We are living in the future, hence the trend in science fiction toward stories set in the extreme near-future, or even in the past, as in Spook Country.  Consider: at this moment a 1/4" cable connects my house to the largest repository of information that has ever existed, most of which is mine to use for free. Using this essentially free tool, I can search for and purchase tickets on a jet that will take me anywhere in the world at five hundred miles per hour.   Furthermore, I can take this entire wonderment and put it in my pocket.  In fact, my (cheap! disposable! ubiquitous! miniature!) pocket two-way radio-music-video-camera-computer phone sports more processing power than the computers that fly the space shuttles.  You remember them, right?  That much-maligned rocket fleet our country maintains simply because - even at astronomical expense (ahem) - we can.  If that isn't science fiction, I don't know what is.

We become inured, being human, to everyday miracles.   Just twenty-five years ago the whole concept of paying for something without cash or checks was so exotic Heinlein devoted an entire scene - several pages - in Friday describing the mechanics of something I do ten times a day.

When Science Fiction tries to predict the future it generally fails spectacularly.  It works much better as a tool for understanding the idea of progress itself, especially how it affects humanity; as a way to wrestle with issues that might come to be and explore possible outcomes before they become time-bound realities.

Occasionally, the writers get it right.  What I intend to do here is document those moments when science fiction becomes reality, to examine the disparities between the imagined and the actual, and to preserve our ever diminishing sense of wonder.

Saturday i did the unthinkable. I went to a baseball game on the "holy day." I took a car ride down to SF to see my favorite baseball team the SF giants. They won 8-2. Tim Lincecum, my favorite pitcher was incredible. It was fun to watch him work on the field. Its funny how people make such a big deal about not doing anything that isn't praying or reading the Bible on the sabbath, but these people are some of the words most judgmental people i have ever seen within the doors of the church. I have gone through a crisis as of late with my church as it is the place that i identify with. It has accepted me for the most part. However i cannot feel guilted that because i go to a baseball game on the Sabbath i will be shunned. or that i should be by the church. Maybe its good to break the rules once in a while though. I dont really understand how in a school setting such as this, they expect us to not do anything on saturdays. Saturdays have become my day to catch up on sleep, just plain relax, catch up on homework, or even take a little bit of leasuire time for myself.

Maybe its sad, but thats how i've figured out how to get by in college.

I love her Earthsea series, both the original trilogy and the way it has continued to develop in the later books. This is a true classic in fantasy fiction, both for the character of Ged and the world of Earthsea itself.

She is also one of the few short story writers that I really enjoy (as well as Connie Willis, for different reasons); even if I don't personally find much resonance in a particular story, I can always admire the intent and craft behind it. I never really saw the point of literary-style short stories before reading Le Guin's, but she converted me.

Her protagonists, both male and female, are generally well-drawn and compelling. And there's one villain, Davidson in The Word for World is Forest, where I can only be grateful we didn't have to spend too much time in his head.

Le Guin is an elegant writer. That's about the highest praise I can give. Her new book is Lavinia, based around a character in the Aeneid. More information about her and her works can be found here.

A large screen opens when "Thumbnail image" is clicked.

＜Use painting materials＞
「Transparent watercolor」

Copyright（C）T-KONI . All Rights Reserved.

------------------------------------

＜Free material＞ It is possible to use it free of charge.
T-KONI`s"Paper book jacket design"
It is possible to use it free of charge.
「Download site of "Paper book jacket"」
「How to make "Paper book jacket"」

A large screen opens when "Thumbnail image" is clicked.

＜Use painting materials＞
「Watercolor colored pencil　・ Oily colored pencil」
＜Production technique＞
Round stroke method

Copyright（C）T-KONI . All Rights Reserved.

------------------------------------

＜Free material＞ It is possible to use it free of charge.
T-KONI`s"Paper book jacket design"
It is possible to use it free of charge.
「Download site of "Paper book jacket"」
「How to make "Paper book jacket"」

SF Canada allows membership to Canadian writers who have sold some works, but does not have as rigorous requirements as SFWA. Therefore, SFC represents Canadian speculative writers who may and may not yet have achieved a full professional status. It's also there to foster community and support, as well as to promote the publishing and sale of works by members. It's small, it's Canadian.

The board of directors, like most boards is volunteer run. I have become the president as of Saturday. It's not a lot of work but I'm hoping we can continue to foster community and bring more notice to our writers and our genre. We'll see how that shapes up but with the World Fantasy Convention in Calgary this year, it's a good opportunity to feature our local (Canadian) talent.

There has been discussion in the past that Canadian fiction of any genre has a different flavour than that of US authors. I don't know if it's true in speculative fiction but books have been written about how the landscape, in one way or another, features in many Canadian books and films. Perhaps there'll be a larger discussion of whether aliens created by Canadians are more Canadian than alien. We'll see.

Sinon... Hier soir, on est allés se balader sur les quais de la Seine, et on a fini la soirée au Piano-Vache, bar où l'on ne va pas assez souvent compte tenu du prix raisonnable des pintes et surtout de l'excellente musique. Ce qui me fait penser qu'il faudrait que je prenne ma place pour le concert des Stray Cats en septembre (si je ne me trompe). Et la seule raison pour laquelle je tolère l'été, ce sont ses longues soirées tièdes et sans fin.

Et puis, entre deux Bifrost, je mûris un petit projet. Un petit guide du rétro à l'usage des filles modernes, ou quelque chose comme ça. J'ai commencé pour m'amuser à voir quels étaient les indispensables dans une garde-robe, et je me suis prise au jeu. J'écris de petits articles, je relis des livres de référence (Histoires du porte-jaretelles et autres Beauté du siècle), je fouine pour trouver des illustrations, j'envisage même quelques explications simples de couture... On verra, je me lasserai peut-être. En attendant, je vais aller me faire des pin-curls avant de me remettre au boulot.

