a po południu spacer po lesie z Ozbornem. dzieki stary:)

Who will get Maeyens' baton when it comes to medal chances?

Maeyens seems to compete for a medal as he set the third time on all finalists. He even stated he spared himself a little so we haven't seen all of him in the race yet. The final takes place Saturday.

Kobiety nie mam, bo:
- nie posiadam VW Golfa, nawet jakby posiadał to bym nie mógł jeździć, bo nie mam prawa jazdy.
- nie posiadam także systemu car audio z Tesco, który mógłbym zamontować w Golfie i puszczać na całego Kalwi&Remi
- nie mam „Tribala” na prawej łydce
- nie golę prawej łydki, bo nie mam wyżej wymienionego tatuażu
- nie zamierzam do mojej playlisty dodawać Dody i Feelu w celu późniejszych rozmów z nią na temat muzyki
- piątkowy wieczór wolę spędzić słuchając mojej ulubionej muzyki do czasu, aż baterie się rozładują w discmanie, a nie przy udawaniu, że się dobrze bawię w Spiżu na disco-party.
- sobotni dzień traktuję jako odpoczynek od szkoły. Relaksuję się w domu, na dworze, w lesie. Nie zamierzam spędzać go w Silesia City Center na porównywaniu cen getrów A i getrów B.
- o północy zdecydowanie wolę spać niż pisać milion smsów zapewniających jak bardzo ją kocham
- nie chcę, aby jej znajomi na swoim GG przy jej numerze widzieli opis „kocham cię skarbeńku || jestem w kiblu”
- nie chcę też sam ich ustawiać…
- wysyłając jej smsa „hej, co tam porabiasz” dostałbym odpowiedź „a co, kontrolujesz mnie?”. Natomiast gdybym go nie wysłał dostałbym smsa od niej, „dlaczego nie interesuje cię, co się u mnie dzieje?”
- idąc z nią ulicą, gdy dostanę jednego smsa (zapewne od operatora) ona wyrwie mi telefon z ręki i spyta się, z kim tak cały czas piszę, za to, gdy ona przez cały czas zajmuje się odpisywaniem na smsy ja nie mogę spytać, z kim piszę, bo się obrazi i powie, że naruszam jej prywatność
- idąc z nią ulicą, gdy z naprzeciwka nadejdzie koleżanka z podstawówki, powiem jej cześć i nawet głos mi nie drgnie, od razu będę podejrzewany o romanse, za to ona po drodze wita się z prawie każdym facetem dając mu buziaka i przytulając go zarazem tłumacząc mi, że to jej kumple…
- w Walentynki wolę obejrzeć film, który mi się podoba, a nie film, w którym gra Szyc, Małaszyński i Zakościelny
- jak już wydam te 20zł na kino to chcę zobaczyć film, a nie patrzeć na nią i rozmawiać o tym jak to Brad Pitt jest zajebisty
- w wakacyjny ciepły dzień, wolę 3 godziny pojeździć na rowerze, a nie opalać się na pobliskiej hałdzie…
- w zimowy dzień wolę iść do lasu i słuchać jak śnieg skrzypi mi pod butami, a nie siedzieć z nią w solarium
- idąc na imprezę chce się dobrze bawić, a nie pilnować jej, gdy po jednym piwie zacznie tańczyć na stole
- wolę domowe imprezy niż tourne po Spiżu, Mega, i Strasznym…
- wolę wydać 300zł na kartę graficzną, która pozwoli mi cieszyć się z nowych gier przez długie miesiące, niż wydać 300zł na złotą bransoletkę dla niej, bo i tak po tygodniu się jej znudzi
- gdy powiem jej, że pięknie wygląda powie mi, że wcale tak nie jest, gdy jej tego nie powiem, ona powie, że nie prawie jej komplementów
- zdecydowanie wolę pisać swoje „smuty” na Wordpressie, niż przesiadać się na onetowy blog i relacjonować nasze życie seksualno-kulturalne
- nie chcę, aby na jej fotkowym profilu widniało moje i jej zdjęcie podczas całowania się z podpisem „ja i mój skarbek”…
- wolę być osobą udzielającą rad zakochanym, (dlaczego do mnie piszą jak ja jestem sam? xD) niż pytać znajomych „ej stary, poradź mi…)
- gdy zadam jej pytanie „czy poszłaby ze mną na rower” ona odpowie „a to jakaś nowa impreza?”
- nie mam zamiaru lakierować ramy mojego roweru na kolor pasujący do jej koloru bluzki
- nie mam zamiaru także porzucić moich ciuchów i ubrać się w różowe polo, z czarnymi rybaczkami z pomarańczowymi butami Puma Ferrari kończąc tylko, dlatego, że taka moda
- nie zamierzam także zapuszczać włosów, zafarbować ich na blond i postawić na żel

