.Arie is ready for love. Ik niet, maar dat komt nog wel. ;)

4. Mulatu Astatke - Yegelle Tezeta

Toen ik een tijdje geleden Broken Flowers zag was ik onder de indruk van de soundtrack bij deze film. Onder meer de muziek van de Ethiopische Mulatu Astatke weet ik wel te smaken.

5. Brigitte Bardot - Un Jour Comme Un Autre

Ik weet niet meer hoe mijn liefde voor dit nummer gegroeid is maar het is een feit dat ik, van zodra Brigitte begint te zingen, de neiging heb om mee te zingen.

6. Andrew Bird - A Nervous Tic Motion Of The Head To The Left

Een van de vele nummers van Andrew Bird die ik wel weet te smaken. De man kan trouwens heel goed fluiten, maar ja, wat wil je met zo'n achternaam.

7. Sophia - Oh My Love

Omdat ik het album People are like seasons grijs gedraaid heb in de week dat ik alleen thuis was. Mooie plaat.

Al wie hier passeert en dit stokje leuk vindt, mag het van mij meenemen.

Mijn meer dan goedgevulde leventje resulteert in een slabakkend blog. Een veeg uit de pan voor de dagen die, ocharme, slechts vierentwintig uren bevatten. En hopelijk ook een soortement van antwoord op enkele naar mijn afwezigheid informerende e-mails die ik, shame on me, al wel eens laattijdig durf te beantwoorden. Dus nee, ik ben niet naar het buitenland gevlucht, heb niet stiekem een ander blog uit de grond gestampt of deze stek voorgoed verlaten en ik ben al helemaal niet ziek, hertrouwd of boos. Komt u zich hier vooral van vergewissen op 31 mei bij deze blonde stoot.

Van Greetepeteet kreeg ik ondertussen een estafettehoutje aangereikt waar muziek in zit. Ze informeert ermee naar de zeven nummers die ik de laatste tijd regelmatig in mijn cd-lader prop. Ik geef er met graagte een woordje uitleg bij.

7. Twin Peaks – ‘Intro’

Ik heb me onlangs de volledige reeks op DVD aangeschaft. Wat mij betreft is er tot op vandaag geen enkele serie die Twin Peaks heeft kunnen overtreffen, noch qua inhoud als – niet onbelangrijk – qua muziek, waar de Italo-Amerikaanse componist Angelo Badalamenti garant voor stond. De soundtrack, met op kop de intro van de serie, is voor mij een mengeling van mystiek, zuivere schoonheid en uitermate fijne herinneringen aan mijn jongvolwassenheid.  

Naar ik vernam, wordt Twin Peaks binnen zeer onafzienbare tijd opnieuw integraal uitgezonden op tv; een absolute aanrader voor wie het destijds heeft gemist. Terugdenkend aan deze cultserie pur sang, is het vooral de unheimische sfeer die als eerste uit de geheugenmist opdoemt. Elementen van film noir, soap, detectiveverhalen en een rariteitenkabinet aan karakters, een vleugje surrealisme en muziek die trillingen in de onderbuik veroorzaakt: het zijn de kernelementen van Twin Peaks.

6. Front 242 – ‘Funkahdafi’

Front 242 is puur Belgisch (opgericht in 1981 in Aarschot door Daniel Bresanutti en Dirk Bergen), maar al snel kon de groep bogen op wereldroem met muziek die beschouwd wordt als de voorloper van de latere New Beat en Techno.

Ik was pas achttien toen ik dit nummer op een zaterdagmorgen voor het eerst hoorde bij een vriend. ‘s Middags toog ik holderdebolder naar de platenboer om het vinylschijfje. Diezelfde avond nog verweefde ik het in een mix waar de zaal van de weeromstuit meteen ging van hyperventileren.

Anno nu ben ik de groep een beetje uit het oog verloren. Hun laatste muzikale wapenfeit (‘Pulse’) dateert alweer van 2003, maar kon me slechts matig boeien.

Deze week hield ik me na schemerdonker vooral onledig met het terug opdiepen van de Front-schijven waarvan ik toentertijd compleet in de ban was. ‘Funkahdafi’ stak er met kop en schouders bovenuit.

5. Yello – ‘Bostich’

 Je was een hele pief als je deze heftige woordenstroom kon meezingen zonder je tong te verstuiken. Dat was: als je het nummer al kende. Want ‘Bostich’ was geen moneymaker zoals ‘I Love You’ en ‘The Race’ (beiden terug te vinden op het album ‘Flag’).

Gisteren hoorde ik deze parel op de autoradio. Voor mij reden genoeg om de LP (‘Solid Pleasure’) weer maar eens vanonder het stof te halen. Heerlijk.

4. Nirvana – ‘Where Did You Sleep Last Night’

Goede wijn behoeft geen krans. Dit is schoonheid die allicht nimmer zal afbrokkelen. Voor een keertje gegoten in de unplugged-versie die heden regelmatig door mijn boxen schalt.