Moje ime je Mirnes i imam jedno, možda malo neobično, pitanje. Naime, prijatelj i ja radimo na jednoj PC igri i trebalo bi nam ljudi koji bi bili zaduženi za vizuelni prikaz (likovi, vozila, okolina i sl.) pa smo se pitali da li bi neko od vas bio raspoložen za saradnju? Igra je žanrovski avantura, smještena u neki, recimo, retro SF svijet za koju smo inspiraciju crpili iz Blade Runnera, Ghost In The Shell i sličnih stvari. Naravno, dogovorili bi se o svemu, a ako neko želi može se javiti na moj e-mail mirnes_a@yahoo.com.

Czas i miejsce akcji

Kraków, Szkoła Podstawowa nr 131, ul. Lubomirskiego 21. Od 13:45 1.05.2008 do 15:30 4.05.2008.

Informator

Jak wiadomo, podstawą konwentu jest dobrze zrobiony informator. Ten, który dostaliśmy na ConStarze 2008 nie był najgorszy, chociaż do ideału też mu trochę brakowało. Przede wszystkim opisy prelekcji były źle poukładane - należało to podzielić na bloki, a nie układać godzinowo. Ułatwiło by to, moim zdaniem, odnalezienie opisu konkretnego wydarzenia. Oprócz tego standardowa zmora każdego twórcy informatorów - literówki.
Format - przyzwoity. Trochę mniejszy niż A5, ale miałem plecak, więc nie robiło mi to większej różnicy. Szkoda, że nie było, jak na Polconie 2006, takiej mniejszej siateczki, do której można by było wrzucić to wszystko.
Jeżeli ktoś chce informator obejrzeć samemu - znalazłem w necie PDFa. Może nie jest to najwyższa jakość, ale przejrzeć się da - polecam opowiadanie Ćwieka, choćby dla niego warto to ściągnąć.

Zdjęcia

W pewnych momentach na ConStarze 2008 miałem swój aparat, więc zrobiłem kilka zdjęć. Wszystkie można obejrzeć w mojej galerii na Picasie - zapraszam do oglądania, bo zdjęć nie ma za dużo. Pokusiłem się nawet o pseudośmieszny komentarz =]

Relacja

Czwartek

Już przed 16 dotarłem na teren konwentu... Przy wejściu opłaciłem pełną akredytację (i, pragnę zauważyć, z 50 zł wydano mi tylko 10 - czyli, krótko mówiąc, zostałem oszukany na 10 groszy!) i dostałem piękny identyfikator - więc aż tak bardzo fakt, że akredytacja była bodajże o 10 zł droższa niż Polcon w Lublinie w 2006 roku, nie przeszkadzał mi aż tak bardzo. Ponieważ okazało się, że Lajni-kun dotrze na kon dopiero godzinę później, zdecydowałem się na odwiedzenie prelekcji Broń metafizyczna Tomka 'Aquiliona' Pruska. Spodziewałem się czegoś innego, natomiast dostałem wykład o różnych nożach, sztyletach tudzież innych mieczach czy tego typu narzędziach i informacje o sposobie ich użytkowania, trochę ich historii, jak i znaczenia poszczególnych ich części. Początkowo było straszliwie nudno - Tomek mówił to wszystko fatalnym głosem, który nie wzbudzał zainteresowania (może brak w nim było pasji). Na przewno przeszkadzało mu to, że do sali co chwila ktoś wchodził - a drzwi strasznie skrzypiały. Do tego część osób wyszła po paru chwilach - widać nie tego oczekiwali. Ja i tak nie miałem co robić, nie zwykłem zresztą tak po prostu wychodzić - więc zostałem. Później było lepiej - Tomek trochę się rozkręcił, już nie czytał tyle z ekranu laptopa, do tego rysował na tablicy broń, którą omawiał (i robił to, jak na mój gust, całkiem nieźle). Na koniec nawet żart się pojawił, więc ostatecznie należy ocenić prelekcję na plus, choć można na pewno jeszcze trochę nad tym popracować. Po prelekcji znowu próbowałem się dodzwonić do Lajni-kun, co wbrew pozorom nie było łatwą sprawą :P Koniec końców koło 17:30 udało się wreszcie spotkać na terenie kona. Siedliśmy na korytarzu i zamieniliśmy parę słów, gdy nagle znikąd pojawiła się tajemnicza postać w długim czarnym płaszczu - i ja naprawdę nie żartuję. Nasz tajemniczy kolega z GOPu - bo nie chciał się przedstawić, a na plakietce ja odczytałem "Dzik", Lajn - "Nic" :D (okazuje się, że faktycznie było "Nic" - jestem ślepy, it's official) - studiuje chyba informatykę, albo dziennikarstwo. Ponoć rok spędził też na psychologii. Zabawna mieszanka. Usłyszałem, że wszystkie strategie są banalne - najpierw rozwój defensywny, potem ofensywny; że on nie rozumie, czemu się od niego ludzie na uczelni odsuwają jak w zimie przychodzi w habicie i takich jakiś sandałach rzymskich na k i masę innych rzeczy. Nie wiem, co on wcześniej brał, ale to naprawdę było mocne. Potem już jakoś tak z nami został. Nie ma to jak poznawanie nowych ludzi na konach :D Czekaliśmy chwilę na niego i zrobiło się 15 po 18nastej. Mimo, że Totemizm poprzez wieki i kultury zaczął się o równej, zdecydowaliśmy się wpaść na tę prelekcję. W sumie nic nie straciliśmy - kobieta była jakaś nawiedzona, naprawdę wierzyła, że istnieją totemy zwierzęce, do których można się zwrócić o pomoc i one nam pomogą. Jeszcze argumentowała, że ci z Greenpeace muszą mieć swoje totemy, bo przecież jeżdżą gdzieś tam daleko, by uratować parę zwierząt - a normalny człowiek by tego nie zrobił. Całość bardziej przypominała mi jakąś sektę niż porządną prelekcję na konie. Mam nadzieję, że to tylko taka jedna wpadka orgów - bo głupio byłoby, gdyby ConStar dostał łatkę imprezy, gdzie odbywają się werbunki do sekt albo co. Anyway, nikomu nie polecam prelekcji panny o nicku Sayrel. Po tym zdecydowaliśmy z Lajn, że przejdziemy się po mieście - bo w planie nie było niczego aż tak ciekawego (chociaż warsztaty Repka mogły być interesujące). Mieliśmy dwie godziny, zrobiliśmy więc krótki spacerek po Rynku, pokazałem jej, gdzie jest Śródziemie, a w drodze powrotnej Lajni-kun pożyczyła moją kurtkę, bo zaczęło kropić, a ona miała zamiar spać w swojej bluzie i nie chciała jej przemoczyć.
Wróciliśmy, a ponieważ był to środek prelekcji, to po prostu pogadaliśmy chwilę na korytarzu. Tuż przed 21 wpadliśmy do sali 24 [blok III], by poczekać na warsztaty kryptograficzne. Akurat zdążyliśmy zobaczyć końcówkę warsztatów ABC superbohatera duetu Reputakowskich (zacząłem żałować, że nie zostaliśmy na to) i byliśmy świadkami ubierania przez Repka koszulki Bayernu (Bayern sux). Repek został pożegnany brawami, a jego miejsce zajął Fenran, który prowadził warsztaty kryptograficzne. Cóż można powiedzieć o warsztatach? Dla mnie były genialne. Na początek trochę o steganografii (ha, historia z tatuażem na głowie i włosami =]), o tym, że jeżeli zmiesza się w proporcjach 1 do 2 ałun i kwas octowy (a może ocet? Zapomniałem :( ) i napisze się czymś takim tekst na powierzchni jajka, to tekst ten będzie widoczny na białku po ugotowaniu. Potem zaczęła się sama kryptografia, połączona z kryptoanalizą (choć tej było, niestety, niewiele). Był szyfr Cezara, a jakże, Vigener, Enigma, RSA... Najwięcej z tego chyba o Enigmie i jej odmianach. Potem przykłady prostszych sposobów szyfrowania - np. zapisywanie kolejnych liter w kilku rzędach. Jedyną rzeczą, która się na tych warsztatach nie udała była próba stworzenia jakiejś przygody z wykorzystaniem szyfrów... A szkoda, bo mogło być ciekawie. Mimo wszystko uważam te warsztaty za najbardziej udany punkt w programie ConStaru 2008.

