Huldiging Houkes in Holland Heineken House

Na jarenlang het onderwerp te zijn geweest van vleeskeuringen, mis(s)verkiezingen, badpakkenspecials en andere beproevingen, vind ik dat het tijd is. Het is tijd om op te staan! Het is tijd voor revolte! Het is tijd om een nieuwe verkiezing in het leven te roepen. Nomineer gerust met ons mee, wij bekronen dit jaar DE ZAK VAN HET JAAR!

Struikelt jouw baas af en toe over zijn ego? Kent jouw man enkel de gebruiksaanwijzingen van de afstandbediening? Denkt uw collega dat u koffiedame bent? Of dient verlof bij jou enkel en alleen om het huis net en de kinderen tevreden te houden?

Prinsessen aller landen, verenigt u en NOMINEER!

Once upon a time in a land far, far away,

Het daar ‘n baie selfversekerde wipgatterige prinses gewoon.

Sy was opsoek na ‘n padda om te soen….

Sy het orals gesoek, toe hop daar onverwags ‘n padda in haar skoot en sê

O, wonderskone prinses, ek was eenmaal ‘n baie handsome prins.

Soen my !!!!! lank en innig …… en ek sal weer verander in daardie prins.

Huh?? ‘n gladderige, glibberige, slymerige padda jig !!!!! :shock:

Dan my liefie diefie kan ons trou en vir altyd gelukkig saam woon!

Ons gaan heerlik in my kasteel woon, saam jou nuwe skoonma

Waar jy vir ons heerlike kossies kan maak,

Jy kan vir my so 10 kinders baar,

En sorg dat al ons wasgoed gewas en gestryk word.

Jy sal vir altyd bly wees oor die oulike keuse wat jy gemaak het.

Daardie aand terwyl sy heerlik aan padda boudjies eet

Sê sy vir haarself

“Ek dink nie so nie, padda kind!”

En smul lekker verder ……. aan haar eksotiese dis.

Pikkie het my getag om my sprokie te skryf:

Die begin van Teddie en Wipneus se sprokie:

Prinses wipneus is in matriek….

“Nee, ek is lus om bietjie buite in die tuin te gaan sit en kitaar speel en sing vir die insekte” dink Prinses Wipneus

Hierdie was die liedjie wat sy gesing en gespeel het:

Oh, Sweet Pea
Come on and dance with me ♪
Come on, come on, come on and dance with me
Oh, Sweet Pea
Won't you be my girl ♪
Won't you, won't you, won't you be my girl

I walked on over and I asked her to dance
Thinkin' maybe later on
We'd be makin' romance
But every guy there was thinkin'like me ♪
I had to stand in line
To get a dance with Sweet Pea

(Sweet pea’s is die Prinses se gunsteling blom)

Skielik loer iemand oor die muur, en bekyk die Prinses nuuskierig aan.

“Ja, plebs” sê Prinses Wipneus

(In Ancient Rome, the plebs were the general body of Roman citizens, distinct from the privileged . (Latyn plebeius). Commoner (In British law, a commoner is someone who is neither the Sovereign nor a peer. Therefore, any member of the Royal Family who is not a peer, such as HRH Prince William of Wales or HRH The Princess Royal, is a commoner)

Die mannetjie kyk my snaaks aan, wonder seker of alles reg is met Prinses Wipneus.

Sy sê weer: “ Ja plebs, kan ek jou help? Jy kan mos sien ek is besig. Mens loer nie ander mense af nie. Waar is jou maniere, boetie?” (Dit was Teddie se jonger broer)

Die plebs verdwyn gelukkig weer, en los die prinses om verder musiek te maak vir die insekte. Springkane, miere en vlinders dans almal saam met die musiek.

Die volgende oomblik is daar ‘n baie “handsome” prins wat nou daar verskyn waar die plebs minute gelede verdwyn het.

Die Prinses kyk hom vraend aan? Hierdie keer glad nie so nors soos tevore nie. Die mannetjie val nogal glad nie sleg op die oog nie. En hy word deeglik op en af beloer, onderdeur ‘n lang kuif.

“Ek hoor jy wil vir my sing, meisiekind” sê die Prins.

“Jy maak seker ‘n fout, waar kom jy nou aan so lawwe storie?” vra die Prinses nou skaam.

Kom bietjie nader aan die heining, ek kan jou nie mooi hoor nie, sê die Prins.

