Na tej właśnie chęci stworzenia self-image'u bazuje popularność portali typu "myspace", "fotka.pl" czy innych tam weblogów. Wirus autokreacji dopadł także naszą starą, dobrą naszą-klasę. Może właśnie powinnam napisać inaczej- na owym portalu "lansik" nabiera nowej głębi, gdyż przekrój wiekowy użytkowników jest bardzo szeroki. O ile portale społecznościowe typu "grono" są odwiedzane głównie przez młode osoby, o tyle nasza-klasa staje się także dla osób w wieku mniej i bardziej średnim okazją do pochwalenia się wczasami w Grecji, wnukiem czy wyremontowanym domem. Szczególnie sprzyja temu funkcja powiadomień- dzięki niej mamy pewność, że mało kto przegapi aktualizację naszej galerii.

Każda grupa wiekowa chwali się czymś innym. Zauważyłam ostatnio wśród osób w wieku ok. 17-23 tendencję do "chwalenia się" cudzymi dziećmi. "To ja i córka siostry", "To ja i moja chrześnica", "To ja i syn sąsiadów". Biedne noworodki, a może jeszcze biedniejsi ich rodzice- zdjęcie niewinne, ale cel już bardziej diabelski: Jeśli zobaczę w "niedawno dodanych zdjęciach" dawno niewidzianą znajomą z noworodkiem na rękach, na pewno przejrzę jej galerię, bo będzie mnie gryzła ciekawość, czy to jej pociecha, czy może nie. Nie widzę innej możliwej przyczyny fotografowania się z cudzymi dziećmi- może mam małą wyobraźnię, a może zbyt sarkastyczne podejście do społeczeństwa.

Często też widuję zdjęcia znajomych należące do ich portfolio. Im dziewczyna w podstawówce była mniej lubiana i brzydsza, tym odważniejsze zdjęcia wrzuca do internetu. Oczywiście, każda fotka przedstawiająca dziewczynę w bikini musi być ozdobiona wielkim napisem studia fotograficznego, gdzie zdjęcie zostało wykonane. To tak po prostu, żeby nikt nie miał wątpliwości, jak wielką modelką przez ostatnie lata się stała, oraz że fotograf potrafi obsługiwać Photoshopa. Szczerze powiedziawszy, nie rozumiem tego już całkowicie. Nie widzę powodu, by chwalić się zdjęciem w bieliźnie na portalu, którego celem jest odnawianie kontaktów z dawno nie widzianymi ludźmi.

Próżnością grzeszą nie tylko dziewczęta, ale i chłopcy. 16-letnie pannice dodają sobie w polu zatytułowanym "nazwisko rodowe" nazwisko swego chłopaka z zaznaczeniem, że w przyszłości zostaną jego żoną. W ten sposób powstaje nowa nomenklatura: Karolina Nowak (przyszła Kowalska), Monika Maciejewicz (wkrótce Krawczyk). [podane imiona i nazwiska są moim własnym wytworem, bo nie o to chodzi, by konkretne przypadki reklamować na moim blogu]. Panowie natomiast robią sobie zdjęcia za kierownicą samochodu. Ba, żeby jeszcze było co fotografować! A tu pospolitość skrzeczy, chciałoby się powiedzieć: Pan Karol i jego polonez, pan Marian i wysłużona Skoda. Nie te czasy, panowie, żeby dziewczęta na czterodrzwiowe sedany podrywać!

Co ja mogę jeszcze dodać? Sama nie wpisuję się w nurt "lansu", ale lubię czytać opisy na gg. Komunikator, można by powiedzieć, od dłuższego czasu żyje już własnym życiem. Tu to dopiero ciekawostek można się doczytać!

"Turcja- wycieczka:D"

"Norwegia z Agatą, wracam 04.08 i chuj"

"O 5.00 wracam z pracy- hmm...spać czy iść do kościoła?"

