Młoda skrzydłowa "biało-czerwonych" i poznańskich akademiczek pomimo bardzo dobrego występu (17 punktów, 4 zbiórki, 1 asysta, wysoki procent rzutów z gry), bardzo krytycznie oceniła występ swój i koleżanek w ostatnim spotkaniu fazy grupowej turnieju rozgrywanego w Tarnowie Podgórnym. - Mecz bardzo kiepski. Zgrałyśmy bardzo źle. Za dużo indywidualnie, mało było zespołowej gry, sporo strat, sporo błędów. W drugiej połowie było już nieco lepiej, ale niewiele. Tym bardziej cieszy to zwycięstwo. Odniesione w nie najlepszym stylu, ale jednak zwycięstwo - tłumaczyła zawodniczka. - W przerwie trenerki bardzo nas motywowały. Przyniosło to skutek na krótko, bo była nerwowa końcówka, ale ostatecznie wszystko dobrze się skończyło. Jesteśmy dalej w turnieju i gramy nadal o awans o szczebel wyżej - dodała skrzydłowa INEI AZS Poznań.

W ćwierćfinale turnieju Polki spotkają się z reprezentacją Rumunii. - Rumunki są bardzo silne, dobrze zbierają piłki z tablic. Mają bardzo wyrównany skład. Będzie nam bardzo ciężko, ale wyjdziemy i zrobimy wszystko, by wygrać. Naszym celem jest przecież awans do dywizji A - analizuje i przypomina Skobel.

Łukasz Klin

źródło: www.azs.poznan.pl

Spotkanie to z trybun oglądał prawie cały zespół INEA AZS Poznań.
W piątek Polska zmierzy się w półfinale z reprezentacją Rumunii o godzinie 15.30.

Liczba mieszkańców: ok. 330 tys.
Powierzchnia: 46,4 km²

Po przeciwnej stronie blvd Carpaţi stoi reprezentacyjny budynek chińskiego konsulatu. Podążając promenadą w kierunku wschodnim, dochodzi się do popiersia Michała Eminescu z 1934 r., wyrzeźbionego przez lokalnego artystę Oskara Hana. Wielki rumuński poeta spogląda w morze zgodnie z życzeniem, które wyraził w jednym ze swoich wierszy.

Nieopodal, przy wielkim białym budynku marynarki wojennej wznosi się smukła niewysoka Farul Genovez (latarnia genueńska), prawdopodobnie z XIII w. Niewykluczone jednak, że postawili ją dopiero w 1860 r. Anglicy podczas budowy portu w Konstancy (na pewno z tego okresu pochodzi oszklona nadbudowa). Nie ulega wątpliwości, że przedstawiająca okręt płaskorzeźba nad wejściem (być może znaleziona gdzieś i wkomponowana w budowlę przez Brytyjczyków) powstała w średniowiecznej Genui.

Cerkiew książęca należy do najstarszych budowli sakralnych w kraju, a katedra, gdzie spoczywa pierwszy rumuński król Karol I, jest jedną z najbardziej reprezentacyjnych rumuńskich świątyń.

W dokumencie lokacyjnym zakonu joannitów z 1247 r. jest mowa o księstewku rządzonym przez kniazia Senesława. W 1359 r. hospodar Nicolae Alexandru (1352–1364) wybrał Curtea de Argeş na siedzibę niedawno utworzonej metropolii wołoskiej. Miejscowość położona na skrzyżowaniu ważnych szlaków handlowych szybko rozwinęła się zarówno pod względem gospodarczym, jak i politycznym. Z tego czasu pochodzą liczne monety znalezione przez archeologów w Curtea de Argeş i okolicach.

Z miasteczkiem wiąże się wiele postaci ważnych w rumuńskiej historii. Rezydowali tu hospodarowie: Basarab I, Vlaicu Voda, Dan I i Mircza Stary (za którego miasto przeżyło największy rozkwit). Następca tego ostatniego, Michał I (1418–1420), przeniósł stolicę do Târgovişte, wskutek czego Curtea powoli zaczęła podupadać. Kolejny cios zadał hospodar Neagoe Basarab (1512–1521), który przeniósł do Târgovişte również siedzibę prawosławnego metropolity. Na znak szacunku dla dawnej stolicy Wołochów władca ufundował w Curtei wspaniałą cerkiew, którą obdarzył licznymi przywilejami i kosztownymi podarkami.