Piątek

Początkowo w piątek miała się odbyć pociągająca prelekcja Erotyka w fantastyce, ale została ona przełożona na sobotę... W związku z tym mogliśmy z Lajni wziąć udział w grze terenowej... Moim błędem było to, że czytałem informator, ale średnio uważnie i nie potrafiłem skojarzyć faktów. Ratuje mnie jedynie to, że nikt tego nie zrobił. Dostaliśmy więc opis trasy krakowskiego superbohatera - wszystko zaczęło się od tego, że każdy z nas wszedł w Magdę... Koniec końców przebiegliśmy pół Krakowa, a pod Jubilatem znaleźliśmy nawet koperty z obrazkami i podpisami do nich. Ucieszeni zabraliśmy się do ich układania - dopiero później dowiedzieliśmy się, że organizator żadnych kopert nie przewidział i nie wiadomo skąd się tam wzięły =] Pocieszające, że inna grupa zaczepiła na rynku gościa w koszulce Supermana - szkoda, że go nie złapali. A NPC spacerował sobie po terenie konwentu... Do tego dowiedziałem się, że mylę się łącząc szewczyka Dratewkę z legendą o smoku wawelskim - owszem, szewc to był, ale Skuba się zwał. Ciężko uwierzyć, ale to prawda. Na pocieszenie każdy z nas dostał po 20 mutagenów, które można było w sklepiku wymienić na nagrody (czego, niestety, nie zrobiłem), pstryknęliśmy sobie również fotkę zbiorową - niestety, zostało ISO 400 ustawione przez Szanka parę dni wcześniej, stąd jakość... Pozostawia wiele do życzenia. Zmęczony (bo zaczęliśmy około 11, a skończyliśmy koło 15:30) i dość śpiący pojechałem do domu, by położyć się na chwilę spać... Miałem zamiar wrócić na prelekcję Jakuba Ćwieka o Lokim, a potem posłuchać o ezoterycznych romantykach - niestety, byłem zbyt wykończony nawet po paru godzinach snu i zdecydowałem zakończyć na ten dzień przygodę z ConStarem.

