Źródło: www.piotrkowianie.com

.

Za tydzień dni Rozprzy. Oto program:

PROGRAM OBCHODÓW V DNI ROZPRZY

14 CZERWCA 2008

9:00 – 12:00 Zawody Młodzieżowych Drużyn Pożarniczych

16:45 Przemarsz korowodu z Rynku Piastowskiego na stadion sportowy

17:00 Otwarcie V Dni Rozprzy

17:05 Koncert Orkiestry Dętej OSP Rozprza

17:25 Występ zespołu teatralnego TOTU TOTAM DPS Łochyńsko

17:45 Program wokalno – instrumentalny 36 Drużyny Harcerskiej im. Zygmunta Kałużnego

18:05 Występ dzieci z Przedszkola w Rozprzy

18:25 Programy artystyczne dzieci i młodzieży ze Szkoły Podstawowej i Gimnazjum w Rozprzy

19:05 Występ uczniów ze Szkoły Podstawowej w Milejowie

19:25 Występ Koła Gospodyń Wiejskich z Milejowa

20:00 Koncert zespołu VERBA – gwiazda wieczoru

21:30 Koncert zespołu EFEKT z Kłudzic – muzyka do tańca

15 CZERWCA 2008

14:40 Powitanie Gości

14:45 Występy artystyczne dzieci i młodzieży z Przedszkola i Zespołu Szkolno – Gimnazjalnego w Niechcicach

15:25 Zespół Ludowa Biesiada z Czarnocina

15:45 Koncert Orkiestry Dętej z OSP Mierzyn

16:05 Program artystyczny dzieci ze Szkoły Podstawowej w Mierzynie

16:25 Występ Koła Gospodyń Wiejskich z Mierzyna

16:45 Program artystyczny uczniów ze Szkoły Podstawowej w Straszowie

17:05 Program artystyczny dzieci ze Szkoły Podstawowej w Nowej Wsi

17:25 Koncert Orkiestry Dętej z OSP Longinówka

17:45 Występ Koła Gospodyń Wiejskich z Rozprzy

18:10 Kabaret Widelec

20:00 Koncert zespołu CLIVER – gwiazda wieczoru

21:30 JAMARO DROM - muzyka romska

Źródło: www.rozprza.pl

.

A za dwa tygodnie dni Radomska. Wystąpią:

Sobota: STEREO, KOBRANOCKA, ANDRZEJ PIASECZNY.

Niedziela: MARCIN DANIEC, STRACHY NA LACHY, HEY.

Źródło: www.radomsko.pl

"to będzie dla wszystkich, dla każdego mały fragment, chyba właśnie dlatego najbardziej będzie dla mnie"

Na środku łąki stoi topola, zasadzona przez mojego dziadka. Zaraz obok jest stara, zabita deskami studnia, którą babcia mnie straszyła. Mówiła, że stamtąd licho wyjdzie i mnie porwie, jeśli będę niegrzeczna. Ale jakoś nigdy nie wyszło. Przestrzeń między jedyny drzewem na łące, a studnią wypełniają krzaki dzikiej róży. Wielkie niegdyś gospodarstwo z każdym dziadkiem-ojcem, stawało się coraz mniejsze. Dzieliło sie między dzieci, siostry i braci. Aż stało się malutkimi, oddzielnymi pólkami.

Po lewej stronie łąki było moje królestwo. No prawie moje. Bo było tam wielu zdobywców przede mną i ze mną zresztą też. I była tam też babcia, co piekła ciasta i przynosiła ciepłe mleko od krowy. Był mój ogródek, 'troszkę' zapuszczony - niem miałam serca wyrywać roślinek.. I były drzewa i domki na drzewach, ciocie i wujkowie i kuzyni. I był piec zbudowany z bratem, studnia którą malowałam, boisko do kosza i wiewiórki kradnące orzechy, i hamak i zboże, dużo zboża, tajemnicze miejsce z hurtownią czterolistnych koniczynek. Była też wielka straszna stodoła przerobiona na warsztat, pełen trocin i siana. Były warzywa i owoce. Nie było tylko nudy.