3. Dire Straits – ‘Tunnel Of Love’

Mark Knopfler en de zijnen hebben, middels diverse cd’s, een plaatsje vlak naast mijn cd-speler gekregen. Omdat ze er zo vaak in vertoeven. Omdat ik ze een zeer hoge notering toeken in mijn all-time favourite top tien.

En omdat ieder nummer van de groep een schot in de roos is, koos ik maar voor het clipje dat ik als eerste op YouTube tegenkwam.

2. Amy Winehouse – ‘Valerie’

Zeer recentelijk schafte ik me de live-DVD van miss Winehouse aan (‘I Told You I Was Trouble’). Van begin tot einde is deze schijf louter genieten geblazen, wat me ertoe aanzette om haar Londense concert de afgelopen week al drie keer integraal te beleven.

‘Valerie’ is een meer dan puike meezinger, doch helaas kan de onderstaande opname geenszins tippen aan de uitvoering die op de DVD te vinden is (maar helaas nergens op de interwebs). Aanschaffen die handel, dus.

1. Coldplay – ‘Green Eyes’

Meest gedraaid dezer dagen. De reden hoeft u niet ver te zoeken: de schijf (‘A Rush Of Blood To The Head’) steekt al een tijdje in de cd-speler van mijn wagen. Doordat ik hem er domweg vergeet uit te halen, luister ik er dus bovengemiddeld naar. Al is het onderhand wel tijd voor wat vers muziekvoer; dit begint behoorlijk afgezaagd te raken, eigenlijk.

Stokje doorgeven? Lekker niet. Come and get it!

Edoch, ik ga dat niet doe. Mijn stapel verbazingwekkende en wondermooie schrijfsels zal ik wel een andere keer op u loslaten, het ontbreekt mij tevens op dit moment aan de goesting om zelf iets prijs te geven.

Waar ik wel veel goesting in heb is in een beker goeie straffe Senseo maar al evenzeer heb ik zin in een spiksplinternieuw estafettehoutje.

Nu zat ik zo te denken; ik zou hier kunnen zitten wachten tot ik zo’n balkje tegen mijn achterhoofd gesmeten krijg, maar ik zou al even goed zelf zo’n rondedans op gang kunnen trekken.

Wat denkt u ervan? Zal ik?

Ook op jouw antwoord ga ik niet zitten wachten, so sorry.

Bij deze lanceer ik een onderwerp waarover iedereen wel iets te vertellen zal hebben, al heb ik kennis van minstens 1 uitzondering die deze regel bevestigt.

“Wanneer, waar en hoe heb jij je (huidige/ex-) partner gestrikt?”

Zeg zelf, toch wel een uiterst interessant onderwerp voor een bundel aan mooie, sterke, ontroerende of originele verhalen, niet?

Spreek mij niet tegen!

Pas op, ik weiger hiervoor met de eer te gaan lopen want alweer ben ik de voorzet bij een ander gaan jatten om hem zonder pardon op mijn eigen blog binnen te sjotten.

Alle eer gaat naar Zapnimf, omdat dit schrijfsel aan de bron ligt van dit alles.

Jij verdient hiervoor de pluimen Zapje, ik wil ze zelfs persoonlijk in uw gat komen steken.

Omdat de bedoeling van een stokje steunt op het doorgeven ervan vraag ik bij deze heel lief en vriendelijk aan Elke , Tantieris en Beo om het balkje op te vangen.

Voel u niet verplicht, u hebt alle recht om uw privésfeer binnenshuis te houden.

1. We schrijven een onbekend doch extreem jonge leeftijd. In het ziekenhuis, een grote blauwe (?) naald wordt zomaar in mijn pols gestoken (en herstoken, prutsers). Pijn!
   Lange tijd heb ik niet geweten wat ik me nu precies herinnerde. Het deed pijn en het was iets in het ziekenhuis. Als ik ze ernaar vroeg, wisten mijn ouders ook niet hoe of wat. Ondertussen ben ik er al een maand of twee achter wat het was. Toen ben ik even op de spoed terechtgekomen met een pijnlijke long. Daar was een gaspunctie noodzakelijk om de opgeloste gassen in mijn bloed te controleren. Bij een gaspunctie wordt een naald in je polsslagader gestoken. Ik werd op voorhand gewaarschuwd dat het een venijnige prik ging worden. Op het moment dat ik die naald in mijn pols krijg en die pijn voel wordt het me plots allemaal duidelijk. Ik moet lang geleden een gaspunctie ondergaan zijn, de pijn herkende ik onmiddellijk!
2. Daar loop ik rond als kleine pagadder van ongeveer vier jaar oud. Het is speeltijd in de kleutertuin van het dorp. Bij ons spelen alle peuters en kleuters samen op de speelplaats. Ik had een stokje gevonden in de zandbak en was samen met enkele vriendjes een soort estafette aan het spelen. Je gaat bij de omheining staan steekt je stok door de omheining en je loopt naar de andere kant van de speelplaats waar een ander kindje je stokje overneemt en terugloopt. Een leuk en luid getik is het resultaat. Ik heb net het stokje overgenomen en loop zo hard als ik kan naar de andere kant van de speelplaats. Plots struikel ik over iets en maak nog een soort 'koprol' voor keihard met mijn hoofd tegen de stenen te slaan. Resultaat: een grote buil op mijn hoofd en een wenende peuter (blijkbaar keek ik tijdens het lopen teveel omhoog en had het peutertje op de grond niet zien zitten).
3. We zijn verhuisd naar hier toen ik drie jaar was. Ons oude huis werd helemaal leeggehaald en ik kon maar niet begrijpen waarom. Ik herinner me dat ik rondliep in huis en alle meubels waren verdwenen. Allemaal lege kamers, al mijn speelgoed was weg. Mijn ouders hebben me huilend in een hoekje gevonden.