Oczywiście, lansem obowiązkowym jest znajomość angielskiego. Opisy w języku nie-ojczystym są szczególnie w cenie. Zatem, podsumowując, moi mili, dam Wam jedną radę na przyszłość: jeśli jedziecie do Holandii, co zauważyłam stało się ostatnio bardzo modne, nie piszcie " Holland!!! w opisie gg. Taki kraj nie istnieje. Holandia to po angielsku The Netherlands, gwarantuję Wam to jako studentka tłumaczeniówki.

Do zobaczenia po wakacjach!

"Przez szybę"

Pociąg sunie po torach
świat zamiera w niemym uśmiechu
gdzieś w drzewach zachodzi słońce
leniwe, a jednak w dziwnym pośpiechu.

Ten dziwny pośpiech bladych promieni
on mnie do Ciebie przybliża
on mnie utula, gdy ramion Twych nie ma
usypia w ramionach przydrożnego krzyża.

Pociąg po torach sunie
W ciemnościach znikają krzyże
Nie usnę - obiecuję sobie
Przecież jestem coraz bliżej

Ciebie.

"Niech się wali cały świat, nie odnajdą nigdy nas..."

/Sumptuastic, "Za jeden uśmiech Twój"/

"O człowieku"

On jeden cały świat miał
w garści
On jeden
Życie zaprzepaścił.

Z jednej strony dzwony nawołują do wierzenia, z drugiej wszystko zaprzecza jakoby Ktoś tam w górze patrzył na nas i nam pomagał ( pomagał? gdzie?- nasuwa mi się od razu- harujemy, jak mrówki w mrowisku, a złośliwość świata i tak daje sie we znaki ). Więc co robić? Czy my ( jeszcze się z nimi utożsamiam ) katolicy, mamy w co wierzyć? Mamy z czego być tak dumni?

Wiara z własnej woli mogłaby być wartościową, ale narzucona przez media katolickie, wpajana przez ortodoksyjnych księży i wtykająca swój spiczasty nos w sprawy polityki i życia osobistego jest obowiązkiem prawie tak męczącym, jak szkoła dla ucznia. Aż żałość bierze, kiedy słyszę słowa poetki- Krystyny Sylwestrzak: "Najwięcej wyznawców ma wiara w plotkę". Są tak prawdziwe...

"Schody do nieba"

Brakuje nam
kilku schodów
by w jasność
z ciemności
wkroczyć

jeszcze modłów
godzin brak
gdy dusza pości
by z bogiem się
zjednoczyć
by do nieba
podejść w gości

brakuje
poręczy
by nie spaść
w dół
wody rześkiej
łyku
chleba pajdy pół.

my biedni
my straceni
my laicy
niedziele świętujemy
dewotki
przy niemej dzwonnicy

w święta ucztujemy
my dumni
papieża rodaka mamy
my katolicy

od siedmiu boleści
słów świętych schody
runęły
zanim poznaliśmy
ich święte treści
dziś wiemy tylko,
że On pościł
dni czterdzieści

z ambony
oczekujemy zbawienia
my zmęczeni
my pokutujący
my- grzesznicy

nie wierzymy w świątyni
w ciemnicy
się nie modlimy
nie mnożymy chleba

w szarówce wiary żyć wolimy
daleko schody
daleko nam do nieba.

(...)

Więc, Kochani...nie wykopujmy sobie tego dołu przedwcześnie. Poruszmy serce, które chce, byśmy żyli, które czeka na kilka kropel krwi, którą mogło by przetłoczyć przez swoje zeschnięte komory. Serce to dziś najbardziej porządany, brzydko i kolokwialnie się wyrażę, towar, bo dziś niewiele ludzi go ma...

"Zranionej matce"

Krew napędza serce
Serce to jedyne,
co naprawdę mam.

Czasem warto, mimo męczących lektur, posłuchać naszych wieszczów:

"Miej serce i patrzaj w serce".

