Każdy miewa w życiu okres w którym popełnia masę błędów i chciałby te błędy naprawić, chciałby cofnąć czas :) czasu cofnąć się nie da - nie wszystkie popełnione błędy da sie jakoś naprawić ;) trzeba żyć dalej i uczyć się na swych porażkach :) można też podjąć decyzję o zaczęciu 'wszystkiego na nowo' - swoista czysta karta - wiąże się to z częściowym lub całkowitym przekreśleniem przeszłości ;) taką dosyć poważną decyzję podjąłem kończąc gimnazjum czyli jako - nie ukrywajmy - szczeniak ;) powodów miałem wiele od spraw błahych jak chociażby zmiana stylu ubioru - do powodów znaczących takich jak że tak poetycko ujmę - 'sprawy sercowe' ;) z perspektywy czasu sądze że wybór był słuszny ;) gorzej z wykonaniem - przekreśliłem większość 'utartych' zachowań które uważałem za głupie i niedojrzałe ;) no i w tej selekcji trochę się pomyliłem ;) nie są to pomyłki które zaważyłby na mojej psychice ale jednak warto wspomnieć :) przekreśliłem między innymi polski hip hop - klasyfikując go jako muzykę od dresiarzy dla dresiarzy ;) powstałą lukę starałem się wypełnić nowo poznawanym gatunkiem muzyki jakim było dla mnie reggae :) i okres fascynacji tym stylem muzyki trwał u mnie dosyć długo bo prawie dwa lata ;) rastafarianizm wydawał mi się całkiem 'fajny' i nadal uważam że jest to ciekawa postawa życiowa ale gdy okres fascynacji minął można powiedzieć że 'przejrzałem na oczy' ;) dla niektórych wykonawców tejże muzyki i zarazem propagatorów rastafarianizmu - jest to postawa życiowa głównie uzasadniająca nie golenie zarostu i palenie trawki - ubóstwo i pomoc bliźnim jakoś im umknęły ;) nie zamierzam co prawda radykalnie usuwać wszystkich 'empetrójek' z muzyką reggae ale częstotliwość ich przesłuchiwania radykalnie się zmniejszyła ;) wróciłem więc do 'mocniejszych brzmień' ale postanowiłem nie tak dawno temu przesłuchać ten już nawet znienawidzony polski hip hop - i cóż odkryłem ? Może to jest muzyka od dresów ale niekoniecznie tylko dla dresów ;) teksty są zaskakująco dojrzałe (oczywiście mowa tu o starannie wyselekcjonowanym zbiorze piosenek z tego gatunku - 'elo elo jp na 100%' i temu podobne badziewie pomijam ;) ) można doszukać się dosyć sensownych prawd ;) więc czasem jednak warto dokonać małej retordacji aby nie zatracić małych szczegółów które mogą ubarwić naszą egzystencję ;) a teraz przedstawię część moich znalezisk niemalże archeologicznych ;)

Trzeci Wymiar - Skamieniali

Liber - Skarby

Trzeci Wymiar - Zapomnij o tym

DKA - Jakby to było

No i kolejny raz do późna siedzieć, myśleć, pisać, poprawiać, załamywać ręce. Normalka. Ale w pewnym momencie moje myśli zaczynają krążyć ile ludzi wokoło w akademiku śpi a ile siedzi i pisze i myśli tak jak ja. No dobra dobra koniec ględzenia... pora znów przysiąść... ale zaraz... co ja mam zrobić jak nie ma pomysłów? Zgodnie z radami przestałem zażywać kolosalne ilości kawy co skutkuje okazjonalnym zasypianiem z głową na klawiaturze. Ale nie na całą noc, po drzemce choćby 15 minut już mogę jechać kolejne godziny. To tylko dla mojego dobra że obciąłem pobór kofeiny. Nauczyłem się chyba żyć z małą ilością snu. Ale się mój organizm w takim razie zdziwi już za niedługi czas. Gdy to będę w wakacje spał do południa.

Ostatnie okrążenie, ostatnia prosta. Rok akademicki chyli się ku końcowi. Czy był owocny? No nie powiedziałbym. W sensie akademickim, miałem trochę szczęścia w tych dwóch semestrach, co przecież na studiach teraz najważniejsze. No bo przecież nie wiedza. Muszę powiedzieć że pomimo wytężonej pracy wcześniej, teraz trochę zluzowałem i zmniejszyłem obroty. Wcześniej pisząc, i ucząc się trzech czy czterech rzeczy naraz, chodząc na po dwa zajęcia naraz ledwo utrzymywałem się przy przytomności. Bogu dzięki że spotkałem na swej drodze ten wspaniały zimny kubeł wody - Po Co? Zwolniłem, wypoczywam, nie będę się przemęczał bo i tak tego wyścigu nie wygram a studia to poważna (choć deko bezcelowa) sprawa i nie można się spieszyć.

Czy to nie za wcześnie jak zaraz po skończeniu (często całkowicie cudem) liceum i napisaniu matury (która ostatni wykazuję tendencję do śmieszności) młodzi ludzie są pod naciskiem by wybierać sobie ustaloną drogę na przyszłość? Przecież wybór studiów to także wybór poniekąd przyszłego zawodu. A będąc w wieku 18 lat mimo że jest się pełnoletnim napewno nie jest się w pełni gotowym na taki wybór. Wiele osób w tym wieku nie ma zielonego pojęcia co to praca i satysfakcjonujące życie zawodowe. To poważna sprawa i poważna decyzja. Dlaczego wymuszane są tak poważne wybory na tak niegotowych na to ludziach? Ale zastanówmy się głębiej... jaki procent ludzi w tym kraju ma coś co można nazwać satysfakcjonującym i szczęśliwym życiem zawodowym? Idźmy dalej - ilu ludzi (szczególnie starszej generacji) żyje w przeświadczeniu że studia i wyższe wykształcenie wszystko w życiu rozwiążą, dadzą dobry start, fory? Czy aby żyjemy w tym samym kraju na tym samym świecie?