Ik ga het bij drie herinneringen houden. Hoe slagen jullie erin er vier te vinden? Ik heb nog enkele beelden die ik kan bovenhalen, maar het blijft wel bij beelden. Ik denk dat jullie gewoon stiekem jullie ouders geïnterviewd hebben. :P

Het stokje zelf smijt ik bij deze weg wegens houdbaarheidsdatum overschreden. Mensen die het toch nog vertrouwen mogen het uit de vuilnisbak komen halen.

De top 3 van mijn smaakpapillen
- zelfgebakken brownies met ijs en slagroom; wérkelijk, alsof er een engeltje op je tong piest
- ben & jerry's ijs; daar kun je me 's nachts wakker voor maken
- thee; ongeacht het weer, ik drink het áltijd

De top 3 van mijn oren
- muziek van Tiësto; ongeacht mijn mood, hij weet mij altijd weer op te vrolijken
- 'boooeeeuuufff'; koosnaampje van Pascal en mij
- de stem van Pascal

De top 3 van mijn ogen
- de natuur; hier kan ik wérkelijk van genieten
- zien hoe mijn diertjes kattenkwaad uithalen; hier kan ik echt uren naar kijken
- een mooie man; kijken mag hè ;-) en het is nog leuker als hij nog terug kijkt ook

De top 3 van mijn huid
- de zon; heerlijk, die warmte op je huid
- de aanraking van een geliefde; ik hou absoluut niet van aanrakingen maar met Pascal kan ik uren knuffelen
- mijn diertjes; ik vind het heerlijk om hun warme vachtjes tegen mijn lichaam te voelen

Zo las ik ook hier schitterende kindertijdanekdotes en liet me in het reactieluik ontvallen dat ik dat doorgeefhoutje misschien toch ook ooit wel eens zou wegrippen.

Als ik iets zeg, dan doe ik dat.

Dus ik grabbelde zonder dat iemand me zag dat stokje weg en bracht het als een dief in de nacht mee naar mijn eigen nestje.

Et voila, we zijn er hier mee.

Jeugdherinneringen van vóór mijn vijfde verjaardag

Geen. Niks. Noppes. Nada. Nougabollen.

Hoe diep ik ook graaf in mijn grijze massa (nuja, massa...), er komt niks. Ik krijg een geweldig schoon zicht op een grote leegte, een blanco pagina, een onbeschreven blad.

Was ik er wel al voor mijn vijfde?

Ik heb wel wat flarden uit de tijd dat ik nog kind was maar hoe jong ik toen was dat is een open vraag waarop ik wel nooit een antwoord zal krijgen. Mijn ma zou me dat wel kunnen zeggen hebben, maar ik kan het haar helaas niet meer vragen. Mijn pa zal het mij ook niet exact kunnen zeggen vrees ik, die zou zich pijn doen en het horen kraken onder zijn spierwitte haren. Ik heb namelijk mijn geheugencapaciteiten van hem geërfd.

En toch wil ik die paar flarden die ik nog ken even bijeenschrapen, omdat het voor jullie is.

* Ik had nog 2 broers en een zus en wij hadden alle 4 de gewoonte om via de houten trapleuning van boven naar beneden te glijden (andersom zou niet gemakkelijk geweest zijn). Op een keer kwam ik als laatste achteraan mijn broer gegleden maar ik was nogal geweldig en knalde tegen hem aan. Hij vloog van de slag met zijn arm door het glas van de voordeur, die zich een eindje verder tegenover de trap bevond. Hoe dat verder afgelopen is dat weet ik niet meer maar ik heb zo'n donkergroen vermoeden dat mama en papa niet content geweest zullen zijn.