Po raz kolejny Curtea de Argeş pojawiła się na kartach historii dzięki Michałowi Walecznemu, którego wojska poniosły klęskę w listopadzie 1600 r. w związku z interwencją Polaków dowodzonych przez Jana Zamoyskiego. W 1611 r. na Wołoszczyznę wkroczył siedmiogrodzki książę Gabriel Batory, pustosząc okolicę wraz z Târgovişte i Curtea de Argeş, ale szybko został pokonany przez hospodara Radu Šerbana w okolicach Braszowa. Mimo odbudowy, Curtea nie podniosła się z upadku i do dziś pozostaje prowincjonalnym miasteczkiem.

Główną ulicą jest przelotowy, biegnący z północy na południe blvd Basarabilor. Centrum stanowi skrzyżowanie str. Negru Voda z str. Traian, odchodzącą w kierunku zachodnim oraz plac (150 m dalej na północ), przy którym stoi charakterystyczny pomnik Basaraba I (w tym miejscu blvd Basarabilor przechodzi w str. Negru Voda). Najciekawszy zabytek Curtea de Argeş – monastyr Curtea de Argeş – jest oddalony od placu około 1,5 km na północ.

We wsiach wciąż widać tradycyjne stroje, a ponadto niemal każda wioska ma charakterystyczne dla siebie, noszone tylko przez mężczyzn nakrycia głowy. Maramuresz słynie z licznych festiwali folklorystycznych.

Hospodarstwo Mołdawskie nigdy nie było silnym państwem, zawsze musiało liczyć się z interwencją - dyplomatyczną czy zbrojną - mocniejszych sąsiadów. W XV i XVI w. ani Turcja, ani Polska nie pozwalały tutejszym władcom na wznoszenie twierdz i obwarowanych zamków. Dlatego książęta mołdawscy w pobliżu swoich siedzib oraz w ważnych punktach strategicznych budowali umocnione klasztory. Otaczano je potężnymi murami obronnymi i w razie potrzeby obsadzano załogą wojskową. W obliczu najazdu okoliczni mieszkańcy zamykali się wewnątrz i przygotowywali do oblężenia.

Cerkiewki były małe, wierni - nie mieszcząc się w środku - stali na zewnątrz, pod obszernymi okapami gontowych dachów. Właśnie dla niepiśmiennych chłopów i żołnierzy, często nierozumiejących nawet liturgii w języku staro-cerkiewno-słowiańskim, zewnętrzne ściany cerkwi pokrywano malowidłami przedstawiającymi sceny biblijne, układające się w swoiste historyjki obrazkowe. W Jassach powstała nawet szkoła malarzy religijnych, którzy w swej twórczości wykorzystywali motywy ludowe. Najbardziej w tych ogromnych kompozycjach zaskakuje realizm, z jakim przedstawiono postacie w typowych dla tych stron ubraniach (negatywne charaktery i diabły ukazywano zwykle w strojach tureckich), niejednokrotnie z narzędziami przypominającymi te, które do dziś przetrwały w wiejskich zakątkach Bukowiny. Tłem dla religijnych scenek malarze czynili lesiste, pagórkowate krajobrazy, czyli po prostu Bukowinę.

Każdy zespół klasztorny utrzymany był w innym kolorze: Voronet w błękicie, Humor w różu indyjskim, Moldovita w spatynowanej czerwieni, Suczewica w zieleni, a Arbore w zieleni malachitowej. Ciekawy jest fakt, że w miarę upływu lat malowidła nie spłowiały, jak można by się tego spodziewać - tylko niektóre freski poddały się deszczom i wiatrom. Tajemnica sporządzania farb pozostaje nie wyjaśniona do dziś, Włochy zaś - ojczyzna fresku - mogą Mołdawii jedynie pozazdrościć trwałości cerkiewnych malowideł ściennych.

Polaków zapewne zainteresuje drobny szczegół na niektórych freskach wewnątrz świątyń. Otóż gdy w środku cerkwi stanie się tyłem do ikonostasu, po lewej stronie drzwi widać malowidło przedstawiające fundatorów danego obiektu sakralnego. Nieraz wśród namalowanych osób można "odkryć" postać w stroju typowo polskim - świadectwo kontaktów i silnych związków polsko-mołdawskich z tamtego okresu.