Wielu młodych ludzi nie dość że często przechodzą intelektualną i mentalną mękę na studiach, ucząc się czegoś zupełnie ich nie interesującego (bo przecież musieli coś wybrać - a nie wiedzieli co ze sobą zrobić więc wzięli co było pierwsze), to jeszcze potem ciężką pracą zdobyty papier poprostu rzucą na dno szuflady bo do niczego im się nie zda. Czy my mamy w tym życiu realizować swoje marzenia czy może czyjeś "niespełnione" marzenia? Jest w tym wolność?

Polemizuję ale sam jestem też ofiarą tego systemu, łapiąc się za studia które były na miejscu i na które mogłem się dostać. Bynajmniej nie na interesujący mnie kierunek. Z powodów czysto finansowych na przykład. I nie jestem jedyny.

Piękne plany mają Ci co planują pokończyć kilka kierunków. Najpierw jeden, potem drugi i trzeci, a ja pytam - po co? W ramach rekreacji? Powodzenia. Nie brane jest pod uwagę że potem ma się znacznie więcej lat, bo studia to nie dzień czy dwa. Zegary biologiczne tykają. Wolimy umierające państwo wykształciuchów czy normalne państwo, z dodatnim przyrostem naturalnym, z normalnymi ludźmi bez wybujałych ambicji edukacyjnych? Wybór należy tylko do nas. Pomyślmy nad tym.

Ale fakt faktem sesja coraz bliżej a ja zwalniam tempa, uczę się znacznie mniej licząc na to co najważniejsze w procederze studiowania czyli, jak wspomniałem wcześniej, na szczęście. Czego i sobie i wam życzę w tej sesji i wogóle w życiu.

Pokój

Teraz gdzie ja zostawiłem schemat tego eseju?... ... ...

chłód wieje z przestrzeni
kiedy myślę jaka ona duża
i jaka ja

to mi trzeba
twoich dwóch ramion zamkniętych
dwóch promieni wszechświata

//Poświatowska//

Poproszono mnie o znalezienie jakiegoś wiersza do analizy i interpretacji na poziomie gimnazjum. Przeglądając zeszyty z wierszami natknęłam się na tenże. Oczywiście nie dam go gimnazjaliście do analizy.
Ja zinterpretowałam dla siebie i dla Ciebie. Ty zrobisz jak uważasz. I wy także.

Pamiętaj, że czekam.

Dzisiejszy dzień zaczęłam tak jak lubię, mianowicie od spaceru o poranku, podczas którego zrobiłam to zdjęcie (bo interesuję się także fotografią tradycyjną, artystyczną, wielkoformatową i zawsze staram się nosić  przy sobie aparat)

Zdjęcie jest bardzo refleksyjne, więc aby nie psuć uzyskanego nastroju, niniejszym kończę ten wpis.

Ja to w sobie zapominam czasem
Czasem w sobie zapominam że
Ja to w sobie zapominam czasem
Czasem w sobie zapominam że
A wtedy
Przed tobą wtedy stanę sam na rekach
I jeden Bóg To Wie

Mamy tylko siebie wielką mamy moc
To jest nasz spisek i nasza sekretna zmowa
Mamy tylko siebie wielką mamy moc
Dwa nie wysłane listy trzy nie napisane słowa
Mamy tylko siebie wielką mamy moc
Strachom i lachom i na przekór wrogom
Jesteśmy tu sufitem jesteśmy tu podłogą

Ja to w sobie zapominam czasem
Czasem w sobie zapominam że
Ja to w sobie zapominam czasem
Czasem w sobie zapominam że
A wtedy
Przed tobą wtedy stanę sam na rekach
I jeden Bóg To Wie

Bóg to jeden wie
Jeden Bóg to wie
Jeden Bóg to wie to nie jest wszystko jedno
Bóg to jeden wie mnie nie jest wszystko jedno

[SNL]

Para-papa-pam, szczęśliwa :)

Problemów w związku nie da się całkowicie wyeliminować.
Również idealne pary miewają kryzysy, a w trudnych
chwilach nawet długoletnie małżeństwo nie jest odporne
na zewnętrzne pokusy. I w takim momencie często zrywamy
zakazany owoc i zdradzamy.