* Met ons vieren speelden we altijd buiten. Rondom ons huis waren verschillende weiden. Rechtover ons was er eentje met koeien en een kabbelend beekje, verderop eentje dat we “de indianenbergskes” noemden en daarnaast een weide waarop het paard van de buurjongen stond te grazen. Als John, de buur, zijn paard verzorgde en eten gaf mochten wij mee en mochten we het paard aaien en een wortel voeren en zo. Op een dag was mijn oudste broer over de draad gekropen en bij het paard gegaan. Hem kennende zal hij dat beest wel geambeteerd hebben. Met zijn volle paardengebit heeft die hengst een brok uit mijn broer zijn rug gehapt. Ik was er niet bij maar ik heb hem wel schreeuwend van de pijn en bloedend als een rund zien thuiskomen. Die gapende kloof staat me nog redelijk scherp voor ogen eigenlijk. Die plek is altijd een put gebleven in zijn rug.

* Mijn zus en ik hadden er een spelletje van gemaakt om altijd te racen tegen elkaar als de telefoon rinkelde. Wie het eerst de telefoon kon opnemen was gewonnen. Nogal simpel maar toch plezant. Op een dag rinkelt de telefoon en ik zie mijn zus haar aanloop nemen. Ik zette mij in vijfde vitesse en spurtte haar achterna, maar ik bleef met mijn mouwloos jeansvestje aan de klink van de livingdeur haken, verloor mijn evenwicht en beukte met mijn hand het glas van de grote wandkast aan diggelen. Ik was verloren maar had iets later wel 2 hechtingen in mijn hand.

* Mijn ouders hebben altijd een muziekgroepje gehad en als ze gingen optreden kwam er een babysit om op ons te passen.  Op een weekendavond was er geen oppas en moesten we onze plan een beetje trekken. Het duurde niet lang of mijn oudste broer en zus reden met hun velo bij kameraden. Mijn andere broer en ik bleven gezellig thuis en ineens komt broer met een pakje Belga filter aanzetten. Gevonden in de schuif. We hebben alle twee sigaretten zitten paffen, we waren zo high als een junkie met afkickverschijnselen. Ziek dat ik was. Ineens ging de deurbel. Door het raam zagen we de auto van tante en nonkel staan. In een mum van tijd stond ik met een luchtverfrisser uit de WC te spuiten en met mij armen te zwaaien om de doemp weg te krijgen. Ze kwamen eens kijken of alles in orde was met ons. Ma had hen gebeld om toch maar eens te checken, voor de zekerheid. Toen ze vroegen wat er zo stonk diste broer een verhaal op over de buur die was langsgeweest en iets met sigaretten en een spuitbus en stank wegkrijgen. Of ze daar 1 woord van geloofden, daar twijfel ik gigantisch aan, maar ze hebben het in ieder geval nooit aan mijn ouders verteld, waar ik hen bij deze eigenlijk eens zou willen voor bedanken.

Zo las ik ook HIER schitterende kindertijdanekdotes en liet me in het reactieluik ontvallen dat ik dat doorgeefhoutje misschien ook ooit eens zou wegrippen.

Als ik iets zeg, dan doe ik dat. Dus ik keer op mijn stappen terug en grabbel zonder dat iemand me ziet dat stokje weg en breng het als een dief in de nacht mee naar mijn eigen nestje.

Et voila, we zijn er hier mee.

Jeugdherinneringen van vóór mijn vijfde verjaardag

Geen. Niks. Noppes. Nada. Nougabollen.

Hoe diep ik ook graaf in mijn grijze massa (nuja, massa...), er komt niks. Ik krijg een geweldig schoon zicht op een grote leegte, een blanco pagina, een onbeschreven blad.

Was ik er wel al voor mijn vijfde?

Ik heb wel wat flarden uit de tijd dat ik nog kind was maar hoe jong ik toen was dat is een open vraag waarop ik wel nooit een antwoord zal krijgen. Mijn ma zou me dat wel kunnen zeggen hebben, maar ik kan het haar helaas niet meer vragen. Mijn pa zal het mij ook niet exact kunnen zeggen vrees ik, die zou zich pijn doen en het horen kraken onder zijn spierwitte haren. Ik heb namelijk mijn geheugencapaciteiten van hem geërfd.

En toch wil ik die paar flarden die ik nog ken even bijeenschrapen, omdat het voor jullie is.

* Ik had nog 2 broers en een zus en wij hadden alle 4 de gewoonte om via de houten trapleuning van boven naar beneden te glijden (andersom zou niet gemakkelijk geweest zijn). Op een keer kwam ik als laatste achteraan mijn broer gegleden maar ik was nogal geweldig en knalde tegen hem aan. Hij vloog van de slag met zijn arm door het glas van de voordeur, die zich een eindje verder tegenover de trap bevond. Hoe dat verder afgelopen is dat weet ik niet meer maar ik heb zo'n donkergroen vermoeden dat mama en papa niet content geweest zullen zijn.