Po prawej stronie był straszny opuszczony kawałek ziemi. Miejsce pełne pokrzyw, z przepyszną papierówką, tajemniczy spalony dom - pełen tajemnic i skarbów i piór z porwanych poduszek i starych konfitur cioci, których nigdy nie chciała stamtąd zabrać. I było tam jeszcze jedno miejsce, ubóstwiane przez ludzi najmniejszych - Marcinowa chatka wypełniona gołębiami, chomikami, świnkami morskimi, królikami, psem i innymi stworami z marzeń małych odkrywców.

Niedaleko była górka, zaraz za stawami, zimowa górka. Na której zjeżdżało się sankami. Była Postoła, gdzie grzyby były równie częste co niewypały. Była Zalesianka, nazywana Małą Wisłą. Były Łabędzie i stawy i kaczki i jeże. Było wszystko. Było pełno kryjówek, te milsze jak strych w 'starym domu' i odrobinę mniej przyjemne, jak podmostowie pełne pająków i kości różnych zwierzątek.

Tam były całe wakacje, ferie, tam była beztroska i najpiękniejsze dni. Prawdziwy Dom i Rodzina. I moja Banda!

* * *

W żłobku, w przedszkolu w podstawówce było fajnie. W żłobku pierwszy narzeczony i dwie psiapsióły pluszakowe. W przedszkolu kolejny 'przyjaciel' i kolejne już, poważniejsze bliskie koleżanki. Pierwsze strachy i rozterki, zazdrość i smutek, śmiechy i zabawa. No i nie zapominajmy o placu zabaw! Były bale karnawałowe i snucie podstępnych planów z bratem. Tańce z panem od tańców, harce i swawole!

I była babcia, nadal, co rozpieszczała. 'Można leżeć do drugiej, bo później mama wraca z pracy i obu się nam dostanie!' I niedoceniane leżakowanie. było wszystko, było pięknie, no i był ten plac zabaw!

W podstawówce też było miło i przyjemnie. Klasę z przedszkola znałam w sporej części, więc nieśmiała nie byłam. Były wyjazdy, lekcje, nauka. Były bójki i gra w nogę sportu było co niemiara, ruchu i pierwsze bunty! Pierwsze wielkie tygodniowe miłości. I przyjaźnie 'do końca życia'.

Podstawówka to czas poznawania piękna i zła. Pierwszy alkohol i papierosy, pierwsze przyjaźnie i długie rozmowy. Spacery godzinami po parkach i pobliskich uliczkach.

Przyjaźnie podstawówkowe różnie wspominam. Zależy kiedy i z kim. Były te gorsze, co sprowadzały na 'złą drogę' i te lepsze pełne przygód. I te i te wspominam przewspaniale! Przygodowe przyjaźnie były wielkie. Odkrywanie nowego świata, bieganie od dziupli do dziupli. Nocowanie w Tybetańskiej Chacie, zbudowanej z kartonów i folii. Trzeba uważać rano. Bo przypięta na spinacze do ubrań folia nie wytrzymuje ciężaru nocnego deszczu. Były pierwsze 'prace dorywcze'. Zmagania ze złymi psami podczas nocnych wypraw rowerowych.
Podpalanie łąki i gaszenie jej w popłochu, kiedy okazywało się, że sucha trawa dość dobrze się pali, i uciekanie z miejsca zbrodni. Podrywy nad rzeka sięgającą kolan. pogrzeb wiewiórki znalezionej na drodze i sekcja zwłok martwego kruka. Pierwsze próby strzeleckie do starych puszek, organizowane wystawy motyli i zabawa z 'zwariowaną forsę' z żabą w ręku. Były przygody było piękne życie. I dyskoteki szkolne!

Wtedy wróciłam do tańców. Wywijałam z kolegą z klasy niższym o głowę. Treningi judo wymagające wytrzymałości i skupienia, dawały się często w kość. Rozwijałam wszelkie talenty. Zarówno plastyczne jak i muzyczne. Lepiłam garnki z gliny, grałam na flecie i gitarze, śpiewałam w chórkach i malowałam obrazy!