      Zanim jednak zaczniesz czytać na ten temat
      ściągnij najpierw bezpłatny ebook "Ogród miłości"
      dostępny tutaj  

~~~ Dlaczego kochający się ludzie dopuszczają się zdrady?

Na to pytanie, dlaczego dopuszczamy się niewierności
trudno jest jednoznacznie odpowiedzieć. Jest bowiem
wiele przyczyn.

Zdrada często rodzi się z pragnienia bycia kochanym
i pożądanym, przeważnie wtedy, gdy aktualny partner
tego nie okazuje. Również sama ciekawość doznań
seksualnych z kimś nowym może być źródłem niewierności.

Osoby podatne na zdradę to również takie,które przez
całe życie poszukują doskonałego partnera. Nigdy nie
są wierni, gdyż stale mają nadzieją że znajdzie się
ktoś lepszy od tego, którego już mają.

Kiedy związek nie daje pełnej satysfakcji zarówno
pod względem psychicznym w sferze miłości, jak
i fizycznym przez zaspokojenie potrzeb seksualnych,
często dochodzi do zdrady. Zdrada niszczy, a przekonanie,
że romans uratował czyjeś małżeństwo, jest błędem.

Romans nie leczy kryzysu, lecz go zwielokrotnia.

Z drugiej strony, zdrada jest czasami wynikiem
nadarzającej się okazji. Mąż wyjechał w delegację,
a żona tymczasem spotkała kogoś interesującego
i pociągającego i wówczas romans gotowy.

Zdrada nie bierze się znikąd, część jej przyczyn tkwi
także w osłabieniu więzi miedzy partnerami. Często
partnerzy z długim stażem zarzucają sobie, że nie
mówią do siebie już nic miłego, nie doceniają się,
a przy kimś nowym, wreszcie mogą się poczuć na nowo
osobą atrakcyjną. Jednak to przeważnie ten, kto
zdradził, znajduje dla siebie dowolne usprawiedliwienia,
a najwygodniejszym z nich jest obwinianie współmałżonka.

Zdradzona żona może się zatem dowiedzieć, że była
zbyt oschła, przestała dbać o siebie, stała sie oziębła
albo zajęta tylko dzieckiem.

Zdradzony mąż - był nudny, zajmował się wyłącznie
pracą, nie chciał chodzić na kolacje we dwoje albo
beztrosko wydawał pieniądze zarabiane przez żonę,
pił piwo od rana i oglądał godzinami telewizję.

~~~ Powody zdrady

Kobiety i mężczyźni mają różne powody które prowadzą
ich do zdrady. Oto niektóre z nich:

Dlaczego mężczyźni zdradzają?
- są zdobywcami kobiet dlatego jedna ofiara im nie
  wystarczy,
- powrót do młodości - mężczyźni często przechodzą 
  kryzys wieku średniego kiedy dopada ich poczucie
  obniżenia seksualnej sprawności. Aby sprawdzić siebie
  i swoją męskość szukają młodej i atrakcyjnej kobiety,
- wrażenie, że po ślubie pryska czar namiętności.

Dlaczego zdradzają kobiety?
- mąż widzi w swojej partnerce tylko żonę, nie
  dostrzega już kobiety ,
- kobiety potrzebują ciepła, jego brak to najczęstsza
  przyczyna kobiecej niewierności. Dobry partner
  powinien być oparciem w trudnym dniu. Romans kobiety
  zaczyna się często od poszukiwania przyjaciela, który
  ją wysłucha, zrozumie i będzie adorował,
- ciekawość jak może być z innym mężczyzną, szczególnie,
  gdy kobieta nie miała wcześniej partnerów. Uzyskanie
  odpowiedzi może być pokusą nie do pogodzenia,
- rewanż - niektóre kobiety są skłonne reagować zdradą
  na niewierność partnera.

~~~ Gdzie jest granica niewierności?

Wiesz już dlaczego partnerzy przeważnie się zdradzają.
Czy wiesz jednak co można nazwać zdradą i od jakiego
momentu zaczyna się zdrada?

Tak naprawdę kochasz swoją partnerkę czy partnera,
ale w Twoich marzeniach pojawiają się też inne osoby?
Wydaje Ci się że nic złego nie robisz, jednak męczy
Cię poczucie winy.

Czy flirt to zabawa czy już zdrada?

Ktoś kiedyś powiedział że
        "Nie wszystko jest zdradą,
         czasem to tylko awaria hamulców moralnych".

Jednak, gdy  do takiej awarii już dojdzie, ciężko
jest wybaczyć. Pamiętaj, że zdrada to nie tylko seks.
Romans rozwija się także na podłożu psychicznym.
Bywa i tak, że przez długi czas nie dochodzi między
"kochankami" do kontaktów czysto fizycznych.

Zdrada rodzi się w głowie.

Czy chcesz wiedzieć, jak dostrzec u partnera romans
lub ustrzec się przed zdradą?
Czy wiesz, jak zmienić swoje życie, by seksualność,
erotyka, miłość faktycznie sprawiały Ci przyjemność?

Zapraszam Cię do udziału w nowym, nowatorskim,
i bardzo rewolucyjnym 4-o tygodniowym e-warsztacie:
         

             "Ogrodzie miłości"
Internetowym Programie Zmiany Seksualnej.

"Ogród miłości" - będzie dotyczył zmian tylko
w jednej sferze życia - czyli Twojej seksualności,
a w szczególności:

    - poznania siebie w kontekście zachowań
      seksualnych,
    - zrozumienia swoich potrzeb w tym
      zakresie,
    - powodów wyboru i poszukiwania danego
      Partnera,
    - wpływu wcześniejszych uwarunkowań na
      Twój związek (lub wcześniejsze związki)
    - poprawy w budowaniu partnerskich relacji,
    - wywierania wpływu na innych oraz technik
      autoprezentacji.

"Ogród miłości" będzie składał się z części
merytorycznej, w której będę przesyłać Ci
materiały tekstowe do poczytania oraz części
konsultacyjnej, w której będzie można omawiać
na bieżąco poruszane w programie zagadnienia
lub... te które będą pojawiać się podczas trwania
zajęć. A będą się pojawiać - wierz mi! :)

~ Materiały będą przesyłane 2 razy w tygodniu,
~ Indywidualnych konsultacji z psychologiem,
  masz do swojej dyspozycji 3 tygodniowo, ale
  są nieobowiązkowe. Czyli jeśli je wykorzystasz,
  to zyskasz.
 
`````````````````````````````````````````````````
                      UWAGA!
Specjalna propozycja dla Ciebie i Twojego Partnera!