Sobota

Zmotywowany tym, że chodzę na niewiele prelekcji, wybrałem się na godzinę 10 na Taktyka i strategia w grach, która była prowadzona tylko przez Gerarda Heime, niezależnie od tego, że w informatorze figurowała również Morphea. Zwrócono uwagę na parę ciekawych rzeczy - typu: 'kobieta będzie się mścić', 'przegrany gracz może pociągnąć za sobą innego' i parę innych jeszcze. Wspomniałem o tych dwóch, bo, jak się okazało, miałem je wykorzystać w najbliższym czasie. Mimo wczesnej pory całość wyszła naprawdę bardzo fajnie. Po tej prelekcji pozostałem w sali, bo miało być Ordinary Heroes - jak zostać KIMŚ bez supermocy. Przy okazji dołączyła Lajn, której wreszcie udało się pozbierać :P Co do samej prelekcji - spodziewałem się czegoś ciekawszego niż dyskusja - bo taką formę prowadzący zdecydował się przyjąć. Koniec końców nic ciekawego nie wyszło moim zdaniem. Później chciałem iść posłuchać o dziewczynach na sesji, ale Lajni-kun chciała zostać na Legendy miejskie po polsku i nie tylko, więc zostaliśmy. I tu kolejne niemiłe rozczarowanie ConStarem - prelegentka była na kacu. Szank powiedział niedawno, że ponieważ nie piję, nie zrozumiem ludzi pijących - i ja się z tym w pełni zgadzam. Uważam jednak, że skoro prelegent podejmuje się prowadzenia prelekcji, powinien podejść do tego profesjonalnie. Wiem, że robi to za darmo - ale często ma w związku z tym darmowy wstęp na cały konwent. Myślę więc, że sytuacja taka jak ta nie powinna była mieć miejsca. Do tego kolejna z rzędu dyskusja (jakież to wygodne - przyjść z paroma informacjami, a potem czekać, aż uczestnicy zaczną sami o wszystkim gadać, a my sobie spokojnie siedzimy). Na plus można zaliczyć jedynie to, że parę osób opowiedziało naprawdę ciekawe historie. Nawet cicha dotychczas super-studentka psychologii (o czym dowiedzieliśmy się godzinę wcześniej) Lajni opowiedziała jedną =] Po tej prelekcji w programie nie było nic ciekawego, a Erotyka miała być dopiero o 15 - poszliśmy więc do Games Roomu. Doradzono nam, że we dwójkę możemy sobie zagrać w Neuroshimę: Hex, zostawiłem więc swój dowód, zabraliśmy pudełko i usiedliśmy przy stoliku. Dowodem całego wydarzenia może być to zdjęcie - na górze widać bezgłową 'dziewczynę w niebieskim sweterku' ubraną na zielono Lajni-kun, a na lewo i trochę wyżej - czarnego, równie bezgłowego co Lajni, mnie =] Na początku przez długą chwilę kombinowaliśmy o co w tym chodzi, a następnie zdecydowaliśmy się spróbować... I wtedy dołączył się do nas nowy gracz (wybacz mi, ale nie pomnę Twej godności). Wyjaśnił nam, że grał w to raz, rok temu, ale coś tam o zasadach wie. Poczuliśmy się więc trochę pewniej i przystąpiliśmy do gry. Mnie w udziale przypadli niebiescy - z bonusem do inicjatywy. Niestety, popełniłem na początku trochę błędów, poza tym musiałem się z tym jeszcze oswoić... Nasz nowy kolega wykorzystał to - a ponieważ sprawił, że nie miałem szans na zwycięstwo, wykorzystałem drugą z opisywanych na Strategii zasad. Dla Lajni-kun, grającej żółtym Posterunkiem, oznaczało to pierwszą grę w Neuroshimę i pierwsze zwycięstwo, dla mnie - pierwszą porażkę. Następnie przeciwnicy się zmienili - grałem zatem sam przeciwko innemu, równie nowemu w świecie Hexa co ja. Mimo tego, że źle ustawiłem bazę, zremisowałem swoją drugą grę przeciwko czerwonemu Molochowi. Przyszła pora na trzecią rozgrywkę. Tym razem graliśmy w czwórkę - ja, mój ostatni przeciwnik, Lajni oraz Phantomas, który zechciał się do nas przyłączyć. Tutaj wykorzystałem pierwszą zasadę ze Strategii i zasugerowałem Lajni kto zadał jej najwięcej obrażeń... Tak więc w momencie, gdy kończyliśmy grę miałem bodajże 15 punktów, Lajni - 12, Phantomas 7, a ostatni z naszych graczy - 6. Zatem udało mi się zaliczyć i zwycięstwo w tej dość prostej, ale sprawiającej wiele frajdy planszówce - polecam każdemu, kto lubi pomyśleć nad ruchem (co denerwowało moich współgraczy :P ). Grając w Neuro przegapiliśmy Erotykę, ale chyba nikt tego nie żałował - a przynajmniej nie ja. Ponieważ w planie nie było już nic ciekawego, zdecydowałem, że na dziś wystarczy i wróciłem do domu.