/Adam Mickiewicz/

Nie da się tego opisać słowami...ani wspólnego siedzenia nad Wisłą, ani pomarańczy na kopcu Kraka, ani wspólnego przesiadywania w pokoju, ani lodów straciatella w Galerii Kazimierz, ani ostatniego rzędu w kinie, ani żadnego buziaka...skradzionego i nie.

Pomimo to kilka niezdarnych rymów udało mi się sklecić w jedną niezdarną całość, w nikłą mgłę tego, co naprawdę się zdarzyło.

"Tutaj"

Pociągu gwizd
peronu gwar
już jesteś tu
już oczy lśnią
ten błysk
to nie magia
to nie czar.

To tutaj sen
iskrzy w starciu
z rzeczywistością
To tutaj płacz
przechodzi w pył
rozgrzany radością

To tutaj oczy moje
błądzą
coś zmieszane
To tutaj usta drżą
spragnione
zabłąkane
To tutaj w trawie leżą
dwa ciała przytulone
To tu dwa serca biją równo,

bo złączone.

Kocham Cię, Misiaczku, wszystko będzie dobrze:*

***

"U dobrodziejki w domu"

Tu, na strychu
w starym kufrze namiętności
pośród pyłu
swych dotyków
pośród kurzu
swoich słów
nasze tu złożymy kości
Ty - zaklinacz koszmarów
Ja - dobrodziejka snów.
***

W sumie powinnam już skończyć to nawijanie, jednak tu w tym miejscu chciałabym przeprosić moje Słonko, któremu nieświadomemu, że zaraz ten wpis znajdzie się w moim, jak i jego blogu, może się to kolejne moje wierszydło nie spodobać...Bo w końcu kochamy się i taka tematyka, co jak co, nie pasuje do nas ani trochę. Tak, tak, to miłość tak pięknie działa na człowieka...prawda, Pawełku?

No to sedno sprawy:

***

"Zaćmienie słońca"

-Patrz! Zaćmienie.

***

Kocham Cię, Skarbie.

Sny i czyny to ta sama przędza. Ta sama, moi kochani...

***

"Obudzić marzenia"

Budzę się ze słońcem
ze słońcem z łóżka wstaję
ziewam
przeciągam się
pod kołdrą
sen leniwy, jeszcze świeży
otulony ciepłem
zostaje.

Łóżka nie zaścielę
niech jeszcze sobie drzemie
sen cichy
sen sen tak błogi
niech śpi
dziecko, któremu nasze brzemię
rzucamy wciąż pod nogi.

Marzenia rzucamy
w łóżko rzucając ciało
śnimy
pragniemy
a ciągle nam mało

Mało siły,
by to dziecko
wprowadzić
w świat prawdziwy
mało wiary
w to, że niemowlę
będzie chodzić, mówić
za dużo obaw,
że nazwą fałszywym

za dużo zwierząt
wśród ludzkości
za dużo sępów,
co obgryzą jego ciałko
wiotkie
do ostatniej kości.

I śpi to dziecko
naszych marzeń
Główkę pełną aspiracji
zatapia w podusi
Rączki pełne werwy
ustka pełne słów
zamyka,
bo świat karze
zamyka, bo musi
Bo nóżki za krótkie,
za słabe
Bo pogoń za niczym
w ziemię go wtłacza

Biegnij więc, dziecko,
w przeciwną stronę
roznoś szczęście
marzenia w czyny przeistaczaj,
a nade wszystko
wbrew swym wrogom
przebaczaj, przebaczaj, przebaczaj.