Jeśli zdecydujesz się wziąć udział w tych zajęciach
wraz ze swoim Partnerem, Przyjaciółką lub Przyjacielem,
to otrzymacie wspólną zniżkę 300 zł!
((497 zł x 2) - 300 zł = 694 zł).

      Oczywiście obowiązywać nas będą zasady
      dyskrecji - i ani Twój Partner, ani Ty, 
      nie dowiecie się wzajemnie, co piszecie 
      o swoich intymnych sprawach.

`````````````````````````````````````````````````

Mam nadzieję, że powyższa oferta wydaje Ci się
atrakcyjna i nie zwlekając długo zostaniesz
uczestnikiem "Ogrodu miłości".

Koszt tak intensywnych zajęć w stacjonarnym
gabinecie psychologicznym to około 1020 zł.
Zaś na zajęciach dla par to około 1700 zł.

Psychoradowy "Ogród miłości" oferuje Ci
dodatkowo coś, czego nie spotkasz w gabinecie
psychologa. A mianowice:

      Specjalną Gwarancję Satysfakcji

Jeśli w ciągu  10 dni od rozpoczęcia zajęć
dojdziesz do wniosku,  że to co Ci oferuję,
nie odpowiada Ci, możesz zrezygnować. Wystarczy
napisać e-mail, w którym konstruktywnie wyjaśnisz
powody rezygnacji z udziału w Programie i poprosisz
o zwrot wpłaty.

Bez problemu, bez dyskusji, bez ryzyka :)

Skoro więc już wiesz, że NIC nie ryzykujesz,
poza poprawą jakości swojego życia, zarezerwuj
miejsce na zajęciach:
- indywidualnych
- partnerskich

"Ogród miłości" - internetowy Program Seksualnej
Zmiany Osobistej, aby poznać siebie i poprawić
swoje życie erotyczne.

**
pbfcomics.com

Dzięki Pawełku :) Za komiks, i za Miłość ;)

Myszka ufnie ruszyła za Nim w głąb Ogrodu-Nieogrodu. W oddali coś majaczyło, poruszało się, chowało, to znowu pojawiało się przed jej oczami. Nie, nie coś... Ktoś. Mnóstwo istot. Tańczyły.

- Dary Pana - zasyczał melodyjnie Wąż.

- Tak, to moje Dary - przytaknął śpiewny, kobiecy i pełen miłości Głos.

- Dlaczego nazywasz je "Darami"? - zdziwiła się Myszka. - To przecież zwykłe dzieci...

- Nie sssą zwykłe - zasyczał Wąż.

- Są Darami, gdyż obdarowany może je przyjąć lub odrzucić - odparł surowy Głos.

Myszka podeszła do kręgu tańczących istot i wpatrzyła się w nie.

Była tu dziewczynka, która zamiast nóg miała szczątkowe kikuty, a jednak tańczyła na nich z równym wdziękiem jak długonogie tancerki. Był mały chłopiec z głową olbrzyma, ze sterczącym garbem na plecach, poruszający się na wątłych nóżkach karzełka. Była dziewczynka z głębokim otworem zamiast nosa i z głową rozszerzającą się baloniasto ku górze, uśmiechająca się zajęczą wargą. Były dzieci bez rąk i nóg, z brakiem lub przerostem członków, nieme, niesłyszące, niezdolne na ziemi do żadnego ruchu. Były dzieci zrzucane w starożytności ze skał, ledwie ujrzano po narodzinach ich zdeformowane ciała. Były niemowlęta zwane w średniowieczu diabelskim pomiotem i palone na stosach. Dzieci topione jak kocięta przez matki, które przerażało widmo procesu o czary i nieszczęśnicy pokazywani jako monstra na jarmarkach miast i miasteczek całego świata. Byli ci, których los wyniósł wysoko mimo zdeformowanego ciała, gdyż udało im się odgrywać rolę błaznów u boku głupszych od siebie. Były zastępy dzieci, na których dokonywano eksperymentów, by zbadać jak powstaje deformacja i czego unikać w procesie tworzenia doskonałego człowieka. Były dzieci zamykane przed ludzkimi oczami w stajniach, piwnicach, komórkach, żyjące w wiecznej ciemności i izolacji. Dzieci, które całe życie spędziły w zamkniętych zakładach, nie znając rodziców. Dziesiątki, setki, tysiące poczwarek, które na zawsze zamknęły w sobie motyla, ze złożonymi wielobarwnymi skrzydłami. Tu w Ogrodzie wszystkie te dzieci tańczyły, a ich uczucia przenikały przez niekształtne pancerze ciał i unosiły się wokół, lżejsze od oddechu. Myszka odbierała je całą sobą, słyszała i rozumiała.
- Kim jesteś? – zapytała, bez słów, najbliżej tańczącej istoty.
- Mnie w ogóle nie ma, nigdy się nie narodziłem. Moja mama ujrzała mnie, gdy byłem tak mały jak jej dłoń i zatrzymała w pół drogi – odpowiedział chłopiec ze zrośniętymi palcami rąk i nóg i ze zdeformowanym ciałem – zazdroszczę wam, którzyście widzieli ziemię. Chciałbym tam przebywać, nawet gdyby to trwało krótko i miało boleć…
- Boli, tak, to boli – przytaknęła dziewczynka trzepocząca jak ptak szczątkami kończyn – ale tam jest tyle rzeczy do zobaczenia i tyle miłości. Byłam kochana…! – zaśpiewała nagle na cały ogród – nieogród – Byłam kochana…! Kochana!