Niedziela

I znowu zdecydowałem się zacząć zabawę od 10. Wybrałem Zbrodnia i magia, czyli rzecz o truciznach, bo wydawało się to najciekawszą z proponowanych o 10 prelekcji (aczkolwiek kusiła magia teleportacyjna). Niestety, okazało się, że organizatorzy znowu dali ciała. Skandalicznym jest fakt, że nikogo z nich nie było w tym momencie na terenie konwentu (co zapewne było sprzeczne ze wszelkimi regulaminami i umowami, jakie spisywali), a do tego był problem z kluczem do sali. Koniec końców całość zaczęła się dopiero o 10:25, a do tego w owej 'multimedialnej' sali nie było lapka z rzutnikiem - ponoć został schowany! Bardzo było mi z tego powodu żal Mata, który prowadził tę prelekcję, bo przedstawił ciekawie materiał, a niestety część miał w formie elektronicznej (np. ryciny) i nie można tego było pokazać. Mimo wszystko usłyszeliśmy, że fragmenty z Makbeta Szekspira o przygotowaniu wywaru czarownic mogły faktycznie być niezłą trucizną. Mat omówił i inne trucizny (a przynajmniej niektóre z nich), opowiedział o tym, że 'czarownice' z tamtych lat smarowały się w różnych miejscach takimi 'maściami' (np. pod pachami, gdzie znajdują się węzły chłonne), przez co przeżywały różne wizje - co skutkowało zapewne opowieściami o sabatach, a było efektem narkotyzowania się tych kobiet. Dowiedziałem się również, że najskuteczniejszą trucizną pozostaje jad kiełbasiany, który tak naprawdę każdy może sobie samemu wychodować (i co jest dość zatrważające). Niestety, Matowi nie udało się omówić całego przygotowanego materiału - lecz nie stało się tak z jego, a organizatorów winy. Wstyd, że ludzie, którzy ustanawiają akcję '100% bez alkoholu' i przygotowują zabawę potem dość nieodpowiedzialnie piją i w konsekwencji nie zjawiają się od samego rana na terenie konwentu. Następnie przyszła pora, by Lajni-kun udała się ponownie do brzydkiego miasta zwanego Warszawą, więc godzina minęła bez prelekcji, za to z wycieczką na dworzec. Przy okazji kupiliśmy sobie z Lajni po koszulce - tyle, że ona wyrzuciła sobie 12 złotych zniżki (2x6 na k6), a mnie jedynie 8 (3 i 5). Najwidoczniej mnie nie lubi :P Wróciwszy udałem się na prezentację filmu offowego Superbohater - zapraszam do obejrzenia, bo jest dostępny również w Internecie. Ogólnie produkcja momentami kiczowa, niemniej jednak zabawna. Chłopaki zaprezentowali także parę innych filmów, ale do tych już niestety linków nie mam :( Po filmie byłem już dość głodny, więc stwierdziłem, że mogę już uznać ten ConStar za zakończony i udałem się do domu.

Podsumowanie

ConStar 2008 był dość udaną imprezą. Organizatorzy nie ustrzegli się od poważnych (moim zdaniem) wpadek, niemniej jednak niektóre z prelekcji były kapitalne - przez co konwent pozostanie w mej pamięci jako ciekawe i miłe wydarzenie. Przykro więc słyszeć, że jest to ostatni z ConStarów - Kraków znów staje się miejscem, gdzie nic ciekawego (RPGowo) nie będzie się działo. Niemniej jednak na lipiec zapowiadany jest Telep - zobaczymy, może to również będzie, jak ConStar, ciekawa impreza.
Żałuję bardzo, że akcja '100% bez alkoholu' okazała się tylko pustym hasłem. Zapis w regulaminie, iż kontrolowane będą plecaki wchodzących z miasta ludzi był tylko zapisem, nigdy nie wyegzekwowanym w praktyce (a przynajmniej nie na mnie - a minimum 7 razy wchodziłem na teren konwentu, za każdym razem mając ze sobą swój plecak). Alkohol dalej pozostaje wymogiem, by Polacy dobrze się bawili - a przecież konwent miał pokazywać że da się bez. Skoro jednak sami organizatorzy i prelegenci nie stronią od trunków, czego można oczekiwać od uczestników? Pozostaje więc ze smutkiem odnotować, że po raz kolejny mentalność Polaków nie uległa zmianie... Albo uznać, że ja po prostu nie pasuję do świata pełnego piwa, papierosów i narkotyków - bo to jest równie dobrym wytłumaczeniem. No cóż - może kiedyś te wszystkie dzieci dorosną... Może kiedyś. A na razie dziękuję wszystkim za dotrwanie do końca tej relacji i przepraszam za tak duże opóźnienie w jej napisaniu! Ave!

A large screen opens when "Thumbnail image" is clicked.

＜Use painting materials＞
「Drawing ink」

Copyright（C）T-KONI . All Rights Reserved.

------------------------------------

＜Free material＞ It is possible to use it free of charge.
T-KONI`s"Paper book jacket design"
It is possible to use it free of charge.
「Download site of "Paper book jacket"」
「How to make "Paper book jacket"」

Poate mi se pare mie...

Plot: Tony Stark (Robert Downey Jr.) este preşedintele celei mai mari companii de arme din lume: le crează, le fabrică şi le vând armatei americane. Având un singur prieten adevărat, Jim Rhodes (Terrence Howard), şi o asistentă extrem de devotată, Pepper Potts (Gwyneth Palthrow), Stark călca pe cărarea tatălui său, mort încă de la o vârstă fragedă a eroului nostru, care fusese crescut sub aripa protectoare a asociatului tatălui său, Obadiah Stane (Jeff Bridges). Întro vizită de afaceri în Orientul Mijlociu, Stark este prins de forţele armatei băştinaşe şi şantajat cu propria viaţă să le construiască acestora ultimul model de rachetă Stark. Ajutat de un alt prizonier, Stark construieşte un costum de fier pentru a evada. Reuşeşte să scape şi să întoarcă la viaţa lui de dinainte, dar cu o gândire schimbat, întrucât văzuse în tabăra inamică o multitudine din armele sale, create cu scopul de a apăra armata americană, erau folosite pentru a o nimici. Hotărăşte astfel să schimbe politica companiei pe care o conduce spre defensivă, nu ofensivă, cum fusese până atunci. Această decizie însă nu este în interesul financiar al companiei şi consiliul director se opune. Stark construieşte în laboratorul propriu o variantă cu mult îmbunătăţită a costumului de fier şi se întoarce în zona de război, făcând justiţie. Prin intermediul asistentei sale află că Obadiah îl trădase, el fiind cel care îl "vânduse" rebelilor. Obadiah aflase astfel şi de costumul lui folosit la evadare, şi construise o variantă proprie, îmbunătăţită de asemenea. Are loc o luptă între cei doi şi evident că Tony câştigă. (d'oh)

Îmi place Robert Downey Jr., dar nu l-aş fi văzut foarte curând în rolul ăsta. Recunosc că i se potriveşte al naiba de bine rolul de răsfăţat/mofturos/"one night stand kind of guy", dar de la asta la Iron Man... Nu ştiu de ce, dar eu îl văd pe The Rock în rolul ăsta; mi se pare că i s-ar fi potrivit "like a charm".