* * *

cdn.

Nie ma szumu drzew, nie ma stuku kropli deszczu o bruk, nie ma wyjących między gałęziami wichrów, nie ma zbędnych i grafomańskich ozdobników w stylu: "Za oknem czarne niebo, opasłe w chmury pasące się na łące gwiazd z księżycowym pastuszkiem, ziało nocną dziurą na nieboskłonie chcąc, próbując wyssać całość dzisiejszego dnia, aby przetworzyć go i zmienić na inny, nowy, lepszy dzień jutrzejszy. Każda chwila spływała, przecząc prawom fizyki, w górę, jak najdalej od szarych, podeptanych chodników i popielatych ulic z ziejącymi ubytkami." Nie ma i nie będzie, bo ja nic nie pamiętam.

Nie jestem człowiekiem bez twarzy. Mam twarz - bardzo wyraźną, bardzo konkretną, wyrażającą wszystko co się we mnie dzieje. Ale tylko co się dzieje teraz. To co było kiedyś jest za mną, a ja tego nawet nie pamiętam. Zginęły mi gdzieś lata przedszkola, podstawówki, gimnazjum, liceum. Zginęło mi gdzieś 19 lat życia. Nie pamiętam nawet moich 19 urodzin. Gdzieś były, kiedyś były, coś mi się kołacze po głowie. Ale to tylko przebłyski, niewyraźne. I nawet nie jestem pewien czy to na pewno dziewiętnastka. Może kończyłem wtedy lat 16, a może to w ogóle inna okazja. Szaleństwo.

"Wyprałem w pralce własny mózg i okazało się, że jestem pomidorowym przecierem."

Czuję się jakby ktoś wtargnął do mojej głowy, zrobił sobie wycinankę, większość powrzucał do kubła na śmieci, a to co zostało posklejał ze sobą, pozszywał w dowolnej kolejności. Złączył sen z jawą, moje 7 latek z trzecią klasą liceum, zimę w gimnazjum z wiosną 2006, 21 grudnia z dniem, kiedy dziadek poczęstował mnie pierwszy raz piwem. Ale to było tylko piwo, czy może jeszcze chleb z sosem? Tego nie wiem i już się nigdy nie dowiem. A może jednak kiedyś coś mi wróci pamięć, zobaczę wszystko jak na talerzu. Mówi się w końcu, że przed śmiercią, człowiek dostaje krótki seans o swoim życiu. Może wtedy poznam całą prawdę o sobie. Tylko wtedy będzie już za późno.

Przedszkole. Co się wtedy działo. Czy przez cały okres przedszkolny mieszkałem w swoim domu, czy może pierwsze lata spędzałem u babci w mieszkaniu? Może ominę niewiadome i przeje do tego, co wiem na pewno. Bawiliśmy się często z innymi dzieciakami na trzepaku, koło śmietnika, w piaskownicy przed klatką B. W tej klatce mieszkał Zyzek, mój kumpel z piaskownicy. Razem też chodziliśmy do przedszkola, później do podstawówki. W gimnazjum już chyba byliśmy w osobnych klasach. W międzyczasie też przestaliśmy rozmawiać. Ot - ochłodzenie stosunków. Jaki ja wtedy byłem mały, lubiłem oranżadę w proszku i gumy Donald oraz Turbo. Przyznam się także, choć trochę wstydliwie, że dość późno wyrosłem z sikania do łóżka i nawet na drzemce w przedszkolu zdarzało mi sie załatwiać potrzebę na łóżko polowe. Po jednym takim razie pamiętam, że jadłem sałatkę z rzodkiewką i smakowała strasznie. O, w naszej grupie był jeszcze Krzysiu, później zwany Krzysiem Metalem. Miał bardzo fajny zamek z rycerzami i wszyscy zawsze się z nim bawili i nie dopuszczali mnie do zabawy. Wtedy byłem smutny.