***

Jestem człowiekiem, który nie wierzy w istnienie czegoś takiego jak ‘obiektywizm’. Jak to zwykłam mówić- rzecz subiektywizmu przewyższa wszystko! Mogę się mylić. Refleksyjność i zgoda z tym, że ktoś może sądzić inaczej, mieć inne poglądy, odmienne zdanie. Życie… A ja taka mała strasznie nie lubię zamkniętych kół, więc nie stwierdzę że mam 100% rację, sądzę tylko że tak jest, śmiem przypuszczać, stawiać hipotezy i pytania, podejrzewać, i wyrażać własne zdanie. Czyż to nie wspaniały przykład subiektywizmu, który tak wielu z ludzi ubiera na siłę w skafander opatrzony napisem- obiektywizm- bo moje, bo ja na 100% mam racje, bo to jedyne słuszne, bo jestem obiektywny? Nie?

Obserwacja czyni mistrza, a może jedynie pozwala na obcowanie z ‘mistrzem’. To coś jak stwierdzenie mojego kolegi, że ‘Poetą się bywa, a nie jest’, albo że ‘prawdziwy poeta powinien mieć/nosić szalik’… Ciężko wywnioskować co jest prawdą, co ma sens. A może łatwo? Z doświadczenia własnego jednak wiem, że te najprostsze z pytań zadają nam najwięcej trudu przy udzieleniu jednoznacznej nań odpowiedzi. A po co? A dlaczego? A na co? A jak to? A skąd to? Gdzie? Kiedy? Jak? Czy?-

-zadawane w różnych kontekstach i okolicznościach…

Temat dokończę jutro, kiedy będę miała więcej sił…

Pozdrawiam,

Joanna.

Ostatnio zaczęłem się zastanawiać, co to teraz będzie z naszą polityką zagraniczną? Mieliśmy rządy PiSu, które sprawiały wiele problemów zarówno naszym zachodnim, jak i wschodnim sąsiadom. Zaś po zwycięstwie PO w wyborach, ci sądziedzi wraz ze Wspólnotą Europejską się bardzo ucieszyli. A jest jeszcze prezydent, któremu nie koniecznie muszą się podobać poczynania nowego rządu... Krótko mówiąc - skrajnie różna polityka zagraniczna. Nie jest tutaj ważne, kto ma rację, ale brak konsekwencji w prowadzeniu rozmów. Jedni zaprzepaszczą starania drugich, a przecież potrzebna jest stabilizacja. Szykuje nam się sporo nieporozumień, a wszystko dzięki śmiesznej demokracji.

Co proponuje? Jestem rojalistą, więc najbardziej odpowiadał by mi król. W polsce powinna się wykształtować silna i stabilna władza jednostki, która będzie dbała o SWOJE interesy. A najlepszy sposób, w jaki król może dbać o swoje interesy, to tworzenie silnego państwa, które będzie utrzymywało jego i jego potomków, którzy po nim przejma zwierzchnictwo nad narodem. I niech broń Boże nie stara się dbać o interesu ludu. Wystarczy troska o kraj, który daje mu chleb - w dobrze rozwijającym się państwie, ludowi żyje się dobrze, a jak zostawi go w spokoju, to sam o siebie zadba, jeśli tylko nie będzie się z niego zdzierało tak wielkich podatków.

Niestety, ale absolutna władza króla w wolnej europie bez zamachu stanu raczej nie przejdzie. Proponuję zatem dążyć do jak największej separacji ligislatywy i egzekutywy, np. a wzór systemu prezydenckiego, jaki jest w Stanach Zjednoczonych. Tam prezydent, o bardzo szerokiej władzy, nie posiadający jednak inicjatywy utawodawczej, jest jednocześnie szefem rządu.