- A mnie nie chcieli – powiedział chłopiec z nogami karła i głową olbrzyma – zostawili mnie w specjalnym domu i spędziłam w nim całe życie. Ale oglądałem przez okno świat, widziałem ludzi innych niż ja, patrzyłem w niebo, nie tak niebieskie jak w ogrodzie, lecz co dzień inne. I tęsknię za tym, więc już wiem co to tęsknota. Warto dla niej zejść na ziemię.
- Wożono nas w klatce po wielu miastach i pobierano opłatę za pokazywanie tłumom. Tłumy śmiały się i trzęsły ze strachu, ale widziałyśmy tyle miejsc i tyle zdumiewających zjawisk… Ziemia jest piękna – powiedziały chórem syjamskie siostry, zrośnięte tułowiami, których zniekształcone, za duże głowy odchylały się na dwie różne strony.
- Chciałem żyć nawet gdyby to miało być straszne ale nie dano mi. Urodziłem się w czasach, których pozwalano żyć tylko dzieciom doskonałym. Zazdroszczę Ci Myszko. Byłaś na świecie aż osiem długich lat – powiedział chłopczyk, którego malutka głowa pozbawiona szyi, wyrastała wprost z przerośniętego tułowia.
- Zazdrościmy Ci Myszko… Tyle widziałaś… Tyle przeżyłaś… Kochano Cię! – śpiewały Dary Pana, które przebywały na ziemi krótko lub nie widziały jej wcale.- Każda sekunda na ziemi jest warta milionów lat pamięci – nuciły inne, wspominając czas, w którym nawet ból był dowodem życia.
Dary Pana tańczyły wyrażając radość z krótkiego pobytu na ziemi, z krótkich, lecz prawdziwych uczuć, których tam zaznały - miłości, nienawiści, przyjęcia lub odrzucenia, izolacji lub samotności; osaczenia spojrzeniami i zimną ciekawością lub nadmiernym współczuciem; czasami choć rzadko, doświadczały obojętnej zgody na swoją odrębność. Motyl skryty w poczwarce ich ciała trzepotał bezradnie niewidzialnymi dla ludzi skrzydłami; niekiedy ktoś pogłaskał go po wiecznie zwiniętych skrzydłach, i te chwile Dary Boga pamiętały najmocniej. Inne wyrażały w tańcu tęsknotę za nigdy nie doświadczonym darem życia, za nieznaną ziemią, za niedobrymi, ale prawdziwymi uczuciami, które możliwe były tylko tam."

["Poczwarka", Dorota Terakowska]

Kobieta w ciąży ma wybór:
- przerwać

**
- urodzić i zabić
- urodzić i oddać
- urodzić i wychować…

I jeśli wybierze ostatnią możliwość, niech sprawi, by dziecko czuło się bezpieczne i kochane.

I mówcie sobie co chcecie, ale te wszelkie kwestie moralne/etyczne/psychiczne/etc. związane z ciążą/aborcją, zależą od kobiety. I myślcie sobie co chcecie, klnijcie kościół, że jest konserwatywny i wbrew aborcji. I róbcie sobie, co chcecie. Ale nigdy przenigdy nie miałabym ani chęci, ani odwagi, ani siły, do przerwania życia własnemu Dziecku, nawet za cenę własnego życia. Nie wiem, kto/co o tym zdecyduje, ale to na pewno nie będę ja.

]]> http://pasazernagape.wordpress.com/?p=90 Tue, 06 May 2008 05:50:44 +0000 pasazernagape http://pasazernagape.wordpress.com/?p=90 "Był równocześnie Światłem i Mrokiem, Harmonią i Chaosem, Muzyką i Ciszą, Zielonością i Błękitem, Nieruchomością i Wiatrem. Był Jednością. Był Wielością. Był Wszystkim. Był Niczym. Był."

[Dorota Terakowska [w:] "Poczwarka"]

I Ty też bądź.

Oddychaj, mów, tańcz i śpiewaj.

Żyj. Skoro Ci dano, to nie po to, żebyś siedział na stołku i trafiał śliną w robaki.

Rozwijaj się i twórz.

Męcz się pracując i narzekaj, ale bądź.

Czuj, do cholery!

Śmiej się, jak chce Ci się płakać.

Nie myśl, że jesteś samotny, kiedy dobrze wiesz, że nie jesteś.

Pomyśl, czasem. Że inni mają gorzej, że tak naprawdę nie jest źle. W końcu masz co jeść i gdzie mieszkać.

Bądź Sobą - holistycznie i drobiąc się na krople myśli. A potem znów złóż się w całość.

I Żyj. Bo przecież to o to w Życiu chodzi.

...

..

.

Ot, pierwsza refleksja  nowego tygodnia.

 photo by iwka ©

reflection

is what we experience the reality

or do we perceive only the reflection of the true life

living

breathing existence torn in between

struggles of wonderings

unleash my imagination

into holy contemplation

i want to soak in Your Being

dripping with myrrh which falls off like fragrant droplets of meekness

stepping from illusion

to the gate of humanity called into silence

deep calls to deep

© iwka

Stworzyłem więc własną prościutką bibliotekę DLL, służy do tego wizard z Visual Studio. Kod poniżej:

namespace FirstDLL
{
public class Maths
{
public double Add( double d1, double d2 )
{
return d1+d2;
}

public double Substract( double d1, double d2 )
{
return d1-d2;
}
}
}

// a drugi plik:
namespace FirstDLL
{
class Writer
{
private string message = "heloł world";

public string Message
{
get
{
return message;
}
set
{
message = value;
}
}

public void WriteMessage()
{
Console.WriteLine( message );
}
}
}