W podstawówce, przez pierwsze trzy lata naszą wychowawczynią była pani... jakoś tak na Z, chyba... Uczyła nas wszystkiego, jak to w nauczaniu początkowym. Mieliśmy tez sale informatyczną, gdzie chodziliśmy grać w Prehstorika na Win 3.11. Tak, to chyba było to. W drugiej klasie była komunia, dostałem zegarek i miałem imprezę w Dąbrówce. Takie kino. Dostałem Pegasusa, w którego młóciłem przez bardzo długi okres czasu - gry wymienialiśmy z tatą na targu, na Bema. W podstawówce cały czas spędzałem w towarzystwie bliźniaków Baranowskich. I Adama, ale ten się gdzieś przenosił. I nie wiem w której to było klasie, ale wystawialiśmy sztukę o wiośnie. Ja grałem Elegancika i Marzannę - podwójna rola, w tym jedna kobieca. Byłem zdolnym młodym aktorem. Pamiętam nawet początek mojego monologu: "Jestem Marzanna, prześliczna panna, ślicznie ubranna i uczesanna...". Bardzo ironiczne to było,bo przecież jako Marzanna byłem brzydką babą, a jako elegancik - ślicznym chłopczykiem. Ale kto by się tam przejmował. Pierwsza i jedyna podwójna rola w życiu. W podstawówce też byłem zakochany w Ani, ale ona dała mi kosza na balu przebierańców (była przebrana za Pippi Langstrump), więc jakiś czas później, a może to była ta sama impreza, spytałem się Michaliny czy będzie ze mną chodzić. Związek się rozpadł, bo koledzy twierdzili, że nie mogę z nią być. Na szczęście do dzisiaj jesteśmy dobrymi znajomymi.

Podstawówka - to był też czas urodzin domowych. Kilka osób mnie zapraszało, bo byłem wtedy duszą towarzystwa, a przynajmniej tak mi się wydawało. Zapraszała mnie Marta i Ania. Tylko te dwie imprezy pamiętam. Na jednej musiałem pić sok pomarańczowy, którego święcie wtedy nienawidziłem, na drugiej się popłakałem, bo uderzyłem nogą o kant łóżka. Wtedy uznano mnie za beksę.

Czas gimnazjum. Grałem księcia w przedstawienie o Śnieżce i Siedmiu Krasnoludkach. Królewna była brzydka. I prawie dostałem podwójną rolę, bo wcześniej miałem być tylko leśniczym, ale okazało się, że ówczesny książę nie może nauczyć się tekstu i musiałem go zastąpić. Tylko, że nikt nie znalazł zastępcy leśniczego i dopiero w ostatniej chwili dorzucono kogoś, kto nauczył się tekstu 5 minut przed przedstawieniem. Powiedziano mi, że dukam jak robot. Ale tak to jest, kiedy się nie wie ostatecznie kogo się gra. O, w tym czasie dostałem jednocześnie pochwałę i naganę zarazem, bo polonistka stwierdziła, że moje teksty ściągam z internetu. Ha, poczułem się doceniony, że moje teksty są tak dobre, ale też wręcz przeciwnie, że nie docenia się moich zdolności do pisania. Tak, pani polonistka, Masłowska, chciała mnie zostawić w klasie na następny rok, bo nie przynosiłem jej prac, a kiedy w końcu przyniosłem to właśnie miała miejsce powyższe nie- i docenienie moich tworów.

Był także pewien epizod, kiedy wziąłem kredę z klasy i narysowałem bramkę na murze. Przyszedł wicedyrektor i wziął mnie na dywanik do dyrektorki tego przybytku. Stwierdzili oboje, że dewastuję mienie szkoły (kredą!) i, że zamiast iść na lekcje mam wziąć gąbkę i iść to zmyć. Niby nic, ale pani dyrektor, straszna jędza swoja drogą, tak na mnie nakrzyczała, że się popłakałem. To nie było wychowawcze.