Podsumowując:
Do końca życia będę sam :)

PS. Prawda że ładny bokeh?

W pierwotnej wersji (1998 r.) szlak rozpoczynał się w Stanach. Dopiero w 2003 roku podjęto decyzję o dodaniu odcinka kanadyjskiego. Warto zaznaczyć, że 85-90% trasy prowadzi terenem górskim i pustynnym na wysokościach sięgających 2000 m n.p.m. Najwyższym punktem trasy jest przełęcz Indiana Pass, która znajduje się na wysokości 3600 m n.p.m. Suma przewyższeń szacowana jest na 67.000 metrów...

W wyniku wyjeżdżamy około 10:00. Od początkowych metrów zaczyna się stromy podjazd pod Umbrail. Jedzie się dobrze (może dlatego że to pierwsze metry :)), mimo iż rower z namiotem i prowiantem jest dość ciężki. Na początek 4 km serpentyn, które bardzo stromo wspinają się po zboczu góry. Potem nastał fragment bardziej płaski (trochę się odpoczęło), ale za to droga był szutrowa na długości 2-3 kilometrów. Na 6 km zaczęły się znów bardzo strome serpentyny, które zaprowadziły nas powoli i mozolnie na Umbrail. Już z tąd widok zapierał dech w piersiach, już widoku ze szczytu nie mogłem doczekać. Z przełęczy oglądać można było już Passo Dello Stelvio - przeznaczenie naszej rowerowej eskapady. Zjazd do punktu celnego (granica), gdzie zaskakuje nas brak celnika i zabite okna w budynkach celnych. Ostatnie 3 km podjazdu są dość trudne (zmęczenie daje o sobie znać i namiot który nie należy do najlżejszych), mimo wszystko podjazd pod Umbrail będzie przyjemnością i niezapomnianą przygodą. Pojawia się "dziura w niebie" - widać kawałek błękitnego nieba. Jeszcze ostatnie metry i jesteśmy.

Relacja ze szczytu w kolejnym odcinku na blogu

Stojaki rowerowe - model 5020.6 - firma ZANO

Stojaki rowerowe - model 5020.6.6 - firma ZANO

Stojaki rowerowe - model 5040.6 - firma ZANO

Popularny ostatnio srodek transportu w obrebie centrum Dublina. 

Zegnajcie hamulce. Fragment Wicklow Way gdzies pomiedzy Aughrim a Aghavannagh (tak, sa trudniejsze nazwy miejscowosci, np Aughnacloy). Do poltora kilometra taaaakiej jazdy. Przynajmniej tak to sobie wyobrazalem drepczac tamtedy z buta. Gul okrutny z braku roweru ze soba.

Bo rower to szansa a nie problem.

Z potencjalem przyrodniczo - krajobrazowym jaki mamy w wojewodztwie swietokrzyskim az prosi sie by rozpoczac promocje regionu przez popularyzowanie roznych dziedzin sportu. Z kolarstwem gorskim w czolowce. A zamiast jakiegos wydumanego dzika widzialbym chetnie mocarnego jelenia z konotacjami rowerowymi, ponizej Krol Goloborza.