Są dwie klasy, żeby DLL nie składało się tylko z jednej ;) Zbudowanie projektu dało mi w efekcie plik FirstDLL.dll, który to umieściłem w projekcie z testowanym mechanizmem refleksji. Oto kod tej klasy ( bardzo zagmatwany, ale nieco się nakombinowałem ):

namespace ReflectionTest
{
class Program
{
static void Main( string[] args )
{
Assembly asem = Assembly.LoadFrom( "FirstDLL.dll" );
Type[] types = asem.GetTypes();
double result=0.0;

foreach ( Type t in types )
{
object my = Activator.CreateInstance( t );
if ( t.IsClass )
{
MethodInfo[] mem = t.GetMethods();
foreach ( MethodInfo m in mem )
{
if ( m.Name.CompareTo( "Add" ) == 0 )
{
object[] arg = new object[2];
arg[0] = 5.4;
arg[1] = 2;
result = (double)m.Invoke( my, arg );
}
}
}
}
Console.WriteLine( result.ToString() );

}
}
}

Oczywiście nie jest to kod niesamowity ani niosący jakieś szczególne zastosowanie w reflekcji - po prostu chciałem sprawdzić czy działa. Mam nadzieję, że ten prosty przykład pozwoli postawić pierwsze kroki w tej kwestii. Ja również dopiero się tego uczę i może za jakiś czas pojawi się bardziej praktyczny przykład.

ŚPIEW PTAKA
Uczniowie mieli wiele pytań na temat Boga,
Mistrz im powiedział:
- Bóg jest Nieznany i Niepoznawalny.
Każde twierdzenie o Nim,
każda odpowiedz na wasze pytanie
będzie zniekształceniem Prawdy.
Uczniowie byli zaskoczeni:
- W takim razie, dlaczego mówisz o Nim?
- A dlaczego śpiewa ptak? - odpowiedział mistrz.

Ptak nie śpiewa dlatego, że ma do przekazania jakieś twierdzenie.
Śpiewa, ponieważ ma śpiew.

Słowa uczniów muszą być zrozumiałe. Słowa mistrza nie muszą
takimi być. Muszą być jedynie słyszane, w taki sposób,
w jaki słucha się wiatru w drzewach, szumu rzeki czy śpiewu ptaka.
One rozbudzają w tym, kto słucha, coś co leży poza wszelkim
rozumieniem.

ŻĄDŁO
Był raz święty, który posiadał dar mówienia językiem mrówek.
Zbliżył się do takiej, która wyglądała na bardziej wykształconą,
i zapytał:
- Jaki jest Wszechmogący? Czy jest w czymś podobny do mrówek?
Uczona mrówka odpowiedziała:
- Wszechmogący? Absolutnie nie. My, mrówki,
jak widzisz, mamy tylko jedno żądło.
Ale Wszechmogący ma dwa.

Scenka pod wpływem tej bajki:

Kiedy zapytał ją, jakie jest niebo, uczona mrówka opowiedziała
uroczyście:
- Tam będziemy wszystkie jak On, każda z dwoma żądłami,
chociaż mniejszymi.

Istnieje ostry spór pomiędzy różnymi szkołami myśli religijnej
na temat miejsca, w którym znajdzie się drugie żądło
w niebiańskim ciele mrówki.

KRÓLEWSKI GOŁĄB
Nasruddin został pierwszym ministrem króla.
Pewnego razu, kiedy przechadzał się po pałacu,
zobaczył po raz pierwszy w życiu królewskiego sokoła.

Do tej pory Nasruddin nigdy nie widział takiego gołębia.
Wziął więc nożyce i poprzycinał pazury, skrzydła
i dziób sokoła.

- Teraz wyglądasz na ptaka jak należy - powiedział.
Twój opiekun wcale się o ciebie nie troszczył.

Biada ludziom religijnym, którzy nie znają innego świata niż ten,
w którym żyją, i nie mają nic do nauczenia się od ludzi,
z którymi rozmawiają.

A. de Mello, Śpiew Ptaka

"Chcesz zaimponować swoim znajomym wiedzą na temat seksu? Wyślij sms, a będziesz
dostawał interesujące ciekawostki na ten temat..." - dałam "", ale tak naprawdę, to raczej jest tylko podobne, do tego 'ogłoszenia'.

Ciekawe, co tam ludziom piszą...

Bo mnie na przykład, podobała się informacja z porannego "Mad Labs" - program National Geographic albo z Discovery Channel, możecie uściślić. No, ale w każdym bądź
razie pan naukowiec, pokazywał ślimaki, w dużym zbliżeniu. Rzecz się miała tyczyć ich
wyginięcia,czy ochrony, nie wiem, akurat byłam w łazience, jak o tym mówili. A potem
było coś o podaniu im Prozacu, i informacja, że po nim, ślimaki mogą wybrać płeć, czy coś
takiego. I większość,nawet te niby żeńskie, wybierają być panami ;) I wiecie co? Mają
erekcję przez 48 godzin!!
Pan lektor skwitował to "Pozazdrościć..." Tyle, że podobno ta erekcja nic nie daje, bo te
męskie,ale żeńskie nie są w stanie kopulować jak stuprocentowo męskie osobniki.
Pozazdrościć..?

- To jest ten sam, co tutaj? (oba zdjęcia faktycznie pzedstawiały, jak się dowiedziałam, wciąż
jeszcze aktualnego bożyszcza nasto..znaczy się, dziewczyn - Justina T.)

-  Tak, ten sam, Dżaastiin... (odpowiada M. numer 2)

- Tu jakoś mądrzej wygląda (Stwierdza M. numer 1, a Dżastin siedzi, i udaje, że myśli)

JA:

- A to on w ogóle wygląda?? (Lekki szok..?)

Wzrok M. numer 2 i M. numer 3, dosłownie palił się do tego, by mnie killnąć na miejscu.

Uch, ludzie, nim naprawdę się jeszcze można zachwycać? A może: dopiero teraz Znaczy w sumie są gusta i bezguścia,ponoć należę do tych drugich, możliwe całkiem,
