Albert Polska z ComPress SA

Firma ALBERT Polska, dystrybutor artykułów medycznych,
rehabilitacyjnych i kosmetycznych rozpoczyna realizację ogólnopolskich
działań z zakresu Public Relations. Realizowane będą aktywności z
zakresu PR-u produktowego oraz media relations.
[2]http://www.internetpr.pl/pr_wiedza/informacje/art1937,albert-polska
-z-compress-sa.html

Mobijoy! - najczęściej wyróżnianą agencją

Mobijoy! - jako pierwsza w Polsce agencja specjalizująca się w
wykorzystywaniu komunikacji mobilnej w działaniach marketingowych
została w 2008 roku laureatem dwóch prestiżowych konkursów - Golden
Arrow oraz Polskiego Konkursu Reklamy KTR. Tym samym stała się
najczęściej wyróżnianą w Polsce agencją specjalizującą się w
projektowaniu i realizacji kampanii promocyjnych i programów
lojalnościowych z wykorzystaniem narzędzi mobilnych.
[3]http://www.internetpr.pl/pr_wiedza/informacje/art1936,mobijoy-najcz
esciej-wyrozniana-agencja.html

Trzy słowa dla Maxell - konkurs na hasło reklamowe

Firma Zibi SA, magazyn Marketing&more oraz IAA Young Professionals
ogłaszają otwarty konkurs na hasło reklamowe dla marki Maxell.
Zwycięski claim realnie zaistnieje w materiałach reklamowych marki
Maxell!
[4]http://www.internetpr.pl/pr_wiedza/informacje/art1935,trzy-slowa-dl
a-maxell-konkurs-na-haslo-reklamowe.html

Kreacje agencji GonnaBe dla Bristol-Myers Squibb

Do grona klientów agencji GonnaBe dołączyła firma Bristol-Myers Squibb
Sp. z o.o. - jeden z największych na świecie koncernów
farmaceutycznych, istniejący na rynku od 1989 roku. GonnaBe odpowiada
za kompleksową obsługę BTL dwóch leków z działu szpitalnego: Pefalgan
i Maxipime. Są one dostępne tylko w lecznictwie zamkniętym, dlatego
kreacje stworzone przez agencję są skierowane do lekarzy specjalistów
i farmaceutów.
[5]http://www.internetpr.pl/pr_wiedza/informacje/art1934,kreacje-agenc
ji-gonnabe-dla-bristol-myers-squibb.html

"Metro" marką wysokiej reputacji

Dziennik "Metro" otrzymał w poniedziałek, 23 czerwca, tytuł Marki
Wysokiej Reputacji, przyznawany w ramach Niezależnego Rankingu
Reputacji Marek w Polsce - Premium Brand.
[6]http://www.internetpr.pl/pr_wiedza/informacje/art1933,metro-marka-w
ysokiej-reputacji.html

Yellow dla Grupy KĘTY SA

Agencja reklamowa i marketingowa Yellow Group z Gdyni wygrała
postępowanie przetargowe na projekt i wykonanie Raportu Rocznego dla
Grupy KĘTY S.A.
[7]http://www.internetpr.pl/pr_wiedza/informacje/art1932,yellow-dla-gr
upy-kety-sa.html

Talking Heads - butik gadających głów

Talking Heads to nowa propozycja na krajowym na rynku usług PR. Dwóch
doświadczonych menedżerów - Artur Adamowicz i Artur Niewrzędowski -
uruchomiło butik PR, stawiając na outsourcing usług PR.
[8]http://www.internetpr.pl/pr_wiedza/informacje/art1931,talking-heads
-butik-gadajacych-glow.html

Taką informację przedstawił portal TVN 24 za Reutersem. Przyszło nam żyć w czasach, kiedy zwierzęta będą traktowane znacznie lepiej jak ludzie. Człowiek może bowiem w cyrku występować, dla małpy będzie to niegodne. Małp nie będzie można wykorzystywać do eksperymentów, Tybetańczycy w tym zakresie do powiedzenia nic nie mają i co więcej, żaden z "cywilizowanych" krajów stanowczo i definitywnie Chinom nie powie: RęcePrecz OdTybetańczyków.