To by bylo na tyle medrkowania, klaniam sie nisko po samo... Skarzysko ;P

Rower zawsze wydawał mi się świetną rozrywką. Kiedy w młodości tata zabierał mnie w góry zawsze marzyłam, żeby wybrać się tam z rowerem i na dwóch kółkach zdobywać szczyty. Kilka lat temu zdobyłam Śnieżkę już nie na nogach, ale właśnie na rowerze...

Ale rower jest dla mnie czymś więcej, pomógł mi wrócić do sportu po rekonstrukcji więzadła w kolanie i od tego czasu stał się nieodłącznym towarzyszem życia. Nigdy jednak nie traktowałam tego jako sport w sensie sportu, który się trenuje. Po prostu rower był moim środkiem transportu. Nawet kiedy wystartowałam pierwszy raz w Bike Maratonie 2 lata temu na najkrótszym dystansie nic się nie zmieniło... No bo w sumie jak tu sobie wyobrazić trening kolarski... Wiedziałam, jak się trenuje koszykówkę, futsal, korfball czyli typowo zespołowe sporty, ale kolarstwo?

Sekcja kolarstwa - i tak się zaczęło

Na ostatnim roku studiów, ku mojej uciesze pojawiła się sekcja kolarstwa górskiego. Pomyślałam, że zobaczę jak to jest, ale jakoś trudno mi było sobie wyobrazić taki trening... no bo w sumie jak to mogłoby wyglądać, jazda w kółko górki, po wałach...? Okazało się, że istnieje takie pojęcie jak trening typowo kolarski i to w różnych odmianach.

Największą frajdę sprawiały mi treningi techniczne na wrocławskim Kilimandżaro, bo takie zajęcia mieliśmy na sekcji i od nich się zaczęło... Większość podjazdów na pierwszym treningu była nieosiągalna, a niektóre zjazdy skutecznie odstraszały nachyleniem, slalomy między korzeniami drzew kończyły się często wywrotką... Ale coś było w tym magicznego, że mimo upadków chciało się próbować dalej i w końcu osiągnąć cel.

Potem pojawiły się treningi na wytrzymałość, moc i takie tam podobne, nawet mają swoją nazwę, która i tak dla mnie jest pojęciem abstrakcyjnym jak niektóre przedmioty na moim kierunku. Cała zabawa z mierzeniem tętna, praca nad sobą, wszystko to zaczęło się pod koniec listopada... Dostałam własny plan treningowy napisany przez fachowego trenera i to było coś niesamowitego :) Mieć własny plan i trenować, fajna sprawa :) heh

Pamiętam początki, jak ciężko było przejechać 1,5 godziny w stałym tempie, połowa części ciała po godzinie miała mnie dosyć... Ale z czasem treningi nawet dochodziły do 2-3 godzin i tak całą zimę, wiosnę... Czasem stopy odmarzały, palce, ale się jechało i było fajnie...

Basket, korfball, futsal, kolarstwo....

Nie wszystko oczywiście było takie zawsze różowe, moje usilne próby połączenia 4 sekcji na Uniwersytecie musiały się źle skończyć. Najpierw problemy z mięśniem czworogłowym zmusiły mnie do przerwy w bieganiu, ale na szczęście na rowerze nie bolało :) Potem kolano zaczęło wymiękać, jakoś udało mi się rozegrać jeszcze do końca mecze w kosza, w korfball prawie do końca, a z futsalu trzeba było już zrezygnować. Na rowerze kolano się czuje dobrze, a uszkodzona łąkotka jakoś specjalnie nie daje znać o sobie, więc można spokojnie poczekać do końca sezonu rowerowego, żeby jakoś to naprawić.

Jak to się mówi, nie można mieć wszystkiego, więc w końcu porzuciłam na dobre sporty zespołowe (wprawdzie głównie ze względu na diagnozę lekarską, ale i tak trzeba było zdecydować), a jazda na rowerze rekompensuje mi to wszystko z nawiązką.