ale jaaa... Dżastinem się dzieciaki podniecały razem z całym N'Sync i innymi
bekstritbojsami...  I to było bardzo dawno...

Mieć plakat Dżastina nad wyrkiem, i zasypiać i budzić się `przy nim`? O niee...
...jakie szczęście, móc mieć bardziej przyziemne marzenia:)

Ale przecież wschodzi.

I zaczyna się nowy dzień, kolejny dzień naszego życia."

[Anna Janko, 'Dziewczyna z zapałkami']

 Poczyniłam pewne odkrycie, czytając ten fragment dziś w pociągu. Mianowicie: to jest właśnie dokładnie to, czego i ja się boję. To nie są żadne emo-fobie. Nie chcę ciąć tego życia, choć czasem niefizycznie boli. Boję się zasypiać, mówiłam nie raz. Bo nie wiem, czy się obudzę. Nie wiem, czy wciąż ktoś będzie za mną czekał. Boję się wpadać w sen, bo
nie jestem pewna, czy z niego wyjdę.

Nieraz jest to dość męczące, i wyczerpujące psychicznie. Leżę w łóżku, próbuję zasnąć, ale
każde zamknięcie oczu powoduje natłok myśli, ` a co jeśli, a gdyby, a dlaczego, a może..?`
I wtedy szybkie szarpnięcie powiek. Koniec snu, choćby na chwilę. Boję się. To jest jak
piorun. Szybki błysk-otwarcie oczu-uderzenie-świadomość.
Obawa. Fobia? Strach, przed nieznanym. Lęk, jakiś prapierwotny, albo wręcz dopiero co zrodzony. W mojej głowie, z moich myśli, z mojej niewiedzy. Jestem matką tego bólu,
który sama karmię. Nie rozumiem, nie ogarniam. I cholernie obawiam się tego, co się stanie.
Normalna kolej rzeczy, nienormalne pojmowanie.

Notka czysto refleksyjna, nie nakręcająca na doła. Po prostu jedna z myśli. Moich.
Paranoi.
Ot tak, póki cytat mam przed sobą.

- Och! - zawołał paź (..) - lubię, gdy mnie całujesz "byle jak"! Ale nie nazywam tego tak lekceważąco. Wszystkie pocałunki można opowiedzieć przez kwiaty...

Są długie, nagie, bladożółte tulipany: przynoszą obietnicę ocieplenia. Są żonkile i narcyzy, proste, bezlistne, z płomykiem pośrodku, te zapowiadają przyjemną niespodziankę. Są fioletowe bzy, ciężkie, wilgotne, pachnące szaleństwem, którego tak bardzo się boimy... I róże, dumne, ale pełnie niepojętych tajemnic i tęsknot nie wiadomo za czym... Pożąda się ich najbardziej, chociaż tak bliskie są bólu, który zadają kolce.

Pocałunki, które nazywasz "byle jakimi", to po prostu stokrotki i koniczynki, zrywane na spacerze nie po to, by je zabrać do wazonu, ale by wsunąć je w dziurkę od guzika.

A co myślisz, panie, o szalonych bzach?''

Lubię, gdy mnie całujesz. To za mało.

**

`Nie dręcz mnie, błagam, pocałuj...`

[Anna Janko, "Dziewczyna z zapałkami"]

Z lżejszych rzeczy... Słucham Gorillaz. W zasadzie już skończyłem, poza Clintem Eastwoodem. Teledysk jest genialny =]
[audio http://www.wrzuta.pl/aud/file2/ghRGjfW9Ds]

Oglądaliśmy dzisiaj z Kociakiem "Zgon na pogrzebie" - bardzo przyjemną czarną komedię (dzięki Lurka za polecenie jej). Uwielbiam angielski akcent, każdy film zawsze u mnie przez to znacznie zyskuje. Ponieważ było trochę czasu, zaliczyliśmy również "Memento" - no, ale ten film trzeba obejrzeć przynajmniej 2 razy, by się nim w pełni cieszyć...

Oprócz tego przerzucam się z pisania o kontrowersyjnych/interesujących tematach (patrz poprzednia notka) na pisanie o gkhot-607 - przynajmniej nikt mnie nie będzie atakował ("gkhot-607" © by Kociak, 22:39 28.01.2008) ;)

Syd Barrett współpracował z zespołem Pink Floyd, jeszcze zanim zespół przybrał ostateczną nazwę. Barrett był twórcą większości wczesnego materiału zespołu. Wszystko byłoby pięknie, gdyby nie rosnąca popularność, która niestety przyniosła ze sobą negatywne skutki sławy - presja, załamanie psychiki, narkotyki, niesubordynacja. Tuż po tym, trzeba było pomyśleć o wylaniu go z grupy, i może dobrze się stało, bo odkryto wszechtalenta Gilmoura. Ale wracając do Syda - zajął się solowymi albumami. Solowe kariery robili także Waters i Gilmour. O nich było i jest głośno,koncertują, nagrywają, całkiem niedawno, pierwszy z nich był w Polsce ze swoją operą - Ca Ira ( 25 sierpnia 2006 w Poznaniu) - a drugi dał koncert (26 sierpnia 2006 artysta wystąpił na terenie Stoczni Gdańskiej); operę udało mi się widzieć w telewizji, koncertu posłuchać w radiowej Trójce, o ile się nie mylę.  W tym samym roku, 7 lipca zmarł Syd Barrett.

Dlaczego mówię, że jest niedoceniany? Ano właśnie dlatego.
Będąc pod ogromnym wpływem ich Muzyki ostatnimi czasy, zastanawiam się, którą piosenkę czy płytę wybrać na ulubioną. I kurde nie wiem, wybór jest z byt wielki, piosenki zbyt genialne.