Co za chore czasy!

To jednak, że jakiegoś polityka szanuję nie musi oznaczać, że zawsze i we wszystkim się z nim zgadzam.

Nie mogę zrozumieć, jak Celińskiego może nie boleć to, że Lesław Maleszka - który swego czasu w Warszawie korzystał z gościnności Andrzeja Celińskiego - okazał się być agentem, zupełnie świadomym, czerpiącym ze współpracy wymierne korzyści, a nawet satysfakcję. Celińskiemu cierpienie miało sprawiać tylko to, że posiadł o tym wiedzę, wiedzę w jego przekonaniu zbędną, która do niczego nie jest mu potrzebna, wiedzę, bez której żyłoby mu się dużo lepiej.

Wielce możliwe, że bez świadomości krzywd wyrządzanych nam przez bliźnich żyłoby się nam lepiej i łatwiej, choć z drugiej strony, są ludzie, do których sam się zaliczam, tak skonstruowani psychicznie, że chcą wiedzieć czy mogą polegać na ludziach podających się za ich przyjaciół.

Nie wątpię w to, że Celińskiemu jest trudno żyć ze świadomością zdrady osoby w pewnym sensie bliskiej, ale to nie może być argumentem przeciw lustracji. Nie chcę tu wchodzić w rozważania dotyczące sensu i celowości lustracji, bo musiałbym pisać esej, ale moja intuicja podpowiada mi, że budowanie relacji międzyludzkich na tak głębokim fałszu, kiedy to donosiciel podaje się za przyjaciela, jest nie do przyjęcia.

Nie mogę się także zgodzić z twierdzeniem Andrzeja Celińskiego, jakoby to nie człowiek był zły, tylko system, w którym żyje, zmuszał go do złego postępowania, tj. system polityczno - społeczny ma stwarzać takie ramy, w których budzą się w człowieku złe instynkty, niskie motywy i pobudki. Słowem, to system zmusza człowieka do donosów, do szkodzenia innym, do torturowania bliźnich, mordowania. Zatem ci wszyscy gorliwi kaci Hitlera, mieliby być dobrymi ludźmi, których garstka degeneratów, psychopatów w rodzaju Hitlera "zachęciła" do zbrodni, stworzyła warunki, w których ci biedni, dobrzy ludzie postępować inaczej nie mogli.

Zastanawia mnie tylko, jak to możliwe, że w okresie 8 lat mojej pracy spotykałem się z donosami, pomówieniami, oszczerstwami, zawiściami, bezinteresowną (tak, właśnie bezinteresowną, a nie będącą efektem wyścigu szczurów, niezdrowej rywlizacji) chęcią szkodzenia innym. I nie miało to wcale miejsca w korporacjach, lecz w instytucjach powołanych do niesienia pomocy innym ludziom. Przecież nie żyjemy w państwie totalitarnym, które "zmusza" kogokolwiek do takich zachowań, to się dzieje w podobno demokratycznym państwie prawa, gwarantującym każdej jednostce szeroki zakres wolności. Można powiedzieć, że takie zachowania mogą być uwarunkowane strukturą danej firmy, organizacji, ale skro tak, to każda struktura będzie stwarzała człowiekowi ramy do złego postępowania. Wszędzie tam gdzie są skupiska ludzkie wcześniej czy później pojawią się złe namiętności, złe instynkty i podłe motywacje.

Człowiek nie jest z natury ani dobry, ani zły. Możemy mówić jedynie o konkretnym człowieku, a nie o człowieku abstrakcyjnym, a człowiek konkretny może być albo dobry, albo zły, albo któryś z tych elementów może w nim dominować, nie istnieje natura ludzka wspólna dla wszystkich, tak podpowiadałoby mi przynajmniej moje doświadczenie i obserwacja ludzi.