Jakiś czas dostałem wyjątkowo wkurzający łańcuszek. Pisało w nim coś w stylu: Jestem Wojtek, nie stać mnie na lekarstwa [tu widać jak wspaniale działa nasz system: płacimy za częsciowo "darmową" służbę zdrowia, a na to co na prawdę potrzeba nie zostaje już pieniędzy], wyślij tą wiadomość do 25 osób, a państwo mi da 50 groszy. I zdenerwowałem się podwójnie. Primo: nienawidzę łańcuszków! Secundo: pomijając kwestię, że to są brednie, bo nie możliwe, aby państwo rzeczywiście płaciło te 50 groszy, to ludzie chętnie wysyłają ten łańcuszesz dalej, w ten sposób wydając moje i Twoje pieniądze. Fakt, że 50 groszy podzielone na jednego obywatela to mało, ale równie dobrze może to być 50 zł albo 50'000 złotych i ludzie dalej by chętnie je wydawali. Tu chodzi o zasady - precz od czudzych pieniędzy! Jeśli ktoś chce pomóc Wojtkowi, to niech wyśle przelew, ale ze swoich pieniędzy.

Taka mała uwaga od informatyka (ode mnie): wątpie, aby zliczanie ile razy dana wiadomość została przesłana była stosowania, chociaż jest możliwa z technicznego punktu widzenia. Takie liczenie może się odbywać jedynie po stronie serwerów gg, co wymaga nie tylko zgody twórców gg, ale również implementacji przez nich jakiegoś systemu filtrowania wiadomości na serwerze.
Ale jak by się zastanowić, to twórcą gg jest jednocześnie założyciel partii socjaldemokratycznej (2 znienawidzone przeze mnie słowa zawarte w jednym), więc taka inicjatywa może być przez niego popierana. W końcu o to chodzi socjalistom - dzielić się cudzymi pieniędzmi.

Zauważyłem, że dla wszystkiego można zadać pytanie po co?
Po co pracuję? - Aby mieć pieniądze. Po co mi pieniądze? - Aby kupić jedzenie. Po co kupuję jedzenie? - Aby je zjeść. Po co jem? - Aby zaspokoić głód. Po co zaspokajam głód? - Aby nie umrzeć (żyć).
I tak zawsze wszystko sprowadza się do pytania po co żyć? Po co nam to wszystko?

Może moim życiem kieruje przeznaczenie? Nie jakieś fatum, tylko ciąg przyczynowo-skutkowy, które coś (Bóg?) zapoczątkowało jakimś zdarzeniem, a to, że piszę teraz notkę jest wynikiem reakcji chemicznych zachodzących w moim mózgu, które są wynikiem tego, że zjadłem całą tabliczkę czekolady z bąbelkami, co zaś jest wynikiem tego, iż miałem ochotę na coś do zjedzenia, coś słodkiego, a to wynika z... A zaraz z pewnością pójdę po coś do picia, bo kończy mi się jupi o smaku pomarańczy. Nic nie zależy ode mnie. Wszystko jest ustawione, a ktoś z góry patrzy na moje życie, jak na przewracające się kostki domina.

A jeżeli Bóg stworzył człowieka, tylko po to, aby został zbawiony, to jaki jest tego sens? Jak by nie został stworzony, to nie musiał by być przecież zbawiony. Dla samego faktu, aby człowiek istniał? Jedyna przyczyna tego wszystkiego, która mi się nasuwa, to że wszechmogącemu się bardzo nudziło. Kto wie - może stworzył istotę obdarowaną wolną wolą, aby urządzić sobie takiego Big Brothera? I być może pokochał te istoty, tak jak małe dziewczynki są wstanie pokochać swoje lalki?

To już zaczyna trochę podchodzić pod herezję... Ale czy można to wykluczyć? Skoro Bóg jest nie tylko miłosierny, ale potrafi się również gniewać na ludzi - wygnanie z raju, potop - to dlaczego nie mógł ich stworzyć właśnie z takich pobudek? Choć osobiście nie widzę w tym nic złego - czy kobieta, która zaszła w niechcianą ciąże, ale urodziła i pokochała dziecko jest złą kobietą?

Mam nadzieję, że przedstawiłem ciekawą hipotezę. Zapraszam do komentowania, aby poznać wasze opinie.