Utwory Syda pozostają w cieniu jego dwóch kolegów. Przesłuchując je, dochodzę do wniosku, że w indywidualnym starciu Gigantów, właśnie pan Waters jest na końcu! /Wywyższając The Wall, mam wrażenie, że innymi solowymi kawałkami nieco się podłożył, sam pod siebie./ Zdecydowanie przebijają go David i Syd. Ale tych dwóch już porównać się nie da. Muzyka jest zupełnie inna. Syd jest leciutki, czasem skoczny, słychać tam
stare Floydowskie granie. Proste dźwięki, a tyle radości. David jest pełen melancholii, jego gitara zdaje się śpiewać wraz z nim. Głęboki głos oddaje
wszelkie barwy emocji. Teksty są urocze, metaforyczne nieco, bardziej plastyczne i obrazowe.

Obaj wypadają w tym porównaniu podobnie wysoko. Dlaczego więc Gilmoura znamy, a o
Sydzie niewiele wiemy? Czas to zmienić, i sięgnąć po kawałki Syda (jeden z tekstów w poprzedniej notce).

**

Ale to tylko moja opinia jest. Swoją możecie wyrazić poniżej.

Bestią wykreowaną przez nowoczesny marketing, reklamę i PR. Zwierzęciem w urbanistycznej dżungli, konsumentem, które kocha swoje środowisko naturalne. Na mózgu mam zapewne metkę, a w środku katalog brandów. Moim domem jest betonowe miasto. Uwielbiam chodniki, ulice, przezroczyste windy i oszklone budynki. Tworzą one widok równie piękny jak zachód słońca nad morzem czy górach. Nie mam nic przeciwko, by mieszkać w środku dużej metropolii (byle wysoko, żeby móc podziwiać widok).

Przeczy to może mojemu nonkonformizmowi, ale trudno uciec przed globalizacją. Ja się jej poddaję w sposób świadomy. Nie walczę, bo to walka skazana na porażkę. Nie płynę też z nurtem, ale bacznie przyglądam się kierunkowi.

Kiedy wyjeżdżam w dzicz (znaczy: poza miasto) cywilizacja jedzie ze mną. Laptop, komórka, a co za tym idzie internet. Uzależniony od mediów, nie jestem w stanie pozwolić sobie na dłuższą niż jedno, góra dwudniowa, przerwa w przyjmowaniu informacyjnego-narkotyku. Nie ma też mowy o spaniu na niewygodnym łóżku, potarganej pościeli, w pokoju bez łazienki (gdzie, cholera, będę brał prysznic trzy razy dziennie?) i podstawowych wygód (telewizora być nie musi) typu pobliski sklep, bar, restauracja, itp. Przerażająca jest też perspektywa odcięcia od środków komunikacji.

Oczywiście zdarzało się, że w miejscach takich jak powyższe bywałem (i było całkiem miło, co zaprzeczeniem wobec powyższego nie jest, po prostu wolę odpoczywać inaczej). Nie jest też do końca tak, że nie bywam w miejscach bliżej natury. Paintball w lesie jest całkiem niezły, a i na spacer dam się wyciągnąć. Byle tylko Cywilizacja była gdzieś blisko. Najlepiej w zasięgu wzroku.

Bronie się tym, że miasto ma dla mnie urok. Jest w nim w końcu coś smutnego i melancholijnego, a zarazem potrafi dostarczać rozrywki. To moje środowisko naturalne, w którym wszyscy choć blisko na wyciągnięcie ręki, są dla siebie obcy. To miejsce w którym, jesteśmy potrzebni sobie nawzajem, a zarazem wydaje nam się, że nie potrzebujemy nikogo. Miasto daje pozorną wolność trzymając nas w klatce. Przyspiesza czas i sprawia że uczucia będące oznaką słabości schodzą na plan drugi. Na pierwszy miejscu jest pogoń za szczęściem wyrażanym w walutach.

Wiem o tym wszystkim i godzę się na te warunki. Jestem więc Potworem. Nie z bagien. Gorzej. Z Miasta.

I will, I will she sighed to my request
And then she tossed her mane while my resolve was put to the test
Then drowned in desire, our souls on fire
I lead the way to the funeral pyre
And without a thought of the consequence
I gave in to my decadence

One slip, and down the hole we fall
It seems to take no time at all
A momentary lapse of reason
That binds a life for life
A small regret, you won't forget,
There'll be no sleep in here tonight

Was it love, or was it the idea of being in love?
Or was it the hand of fate, that seemed to fit just like a glove?
The moment slipped by and soon the seeds were sown
The year grew late and neither one wanted to remain alone

One slip, and down the hole we fall
It seems to take no time at all
A momentary lapse of reason
That binds a life for life
A small regret, you won't forget,
There'll be no sleep in here tonight
One slip ... one slip

**

'One Slip' - Pink Floyd

z: A Momentary Lapse Of Reason - aktualnie moja ulubiona płyta, uważam.

Budyń czekoladowy i milion myśli.

Zmęczenie i nieustanna walka o zrozumienie.

Moje ego kontra mój leń.

Przeżywam niemały dysonans poznawczy.

A już niebawem będę przeżywać egzaminy. Uch.

Positive thinking needed!!!

 I wsparcie mentalne.

No.