Droga do jaskiń jest dosyć dobrze oznaczona, po części asfaltowa, a po części bita i polna, ale powolna jazda nie powinna grozić urwaniem zawieszenia. Warto wziąć ze sobą latarkę, ponieważ jaskinia Meziad nie jest oświetlona. Jaskinia Niedźwiedzia to jedna z nielicznych grot w Rumunii oświetlonych światłem elektrycznym.

Do położonej na wyżynie Padurea Craiului (Królewski Las) jaskini Meziad (Peştera Meziad; do wyboru dwie trasy zwiedzania z przewodnikiem) prowadzi od schroniska Meziad droga, przechodząca w wąwóz z niewielkim strumykiem.

Odkryta w 1859 r. jaskinia ma 4750 m długości. Otwór wejściowy, z którego wypływa rzeczka, ma wysokość prawie 25 m. Zaraz po wejściu turysta staje w ogromnej sali o długości prawie 80 m, z trzema poziomami – przewodnik prowadzi przez główny, środkowy. Jaskinię można także zwiedzać samodzielnie, ale należy uważać na niebezpieczne uskoki i śliskie podłoże. Interesujące nacieki da się dostrzec już w sali wejściowej, ale wraz z zagłębianiem się w mroczne czeluście stają się one coraz bardziej malownicze. Bardzo często turyści natykają się na nietoperze.

Poza sezonem jaskinia zazwyczaj bywa zamknięta (o klucz do bramki należy pytać w schronisku).

W czerwcu 1941 miał miejsce pogrom w Jassach.

Pierwsze wzmianki o mieście pochodzą z roku 1459, status stolicy kraju Bukareszt uzyskał w 1862. Przez XIX i XX wiek przeszło wiele zmian i stało się centrum kulturalnym i medialnym Rumunii. Eklektyczna architektura, która stanowi mieszankę zabudowy historycznej, socrealistycznej oraz nowoczesnej odzwierciedla historię miasta. W okresie międzywojennym Bukareszt uzyskał przydomek Małego Paryża (Micul Paris). Duża część śródmieścia została zniszczona podczas działań wojennych, trzęsień ziemi oraz wprowadzania w życie programu systematyzującego Nicolae Ceauşescu. Obecnie miasto przeżywa rozwój ekonomiczny i gospodarczy.

Wg spisu ludności z roku 2007, Bukareszt liczy 1 930 390 mieszkańców w obrębie granic miasta. Około 2 mln mieszkańców mieszka w miejskiej aglomeracji. Pod względem ekonomicznym miasto oferuje potencjalnym inwestorom najwięcej w Rumunii. Jest również jednym z największych w Europie Południowej centrów przemysłowych i węzłów komunikacyjnych. Jako najważniejsze rumuńskie miasto, Bukareszt posiada również dużo uczelni wyższych.

Pod względem administracyjnym, miasto ma status wydzielonego z okręgu (Municipiul Bucureşti). Jest również siedzibą władz administracyjnych okręgu Ilfov. Samo dzieli się na sześć sektorów.

Rumuńskie śniadanie niewiele się różni od polskiego – jada się sery, wędliny, jajka, parówki, miód, dżem, a popija mlekiem, kakao lub kawą. Jedynym egzotycznym elementem jest pyszny solony jogurt pochodzący z Turcji.

Obiad zaczyna się od przystawek, na które składają się paszteciki z cebulą, kapustą, dynią i owczym serem (bryndzą), jaja faszerowane oraz sałatki z bakłażana, ogórków, pomidorów, papryki itp. Pierwszym daniem jest zupa (ciorba), kulinarna pamiątka po tureckim panowaniu. W mięsno-warzywnym wywarze oprócz posiekanych warzyw pływają kawałki mięsa lub ryby. W osobnej miseczce podaje się kwaśną śmietanę. Można też zamówić ciorbę z ryżem lub makaronem, a nawet lanymi kluskami. Do rumuńskich specjałów należą ciorba de perisoare (ostra zupa z kawałkami mięsa i jarzynami), ciorba de burta (flaczki zabielane), ghiveciu (giuwecz, rodzaj gulaszu z jarzynami), tocana (gulasz z cebuli i mięsa), ciorba de legume (zupa jarzynowa gotowana zwykle na wywarze mięsnym). Na honorowym miejscu w restauracyjnym menu figuruje z reguły ciorba de burta, drugie miejsce zajmuje ciorba de perişoare z małymi pulpetami mięsnymi, przeważnie z wieprzowiny. Równie popularna jest ciorba vacata z kawałkami cielęciny.