“Ek laat my nie rond order nie” kry die Prinses gou-gou haar asem terug.

Die prins het nog weke gesukkel om die Prinses te oorreed dat hy eintlik nie so slegte ou is nie. Maar die prinses het gehou van haar sorgvrye lewe, vol opwinding. Buitendien die Prinses was besig met matriek eksamens.

Maar die “chemistry” was daar, “ hook line and sinker” het die Prins die Prinses se hart verower…….

Later is hulle getroud en word toe die Koning en Koningin van hulle eie kasteel. Nog later is 2 pragtige prinse gebore. Die koninkryk kort nou net so paar klein prinsies of prinsessies. Maar die 2 prinse moet nog eers getroud kom. (Die een prins het vandag eksamen geskryf, hierdie Koningin is so trots op hom, hy het glo baie goed gedoen. Die koningin is skoon uit haar borsrok geswel van trots!!!)

Dus die Prins en Prinses is nou besig om in hulle “happily ever after” te lewe.

Hulle lewe is gelukkig en opwindend en hulle vrek oor mekaar.

Kyk hoe haal die Prins die streamers van die Prinses se rok af

"Dis net die begin my Prins, daar is nog baie dinge wat jy vir die Prinses sal moet doen" :mrgreen:

Het die arme Prins maar geweet wat is sy lot. whahahaha

"Hê, teddie?"

Credit: Images Disney

Ek tag vir Dellie , Zee en Sonkind om vir ons hulle sprokie te vertel.

Jammer girls, dis glad nie my skuld nie :twisted:

Ek pleit onskuldig :mrgreen:

Naskrif: .............. one day when you look back at your life, you wouldn’t miss the extra degree or certificate or award, but time spend with the people you love…so cheers for eers, I’m gonna spend time with the people I love… my ma het my regtig nodig op die oomblik. Ek moet so bietjie aandag hier gee.

Groete Wipneus

(Thanks vir die hulp, Lis) ;)

Julle kan die liedjie op my ander blog luister

]]> http://mspoppy.wordpress.com/?p=89 Tue, 03 Jun 2008 12:05:07 +0000 mspoppy http://mspoppy.wordpress.com/?p=89 Vannacht ben ik ze gaan toedekken en wat lag er mee onder haar dekentjes...?

Haar schoenen!

tja...

Laat de realiteit mij leren dat dit klinkklare onzin is! Wat spiegelen ze ons toch voor? Ik geloof wel dat er op een bepaald moment iemand je pad kruist waarbij je je goed voelt, maar is er echt maar één op de ganse wereld? Bestaat hij wel? Naar het schijnt, maar je moet geduld hebben, zegen ze (en laat ik nou net niet over dit belangrijk ingrediënt beschikken!). En hoe weet een prinses dat dit echt haar prins is? Is er een teken, een gevoel, een wat? En is het wederzijds?

Ach, misschien vind je die persoon wel nooit, maar toch is dat de echte liefde. Trouwens is ware liefde echt een spel van alles of niets, of kan het ook een beetje? Misschien is het iets wat groeit, niet na enkele dagen, maar na jaren en jaren. Liefde is, natuurlijk, een werkwoord, iets waar je moet aan werken, maar meer als een soort hobby. Dat je het eigenlijk niet erg vindt dat je er moet aan werken, en je het ook maar al te graag doet.

 'Maar misschien is uwen droom uwen droom toch niet, ge had het maar gedroomd ...'  Ach ... liefde ...van mij mogen ze het hebben! (tenzij iemand mij het tegendeel kan bewijzen. Iemand?)

(hoeveel zaten er weer in zo een doosje? 2?)

Er was eens een prinses Lies, in een land ver ver weg....

Op een dag reisde prinses Lies naar een land nog veel verder weg. Zo ver dat ze zelfs geen bagage meer kon meenemen op reis. Prinses Lies vertrok dus met enkel een handtas van krokodillenleer aan haar arm. Deze handtas had een zeer speciale betekenis voor prinses Lies, hij was immers gemaakt van de huid van haar eigen krokodil. Lang geleden, toen het houden van huisdierkrokodillen nog niet verboden was had prinses Lies zich een krokodil aangeschaft, die ze prompt Herr Fifi noemde. Herr Fifi was een zeer bijzondere krokodil, hij was immers verzot op borrelnootjes. Toen Herr Fifi zich op een blauwe maandag verslikte in een borrelnootje was er niemand in de buurt om een heimlich manoeuvre op hem toe te passen. Later die dag werd Herr Fifi dood teruggevonden in zijn borrelnootjesbad. Om Herr Fifi toch nog een beetje bij zich te houden liet prinses Lies hem verwerken tot een prachtige handtas.