Jeżeli pani Kowalska chce się przyjąć u pracy u pana Nowaka, a pan Nowak w zamian za posadę zechcę, aby pani Kowalska zrobiła mu dobrze, to ma ona dwa wyjścia: 1 - poszukać innej pracy; 2 - zgodzić się. Żadnego molestowania tu nie widzę. Firma pana Nowaka, więc pan Nowak decyduje na jakich warunkach chce zatrudniać pracowników, a jak się komuś nie podoba, to niech nie szukają u niego pracy. Pani Ku... przepraszam: Kowalska po prostu przyjęła korzyść w zamian za stosunek.

Podobnie sprawa wygląda jeżeli chodzi o awanse. Na umowie o pracę jasno piszę czym ma się zajmować pracownik, a pracodawca nie musi go awansować. Ale może - i to on, jako właściciel firmy, decyduje za co komu daje awans. W końcu to łaska, jaką pracodawca okazuje pracownikowi.

W takich przypadkach jak wyżej, gdy kobiety (bo to głównie one padają ofiarami molestowania) się na to godzą, wątpię w ich moralność. A prostytucja jest karana (co narusza ich prawo do robienia z własnym ciałem co zechcą, swoją drogą).

Natomiast zupełnie inaczej sprawa ma się, gdy zamiast nagradzać, pracodawca karze pracowników, którzy nie chcą robić czegoś ponad ich obowiązki, np. zaciąga sekretarkę do łóżka (albo na biurko) pod groźbą zwolnienia z pracy. Wtedy mamy molestowanie. Ale oczywiście tylko, gdy przełożony rzeczywiście szantażuje podwładnych, a nie, gdy oboje tego chcą.

Wielu pewnie się nie zgodzi z postawioną tezą - przecież ci ludzie stracą pracę! I bardzo dobrze, bo ich praca jest niepotrzebna. Zaraz wyjaśnię co w tym dobrego. Zapewne większość czytających wie dobrze, co to jest inflacja i deflacja. Jeśli nie, to znaczy, że społeczeństwo jest jeszcze głupsze, niż myślałem. W każdym razie, wraz ze wzrostem bezrobocia, rośnie również siła nabywcza pieniądza (nie uwzględniając szczególnego przypadku, jakim jest stagnacja, ale ona nas raczej nie będzie dotyczyła), czyli zarabiamy więcej, a także nasze oszczędności są więcej warte.

Tutaj wkraczamy do drugiej części tematu, czyli co mają do tego kobiety. Pytam się: po co wszystkim praca? Czy nie wystarczy, by zamiast dwóch, tylko jeden rodzic pracował? Dochodzę do wniosku, że skoro za te same 2000 zł mężczyzna będzie w stanie wyżywić rodzinę i jeszcze coś odłożyć, to kobiety nie muszą już pracować - to raczej one powinny się stać głównymi ofiarami likwidacji miejsc pracy. A raczej nie ofiarami, tylko wyzwolonymi z przymusu pracy, aby utrzymać rodzinę. Teraz mogą być same sobie szefami.

Jako konserwatyście marzy mi się, aby w już nie aż tak dalekiej przyszłości, wrócić do domu po pracy, gdzie żona przywita mnie z uśmiechem na twarzy mówiąc Witaj w Domu, zjeść obiad, a następnie spędzić czas razem z rodziną, po czym wieczorem móc spędzić intymne chwile z żoną, która mi nie powie, że jest zmęczona pracą i zajmowaniem się domem.

To nie jest wcale tak, że nie pozwalam kobietom spełniać ambicji, a ich miejsce jest tylko przy garach. Dla chcących pracować na pewno znajdzie się praca. Ale ja szukam kobiety, dla której największymi ambicjami są: wychowanie dzieci na dobrych ludzi, opiekowanie się ogniskiem domowym i bycie szczęśliwą u boku kochającego mężczyzny, a największą zapłatą za jej trud słowa: Kocham Cię i Dziękuję z ust najbliższych. Czyta taka mój blog?