Filmul nu e chiar atât de bun precum îl prezintă boxoffice-ul american după părerea mea. Sunt drăguţe filmele cu supereroi, dar sincer, ăsta nu este în topul favoritelor mele. Mi se pare sec, dar nu aş putea spune exact de ce.

Curiozitatea e mare, aşa că poate o să-l vedeţi. Nici eu nu regret 100% că am pierdut aprox. 2 ore din viaţă să mă uit la el, doar că nu mi-a lăsat o impresie foarte bună.

IMDB info

Endnu endnu endnu en gang, viser de autonome eller de såkaldte "unge" sig fra den charmerende og altelskende side, som de konstant turer frem med at være i besiddelse af. Men nu har deres voldelige adfærd indtil nu også resulteret i et fint nyt tyvstjålet og forhenværende kulturhus i NV-kvarteret, så hvad skulle da også holde dem tilbage.

Politiet har meldt pas overfor dem og det samme har en flok politikere, som nu bare adlyder "de unges" ordrer og krav, så det eneste de anstændige og demokratisk indstillet borgere har tilbage at gøre er at vænne sig til disse nye tilstande.

In the Haight we also went to the Kidrobot store, a new experience for me, but not for Griffin. I don't really know how to describe the store, but it only sells little toy figurines geared towards our age group. Strange but oddly likable. There are many different "collections" of figurines and each of these figurines are sold in unmarked boxes. You purchase a box from the collection but you don't know which figurine you get until you open the box after you buy it. Griffin got an Adult Swim item and ended up getting Robot Chicken. He really wanted was Ignignkt & Err from Aqua Teen Hunger Force (a show I despise). I was kinda tempted to get a box from this collection, I thought they would make a good desktop item, but I resisted the urge and decided I really didn't need one.

After checking out the Haight we came back to our place for a while, got some coffee at Farley's and then headed out to dinner in the Nob Hill area. I found an Indonesian restaurant on Yelp (another one of my favorite websites). It was really delicious, chalk another one up to a great Yelp find. It was the Borobudur Restaurant specializing in authentic Indonesian food. Seeing how I've never eaten Indonesian food before in my life I can't really comment on it's authenticity but I can comment on how delicious it was. My appetizer and main dish were amazing. The appetizer was "Roti Prata," a pan fried bread with curry dipping sauce. This was NOT a healthy option, but so doughy and delicious. I'm sure the fact that I've been on a low-carb diet recently contributed to it's deliciousness. My entree was a noodle dish served with chicken and fried chicken wontons, the noodles didn't have a sauce but were so deliciously seasoned somehow. Although this restaurant is not convenient to get to from our place, I definitely want to go again. It was fairly reasonably priced as well, $7-12 per entree.

Some good sights from today (or at least the ones I got pictures of):

• This was a sign on a garage near the Mission. Gave everyone in the car a good laugh.

• A painting on the side of an old residential building in Nob Hill. Not sure what it means...

On a side note: congratulation's to Little Sister who graduated from college today in Colorado. She has been at Lamar Community College for the past two years and now has her degree in Equine Science.

A large screen opens when "Thumbnail image" is clicked.

＜Use painting materials＞
「Acrylic color・Transparent watercolor」

Copyright（C）T-KONI . All Rights Reserved.

------------------------------------

＜Free material＞ It is possible to use it free of charge.
T-KONI`s"Paper book jacket design"
It is possible to use it free of charge.
「Download site of "Paper book jacket"」
「How to make "Paper book jacket"」

Auf  dem Autofriedhof in Kaufdorf BE herrscht seit mehreren Tagen ein ominöses Treiben. Dies gipfelte gestern darin, dass ein UFO über dem Gebiet gesichtet wurde. Wie mehrere Augenzeugen berichteten erhob sich ein «Unförmiges Flug Objekt» um 10:30 Uhr in die Luft, drehte eine Schlaufe und landete auf der anderen Seite des umzäunten Grundstückes.

Wie versprochen heute mehr zu den Erlebnissen auf dem Autofriedhof. Ein Objekt, ein quietschgelber Fiat 500, sollte im hinteren Teil des Grundstückes platziert werden, wo leider kein Weg hinführt. Auch mit dem Helikopter konnte das Vehikel nicht in Stellung gebracht werden, weil über dem Ort die Bäume zu dicht stehen. Die Lösung bestand darin, dass ein 18 Meter langer Holzsteg, auf knapp 2 Meter Höhe über die Umzäunung auf das benachbarte Grundstück gebauten wurde. Das Fahrzeug wurde dann mit Hilfe eines Helikopters darauf abgesetzt. Mit Hilfe von zwei Handgabel-Hubwagen wurde dann der schnuckelige Fiat, der leider nicht mehr selber rollen konnte, an seinen Platz bugsiert.

Da dies natürlich sehr spektakulär aussieht war natürlich auch das Schweizer Fernsehen vor Ort. Ausgestrahlt wird dies, zusammen mit dem Porträt anderer Künstler und ihrer Arbeiten, am nächsten Mittwoch, 14. Mai ’08 in «Kulturplatz» auf SF 1.

Hier ein paar Bilder des Fiat’s und seinem Flug.

:: SF Kulturplatz

:: Historischer Autofriedhof

:: Das Projekt (pdf)

A large screen opens when "Thumbnail image" is clicked.

＜Use painting materials＞
「Drawing ink」

Copyright（C）T-KONI . All Rights Reserved.

------------------------------------

＜Free material＞ It is possible to use it free of charge.
T-KONI`s"Paper book jacket design"
It is possible to use it free of charge.
「Download site of "Paper book jacket"」
「How to make "Paper book jacket"」

A large screen opens when "Thumbnail image" is clicked.

