Tags » Postcard

Answers on a postcard

 

 

 

For a blogger who searches for joy in the little things in life, I hit the miniature jackpot a few weeks ago. Being a sentimental sort of person who especially likes receiving and sending mail; I write a fair number of letters. 689 more words

#SepiaMail - Reconnect by sending memories by mail when you post to Facebook

Digital photos and the internet have completely transformed the way we take and share photos. It is incredibly easy to take photos and share them online with friends and family.   608 more words

Postcard Perfect: Garden Route, South Africa

Garden Route, South Africa

Ok, so a big reason I love this postcard is clearly because there are dolphins surfing waves on it (which is why it was chosen for me). 146 more words

Travel

Empty postcard | โปสการ์ดหน้าว่าง

2012.08.20

19.55

เพิ่งจะวางหนังสือเล่มหนาล่าสุดของคุณทรงกลด นักเขียนในดวงใจลง และหันมาเปิดโน้ตบุ้ค
เพื่อเขียนความในใจของผมบ้างหลังจากได้อ่านเรื่องราวเกี่ยวกับโทรศัพท์และโปสการ์ด

ตอนเด็กๆ ผมเป็นคนชอบขีดเขียนเรื่อยเปื่อย ทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษ
การที่กระแดะเขียนภาษาอื่นที่ไม่ใช่ภาษาแม่ ใช่ว่าผมจะเก่งอะไรมากมายนะครับ
เพียงแต่ผมต้องการให้มันเป็นความลับ ไม่ใช่ใครชะโงกหน้ามาดูปุ๊บก็เข้าใจว่าผมกำลังพร่ำเพ้อถึงเรื่องอะไรอยู่

และด้วยความที่ผมมีคุณพ่อเป็นบุรุษไปรษณีย์ ช่วงชีวิตหนึ่งจึงรู้สึกผูกพันกับจดหมายและโปสการ์ดเป็นพิเศษ
ถึงขั้นที่ว่าเขียนจดหมายโต้ตอบกับเพื่อนร่วมค่ายที่ได้ไปใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันไม่กี่วันแบบเป็นเรื่องเป็นราว
ก่อนที่ต่างคนจะต่างหยุดเขียนและแยกย้ายกันไปตามหน้าที่และจังหวะชีวิตของแต่ละคน

แต่ความรู้สึกสนุกสนานในการอ่านและเขียนตอบเหล่านั้นยังคงอยู่

ผมจำได้ว่า ผมชื่นชอบการเก็บสะสมโปสการ์ดแค่ไหน
ยามที่ญาติผู้ใหญ่ไปเที่ยวต่างประเทศ นอกจากจะนำเหรียญเศษเงินที่แลกคืนเป็นบาทไม่ได้มาฝากแล้ว
ก่อนที่จะเดินทางกลับ พวกเขามักจะส่งโปสการ์ดมาให้คุณแม่
ซึ่งท่านมักจะนำมันมาให้ผมอ่าน และให้ผมเป็นคนเก็บเอาไว้เสมอ

เมื่อเติบโตขึ้น ผมได้มีโอกาสไปท่องเที่ยวด้วยตัวเองบ้าง ก็กลับไม่กล้าที่จะเขียนส่งกลับไปให้ท่านเหล่านั้น
หรือแม้กระทั่งอยากจะเขียนข้อความสั้นๆ ส่งไปให้คนพิเศษ และรอลุ้นว่าเธอจะคิดยังไงกันนะ
แต่ก็เท่านั้นล่ะครับ ผมไม่ได้ทำมันจริงๆ หรอก เพราะกลัว.. อย่างที่คุณทรงกลดว่าไว้ในหนังสือ
ความรู้สึกดีๆ ที่อัดแน่นไปในทุกตัวอักษรเพื่อส่งไปให้คนพิเศษของเรา

แต่ถ้าเราไม่ได้เป็นคนพิเศษของเขา … ความรู้สึกเหล่านั้นก็อาจส่งไปไม่ถึง

สุดท้ายเลยได้แต่ซื้อโปสการ์ดที่มีรูปสถานที่ท่องเที่ยวของพื้นที่นั้นๆ ปรากฏอยู่กลับมาเก็บสะสมคนเดียวเงียบๆ
นานวันเข้า ก็กลายเป็นนิสัยว่าผม จะต้องหาซื้อโปสการ์ดจากสถานที่ท่องเที่ยวที่ผมประทับใจกลับมาด้วยทุกครั้ง
หนักข้อเข้า ก็อ้อนวอนขอร้องเพื่อนฝูงหรือญาติพี่น้องยามที่พวกเขาได้เดินทาง ว่าให้หาโปสการ์ดมาฝากผมด้วย
ไม่ว่าจะเขียนส่งมา หรือเป็นโปสการ์ดเปล่าๆ ก็เอา

แต่ก็ใช่ว่า ผมจะมีสะสมไว้เยอะแยะมากมายนะครับ ผมน่ะมันพวกขี้อาย และขี้ลืม
หลายครั้งที่รู้ว่าคนอื่นไปเที่ยว ก็ไม่ได้จะกล้าเอ่ยปากขอไปเสียทุกครั้ง
หลายครั้งที่ได้ออกเดินทางด้วยตัวเอง ก็มักจะตื่นตาตื่นใจกับสิ่งรอบตัว
และลืมที่จะหาซื้อโปสการ์ดมาเก็บไว้อย่างที่เคยทำ

และนานวันเข้า.. ผมก็แทบหลงลืมความคิดความชอบในรูปแบบนี้ของตัวเองไปโดยปริยาย

น่าเศร้าใจนะครับ ที่ผมหลงลืมแม้กระทั่งตัวตนของตัวเองแบบนี้
แต่ก็น่าดีใจอยู่เช่นกัน ที่ผมยังคงจดจำความรู้สึกดีๆ ยามที่ได้จับโปสการ์ด

ไม่ว่าจะเป็นแบบมีข้อความฝากมา หรือเป็นหน้าว่างๆ ก็ตาม

Shelter