Maar, prinses Lies was op reis met haar handtas...

Prinses Lies was van plan om met Brussels Airlines te reizen, maar spijtig genoeg werden die plannen op het laatste moment afgeblazen. Net als met de publishmachines van de website ondervonden de vliegtuigen van Brussels Airlines al een keertje wat problemen. Die dag waren er net 3 vliegtuigen uit de hemel gevallen (waarvan eentje recht op de plek waar wijlen Herr Fifi vroeger zijn borrelnootjesbad nam. Moest hij niet gestikt zijn in een nootje op die blauwe maandag, dan was hij nu zeker geplet geworden door een crashend vliegtuig. Arme Herr Fifi, hij was altijd al een beetje voorbestemd om jong te sterven).

Omdat alle resterende vluchten afgelast waren besloot Prinses Lies haar betoverde Smegg koelkast als transportmiddel te gebruiken. Ze plaatste de Herr Fiffi handtas in het ingebouwde vriesvak, kroop zelf in het koelvak, trok de koelkastdeur achter zich dicht en vertrok...

Ze steeg op en vloog enkele uurtjes verder.

Omdat ze toch een beetje oncomfortabel zat in het koelvak besloot prinses Lies de deur van de flashygroene Smegg even te openen. Plots zag ze een wegwijzertje in de lucht hangen: 'ballenbomeneiland, 2 minuutjes rechtdoor en dan steil naar beneden'. Hmm, dacht prinses Lies, zich de ballenboom van de lagere school herinnerend, laten we daar maar eventjes gaan kijken. 2 Minuutjes en een steile afdaling later landde de Smegg op balleneiland. Veel snoeperige kleurtjes waren er echter niet te zien op het eiland, in fact het hele eiland gaf maar een beetje een vreemde indruk.. Iets verder zag prinses Lies een groepje vrouwen rond een kampvuur dansen? Heksen? Vroeg prinses Lies zich af. Ze zette enkele stapjes dichterbij en zag dat het helemaal geen heksen waren. Het waren feministes van het ergste soort, met ongeschoren benen en een uitgesproken mannenhaat, te horen aan de gezangen rond het kampvuur. Freaks, mompelde prinses Lies en liep verder het eiland op.

Plots zag ze nog een wegwijzertje"Ballenbomenbos, 100 meter schuin rechtdoor".

Prinses Lies liep honderd meter schuin rechtdoor en kwam aan de ingang van het ballenbomenbos. Wat ze daar zag tartte alle verbeelding. Heb je je ooit afgevraagd wat er met bepaalde lichaamsdelen gebeurt na een castratie? Wel, prinses Lies wist het nu. Duizenden en duizenden ballen sierden de takken van het ballenbomenbos. Ieuw, mompelde prinses Lies en snel liep ze terug naar haar Smegg, op zoek naar een nieuw, minder freaky eiland...

To be continued!

Is dit het leven? Neen, zo had ik het in elk geval niet gedroomd en zeker niet gewenst: maar mijn leven tot nu toe is wel geresulteert in dergelijke situatie! Met alle gevolg vandien natuurlijk: een aantal maanden aan 'gelukkig-worden-pilletjes' die je denken en je gevoel gewoon uitschakelen.

Vandaag breekt de dag aan om mijn leven opnieuw in handen te nemen Ik weiger van nog geleefd te worden, alles te doen omdat het moet en omdat het zo hoort. Het is hoog tijd voor een grote lenteschoonmaak!

Dit weekend viert Halle haar jaarlijks carnaval. De Hallenaar gaat een weekend lang uit de bol in een knotsgekke sfeer. De bewoners van Zennehart beten echter de spits af in deze regio.

Opmerkelijk gegeven: Roger Stoffels wint voor het tweede jaar op rij de titel van Prins  Carnaval Zennehart. Yvonne Lories is de edeldame van dienst, zij werd verkozen tot Prinses Carnaval Zennehart. Jong en oud vierden samen feest in Zennehart in aanwezigheid van allerlei prinsen: seniorenprinsen, miniprinsen én de prinsen carnaval Halle van 2008. Een mooier erkenning voor de puike organisatie van ons animatieteam is er niet.