No może trochę brakuje kosza, bo jednak był przez kilka lat moim sportem numer 1, a kilku lat treningu się nie zapomina... Tyle godzin spędzonych na różnych parkietach, mecze, zwycięstwa, porażki... i ciągłe udawadnianie, że "mali" też mogą grać w basket :) A mogą, mogą ...

I tak minęło pół roku...

Grudzień, styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj - pół roku inne niż wszystkie inne. Treningi, treningi, treningi, a w międzyczasie praca nad portalem, ostatnie zaliczanie przedmiotów i przygotowania do obrony. Czas płynął jak szalony, właściwie nawet nie wiem kiedy to wszystko zleciało. Godziny spędzone na rowerze i przed komputerem...

Ale było warto :) Teraz, kiedy sezon jest w pełni, co tydzień lub dwa jakiś wypad na wyścig i rywalizacja. Walka ze sobą i radość z osiągnięcia mety. Niech ta bajka się nie kończy.... :) Rowerek rządzi!

Otóż pan Tomasz sprawdził moją moczopędność i zmusił mnie do napisania kilku słów o jego manifeście dobrej podróży. Po kolei, ze zręcznością ostatniego sprawiedliwego (co w wielu kwestiach się kapitalnie sprawdza),  rozlicza się z hipokryzją wyzwań i wyjazdów, wyborów i pomysłów na przygodę. Pierwszym warunkiem jest nastawienie minimalistyczne, ale tutaj pojawia się pierwsze pytanie, na czym ono właściwie polega? na oszczędności i cięciu kosztów? czy może na jak nalżejszym bagażu? Pan Tomasz nie stoi po żadnej stronie, wybiera rozsądek i jest jakby w rozkroku, z jednej strony ceni gadżety (promuje GPS), z drugiej wybiera survival (spanie i oryginalny palnik). Całkiem sprytnie wymyka się od jednoznacznych określeń, proponuje znajomym ten typ wojaży, ale też ceni spokój i lubi podróżować tylko z psem, raz czuje misję przekazania swoich pomysłów, innym razem woli je zachowac dla siebie. Wszystkie opisy tras są przyrządzone dawką ironii, sarka na młodzież, na praktyki amatorów, ale nie własne słabości, ciosy odbiera organizator spływów, bo popędza innych, konstruktor wagonów, bo pancerne, żałośni śpiewacy ogniskowi, bo znają tylko refreny - ale wynika to poniekąd w braku dystansu (ale się naraziłem), już tłumaczę dlaczego. Złośliwości rzucane w przestrzeń mają na celu uczynienie tego miejsca bardziej swoim, czyli wszystko co narusza nasze wyobrażenie jest zabarwione negatywnie i ubite. To wyjazd nie dla poznania, ale dla własnej oceny, zaraz można odbić piłeczkę, że jak ktoś nie daje spać, to po juhc poznawać, lepiej zutylizować. Idąc tym tropem, jedziemy nie w teren, gdzie przykładowo może padać deszcz całą noc, ale we własnę wyobraźnię, po czym widzimy ten deszcz i gula na skacze. Kontynujac, pan Tomasz chce, żeby łamać zakazy fotografowania, bo tak trzeba, ale nie widzi zagrożenia jak taka anarchia postępowania może się rozwinąć, na przykład biorąc dobry przykład i raz łamiąc zakaz, później pójdę na camping i będę wył na sto gwizdków, bo co tam zakaz ciszy nocnej, ten też trzeba obalić. Wracając, brakuje w manifeście pójscia za ciosem, jeżeli czegoś oczekujemy, to sami spełniajmy oczekiwania. Poza tym domyślam się, że pies jest dobrym kompanem, da się pogłaskać i odstraszy dziczyznę, czyli po raz kolejny dokonujemy interwencji w naturze. Ryzykuję, bo lubię jednak pana Tomasza, ale mam wrażenie, że ten obraz podróży jest zbyt osobisty i zbyt restrykcyjny, wycieczka to nie forma z gliny, którą możemy ulepić dla własnych potrzeb, a wyjazd to nie zabawa najeżonego wrażliwca - to umiejętność uśmiechu, nawet jak nic tego nie potwierdza. Parafrazując hasło pana Toamasza  (precz ze sportem, precz z adrenaliną, precz zambicjami), powiem: precz z sarkazmem, precz z krytykowaniem, precz z modelowaniem otoczenia pod puch własnych wyobrażeń.