Drugie danie to głównie potrawy mięsne, zwykle przyrządzane ruszcie (gratar), choć zdarzają się też smażone i gotowane. W restauracjach i barach podaje się mititei lub mici (wymawiane "miczi" - pulpeciki z rusztu, formowane z mielonego mięsa w kształt krótkich kiełbasek, z dodatkiem ostrych przypraw i czosnku). Inne popularne dania to muschi de vaca/porc/miel (kotlet wołowy/cielęcy/jagnięcy), piept de pui (pierś kurczaka), cabanos prajit (kiełbasa smażona) i cascaval pane (panierowany smażony ser). Warto zapamiętać kilka rumuńskich słów określających sposób przyrządzania potraw: z rusztu (la gratar), smażony (prajit), gotowany (fiert), pieczony na rożnie (la frigare). Niemal wszystkie potrawy podaje się z ziemniakami (cartofi), frytkami (cartofi prajiti) lub ryżem (orez).

Raczej trudno jest wytropić w restauracjach tradycyjne przysmaki rumuńskiej kuchni, ale naprawdę warto poszukać ich i uraczyć się nadziewaną papryką (ardei umpluti), małymi gołąbkami z mięsa i ryżu, zawijanymi w liście kapusty albo winorośli (sarmale), czy panierowanym móżdżkiem z szynką (creier pane cu sunca). Mamaliga (mamałyga) to kasza kukurydziana w postaci kleiku, podawana w połączeniu z serem, mlekiem, śmietanką itp.

Jako dodatki do mięs jada się ziemniaki, najczęściej smażone na patelni, purée albo frytki. Można też zamówić ryż lub makaron oraz sławetną mamałygę (mamaliga) – papkę z kaszy kukurydzianej jadaną na ciepło z mlekiem, śmietaną, jajami i serem, na słodko lub słono. Nieodłącznym towarzyszem rumuńskiego obiadu jest chleb, przeważnie biały, niekiedy smarowany pasztetem z gęsi.

Duży wpływ włoskiej kuchni przejawia się w popularnych w Rumunii daniach z makaronu, wśród których króluje klasyczne spaghetti. Amatorzy pizzy nie będą mieli powodów do narzekań – pikantne placki serwują nie tylko niezliczone pizzerie, ale również niemal wszystkie restauracje.

Na deser jada się lody i przeróżne ciasta. Zakończeniem posiłku bywają też omlety (omleta lub clatite) z marmoladą, serem owczym lub serwatką, ryż na mleku, a wreszcie typowa turecka baklava, czyli ciasto francuskie lub strudlowe przekładane migdałami oraz orzechami i polewane gęstym syropem.

Ze słodkości najczęściej zamówić można placinta (półokrągłe ciasteczka), prajituri cu brinza (serowe ciasteczka), clatite (naleśniki) oraz cozonac (słodka bułka). Ciastka w cukierniach przeważnie są bardzo słodkie.

Trudno ukryć, że choć pieśń napisali i jako pierwsi wykonali artyści z Mołdawii (a rozpromowali, jak zwykle, Amerykanie), to dopiero Polacy nadali jej prawdziwie artystyczny wymiar. To w końcu nad Wisłą powstała pierwsza operowa (tudzież również barokowa) wersja nieśmiertelnego "Numa numa":

Także naszym rodakom zawdzięcza O-Zone pierwszy chrześcijański cover swego szlagieru, który podbija właśnie listę przebojów na Wykopie:

Ech, czekam teraz na pielgrzymkową wersję "Sympathy For The Devil" Stonesów.

Between December 28 and January 18, the main bus lines in Warszawa will have the following quotes on posters outside the busses.