Had U graag gehoord wat Cindy Van Horenbeek, Team Coördinator KREA, er zelf over te zeggen had?  U kan het interview opvragen via email of beluisteren op www.radiovictoria.be

Foto’s Carnaval Zennehart

© 2008 mvh/zennehart. Alle rechten voorbehouden.

Dus vanaf heden beloof ik * hum hum* hier meer aandacht aan te besteden en mijn plichten hiervoor op te nemen.

Dit gezegd zijnde, groet ik u met de meeste hoogachting!

Samen vertrokken we om het spreekwoordelijk 'stapje in de wereld te zetten'.
Maar ... we waren nog maar net aangekomen en 't begon al: parking zoeken, 3 keer rondrijden om uiteindelijk een plekske te vinden ... 1 km verder. Enfin, wat beweging kan nooit kwaad zeker?
In een cafétje vonden we een plekje en bestelden een drankje (ja, ja, Martini, Wit) waarna, voor den eerste keer den telefoon mij terug met beide voeten op de grond rukte. Meneer: ik ben op weg naar spoed, mijnen voet, waarschijnlijk gips.

Lap! Wat nu weer? Ge kunt gaan denken dat de zin in een gezellig kwebbelavondje zienderogen aan het slinken was.

10 minuten later ... opnieuw telefoon : ... 5 dagen gips, nu moet ik nog zien thuis te geraken.

En hier wil ik nu eens efkes pauzeren: snappen ze dat nu niet? Gaat dat der bij mannen nu echt niet in? Als ge met een collega-prinses op baan zijt, wil dat dus zeggen dat ge gerust gelaten wilt worden! Dat ge dringend eens tijd wilt voor uwzelf en dat ge eigenlijk onbereikbaar wilt zijn? Neen, als vrouw gaat dat niet. Dat kan niet. Altijd moet ge paraat zijn en altijd standby.

Enfin, uiteindelijk stemde meneer ermee in dat er een hulplijn ingeschakeld werd om het vervoersprobleem op te lossen en dus meneer te transporteren naar zijne zetel. De babysit zou ook wel thuis geraken. De zin in dat gezellig avondje uit begon vervaarlijk tegen het nulpunt te zakken.

De tijd opvullend met zorgen maken en proberen de gedachten te verzetten nam ik uiteindelijk nog eens mijne GSM om te informeren hoe het ermee was: sliepen de kinderen, was de babysit thuis afgeleverd, hoe stelde de omgipste voet het ... . Het rumoer dat door den telefoon kwam, was echter niet de serene sfeer van mijn bijna verlaten huiskamer, maar wel van een vrijdagse ambiance in een cultuurcafé!!

Nu was ik dus echt om te klakken! Ge kunt gaan denken ... De babysit zat nog steeds thuis, te wachten tot een van de ouders kwam opdagen, meneer ging gaan showen met zijne net beplaasterde voet bij zijn maten, en ik zat dus mijn kas op te fretten voor God mag weten wie en wat allemaal!!

Uiteindelijk, hem bij rede brengend, stemde hij ermee in om daar af te ronden en een straat verder af te zakken om zich in onze zetel te installeren en daar het fort recht te houden (en na te praten).

En als ge nu echt dacht dat dit genoeg miserie en tegenslag was voor één avond ... think something else! Als klap op de vuurpijl kreeg ik, direct daarna, telefoon van den babysit met het nieuws dat zoonlief zijn bed had ondergekotst.

Nu was voor mij de maat vol! De zin in gezelligheid was fel bekoeld en tot onder het nulpunt gedaald! Ons avondje uit zal wel voor een andere keer zijn. Ik ben naar huis gegaan, heb nog iets gedronken, prinsje verzorgd en ben in mijn bed gekropen. Ik had het wel gehad voor vandaag, want wie weet wat hing er anders nog boven mijn hoofd? 

Ik heb nog één tip voor mede-prinsessen: als je ooit een uitje plant: vertrek, zeg aan niemand waar je bent, en ZET JE GSM UIT!!