A może jednak nie mam czarnej dziury w głowie, może jednak pamiętam więcej niż mi się wydaje. Tylko muszę się skupić i popracować nad moim przecierem pomidorowym w czaszce. Jasne, wielu rzeczy, miejsc, czy zdarzeń nie pamiętam i nie przypomnę sobie nigdy, a niektóre fragmenty mojej pamięci łączą jawę ze snem, lub z tym, co sobie sam ubzdurałem. Wiem też, że gdzieś zniknęły mi wspaniałe chwile spędzone ze wspaniałymi ludźmi, ale może z czasem wszystko wróci. Trzeba mieć nadzieję.

Pewnie i tak tego nie przeczytacie, bo dzisiejsza nota jest dość ciężkostrawna. Dobrze was rozumiem, ale dzisiaj pisałem bardziej dla siebie niż dla publiczki, ale dobrze, że to będzie tutaj - przynajmniej raz na jakiś czas tu zajrzę, bo gdybym zostawił to sobie w Wordzie to nigdy bym już go nie otworzył. Wypijmy moje zdrowie.

Rob Dougan - Clubbed to death
[audio http://lcd_88.w.interia.pl/Rob%20Dougan%20-%20Clubbed%20to%20death.mp3]

Trochę nie na czasie, ale tak jakoś wyszło.

Jak już część osób gdzieś tam wyczytała czy dowiedziała się od innych, nie udało mi się zaliczyć analizy. I to nie mnie jednemu, więc przynajmniej nie jestem sam. Szkoda tylko, że oznacza to, iż jestem 270 zł w plecy... Dobra, muszę przestać o tym myśleć i skupić się na zaliczeniu tej sesji - zwłaszcza, że jest w niej pejcz, jeszcze jeden kolos z MO (w dniu studniówki Kociaka - więc moje wyjście na nią stoi pod znakiem zapytania), JiTP, MD... Heh.

Mimo, że umierałem, byłem w czwartek na Kamiennej odrabiać jedne zajęcia, jeszcze sprzed Świąt, kiedy nie chciało mi się ruszyć tyłka z ciepłego mieszkania (a do tego pisałem program na JiTP), więc musiałem jechać odrabiać. Dzięki Bogu, nie byłem sam - Micho też był w takiej sytuacji. Najpierw więc pojawiłem się na dyskretnym wykładzie w środku nocy (o 7:30) i wpisałem się po raz pierwszy na listę obecności, a potem udałem się na WF. Miałem szczęście - najpierw Generał się spóźnił jakąś chwilę, potem trafiłem do części siatkarskiej hali - co oznaczało, jak się przekonałem, dużo lżejsza rozgrzewkę, a potem odstresowujące odbijanie piłki. Udało mi się do tego w miarę szybko zadomowić na ławeczce, więc WF zaliczam do bardziej udanych :P Szkoda, że w Czyżynach nie ma takiej rozgrzewki...