Pope John Paul II: Romania is the garden of the Holy Mother Mary

Marshal Józef Piłsudski: The Polish-Romanian alliance must last

Poet Julian Tuwim: If it comes down to alliances, lets have them with the Romanians

Poet Kazimiera Illakowiczówna: The Romanian nation has been for us like a brother

Via Cătă - Romanian newspaper article in Cotidianul

* In Polish here or Romanian here

[dailymotion id=57FLPFWzqRq0A43s8]

Schyłkowe lata komunizmu w Rumunii. Ponurzy ludzie, nieoświetlone, opustoszałe, zimowe ulice, szarość i wszechobecna brzydota. Nic, co dawałoby choć odrobinę nadziei na zmianę, na lepsze, kolorowe, bardziej radosne życie. W takich realiach żyją i studiują przyjaciółki Otilia i Găbiţă, dla których, mimo wszystko, życie ma jeszcze posmak przygody i oczekiwania na spełnienie marzeń. Do czasu jednak, kiedy Găbiţă dowiaduje się, że jest w ciąży. Boi się zostać samotną matką, obawia się reakcji rodziców i otoczenia, nie chce rzucić studiów. Aborcja byłaby jakimś wyjściem z sytuacji, jest jednak nielegalna; poddanie się zabiegowi to już nie tylko dylemat moralny, ale również swoiste „droczenie się” z władzą, totalitaryzmem. Otylia pomaga swojej przyjaciółce w załatwieniu wszystkich formalności, rezerwuje pokoik w tanim hotelu, umawia spotkanie z tajemniczym Panem Bebe, podtrzymuje na duchu i wspiera. Obie dziewczyny razem przechodzą przez doświadczenie, po którym nic już nie będzie takie samo. Mungiu cofnął się w lata 80. poprzedniego wieku, do Rumunii pod rządami Ceaucescu. Opowiedział o studentce, która postanowiła poddać się aborcji, w tamtych latach w Rumunii nielegalnej. I o drugiej dziewczynie - przyjaciółce pomagającej jej zaaranżować spotkanie z lekarzem i zabieg. Mungiu pokazał upokorzenia dwóch kobiet, ale w tle jest też totalitaryzm i tamten czas - smutnych, szarych ludzi na ulicy, ordynarnych recepcjonistek w hotelu, strachu, ingerencji państwa w prywatne życie obywateli. Znakomity obraz. Prosty i wstrząsający.

Barbara Hollender, „Rzeczpospolita”

Zastanawiałem się dlaczego taki film nie powstał w Polsce - w końcu u nas temat aborcji - jest dyżurnym tematem nie mających pomysłów na swoją karierę polityków, który porywa zawsze bandę dewocyjnych oszołomów i kler (ostatni raz w tym roku - dzięki temu pozbyliśmy się szczęśliwie z parlamentu Marka Jurka, Artura Zawiszę i paru innych dewotów). Wydawałoby się, że prosto było by skręcić jakąś fabułkę na ten temat w Polsce, która odniosłaby sukces. A tu ani polskiego filmu, ani udanej frekwencji w kinach na rumuńskim flimie. Dlaczego? Może dlatego, że to jest prosty w środkach wyrazu, brutalny film, nie oderwany od rzeczywistości. Tzn. nie pojawiają się w nim żadne mistyczne obrazy które tak kocha nasze kino (np. totalnie spieprzony w ten sposób komornik Feliksa Falka - póki komornik (Chyra) nie zaczął mieć różnych widzeń i objawień, był to całkiem niezły film), bohaterki nie odkrywają nagle jakiegoś elementu nadprzyrodzonego w tym co zrobiły, tylko smutno, zimną rzeczywistość upokarzającej sytuacji w której się znalazły. Nie mogło być inaczej w Rumunii w której przez 23 lata czasu obowiązywania zakazu aborcji dla kobiet poniżej 40 roku życia urodziło się przeszło 2.000.000 niechcianych dzieci, umarło najmniej 10.000 kobiet, ofiar przeprowadzanych potajemnie aborcji (ciekawe jak ta statystyka wygląda obecnie w Polsce? W końcu mamy obecnie bardziej restrykcyjną ustawę aborcyjną, która na pewno nie jest żadnym kompromisem, niż Rumuni 20 lat temu). Film Cristian Mungiu nie jest głosem pochwalającym aborcję, ale jest totalną krytyką państwa wścibiającego nos w każdy przejaw prywatnego życia swoich obywateli.

Ion Zupcu

Znalazłem ciekawe info, które tutaj zacytuję, bo mnie dodatkowo zachęciło do spędzenia większości czasu właśnie na Węgrzech (trochę mam opory, żeby jechać tylko i wyłącznie na Węgry, ale moja dziewczyna się uparła, że chce tam właśnie i koniec, plus tupnięcie nóżką).