Oczywiście nie samo pozbawienie ludzi pracy sprawi, że ludziom się polepszy - to jest tylko skutek. Skutek wielkich zmian, które są konieczne. A najważniejszą rzeczą z nich, którą należy się zająć, jest wolność gospodarcza i osobista - obecnie coraz bardziej ograniczana, nie tylko przez Warszawę, ale również Brukselę. Gdy pozbędziemy się barier dla rozwoju, jakie stawia nam państwo, wszystko samo będzie zmierzało we właściwym kierunku... Zadziała tzw. niewidzialna ręka rynku.

Już od dłuższego czasu zamierzałem coś o nich napisać. Żeby dobrze scharakteryzować feministki należy je podzielić na dwie zasadnicze grupy: reformowalne i niereformowalne. W literaturze można również spotkać się z określeniami: głupie i głupsze.

Feministki głupie (reformowalne) można zdefiniować jako: śmieszne kobiety, których nie chce żaden facet. Żeby nie było wątpliwości: nie dlatego nie chce ich żaden facet, bo są feministkami, tylko są feministkami, bo nie chce ich żaden facet. Są zazwyczaj mało atrakcyjne fizycznie, choć inteligencją również nie grzeszą. Są raczej niegroźne, a ich szeregi zajmują głównie hipokrytki, które tak na prawdę tylko marzą, by jakiś mężczyzna na nie spojrzał bez obrzydzenia i zrobił z nich materac do dmuchania. W koncu znajdzie się taki frajer, z którym będzie żyła długo i szczęśliwie zapominając o tej chorej doktrynie.

Druga grupa, feministki głupsze (niereformowalne) są o wiele groźniejsze, nierzadko ładne. Zostały feministkami dlatego, że jakiś facet je rzucił/wykorzystał/zranił/zdradził (niepotrzebne skreślić), bo miał dość ich ciągłego marudzenia, niewdzięczności i głupoty. One zaś tłumaczą sobie, że to nie ich wina, tylko wszyscy faceci to świnie, po czym wyruszają na krucjatę naprzeciw samcom. Jako oręż służy im niewyparzona gęba, zaś za tarczę biora poprawność polityczną.

Wielu naukowców wyróżnia wśród feministek niereformowalnych dodatkową podgrupę - feministki totalnie niereformowalne zwane również najgłupszymi. Nie wystarcza im, że faceci z najbliższego otoczenia się z nich śmieją. One pchają się jeszcze do radia, gazet i TV, aby się jeszcze bardziej upokorzyć. Tworzą partię polityczną, na której plakatach wyborczych występują nagie, a potem domagają się przeprosin za nazywanie ich ekshibicjonistkami.

I nikt mi nie wmówi, że kobiety wcale nie prowadzą gorzej.

Na obrazku pisze: Obszary mózgu [lewy - kobiecy, prawy - męski] odpowiedzialne za prowadzenie samochodu, kopanie piłki, parkowanie tyłem i obsługę urządzeń mechanicznych. institute of Psychatry, London 2001
Zdjęcie zrobione książce "Dlaczego mężczyźni kłamią, a kobiety płaczą" Allana i Barbary Paese.
Bardzo ciekawa książka swoją drogą. Nie pytać skąd ją mam, bo nie wiem. Znalazłem ją kiedyś u mamy. Czytałem wybiórczo, nawet znalazłem 2 akapity o hentai. ;)
--
Wiem, że mało tu konkretów i jakichkolwiek argumentów, ale to miała być satyra i chyba mi się udało - jest w tym co piszę trochę prawdy. Przy okazji, trzymam kciuki za p. JKM - nominowanego do tytułu szowinisty roku.

Do niedawna jej prace można było podziwiać na forum rękodzielniczym i na blogu, teraz działa już autorska galeria Ewy - www.ladnerzeczy.net - galeria biżuterii autorskiej i rękodzieła. Oglądajcie i zachwycajcie się!