Dlatego też bez względu na to czy żyjemy w państwie totalitarnym czy demokratycznym, bez względu na to, w jakich strukturach byśmy nie funkcjonowali, u jednych wyjdą na jaw złe instynkty, u innych dobre. Czy w nazistowskich Niemczech wszyscy byli zbrodniarzami? Czy w państwach komunistycznych wszyscy byli współpracownikami służb specjalnych? Oczywiście, że nie. zatem to nie wina struktur, lecz skomplikowanej struktury jednostki rozpatrywanej całkowicie indywidualnie, zawsze konkretnie. Czas już odłożyć do lamusa oświeceniowe bajki o człowieku dobrym ze swej natury, zepsutym przez społeczeństwo, o szlachetnych dzikusach i tym podobne. Społeczeństwo może uczynić człowieka i złym i dobrym.

Burzliwa debata w parlamencie na temat projektu ustawy odbyła się we wtorek. Głosowano w środę wieczorem. Politycy przeciwni ustawie ostro krytykowali wniosek o przyznaniu Służbie Nasłuchu Radiowego prawa do masowego kontrolowania Internetu i połączeń telefonicznych.W ramach kompromisu ustalono, że wydawanie pozwoleń Służbie Nasłuchu Radiowego na podsłuch ma kontrolować nowo stworzony urząd. Jego zadaniem będzie też ocena, czy istnieją „szczególne okoliczności”, by inwigilować prywatne osoby. Rząd ma też powołać komitet złożony z deputowanych, którzy będą się bacznie przypatrywali działalności nowych służb.

Nowe prawo ma wejść w życie w styczniu.
Źródło : Rzeczpospolita: Szwecja zmienia się w państwo Orwella?
Anna Nowacka-Isaksson 20-06-2008

Po drugie znowu ma miejsce uprzedmiatawianie kobiety. Kobieta w ciąży jest dobrem wspólnym. Nie może sama o sobie stanowić. Nie ma już Agaty. Jest tylko jej ciąża.
Wskutek złamania tajemnicy lekarskiej "pomocną dłoń" wyciągnęli tzw. obrońcy życia. W swoim mniemaniu mieli do tego prawo. Prawo do włażenia z butami w cudze prywatne i intymne sprawy, do upubliczniania jej danych. Dodajmy, że ani dziewczyna ani jej rodzina o to nie prosiły. Matka Agaty zwróciła się nie do nich, ale do Federacji na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny, która pomogła w znalezieniu szpitala mogącego przeprowadzić zabieg. Do którego nie doszło.

Ps. Temat nie jest nowy, ale, choć z pewnym opóźnieniem, ja musiałam o tym napisać.

Wprowadzenie dwóch nowych stanowisk sędziowskich - jak wskazywano w uzasadnieniu ustawy wdrażającej to rozwiązanie - stanowić miało „jedyny instrument swoistego nagradzania sędziów nienagannie wykonujących swoje obowiązki, nieaspirujących z różnych przyczyn do sądów wyższych, przy uwzględnieniu przyjętej zasady rezygnacji z nagród, czy innych, powszechnie stosowanych w stosunkach pracy form nagradzania pracowników”. Teraz koncepcja uległa zmianie – dwóch nowych stanowisk sędziowskich ma nie być. Projektowi rządowemu nadano charakter pilny.

Pomysł zlikwidowania dwóch nowych stanowisk sędziowskich uważam za racjonalny. Wątpliwości budzi jednak tryb w jakim to się odbywa. Konstytucja (art. 123) wskazuje, że tryb pilny jest konstytucyjnie dopuszczalnym trybem procedury ustawodawczej, który może być zastosowany z zachowaniem szczególnych warunków. Warunki to może zdefiniować w ten sposób:
1) tzw. klauzulę pilności może nadać projektowi wnoszonemu przez siebie tylko Rada Ministrów;
2) nie może być uznany za pilny projekt dotyczący ustaw podatkowych, ustaw dotyczących wyboru Prezydenta Rzeczypospolitej, Sejmu, Senatu oraz organów samorządu terytorialnego, ustaw regulujących ustrój i właściwość władz publicznych, a także kodeksów;
3) postępowanie powinno przebiegać zgodnie z wymogami określającymi odrębności takiego postępowania w Regulaminie Sejmu (art. 71-80) oraz Senatu (art. 71);
4) termin rozpatrzenia ustawy przez Senat wynosi 14 dni;
5) termin podpisania ustawy przez Prezydenta RP wynosi 7 dni.