Post to taka mała zemsta za bolesne słowa: Nie lubię chodzić pieszo (wyjątkiem są góry), bo już po 15 km jestem na tyle zmęczony, że nie chce mi się zwracać uwagi na to, co jest obok drogi.

Ostatnio (podczas gdy ja próbuję doprowadzić moją ogipsowaną rękę do stanu względnej 'używalności'), mój Author Solution przeszedł mały tuning.

Zapewne różnica w wyglądzie -a dokładniej: rogi (rehabilitacyjne :D ) na kierownicy- są bardzo zauważalne :)

Maszynka zyskała przez to trochę 'ostrzejszy', agresywniejszy styl:

P. S. Zapraszam również do dwóch zupełnie nowych działów -podstron:

.::NASZE WYPRAWY::. -gdzie w wygodniejszym i bardziej przejrzystym stylu, niż dotychczas umieszczony jest spis większości naszych rowerowych (i nie tylko) wypraw wraz z odnośnikami do opisów

Tapety -gdzie w formie tapet do pobrania zaprezentowane są najciekawsze zdjęcia z wyjazdów

Stojaki rowerowe - model 5010.5 - firma ZANO

Stojaki rowerowe - model 5030.4 - firma ZANO

Stojaki rowerowe - model 5030.4.4 - firma ZANO

Był wypad w góry. Tutaj Hala Boracza.

Były i ciekawe miejsca. Tu źródełko św. Eliasza w Czernej.

Dwa intensywne tygodnie. Wiele kilometrów, wiele szczęśliwych chwil, dużo uśmiechu, zmęczenie. Troszkę droczenia się i nerwów, ale tylko troszkę, prawda? A zresztą... "Kto się czubi..." :). Było super. Szkoda, że tak szybko przeleciało...

P.S. Tak się zastanawiam, czy podlinkowywać pod te miniaturki większe zdjęcia. Hmm?

Pary wyłaniające się z końców ulic i zalęgające się na chodnikach taplają się w parze unoszonej przez powietrze.  Trzymają się ciepło za ręce i przeplatają słowa. Wyrazy płyną parnym korytarzem powietrza i serc, impulsywne znaki sympatii uśmiechów cudownie błyszczą na żółtym tle świata.

I ja także idę w  p a r z e. Wędruję po zaparowanym Białymstoku trzymając się za rączki z moim rowerem. Toczymy się powoli noga za kołem i koło za nogą i rozmyślam o tym, jak to oboje jesteśmy na swój własny sposób zepsuci.

Widzę, że przez lenistwo nie zarejestrowaliśmy dużej części naszej wyprawy na Arran. Na to niestety nie mam żadnego rozsądnego wytłumaczenia.

Może poza tym, że jak się jedzie rowerem, to zwykle obydwiema rękami trzyma się człowiek kierownicy. Oczywiście są wyjątki, ale ogólnie ciężko jest się co chwila zatrzymywać, wyciągać aparat, żeby pstryknąć fotkę, spakować aparat i za 500 metrów powtarzać te czynności od nowa.

Tutaj z pomocą przychodzi nam technologia XXI wieku - aparaty w komórkach. Sam przez długi czas byłem przeciwnikiem fotografii komórkowej. Jednakowoż dla rowerzysty to na ogół jedyna możliwość uchwycenia ważnej chwili. Szczęśliwie dzisiejsze telefony posiadają już całkiem niezłe aparaty.

To tyle jeśli chodzi o przemyślenia na dzisiaj.