Stoję sam w starej bramie. Oczywiście Wrocław. Światło które wydobywa się z otwartcyh drzwi ostro razi mnie w oczy. Przymierzam się do uchwycenia kadru gdy nagle zza drzwi wyskakuje młodzieniec. Lekko przestraszony pyta: "Dzień dobry. Dlaczego robi Pan zdjęcie tej starej i brzydkiej bramie? " Odpowiadam. Dlatego, że to co dla Ciebie jest zwykłą codziennością, obdartą z piękna dla mnie jest sztuką, czymś innym i nowym. Chłopiec zrozumiał. Zresztą od początku wygląda na bardzo bystrego.

Po kilku minutach zachwytu nad moim aparatem i wymianie zdań Sebastian - bo tak miał na imię - proponuję mi zejście do piwnicy. Nie jestem przekonany. Zdaję sobie sprawę, że mógłbym dostać w mordę gdyby ktoś to zobaczył. On jednak nalega. Wchodzimy. Gdyby nie światło - gdzieś w środku-  znajdowalibyśmy się w zupełnej ciemności. Nie trwało to więcej niż dwie minuty. Wracamy do wnętrza bramy. Mija Nas jakiś rowerzysta. Zmierzył Nas wzrokiem. Odszedł. W tej chwili właśnie zawahałem się czy aby nie pożegnać się z Sebastianem i pójść swoją drogą. Jednakże On w tym samym czasie zaproponował mi spacer po okolicy. Przekonały mnie jego słowa. Sebastian ujął to tak: "Proszę Pana mnie to podwórko wychowało. Nic się Panu tu nie stanie.

Poszliśmy. Jedna kamienica, druga i kolejna. Mijający Nas ludzie spoglądali dziwnie, jednak nie ze złością. Widok był może podejrzany, ale ku mojemu zdziwieniu - wzbudzaliśmy sympatię. W drodze wypytywałem Sebastiana o szkołę, rodzinę i dom. W tych 'podświatach' przecież zamyka się się jego całe życie. Szkoła jak szkoła. Zdziwiło mnie to, że 11 latek nie zdał, jak się okazało przez zachowanie. Za dużo i za często bił kolegów. Nie bawiłem się w dobrego wujka i nie pouczałem. Nie odmówiłem sobie tego w kwestii palenia papierosów. Oczywiście Sebastian pierwszą próbę ma już za sobą, ale zapewnił mnie, że nie pali. Ulżyło mi. Rodzice pracują, Mama robi tutaj w barze, obok. Mówi mi Sebastian. O ojcu nie wspomina gdzie pracuje. Kwituje tylko, że jak ojca ktoś wkurwi to nie patyczkuje się, tylko porządnie mu przyłoży. Zmartwiłem się. Sebastian widząc to powiedział mi, że ojciec go nie bije. Tato palcem na niego nie kiwnie. Ba nawet kocha go bardziej niż siostrę. Nie wiedziałem jak to skomentować, więc powiedziałem mu, że tak to już bywa, że ojcowie kochają bardziej synów, trzymają z nimi, a matki córki. Taka równowaga.

Po kilku minutach spaceru mówi do mnie:Widzi Pan tamtą ulicę. Tam lepiej jest nie chodzi. Można dostać w mordę za byle co od byle kogo. Następnie opowiada mi o bójkach. Nie słuchałem tego. Zastanawiałem się nad życiem. Nad tym, że jestem cholernym szczęściarzem. Przecież ja nie mog powiedzieć, że wychowało mnie podwórko...

Skręcamy w bramę. Każe mi robić zdjęcia. Tutaj niech Pan pstryka. Ma pan kamerę? Odpowiadam, że nie mam. Podchodzimy do grupki pięciu chłopców w podobnym wieku co Sebiastan. Robią zdjęcia i kamerują się telefonem komórkowym. Skaczą po starej kanapię. Urządzają zawody, jakieś rekonstrukcje. Nagle Sebastian wykonuje - w moim przekonaniu - po mistrzowsku salto, potem kolejne, a następnie do przodu, do tyłu... Zwierza się audytorium, że trenuje akrobatykę na Sępolnie. Pstrykam kilka zdjęć.

Postanawiam wrócić do domu. Widzę lekki smutek. On i koledzy z podwórka pytają kiedy znowu przyjdę, Obiecuję, że za tydzień lub dwa tygodnie. Mają czekać. Sebastian odprowadza mnie na przystanek. Grzecznie pyta o to. Pozwalam. Dlaczego nie miałbym tego zrobić. Na przystanku spotyka jakiegoś sąsiada. Wymienia z Nim kilka zdań. Brunet trochę młodszy ode mnie jedzie do dziewczyny. Sebastian czochra mu ułożone włosy. Śmiejemy się. Nagle podjeżdża tramwaj, 21. Upewniam się czy jedzie na plac Jana Pawła II. Jedzie. Będąc na schodach Sebastian zapytał mnie jeszcze razy kiedy przyjadę(?). Odpowiedziałem identycznie jak poprzednio. Dźwięk dzwonka. Zamknięte drzwi. Sebastian patrzy na mnie. Odjeżdżam.

18.00, 12.06.2008, Dom Spotkań z Historią, Karowa 20, Warszawa:
otwarcie wystawy: Wystawa: Świat Kresów. Z kolekcji Tomasza Kuby Kozłowskiego

Wystawa składa się z dwóch części: plenerowej na
skwerze przy Krakowskim Przedmieściu i ulicy Karowej oraz w siedzibie
Domu Spotkań z Historią. W siedzibie DSH obok reprodukcji można będzie
zobaczyć oryginalne eksponaty z kolekcji autora. Wystawę uzupełniają
teksty źródłowe – fragmenty korespondencji, dokumentów, wspomnień,
cytaty z literatury.