Władza sądownicza bez wątpienia wchodzi w skład władz publicznych (tzw. trzecia władza). Uchylane przepisy dotyczą zaś utworzenia nowych stanowisk sędziowskich – można więc zasadnie argumentować, iż rządowy projekt dotyczy „ustroju władz publicznych” w rozumieniu art. 123 konstytucji.

Cała sprawa zapewne nie wyszła by na jaw, gdyby nie spostrzegawczość oskarżonych. Zastanowił ich fakt, że przysięgli częściej niż od lewej do prawej zapisywali swoje uwagi od góry ku dołowi. Wątpliwości zgłosili adwokatowi, adwokat zgłosił je sędziemu, domniemane notatki okazały się zaś być planszami z sudoku. Przewodnicząca ławy przysięgłych przyznała, że przynajmniej czterech członków jury zabierało łamigłówkę na salę sądową; tłumaczyła, że takie postępowanie pozwala im nie tracić zainteresowania długim procesem. Jako że taka ponadprogramowa aktywność przysięgłych stanowi naruszenie prawa do sprawiedliwego sądzenia, proces musi się odbyć jeszcze raz.

Sudoku nie po raz pierwszy wpycha swoje brudne cyfry tam gdzie nie trzeba. W 2005 roku British Airways zakazało swoim załogom rozwiązywania tej łamigłówki na pokładzie samolotu. Powodem był fakt, że część latającego personelu poświęcało się wypełnianiu diagramów także w czasie startu i lądowania - a więc dość ryzykownych procedur.

Już od czasu wasabi, tamtejszego chrzanu, wiadomo, że jak coś jest z Japonii - to z tym trzeba uważać.

Źródła: Gazeta.pl, News.com.au

Obie inicjatywy niosą w sobie oczywiście silny ładunek emocjonalny, my jednak przyjrzymy im się z prawnego punktu widzenia. Odpowiemy bowiem sobie na pytania: czy możliwe jest odebranie komukolwiek polskiego obywatelstwa (1), czy możliwe jest zrzeczenie się tegoż (2) i - jeśli takie możliwości istnieją - to jak wygląda procedura dokonania takiego wynarodowienia (3).

Zajmijmy się wpierw apelem Mirosława Orzechowskiego. Odezwa ta - prócz tego że dowodzi emocjonalnego popaprania działacza LPRu - jest także świadectwem zastraszającej jak na byłego ministra prawnej ignorancji. Jak bowiem czytamy w Konstytucji RP:

Art. 34. ust. 2. Obywatel polski nie może utracić obywatelstwa polskiego, chyba że sam się go zrzeknie.

Widzimy więc wyraźnie: Konstytucja zakazuje odbierania obywatelstwa komukolwiek i to w jakichkolwiek okolicznościach. Skąd więc u prawicowego radykała myśl, że prawo nie zezwala na posiadania podwójnego obywatelstwa? Zapewne z nadinterpretacji ustawy o obywatelstwie polskim. W ustawie tej czytamy bowiem:

Art. 2. Obywatel polski w myśl prawa polskiego nie może być równocześnie uznawany za obywatela innego państwa.