* Met ons vieren speelden we altijd buiten. Rondom ons huis waren verschillende weiden. Rechtover was er eentje met koeien en een kabbelend beekje, verderop eentje dat we “de indianenbergskes” noemden en daarnaast een weide waarop het paard van de buurjongen stond te grazen. Als John, de buur, zijn paard verzorgde en eten gaf mochten wij mee en mochten we het paard aaien en een wortel voeren en zo. Op een dag was mijn oudste broer over de draad gekropen en bij het paard gegaan. Hem kennende zal hij dat beest wel geambeteerd hebben want met zijn volle gebit heeft hij een brok uit mijn broer zijn rug gehapt. Ik was er niet bij maar ik heb hem wel schreeuwend van de pijn en bloedend als een rund zien thuiskomen. Die gapende kloof staat me nog redelijk scherp voor ogen eigenlijk. Die plek is altijd een put gebleven in zijn rug.

* Mijn zus en ik hadden er een spelletje van gemaakt om altijd te racen tegen elkaar als de telefoon rinkelde. Wie het eerst de telefoon kon opnemen was gewonnen. Nogal simpel maar toch plezant. Op een dag rinkelt de telefoon en ik zie mijn zus haar aanloop nemen. Ik zet mij in vijfde vitesse en spurt haar achterna, maar ik bleef met mijn mouwloos jeansvestje aan de klink van de livingdeur haken en belandde met mijn arm door het glas van de grote wandkast. Ik was verloren maar had iets later wel 2 hechtingen in mijn hand.

* Mijn ouders hebben altijd een muziekgroepje gehad en als ze gingen optreden kwam er een babysit om op ons te passen.  Op een weekendavond was er geen oppas en moesten we onze plan een beetje trekken. Het duurde niet lang of mijn oudste broer en zus reden met hun velo bij kameraden. Mijn andere broer en ik bleven gezellig thuis en ineens komt broer met een pakje Belga filter aanzetten. Gevonden in de schuif. We hebben alle twee sigaretten zitten paffen, we waren zo high als een junkie met afkickverschijnselen. Ziek dat ik was. Ineens ging de deurbel. Door het raam zagen we de auto van tante en nonkel en in een mum van tijd stond ik met een luchtverfrisser uit de WC te spuiten en met mij armen te zwaaien om de doemp weg te krijgen.  Ze kwamen eens kijken of alles in orde was met ons. Ma had hen gebeld om toch maar eens te checken, voor de zekerheid. Toen ze vroegen wat er zo stonk zei broer dat de buur was langsgeweest en dat die altijd rookt en dat we met de spuitbus hadden gespoten om die stank weg te krijgen. Of ze dat geloofden, daar twijfel ik eerlijk gezegd een beetje aan, maar ze hebben het nooit aan mijn ouders verteld, waar ik hen bij deze eigenlijk eens zou willen voor bedanken.

Enigszins aarzelend nam ik het estafettehoutje van de drie deftige dames aan, want ik herinner me eerlijk gezegd maar bitter weinig van voor mijn vijfde levensjaar. Twee gebeurtenissen zijn me tot op heden echter zeer goed bijgebleven. De derde staat vooral stevig in het geheugen van mijn broer gegrift.

1. Valse kroep

Toen ik twee – of was het nu drie? – lentes jong was, kreeg ik ineens valse ofte pseudokroep. Die beleving was zodanig angstwekkend dat ik ze me allicht immer zal blijven herinneren. Die bewuste morgen leek het alsof een onzichtbare reuzenhand zich ineens om mijn keel sloot en me alzo de bijzonder indringende ervaring van het stikken bijbracht. Mijn inademen ging gepaard met een gierend geluid dat menig buur verschrikt de straat opjoeg. Mijn moeder trachtte, zelf ook behoorlijk aangedaan, mijn benauwdheid met sussende woordjes - doch met bitter weinig resultaat - weg te nemen terwijl mijn vader in allerijl de huisarts optrommelde. Ik vermoed dat ik al goed blauw zag toen die pillenmens in zijn zeepgroene Opel Rekord kwam aangetuft, want in die dagen beschikten mijn ouders nog niet over het moderne wondermiddel dat telefoon heet. Mijn pa was de dokter per fiets gaan verwittigen op een moment dat zowat dertig centimeter sneeuw het wegdek geheel aan het zicht onttrok.

Een wijl heb ik gedacht dat mijn adamsappel zich had omgedraaid in mijn keel en me op die manier de adem had ontnomen. De schrik zat er bij mij zodanig in dat ik op den duur een aversie voor slikken begon te ontwikkelen. Honger en dorst waren meermaals mijn deel toentertijd. 

Mocht u nog nooit van valse kroep hebben gehoord: het is een onschuldige virusinfectie die de dag erop alweer verdwenen is. Tracht dat echter maar eens te verkopen aan een uk van drie in ware doodsangst.