＜Use painting materials＞
「Photoshop」

Copyright（C）T-KONI . All Rights Reserved.

------------------------------------

＜Free material＞ It is possible to use it free of charge.
T-KONI`s"Paper book jacket design"
It is possible to use it free of charge.
「Download site of "Paper book jacket"」
「How to make "Paper book jacket"」

REI has a tiny parking lot (like most places in the city) and there was a line to park with two employees directing traffic this afternoon. Wow.

Speaking of REI, they didn't have the color Keen's I wanted (only had bright blue and bright red) in store so I'm going to get some through their website. It was nice to try them on in store to make sure of the size I wanted. Wohoo for a 20% off coupon. However, they are on backorder so who knows how long I'll have to wait for them... :(

Igen har realiteterne overhalet de mange løgne og manipulationer, som Københavns borgerrepræsentation har fyldt NV-borgerne og pressen med.

Politiet holder sig i forvejen på afstand af indvandrermiljøet på Nørrebro, så jeg havde svært ved at forestille mig, at det modsatte skulle gælde overfor det kommende ungdomshus på Dortheavej, Købehavn NV - hvilket det så heller ikke er.

DPT officers get a bad rap. Everyone seems to despise them, yet they are a crucial element necessary to help all of us to effectively share our City streets.

Here are a few of the ways they make our lives better:

• Parking meter enforcement: You think it's hard enough to find parking now? Without meter enforcement you would never be able find a place to park in the City's high demand commercial corridors.
• Neighborhood permit enforcement: If you work out of town, where do you park your car after work? In your neighborhood. Without neighborhood permitting you would never find a space. Enforcement is key.
• Transit revenue: Have you ever taken a bus in the City? A great deal of revenue for our public transit system comes from DPT parking fines. This is good.
• Curbed wheels: It's not just a joke to squeeze money from you, parked cars without curbed wheels can and do injure people.
• Sidewalk blocking: Nobody wants to live in a city where anyone can park their car anywhere they please. Blocking sidewalks is rude to most pedestrians and a major challenge for the mobility impaired.

Frankly, most complaints about DPT tickets include silly disclaimers, such as, "I just double parked for just a second... I didn't feed the meter, but I was just going in for a coffee... I know there was street cleaning, but..." We receive significantly below market cost parking on our City streets. The least people can do is follow simple rules to share our limited parking resources.

So, dear reader, please shake the hand of the next DPT officer you see and say, "Thank you."

My story, "Ice Queen" is one of the twelve stories in this anthology and has received a favorable review. The cover if well designed. Norilana seems to be a fairly new publisher, at least to the speculatitve genre, but they're doing some nice looking books, both anthologies and novels. I'm looking forward to receiving my copy.

A large screen opens when "Thumbnail image" is clicked.

＜Use painting materials＞
「Color ink・Transparent watercolor」

Copyright（C）T-KONI . All Rights Reserved.

------------------------------------

＜Free material＞ It is possible to use it free of charge.
T-KONI`s"Paper book jacket design"
It is possible to use it free of charge.
「Download site of "Paper book jacket"」
「How to make "Paper book jacket"」

The conceit of Neal Stephenson's keynote address was to imagine what a xeno-ethnologist would make of our culture, and his conclusion was: it no longer makes sense to talk about "mainstream" versus "genre". He described this split, between acceptable culture and a number of debased genres, as the "standard model", and argued that it may have been accurate half a century or more ago, but was no longer relevant. However, he also defined his terms very carefully: not only did he specify that he was talking about speculative fiction rather than science fiction, he made it clear that he was using the widest possible definition of speculative fiction, to include, for example, "new historical fiction" like 300 (and presumably also The Baroque Cycle). He used "mundane" to describe all non-sf.

Sf, he argued, is unique among genres in that it has grown but remained separate. Westerns largely died (contemporary examples are all exceptional in some way, not part of a living genre; romance has become ubiquitous in film; crime has become a dominant narrative form on tv. Sf has become too common and too successful to be realistically described as a genre -- hence his very broad definition of the term -- but has not been absorbed in the way that romance and crime have. It remains a separate stream in our culture.

A xeno-ethnologist, he suggested, would see a "bifurcated culture", with speculative on one side and mundane on the other. Evidence for this bifurcation: the redefinition of bestseller lists in, eg, the New York Times, to include only the types of books that the compilers of bestseller lists think should be on there (eg relegating Potter to YA); and the careers of actors such as Sigourney Weaver and Hugo Weaving, who have respectable success as actors but disproportionate fame among speculative audience relative to mundane audiences. He proposed that the unifying factor among actors achieving this sort of success was their ability to "project intelligence"; that intelligence (practical or intellectual or some other kind) was the key to identifying these characters. At this point it became clear that better terms for the split he was trying to describe would be between geeky and not, rather than speculative than not. His attempt to explain that split was, I thought, actually quite sophisticated. He argued that, in the everyday world, intelligence is not exceptional -- though it comes in many forms -- but that a lot of mundane fiction does not actually reflect this. In a complex world, the split is between art that encourages vegging out and that which encourages geeking out, and the latter is the stuff that has become the speculative stream of our culture. (Remember how broad his definition of speculative is: I strongly suspect he would attempt to claim, say, HBO shows, and certainly something like The West Wing.) The satisfaction of sf, he argued, was that its characters are not dumb, ie they act like we think real people would. (I leave you to decide how much "real people" is being defined as "people like Neal Stephenson", although he was at pains, as I said, to point out that there are many kinds of intelligence.) He wrapped up with some rather strawman and largely unproductive attacks on academia as a factor behind this split, suggesting that the post-structuralist, post-modern principles of English teaching breed a sort of lack of confidence in writing about anything other than subjective personal experience.