Czy przepis ten - sformułowany, przyznajmy, dość niefortunnie - oznacza zakaz posiadania podwójnego obywatelstwa? Oczywiście nie. W myśl takiej interpretacji obywatel Polski traciłby polski paszport w momencie uzyskania obywatelstwa innego kraju, a takie odczytanie tego przepisu byłoby oczywiście sprzeczne z cytowanym już artykułem Konstytucji. Przepis ten - jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 grudnia 1994 roku - "nie oznacza zakazu posiadania dwóch obywatelstw, lecz jedynie to, iż obywatel polski w myśl prawa polskiego nie może być równocześnie uznawany za obywatela innego państwa." Przepis ten nie znaczy więc nic więcej ponad to, że ktoś, kto (tak jak Podolski czy Klose) posiada obywatelstwo polskie, będzie zawsze traktowany przez polskie prawo jak obywatel naszego kraju - nie będą się go więc tyczył na przykład ograniczenia w sprzedaży ziemi dotyczące obcokrajowców.

Inaczej rzecz się ma z dziennikarzem Cejrowskim. Cejrowski obywatelstwa chce się zrzec i ma do tego prawo: zapewnia mu je znów wspomniany artykuł Konstytucji. Dokładniejsze informacje co do dokonania narodowej apostazji znajdziemy w art. 13-17 ustawy o obywatelstwie polskim i rozporządzeniu Prezydenta RP dotyczącego tegoż tematu. Dziennikarz Cejrowski, by zrzec się polskiego obywatelstwa musi posiadać lub mieć przyobiecane obywatelstwo Ekwadoru; zaświadczenie o nim dołącza do wniosku składanego staroście lub (jeśli Cejrowski mieszka już w swej ekwadorskiej hacjendzie) konsulowi RP. Ograniczenie takie służy ochronie jednostki: wychodzi się bowiem ze słusznego założenia, że posiadanie jakiegokolwiek obywatelstwa lepsze jest od statusu bezpaństwowca. Przeciwko naszemu bosemu publicyście nie może się też toczyć postępowanie sądowe: gdy takie się toczy zrzeczenie się obywatelstwa nie jest możliwe - mógłby to bowiem być sposób na wymiganie się od kary. Wniosek o zrzeczenie się obywatelstwa wraz z potrzebnymi dokumentami starosta przekazuje wraz ze swoją opinią wojewodzie, ten zaś - za pośrednictwem ministra właściwego do spraw wewnętrznych - Prezydentowi. Na biurku Prezydenta ląduje też wniosek złożony konsulowi. To Prezydent podejmuje ostateczną decyzję: od jego decyzji nie ma odwołania, Wojciech Cejrowski winien więc uważać, by nie podpaść Pierwszemu. Odmowa wyrażenia zgody powinna być jednak spowodowana ważnymi przesłankami; wyrażenie zgody powoduje zaś automatycznie utratę obywatelstwa polskiego (ma więc, jak to się mówi mądrze, charakter konstytutywny). Jeśli do takiej sytuacji dojdzie, konsul lub starosta wręczający wnioskodawcy zgodę na zrzeczenie się zobowiązany jest zabrać mu dowód, paszport czy też inne polskie dowody tożsamości.

Widzimy więc: sprawa jest możliwa do przeprowadzenia, acz wymaga samozapracia. Tego jednak, jak sądzę, panu Cejrowskiemu nie brakuje - może też, wierzę szczerze, liczyć na wsparcie rodaków. Ja też od siebie dołożę cegiełkę: mogę dopomóc w wypełnieniu wniosków i ponieść walizkę. Jakby zabrał ministra Orzechowskiego - to nawet na bosaka.

Odpowiedzi na te pytania są kluczem do ocenienia wszystkich parad, kontrparad i generalnie wszelakich prób manifestacji światopoglądowych i prawa ingerencji jednego człowieka w losy drugiego w imię wyznawanych wartości. Każdy samodzielnie powinien się nad nimi zastanowić, kreatywnie, bez presji ze strony wszechobecnych ostatnio guru z telewizora.

Ja się do roli arcymoralizatora nie poczuwam. Nie mogę obiektywnie i ostatecznie wydać certyfikatu moralności, ni naznaczać znakiem potępienia, a nawet gdybym takie prawo posiadał nie korzystałbym z niego z takiego prostego powodu, iż po prostu nie wiem.