Ponieważ umowa z Plusem mi się kończy, wybraliśmy się z mamą do Carrefoura zobaczyć, co mi (jej :P) zaoferują. Można było więc wiąć umowę na 12 miesięcy, za pół ceny (więc 12.5 zł w moim przypadku), ale bez wymiany telefonu... Mama oczywiście była za, ale ja chciałem nową komórkę :P Więc rozsądne cenowo aparaty (czyli takie od złotówki do 49 złotych) w mojej taryfie (obecnie: Kubala 25) nie powalały... Ale wypatrzyłem Plusfona 401i. Ten szampański kolor średnio mi leżał (ale kiedyś była taka Nokia - tzn. z takim kolorkiem - i wtedy nikt się tego nie wstydził!), ale oprócz tego funkcje były całkiem, moim skromnym zdaniem, ciekawe. Wróciliśmy do domu (bo mama nie wzięła dowodu :P), skorzystałem więc z wolnej chwili i obejrzałem "wyższy" model Plusfona - 601i. Powiem szczerze - przekonał mnie jego wygląd (za co wielu mnie pewnie za chwilę skrytykuje) i obrotowa kamera (nie wiem po co mi to, ale jest fajna :P). Wprawdzie był o 50 zł droższy (w tej cenie - tj. 99 zł - był z rozsądnych aparatów jeszcze tylko SE W200i, a to staroć jest), ale zdecydowałem, że mogę sobie coś kupić w końcu, poza tym czekają mnie z nim dwa lata... Zdecydowałem się zaryzykować i postawić na brandingowany przez Plusa ZTE F230, dołożyłem więc brakującą kwotę i pojechałem do Carrefoura żeby kupić telefon... Niestety, mieli tylko czerwony - który ma ładne wzorki, ale kolor wyjątkowo kobiecy. Wróciłem do domu z niczym. Na szczęście, mama wpadła na pomysł, żeby zadzwonić do innych punktów Plusa w Krakowie i zapytać, czy mają szarą 601-kę. Najzabawniejsze było to, że zadzwoniła do mPunktu w Galerii Kazimierz, zapytała, czy to salon firmowy Plusa, na co usłyszała grzeczną odpowiedź, że nie, że to mPunkt, więc mama się pożegnała i rozłączyła. LoL :D Tata musiał dzwonić, bo mamie głupio było :P Okazało się, że mają szarą 601i, więc wybraliśmy się po telefon :P Pani w mPunkcie była naprawdę miła (rzadkość wśród sprzedawców w dzisiejszych czasach), wszystko załatwiliśmy błyskawicznie. Ponieważ nie dzwonię raczej do nikogo w Plusie, nie skorzystałem z żadnego z dodatków do taryfy... Dwa zdjęcia telefonu dla ciekawskich: #1, #2 + inna galeria. Zainteresowanych Plusfonem zapraszam na ciekawe forum o Plusfonie 401i, Plusfonie 601i oraz Playsecie. Sam wypowiem się o nim szerzej później, gdy więcej już z nim pożyję...

Na plus zaskoczyła mnie ostatnio nasza-klasa. Nie, oczywiście nie swoją prędkością - jeśli to ma być V światła to panowie przespali zajęcia z fizyki... To nawet prędkość dźwięku nie jest. StudentIX ciągle pozostaje dużo szybszą, choć znacznie mniej popularną alternatywą. Ale to właśnie popularność naszej-klasy jest jej atutem - ostatnio udało mi się znaleźć moje obie klasy z podstawówki (bo w piątej klasie zmieniałem szkołę) i część ludzi z nich... Zmienili się nie do poznania! Gośka wyszła za mąż, Kasia Sz., niegdysiejsza najładniejsza laska w podstawówce, teraz wygląda zupełnie inaczej (co nie znaczy, że źle). Jedyną dziewczyną, która wygląda podobnie jak wtedy jest dla mnie Gośka K. - od razu ją poznałem :D Faceci również się zmienili - ot, choćby Mateusz czy Tomek N., taki niepozorny kiedyś, dawno temu... Ale hitem dnia było zaproszenie od... Wychowawczyni z klas 5-6 w podstawówce! Szok :D Wspomniałem o tym mamie, która przecież w tamtych latach też w "dwójce" uczyła, zdziwiła się :D Sama wspomniała, że chciała kiedyś wejść na naszą-klasę, ale pisali, że nieczynne (stawiam na przyśpieszanie do prędkości światła). Ciekawe, może się skusi i też się zarejestruje :P

No, to na tyle update'u... Może następnym razem będę miał natchnienie i napiszę o czymś ważniejszym, co zmieni świat. Albo i nie.

PS. Zaszła zmiana w lewym menu - szukajcie, a znajdziecie ;)

Quick edit: Aaaa, bo zapomniałem. Skończyłem pisać Sudoku, które będziemy oddawać z Szankiem w środę. Zapraszam do rejestracji i testów. Najlepiej to wygląda pod Operą, bo to właśnie jej ciągle używam :D Komentarze odnośnie Sudoku proszę umieszczać jako komentarze albo wysyłać mailem.

Niestety szkoła twierdzi inaczej...