2. Superman

Vlak voor ik vijf werd, dook ik dwars door de dubbele beglazing van de ouderlijke veranda en landde twee meter lager met mijn harses op het gazon. De val kwam hard aan, temeer daar mijn vader net het gras had gemaaid. Maar wat erger was: een glasscherf had mijn polsslagader opengereten. Het gevolg was dat een heftig spuitende bloedfontein middels mijn pols de wijde wereld opzocht, daarbij alles binnen een straal van anderhalve meter onder de rode spatten bedelvend. Krijsend kwam ik alras de living binnengerend, mijn gehavende arm recht voor me uit stekend. Mijn vader, die op dat moment in de garage was, kwam hollend op mijn geschreeuw af. In één oogopslag overzag hij de situatie en met een bewonderenswaardige koelbloedigheid rukte hij zijn riem uit de lussen van zijn broek en snoerde die stevig om mijn arm. Het spuiten verwerd op slag tot een stevig gedruppel, waardoor ik mijn kansen op een lang leven weer enigszins de hoogte zag ingaan.

Toen was er wel al telefoon in huis. Via dit beige bakelieten draaitoestel werd dezelfde huisarts prompt gealarmeerd waarna hij in zijn Mercedes cabriolet (ja, de mens had veel patiënten verworven de voorbije drie jaren) richting de plek des onheils scheurde. Ik kreeg een spuit in mijn arm, moest even op mijn melktanden bijten en de wonde werd ter plaatse vakkundig gehecht.

Hoe dit allemaal begon?

Via een kinderlijk spelletje, eigenlijk. Mijn neefje en ik speelden tikkertje in huis. We joegen elkaar op en vonden er plezier in ons tegen iedere muur die we op onze weg tegenkwamen af te duwen en rechtsomkeer te maken. In al mijn enthousiasme zette ik me op een bepaald moment in volle vaart af tegen het raam van de verandadeur. De beglazing weerstond de druk niet, waardoor ik in ware supermanstijl de lager gelegen tuin indook met het bovenstaande gevolg vandien.

3. Shit, broer!

Ik was vier toen ik me, met voorzichtige pasjes, via de steile roodstenen buitentrap tuinwaarts begaf. Op de laatste van de acht treden schoof ik, ondanks mijn behoedzaamheid, toch uit en belandde dientengevolge onzacht op mijn bips. Meteen hoorde ik mijn jongere broertje enthousiast kraaien. Hij zat onderaan de trap op zijn beluierde poepert en had pretlichtjes in zijn ogen. Meteen daarop rook ik wat om god weet welke reden het reukorgaan van mijn broertje geenszins teisterde: hij had de onderste trede ingesmeerd met de nog warme vulling uit zijn langs een kant opengetrokken luier. Ik was uitgegleden over de smurrie en zat er ineens midden in. Luid kokhalzend gooide ik hem al de verwensingen die mijn kleine woordenschat toen rijk was naar het hoofd, en tot vele jaren na de feiten ben ik hem sardonisch strontjoch blijven noemen.

Dit stokje ben ik al zodanig vaak tegengekomen dat ik geeneens meer weet wie het reeds ontving. Voor zij die zich geroepen voelen alsnog enige peuterperikelen te etaleren: catch!

1. Grijp het dichtsbijzijnde boek dat meer dan 123 bladzijden telt.

Omdat ik in de zetel zit, ligt er een stapel boeken naast me... Ik ben een stapelmens.
Bovenaan ligt "Vernon God Little" van DBC Pierre.

Eén van de boeken waar ik ooit aan begonnen ben, halverwege even ben gestopt, dan niet meer wist waar het boek lag en aan een ander boek begon. Laten we het op -nog uit te lezen- houden.
Het boek (paperback) telt 279 pagina's, is in het Engels en heeft allerlei goede recensies gekregen van oa. Daily Mail, Independent, Sunday Telegraph,...
Ik zat ongeveer aan de helft toen ik hem opzij legde, en vond het tot dan toe een boek 'right up my alley"!

Op de achterflap:
Named as one of the best 100 things in the world by GQ in 2003, the riotous adventures of Vernon Gregory Little in small-town Texas and beachfront Mexico mark one of the most spectacular, irreverent and bizarre debuts of the 21st century so far. Its depiction of innocence and simple humanity (all seasoned with a dash of dysfunctional profanity) in an evil world is never less than astonishing. The only novel to be set in the barbecue sauce capital of Central Texas, Vernon God Little suggests that desperate times throw up the most unlikely of heroes.

WINNER of THE man BOOKER PRIZE 2003

Fit to rank with Catcher in the Rye... the outstanding literary debut of 2003!' SUNDAY TELEGRAPH

2. Open het boek op bladzijde 123 en zoek de 5de zin.
Music's a crazy thing, when you think about it.

3. Post nu de volgende 3 zinnen.
Interesting how I decided which discs not to pawn. I could've kept some party music, but that would've just tried to boost me up, all this thin kind of 'Tss-tss-tss,' music. You get all boosted up, convinced you're going to win in life, then the song's over and you discover you fucken lost.

Mijn excuses dat het allemaal in het Engels is, maar ik lees bitter weinig Nederlandstalige boeken, tenzij non-fictie. Engelstalige schrijvers liggen me gewoon beter. En Nederlandstalige vertalingen zijn nooit zo goed als het origineel.