Nie wiem czy publiczne demonstrowanie swojej orientacji seksualnej jest obiektywnie i bezwzględnie złe czy dobre. Mogę tylko powiedzieć, że jestem heteroseksualny, że homoseksualiści mnie nie drażnią pod warunkiem, że nie starają się wywalczyć specjalnych przywilejów, na które zdecydowanie nie zasługują, skoro są tylko – jak sami często powtarzają – zwyczajnymi ludźmi. Pewne zastrzeżenia mogę mieć do odcinania ulic miasta, by jacyś ludzie poprawili swoje nastroje publicznie ogłaszając swój homoseksualizm, ale tylko ze względu na czynniki ekonomiczno-transportowe – ja nie proszę władz miejskich o odcięcie dróg komunikacyjnych ze względu na chęć wyznania wszystkim, że lubię grillowane kiełbaski.

Nie wiem, czy hailowanie w wykonaniu Młodzieży Wszechpolskiej jest złe. Prywatnie mogę się nie zgadzać z ich poglądami, podobnie jak nie jestem gejem. Ale niech sobie skaczą, hailują, upijają do nieprzytomności (byle nie tarasowali dróg), czy robią cokolwiek innego pod warunkiem, że nie przeszkadzają innym ludziom w pokojowym istnieniu.

Nie jestem w stanie również odpowiedzieć na pytanie, czy 14-letnia Agata, która zaszła w ciąże w wyniku gwałtu powinna usuwać ciąże, ani czy ma do tego moralne prawo. Skoro chce się poddać aborcji, nie zabiję jej za to. Nie zabiję także lekarzy, którzy odmówili jej wykonania zabiegu, skoro to nie zgadza się to z ich wiarą i poglądami.

Nie znam żadnych moralnych uniwersalizmów poza tym, który zabrania czynienia krzywdy innym ludziom. Jeśli ta jedna jedyna prawda, którą wszyscy powinni się kierować zostaje zachowana, dalsza ingerencja w prywatne życie człowieka nie jest potrzebna.

Mimo całej mojej niewiedzy jedno mogę stwierdzić z całą mocą i świadomością – ci wszyscy, którzy przed kamerami zapewniają, że wiedzą, że znają prawdę, że są w stanie być osądzać moje wybory moralne w istocie nie wiedzą nic. A w swoich zapędach do kontrolowania innych ludzi ograniczoną zaledwie do perspektywy samego siebie wizję świata chcą narzucić innym. Tak jak nie uznaję autorytetu moralnego w braciach Kaczyńskich, tak nie uznaję w Donaldzie Tusku, Grzegorzu Napieralskim, Tadeuszu Rydzyku, Wszechpolakach – wszyscy oni mają takie samo prawo do boskości i bycia arbitrami moralności jak ja.

Z całego sprawozdania na szczególną uwagę zasługuje następujący fragment:

"W roku 2006 zarejestrowano 340 zabiegów przerwania ciąży. Zagrożenie życia lub zdrowia kobiety ciężarnej było przyczyną 82 zarejestrowanych zabiegów przerwania ciąży. Stwierdzenie ciężkich zaburzeń lub wad płodu w wyniku przeprowadzonego wcześniej badania prenatalnego było przyczyną 246 zabiegów przerwania ciąży. W 12 przypadkach przerwania ciąży dokonano ze względu na fakt, iż była ona wynikiem czynu zabronionego. Przedstawione w sprawozdaniu dane dotyczące zabiegów przerywania ciąży odnoszą się oczywiście do zabiegów zarejestrowanych w oficjalnych statystykach.”

I to ostatnie zdanie najlepiej oddaje istotę problemu. Z jednej strony mamy chyba najbardziej restrykcyjne przepisy w całej Europie, z drugiej strony mamy rzeczywistość, która całkowicie odbiega od stanu wymaganego ustawą. Tylko rzeczywistość naszych parlamentarzystów nie interesuje. Ważne jest jedynie tworzenie legislacyjnej fikcji, która ma stwarzać pozory zaangażowania. Grunt, że na papierze, w sprawozdaniu, wszystko wygląda dobrze.