Ah… ja, sorry. Maar ja ge kent dat,hé. ‘t Is stille waar dat ‘t niet waait… da zeggen ze toch. Maar, ‘t is toch waar,hé. Allez, ja. Ik wil jullie d’er natuurlijk niet mee lastig vallen. Maar kent ge da. Mannen. Gij weet er onwaarschijnlijk ook het fijne van. Ge peist da ge ze kent. Ge engageert u. Ge zijt verliefd en voor dat ge het weet zit ge in een avontuur waar ge eigelijk het avontuur nie meer van inziet. Mannen zijn zo … grrr... anders dan da ge het had gedacht, anders dan dat ge het had gewild… Anders. Neem nu gisteren. Ik kom thuis van mijn werk. Ik had echt nen hele drukken dag gehad. Ge kent da ge zijt dan zo ne gansen dag bezig met een ander zijn problemen op te lossen en ge loopt nen helen dag van hier naar daar, enfin zo nen dag waarvan da ge content zijt dat hij voorbij is. Ik kwam dus thuis. Meneer had ne dag verlof. Ik dacht… tof. ‘t eten zal klaar zijn, hij zal die mand strijk wel hebben weggewerkt en ‘t zal ne schonen avond worden.  Ge moogt dat dus niet denken, hé, wij vrouwen mogen da niet denken. Want het is nooit zo gelijk da ge het gedacht had. Meneer had ne gansen dag hem geamuseerd met naar den TV te kijken, den zoveelsten rugbywedstrijd en daarna een pintje gaan pakken. Eten… de strijk…nee dat paste niet in zijnen dag verlof. Van pure ambetantigheid heb ik een blik ravioli opengedaan en heb ik die smeerlapperij naar binnen gewerkt. Om 9 uur lag ik in mijn bed. Puur van collére.  En weet ge wat dat hij dan zei… Da’k mij zo nie moest aanstellen. Dat zei em. Aanstellen. Is dat allemaal al aanstellen??? Ik ben dan vanavond thuisgekomen en hij zei “Zoetje we gaan vanvond iets gaan eten…” Ik dacht “ah, bon, hij heeft het ingezien, hij wil het goe maken…” Maar nee, madam, ‘t was nie waar. Hij had afgesproken met zijn maten om samen in 't frietkot ‘eentje te steken’.

Ge kunt nu veel denken van mij, maar ik ben geen deurmat. Ik bent afgetrapt en dan ja, dan verschieten ze.  Maar weet ge wat dat ik eigenlijk nie begrijp. Mannen en vrouwen… het zou zo eenvoudig kunnen zijn. Waarom begrijpen mannen gewoon niet dat wij graag nekeer hebben dat onze mannen ons behandelen als en prinses. Een prinseske met een roos kleed waar zorg voor gedragen moet worden. Die, al is het maar af en toe, eens in de watte gelegd wil worden. Ook af en toe eens verrast wil worden met eender wat, zodat ze weet waarom ze nu weer in dat avontuur gestapt is. ... Gewoon… een prinses. Maar blijkbaar is dat moeilijk te verstaan?!

Is er een verband? Het Gemeentemuseum van Den Haag haalde portretten van islamprofeet Mohammed en schoonzoon Ali uit de tentoonstelling 'Adam en Ewald, zevendedagsgeliefden’ van Sooreh Hera. Vandaag leeft ze ondergedoken na doodsbedreigingen. Maar dinsdag kwamen prinses Máxima en prinses Mathilde op bezoek in het museum.

Nee hoor, ik ga onze pied-de-pouleprinsessen niet beschuldigen van homofobie. Want andere foto’s van de expositie hangen er nog wel. Maar beeld je de rel in: prinsessen die in hetzelfde museum komen waar Mohammed en Ali als homo’s worden geportretteerd.

De bewuste foto’s zijn nog wel op de website van Sooreh Hera te bekijken. De video vind je bij Dumpert.nl.

jouw vel, huid en vleesgeworden schoonheid,

je ogen dartellen hand in hand met de letters

de boeken vragen om stilte,

magazines lachen je toe.

De straten zijn nooit leeg,

het licht nooit uit,

de geur en smaak van het nieuwe.

jij bent nu Prinses van de stad,

en je denkt niet aan genieten,

want dat is voor later,later,

wanneer we samen zijn.

wanneer we zullen genieten van nu.

nu.

is voor vandaag

en vandaag is het de dag

van de Prinses van de stad