Het stokje zelf ga ik niet verder werpen. Het ligt hier, vrij om op te rapen.

.

Het slagen in de opvoeding van een huisdier heeft veel, zoniet alles, met het baasje te maken.

Bij mij lukt dat niet zo goed. Mijn karakter is wellicht te wispelturig en ik ken nauwelijks rituelen of wetten. Consequent en praktisch ben ik al evenmin. Ik droeg deze tekortkomingen over naar mijn dochters. Gelukkig vullen hun partners die hiaten in.

Madam Menck kijkt bijvoorbeeld veel helderder naar de wereld. Een intelligente vrouw die werk en vrije tijd op de meest optimale manier weet te combineren. Zo snap ik niet hoe zij elke week in een ander levensritme valt en daaraan perfect haar huishouding weet aan te passen. Het gaat evenzeer mijn petje te boven dat zij het telkens weer klaarspeelt om in no time twee wildvreemde poezen aan elkaar te koppelen. Hoe versier je het dat die vriendjes worden, samen slapen en samen spelen? Dat is iets waar ik maar niet in slaag.

Babi, mijn jongste kattinneke, dat helaas een finaal spuitje moest krijgen, is moeilijk te vervangen. Zelfs met vijf overgebleven poezen voel ik de leegte nog altijd. Mencks madam ging echter, in haar vrije tijd en zonder dat ik van iets wist, op zoek naar een opvolgertje voor Babi. Dat ene poesje dat in haar ogen keek en in de ban geraakte van haar natuurlijkheid zou ik van haar krijgen. Voor mijn verjaardag.

Vandaag kreeg ik een mailtje van haar met enkele foto’s van een ronduit prachtig katertje. Het heeft een wit neusje, een wit baardje, een wit buikje en witte sokjes. Voor de rest is zijn pels honderd procent noir magic. Een Bruggelingetje. Slechts acht weken oud, pas in een nieuwe omgeving en het wil al op de schoot!

Het katertje zal nog enkele dagen onder de vleugels van Mencks wederhelft verblijven om goede manieren te leren. Bij mij zal het vervolgens – enigszins noodgedwongen – geleerd worden hoe zich te verdedigen tegen de boze poezenwereld in casa Chelone.

En ik, ik zit hier al gans de dag dolgelukkig te wezen en stapelgek van verlangen te worden. Ondertussen zoek ik koortsachtig naar een naam die bij dit schatje zal passen. Iemand enkele suggesties?

Chelone heeft Madame uitgenodigd om op haar blog te komen gastbloggen.

.

We zaten tegen elkaar aan, op een bank, ergens te Gent. De duisternis had zich al over de stad gevleid en werd bestreden door tientallen straatlantaarns en voorbij schrijdende koplampen. Ze lag met haar hoofd tegen mijn borst en draaide haar vingers in de lokken langs mijn hals. Op de huid van haar arm waren tientallen kippenvelbolletjes geëxplodeerd. Ik probeerde ze zachtjes weg te wrijven terwijl ik af en toe teder in haar vlees kneep. Zo luisterden we een tijdje naar het gemompel van de stad, tot de rust me nerveus maakte en de stilte aan flarden moest. Blijkbaar zat de schrik om te verglijden tot de ‘dining dead’, soulmates die elkaar niks meer te zeggen hebben, er nog steeds in.

“Aan wat denk je?”

Ze haalde haar schouders op.

“Aan niks… Ik genoot gewoon van het moment.”

“En nu heb ik het verkloot.”

Ze glimlachte.

“Zoiets…”

Ik drukte een kus in haar haren en ving de geur van haar shampoo. Ze haalde haar hoofd van mijn borst en keek me aan.

“Morgen doe ik niet veel, denk ik… Jij?”, vroeg ze.

“Kleren kopen…”

“Serieus?”

Ik knikte.

“Werd tijd.”

Ze zei het alsof het geen grap betrof. Ik keek even naar de plunje die ik nu aanhad: die kleurrijke sweater waar ze zo van hield en mijn 501 die perfect rond de kont bleef hangen. Alleen mijn schoenen leken om vervanging te smeken.

“Meen je dat nu?”

“Maar nee, zotteke…”

Ze aaide mijn haar uit model.

Ik grinnikte schaapachtig. Als het op uiterlijkheden aankwam was ik snel te foppen.

”Wat ga je kopen dan?”

“Och, gewoon… ‘k Zie wel…”

“Vertrouw me. Koop een hemd.”

“Hmmm… Lang geleden dat ik er nog één droeg.”

“Je zou er super mee staan…”

“Denk je?”

“Uhu… doe het voor mij.”

“Jij draagt anders ook niet steeds een rok. Hoeveel subtiele hints ik ook geef.”

“Koop een blauw hemd, effen blauw. Of zwart.”

“Nog iets?”