Fikcyjność istniejącego stanu prawnego i sposób podejścia do problemu usuwania ciąży najlepiej obrazuje cytat z dyskusji, która nastąpiła na posiedzeniu połączonych Komisji po przedstawieniu sprawozdania Rady Ministrów:

"Poseł Anna Sobecka (PiS): (…) chciałabym spytać o taką rzecz. Ponieważ do tej pory połączone komisje sejmowe przyjęły sprawozdanie z wykonania tej ustawy za 2004 r., co się stało wobec tego z rokiem 2005? (…)

Przewodniczący poseł Bolesław Piecha (PiS): Na pytanie, dlaczego nie ma sprawozdania, czy było sprawozdanie z 2005r, udzielę pani poseł odpowiedzi, jak rozeznam sytuację, bo nie widzę powodu... Chyba że pan minister. Proszę bardzo.

Podsekretarz stanu w MZ Andrzej Włodarczyk: Panie przewodniczący, panie i panowie posłowie, takie sprawozdanie zostało złożone przez rząd do Sejmu. A dlaczego nie było ono przedmiotem omawiania, to rząd tego nie wie.

Przewodniczący poseł Bolesław Piecha (PiS): Dziękuję bardzo, sprawdzimy.”

1. Prezesa i wiceprezesa Trybunału powołuje Prezydent Rzeczypospolitej spośród dwóch kandydatów przedstawionych na każde stanowisko przez Zgromadzenie Ogólne.
2. Kandydatów na stanowisko prezesa lub wiceprezesa Trybunału wybiera Zgromadzenie Ogólne spośród sędziów Trybunału, którzy w głosowaniu tajnym uzyskali kolejno największą liczbę głosów. Wybór powinien być dokonany nie później niż trzy miesiące przed upływem kadencji urzędującego prezesa lub wiceprezesa. W przypadku opróżnienia stanowiska prezesa lub wiceprezesa Trybunału wyboru kandydatów dokonuje się w terminie jednego miesiąca.
3. Obradom Zgromadzenia Ogólnego w części dotyczącej wyboru kandydatów na stanowisko prezesa i wiceprezesa Trybunału przewodniczy najstarszy wiekiem sędzia Trybunału uczestniczący w Zgromadzeniu Ogólnym.

Zgromadzenie Ogólne zdecydowało, że kandydatami do funkcji prezesa będą: sędzia Janusz Niemcewicz (obecny wiceprezes TK), oraz sędzia Bohdan Zdziennicki. Niejako na marginesie tej sprawy warto odnotować, że zarówno Konstytucja (art. 194) jak i ustawa o Trybunale Konstytucyjnym nie zakreślają Prezydentowani żadnego terminu na dokonanie wyboru Prezesa TK. Błędem jest twierdzenie, że Prezydent na podjęcie decyzji ma czas do 25 czerwca 2008r (a tak np. stwierdzono tutaj ). Z faktu upływu kadencji sędziego będącego dotychczas prezesem nie wynika automatycznie obowiązek powołania nowego prezesa. A zawarte w art. 15 ust. 2 ustawy o TK stwierdzenie, że „wybór powinien być dokonany nie później niż na trzy miesiące przed upływem kadencji urzędującego prezesa” dotyczy wyłącznie terminu dokonania wyboru kandydatów na prezesa przez Zgromadzenie Ogólne. Dlatego też wybór kandydatów przez Zgromadzenie Ogólne nastąpił już w połowie marca.

Trudno zgadywać kto zostanie nowym prezesem TK. Pewne jest natomiast, że wybór Janusza Niemcewicza spowoduje wakat na stanowisku wiceprezesa TK. A to będzie oznaczało konieczność przeprowadzenia wyboru nowego wiceprezesa. W takim wypadku Zgromadzenie Ogólne dokonuje wyboru dwóch kandydatów na stanowisko wiceprezesa w terminie jednego miesiąca od opróżnienia stanowiska wiceprezesa.