There's further discussion of Stephenson's talk here and (second-hand) here.

Andy Sawyer's presentation on the overlap between science fiction and other genres was, I hope he will not be offended by me saying, more aimed at the Gresham regulars than at the fans. It was a galloping survey of the various attempts to define sf, from Aldiss to Suvin and others, with the underlying argument that sf is never a pure genre, that it is always part something else. (Citing Paul Kincaid's family-resemblance approach from "On the Origins of Science Fiction" as part support.) Useful points made: classification is always a form of ideological argument; and "science fiction" can sometimes be considered as a verb, something that happens in texts when certain elements are introduced. He also proposed a starting point for genre of 1827 (ie a century before Gernsback) on the grounds of a novel by Jane Webb called The Mummy! which responded directly to Mary Shelley's The Last Man. He also pointed out that magazines for most other kinds of category fiction existed before Amazing, and suggested that perhaps this was a mark of the limitations of sf as a category, and that it might more usefully be thought of as a way of thinking.

John Clute talked about Horror motifs in science fiction, via a detailed reading of the dystopian novel City of Endless Night by Milo Hastings (1919). He started from the idea that science fiction (or "the argued fantastic") and horror are largely opposed: "rationalising horror [i.e. what sf does] is to tolerate it". Vampires explained can be scary, but not horrific. What, then, he asked, can survive of horror in an sf setting? Another way of framing the question is to ask what genres can let us see (as long as, he said, we remember that they are tools for seeing but not the thing seen itself). Horror, he suggested, is a way of wrestling with amnesia, and in particular can be a way of wrestling with the amnesia of society: it is about forcing us to remember or to recognise. (Building on a distinction he's talked about before.) This sort of horror can be seen in dystopias, in "Hitler Wins" stories, in apocalypse stories and -- he suggested -- in a lot of near-future science fiction written after 2000. Examples given: The Carhullan Army by Sarah Hall; HARM by Brian Aldiss; The Luminous Depths by David Herter; Against the Day by Thomas Pynchon; The Book of Dave by Will Self; Pattern Recognition by William Gibson; The Road by Cormac McCarthy; and Super-Cannes by JG Ballard. One notable thing about this list: only two of its number have been published as genre. He also described this cluster as "cenotaph fiction" (a description, incidentally, I suspect could be applied to Mary Doria Russell's latest novel, which I am currently reading).

Next up was Martin Willis, talking about Science fiction in the nineteenth century. I think this presentation was probably not as bad as it seemed at the time, but was not helped by the structure: the whole first half was generalities about the period and about what "the critics" say about it, which looked particularly bad coming immediately after Clute's close reading, and such that it sounded like he was arguing against a straw man even if it wasn't entirely. I think, actually, a lot of what he said was pushing hard at an open door. His main argument, for example, was that sf critics do not pay enough attention to nineteenth-century science fiction (it didn't help his case that, when he did get around to talking about examples, he included Poe and Shelley; although in talking about, eg, mesmerism as a science in sf he made me think again about Scarlett Thomas' The End of Mr Y as an heir to this tradition). Separately, he argued that critics do not pay enough attention to the way that science functions in science fiction (something I am very sympathetic to, and indeed something I liked about Joanna Russ' reviews as collected in The Country You Have Never Seen); and he also argued that too often science in science fiction is the work of individuals, not recognised as a social enterprise, or "a vibrant set of political and social cultures" (another idea I'm sympathetic to).

Last but not least was Roger Luckhurst, talking about Modern British Science Fiction, and he very nearly got through the whole talk without mentioning a contemporary science fiction novel by a British writer. Instead he talked about three different implications of modern: modernity, meaning a philosophically and scientifically enlightened society as we have had for the past few hundred years (in theory); modernisation, meaning the technological and ecological consequences of the industrial revolution and urbanisation; and modernism, meaning the literary movement at the start of the twentieth century. Sf, he argued (and I gather here that he was paraphrasing his own book), is a literature of modernity and modernisation but has an ambivalent relationship, at best, with modernism. I have to say that I enjoy Luckhurst's approach -- he always brings in a lot of context, in the form of biographical and historical information -- even when I don't agree with it. When he did get to contemporary sf, he came back to the idea of a "post-genre fantastic" (which, weirdly, he first attributed to "a science fiction critic", only later naming the source as Gary Wolfe), and pointed to writers such as Chabon and Lethem (not British, note) as moving between and across genres. His British exemplar text was Justina Robson's Keeping it Real, and to be fair he made it sound wonderful, talking of the Quantum Bomb as a generic bomb, and of the way in which the story literally makes the logics of sf and fantasy and horror inseparable; if I hadn't read the book and didn't know that structurally it's a complete mess, I would certainly be rushing out to buy a copy. He offered two reasons for why this increasing free-ness across genres might be happening: one, that there has been a shift in our understanding of what counts as "culture" (the very shift, in fact, that Stephenson was objecting to, although Luckhurst said he doesn't care for the term "post-modern"); and two, our relationship to science and technology is changing; we no longer have even the illusion that science can be held separate from society.

I should also note that the symposium ended with a panel discussion, which was mostly not very edifying, although the all-male nature of the faculty was challenged (the response was to acknowledge that yes, in this day and age the panel was not a representative sample of people who research sf); and one woman asked "what it would take for there to be a strong female character in sf that men could identify with"; Farah Mendlesohn provided some data from her survey of children's reading habits -- and therefore changing audience demographics -- as a partial answer, and Caroline Mullan pointed out that the answer could just be Buffy. Then there was a drinks reception, and a dinner, both of which were filled with good company and conversation; and now I have to go to work.