“Geen shirt eronder. No way! Echte mannen dragen niks onder hun hemd”

Ze begon aan mijn kleren te frunniken en monsterde me van kop tot teen.

“Ja, zo’n mooi, donkerblauw, effen hemd. Zou perfect zijn.”

“Eigenlijk wou ik liever een zomerse trui of zo.”

“Een hemd, Osahi!” Ze knipoogde en glimlachte die lach van haar. Er bleef een giecheltje in haar keel plakken en het bruin van haar ogen vertoonde geel glimmende spetters. Ik smolt.

“Oké… ik zie wel.”

De giechel ontsnapte nu helemaal. Ze boog zich naar me toe en drukte haar lippen tegen mijn wang. De afdruk voelde fris aan in het briesje dat opstak. Haar arm plooide zich weer om mijn middel en haar hoofd maakte een nestje op mijn schouder.

“Een hemd… Wordt prachtig.”

En daar ging ik dan. Winkel binnen. Een eerste afslag meteen richting hemden. Vliedende ogen langs verschillende kleuren tot ik het vind: blauw! Moeder, hoedster van de heilige creditcard, kwam sloom achter me aan gesloft.

“Jij gaat snel.”

“Ja… ‘k Denk dat ik hier al iets gevonden heb.”

“Een hemd? Dat is eeuwen geleden.”

Ze liet haar blik afglijden naar een stapeltje retrotruien, pikte er een op en hield het in de lucht, met één oog gesloten zodat haar dieptezicht vervaagde en het leek alsof ik me al in dat onding gehesen had.

“Schone trui? Nee?”

“Ik ga voor het hemd ma… Ik kan er wel één gebruiken.”

“Je koopt er dan toch wel een T-shirt bij. Voor eronder?”

“Niet nodig.”

Ik stapte haar vastberaden voorbij, het hemd op de arm, speurend naar de kassa’s.

“Zeker van?” riep ze me na. Voor ze de moeite nam me te achtervolgen moest ze zeker zijn of ik me niet bedenken zou.

“Ja ma, een mooi blauw effen hemd. Perfect is dat.”

Osahi heeft Suiadan uitgenodigd om op zijn blog te komen gastbloggen.

De top drie van mijn neus

1. Zoute zeelucht. Ik loop graag aan zee en snuif daar graag de lucht op. Nochtans, ik weet dat die typische zeelucht Dymethyl sulfide is, een gas dat ontstaat uit algen en dus eigenlijk feitelijk maar een ongezond goedje.

2. Lavendel. Aan mijn deurklinken hangen kleine jutezakjes met gedroogde lavendel. Telkens als de deur open of dicht gaat wordt de heerlijk zachte geur in huis verspreid.

3. Tommy Girl en TH Dreaming. Twee geurtjes die ik heel erg lekker vind en waarmee ik ineens ook mijn werkgever sponsor.

De top 3 van mijn smaakpapillen

Hier zou ik met veel gemak een top 100 kunnen opstellen. Ik eet enorm graag.

1. Waterijs. Daar ben ik al mijn hele leven zot van. Ik zou me er een indigestie in kunnen eten.

2. Chips, frituurgerief en alles wat vettig is vind ik enorm lekker. Mocht je van vettig eten slank worden, je zou me nu door een rietje kunnen trekken.

3. Al de rest wat eet- en drinkbaar is, oja, en niet vergeten: ’s morgens mijn shot verse cafeïne in de vorm van een kopje Senseo.

De top 3 van mijn oren

1. Stilte. Een ware streling voor mijn oren.

2. Smurf zijn stemmetje als hij zegt:”mama, ik zie je zo graag”

3. Een streepje muziek. Dat kan vanalles zijn (zie de pagina “mijn CD-rek”).
De muziek die ik kies is voor 100% afhankelijk van mijn gemoedstoestand.

Pff, drie is echt te weinig hoor, ik lap er hier nog een paar extraatjes bij:

4. Een hevig onweer. Van knallende donder en veel hagel/regen word ik helemaal zen.

5. Het broebelend geluid van een kabbelend beekje of het bulderen van een waterval

De top 3 van mijn ogen

1. De natuur in al zijn vormen en kleuren. De kleur- en lichtschakeringen bij het wisselen der seizoenen vind ik telkens prachtig.

2. Leesvoer waar ik iets voor mezelf kan uithalen of gewoon mooi geschreven en vlot lezende schrijfsels. Ook bepaalde tekeningen kan ik intens in me opnemen.

3. Jonge dieren. Puppies, kittens, welpjes,…alles wat jong, dartel en donzig is vind ik bijzonder vertederend.

De top 3 van mijn huid

1. Stromend water

2. Een mannenlijf (ja, ik ben single. So?)

3. Vers gewassen bedlinnen

Deze estafettebalk ging intussen de meeste blogs al helemaal rond en terug dus ik gooi hem gewoon met een grote zwier de lucht in. Wie wil kan hem grijpen.
Komt ie!