Pod koniec czerwca wyjechałem do pracy na farmę owoców miękkich w Anglii. Miałem z powodów finansowych odpuścić sobie w tym roku wyprawę rowerową. Przedsięwzięcie zarobku okazało się jednak totalnym niewypałem i już po miesiącu wróciłem do Polski.. Pojawiła się szansa na krótką wycieczkę o bardzo ograniczonym budżecie. W tej sytuacji Węgry były oczywistym wyborem: są blisko, jest tam tanio, mają świetną infrastrukturę turystyczną, wysoką kulturę kierowców oraz szybki asfalt. Ponadto oczywiście piękne krajobrazy, wspaniałe zabytki, ciekawą kuchnię czy oryginalny język. Między Polską a Węgrami natomiast Słowacja, której też należy się zainteresowanie

Z drugiej strony kusi mnie coraz mocniej Rumunia. Kolesie piszą tak:

Dlaczego wybraliśmy Rumunię? Główne powody są dwa. Po pierwsze większość terenów Rumunii jest krajem jeszcze nie odkrytym i nie zagospodarowanym dla turystów. Regiony są te więc niezywkłe – takie jak 50 czy 100 lat temu. Jazda przez takie tereny jest dla nas czymś zupełnie innym, innym niż to co możemy spotkać w Polsce czy w krajach europy zachodniej.

A mnie właśnie pociągają takie niezamieszkałe a przede wszystkim niezabudowane i nie zniszczone dziewicze tereny, których najwięcej się ostało w Europie wschodniej (50 lat komuny wyrządziło wiele szkód, również ekologicznych, ale to co z przyrodą robi zachód przechodzi ludzkie pojęcie).

W całym tym oczekiwaniu na przyszłe wakacje jest to, że 3 tygodnie to w sumie sporo czasu i sporo można zwiedzić. A jednocześnie i tak wiem, że będzie za krótko. Cały czas głowę zaprząta mi ta myśl, że w końcu trzeba będzie wrócić.

Sigişoara też ładne miasto. Mieliśmy pecha i pokoju nie znaleźliśmy. Powód? Trafiliśmy na festiwal. Na szczęście udało nam się znaleźć miejsce w hotelu BinderBubi. Choć i tu były problemy- większość pokoi była zajęta z powodu urządzanego tam ślubu.
Wychodzę z założenia, że jeżeli UNESCO coś wpisze na swoją listę to jest to raczej warte obejrzenia. Nie myliłam się, przynajmniej tym razem. Sigişoara jest naprawdę ładnym miastem.

Poniżej: Pewna uliczka... Jak na festiwal była pusta. ;)

A tak ogólnie...
-Co Rumuni i Polacy mają wspólnego(moim zdaniem)?
Chyba zamiłowanie do budowania kościołów. Ba i tu i tu jest ich raczej sporo. Zastanawia mnie tylko jedno... "Zwykłe" krzyże na kościołach, choć w przewodniku pisze, że około 85% Rumunów deklaruje się jako prawosławni...
Tak czy siak widok ich kościołów jakoś lepiej znosiłam.
-Rumuni mają drogi... Lepsze. I to za mało powiedziane. Brak kolein itp.- nie to co w Polsce...
Co prawda tyczy się to tylko głównych dróg, inne to zwykle piaszczyste drogi bardziej pod wóz niźli samochód.
-Rumunki też całkiem ładne. ;)
-Temperaturę jakoś znosiłam choć w godzinach popołudniowych wynosiła "zaledwie" około 37 stopni.
Żałuję tylko, że nie założyłam się z rodzicami, że prawdziwy Rumun niemal nie różni się od Polaka. (Bo ci co handlują w Polsce to rumuńscy Cyganie a nie Rumuni). I o to, że Polak w Rumunii to rzadki widok.

Szkoda tylko, że... Tak krótko, bo zaledwie cztery dni. W tym jeden praktycznie zmarnowany, a większość i tak spędzona w drodze. Tylko jeden przeznaczony na zwiedzanie miasta. Jak dla mnie- za krótko.
Cóż, po przekraczaniu granicy (w stronę Węgier) czułam żal. I, w zasadzie, niechęć do Polski. Jednak tam podobało mi się bardziej. I coś sobie obiecałam- Kiedyś pojadę tam z powrotem.

Do przeczytania.