12.06.2008 – 31.08.2008, Skwer u zbiegu Karowej i Krakowskiego Przedmieścia i Dom Spotkań z Historią, ul. Karowa 20.

Materiały prasowe DSH >>

Tagi Technorati: Świat Kresów, Tomasz Kuba Kozłowski, Kresy, Dom Spotkań z Historią

Unter anderem konnten sich die interessierten Besucher an diesem Stand auch über das Programm der Kameraschule THE VIEW informieren. Der Leiter der Schule, Frank Trautmann, war am Freitag auch zu Besuch, auch um sich über die interessanten Messeneuheiten zu informieren.

Przepraszam za niedogodność.

Plusy tej mangi to:

+Specyficzny postapokaliptyczny tajemniczy klimat
+Różnorodność świata+Bardzo ciekawa fabuła
+Urozmaicone walki
+Brak jednoznacznego podziału między złem, a dobrem, każdy dba o swój interes.
+Główny bohater
+Uczucie niedosytu

Minusy:

-Pragnienie poznania prawdy/historii tego świata do końca nie zostaje zaspokojone

oraz portal o odchudzaniu to wyszsto by odchudzanie i procest odchudzające były bardziej skuteczne, nie mając chwili namysłu zabierz sie za likwidacje cellulitu i odchudzanie z encyklopedia sa niezliczone sposoby na rozmowe o odchudzaniu i pomysłach zapewniających pomyślen rozpoczęcie odchudzania dlatego polecam forum o odchudzaniu

Thierry Kupferschmid

a efekty pracy Johna Chiary można znaleźć tu

Tezeusz.pl zaprasza na internetowe Rekolekcje Wielkopostne. Na stronach portalu - od 9 do 23 marca, codziennie będą publikowane rozważania autorów związanych ze środowiskiem Tezeusza. Mam przyjemność w nich uczestniczyć i moje refleksje ukażą się 11 oraz 21 marca. Polecam wszystkim zainteresowanym.

Pierwszy nauczyciel, który wyszedł na środek to właśnie Wojciech :D. Mój ulubiony nauczyciel :D, skończę szkołę i będę z nim na ty :D. Pierwsza laska wychodząca na środek to babka z histy :D, jest dobra. Zawsze łacha ze swojego nazwiska, taki luzak :), ona jest drugim nauczycielem, którego naprawdę lubię :). druga babka to Kasia :), uczy nas angla też spoko kobieta :) jej tekst "excuse me, kaj my są" robi szał xD.
Żeby było ciekawiej dodam, że w kieliszkach był sok z cytryny :D - mina nauczycieli bezcenna :D.

Dom Spotkań z Historią, Ośrodek KARTA oraz Uniwersytet Warszawski
zapraszają na wystawę Tu się nigdy nic nie zmieni ’68 przygotowaną w
40. rocznicę protestów studenckich w marcu 1968 roku.

Ekspozycja składa się z 200 archiwalnych zdjęć (pochodzących
głównie ze zbiorów PAP) oraz licznych tekstów źródłowych pokazujących
zajścia marcowe i najważniejsze wydarzenia 1968 w Polsce, a także
interwencję wojsk Układu Warszawskiego w Czechosłowacji. Rok 1968 to
niechlubny schyłek gomułkowskiej „małej stabilizacji” (kampania
antysemicka, antyinteligencka, czystki polityczne), a jednocześnie
pierwsza w PRL próba inteligenckiego sprzeciwu wobec wszechwładnej
cenzury i odgórnego, partyjnego sterowania kulturą i nauką. To również
ważna cezura w powojennych dziejach Polski i Czechosłowacji, które
podjęły próbę sprzeciwu wobec narzuconego przez Moskwę systemu
totalitarnego. Wystawa przypomni również życie codzienne w Polsce
Ludowej w ’68.

7 marca 2008 - 4 maja 2008

Miejsca: kampus główny Uniwersytetu Warszawskiego, skwer u zbiegu
ulicy Karowej i Krakowskiego Przedmieścia, Dom Spotkań z Historią

Technorati Tags: marzec`68, dsh, wystawa

Każdej polskiej pielęgniarce potrzeba wypoczynku.

Bardzo popularne ostatnio urlopy na żądanie nie spełniają podstawowej funkcji urlopu - regeneracji sił psychicznych i fizycznych pracownika pozwalającej na późniejszą efektywniejszą pracę.

Pracownik wyeksploatowany to pracownik zły, popełniający błędy, wykonujący swe czynności zawodowe z obowiązku, bez osobistego zaangażowania, bez dokładania najmniejszej drobiny serca, bez należnego skupienia.

Dla pracy pielęgniarek wypalenie zawodowe stanowi szczególne zagrożenie dehumanizacji zawodowej, przedmiotowego traktowania podopiecznych czy sformalizowanego stosunku do współpracowników.

Napięta sytuacja strajkowa w pielęgniarstwie polskim stanowi czynnik bardzo, ale to bardzo stresogenny dla personelu medycznego spod znaku czepka. Co gorsza jest to sytuacja już przewlekła.

Gorąco namawiam polskie pielęgniarki do rozsądnego planowania urlopów, do wykorzystywania ich ku poprawie swego ciała i ducha, ku odpoczynkowi i regeneracji swych sił witalnych.

oraz fany host do plikow www.adrive.com - rejestracja chwila moment i mamy wlasne 50gb miejsca a max plik to 2gb ;D naaaajs