Maar er is een goede reden waarom deze organen deze bevoegdheid hebben: omdat het tot een veel grotere efficiëntie van besluiten leidt. Meerderheidsbesluiten worden eerder bereikt dan besluiten op basis van unanimiteit. Als de regeringsleiders over ieder verdrag unanimiteit moeten bereiken, betekent dit dat de Europese Raad veel minder daadkrachtig kan reageren op allerlei voorkomende problemen. De Commissie voert het beleid uit zoals dat in grote lijnen is neergezet door de lidstaten, zonder dat alle landen en parlementen eerst over ieder beetje wet een uitspraak hoeven te doen. Dit is opnieuw een grote efficiëntieslag, die ertoe leidt dat de EU goedkoper en beter functioneert. Er worden minder politieke spelletjes gespeeld en er wordt meer gekeken naar hoe het beleid het best kan worden uitgevoerd. Een mooi voorbeeld hiervan is het milieubeleid: zolang dat in handen is van de Europese Raad wil ieder land haar eigen industriën beschermen. Zodra het in handen is van de Commissie, kijkt die waar de EU als geheel het beste haar milieudoelen kan halen en zorgt voor een eerlijke verdeling van de kosten die daarmee gepaard gaan.

De Commissie kan af en toe de soevereiniteit van landen negeren, maar die landen hebben de Commissie wél eerst toegestaan om over bepaalde onderdelen van EU beleid wetgeving te maken. En het Parlement zorgt ervoor dat de Europese burgers worden gerepresenteerd in die zaken waar de Commissie het initiatief heeft, zodat burgers niet volledig ongerepresenteerd blijven.

Gezien de vele terreinen waarop de Europese Unie noodzakelijkerwijs besluiten neemt is efficiëntie belangrijk. Het zou anders enorm geldverslindend en tijdrovend worden om ook maar iets voor elkaar te krijgen in de EU. Omdat Wilders juist van mening is dat de EU een geldverslindend orgaan is, is hiermee Wilders Weerlegd.

Die soevereiniteit van Nederland wordt juist beter beschermd in de Europese Unie, doordat we veel dingen op nationaal niveau niet meer kunnen regelen, maar juist op internationaal niveau moeten doen, zoals in een ander stuk uitgelegd. Voorbeelden hiervan zijn criminaliteitsbestrijding, bescherming van consumenten en milieubescherming.

De inspraak van Europese burgers wordt door afschaffing van het Europees Parlement juist verslechterd. Ten eerste is juist het Europees Parlement het orgaan dat de burger representeert. De Commissie wordt aangesteld door de Europese Raad en in dat proces is vaak weinig democratische controle.

Ten tweede vinden juist de besprekingen tussen regeringsleiders in de Europese Raad meestal volledig plaats achter gesloten deuren en krijgen nationale parlementen een ‘stikken of slikken’ besluit voor zich.

Ten derde heeft een referendum weinig nut, omdat de EU op veel te veel terreinen besluiten neemt. Als wij over ieder besluit van de EU een referendum zouden houden, zouden we waarschijnlijk iedere dag moeten stemmen. Als we referenda beperken tot belangrijke gevallen, dan heeft de burger op veel resterende belangrijke terreinen geen inspraak meer op het beleid van de EU dankzij de afschaffing van het Europees Parlement.

De inspraak van burgers is daarom veel meer gediend bij een grotere invloed van het Europees Parlement en bij minder invloed van regeringsleiders. Dit levert uiteindelijk een democratischere EU op. Op dit moment stemt er bijna niemand voor Europese verkiezingen, net zoals niemand dat doet voor gemeenteraadsverkiezingen. Als het Europees Parlement daadwerkelijk invloed gaat hebben op EU beleid, zal dat hoogstwaarschijnlijk sterk veranderen.

Het is dus een slecht idee om het Europees Parlement op te heffen. Het zou betekenen dat alle burgers in de EU nog maar weinig invloed zullen hebben op de EU, zélfs als er bij belangrijke EU besluiten een referendum wordt gehouden. Juist omdat de EU op zoveel terreinen van invloed is, en we niet op z’n Zwitsers ieder beleid met een referendum kunnen toetsen, is het Europees Parlement onze beste bescherming tegen Europese bureaucratie. Als Wilders hoopt zonder Europees Parlement meer burgerinvloed te krijgen is hij hiermee weerlegd.

Iedereen weet inmiddels wel dat de Europese Unie heel veel invloed heeft op ons dagelijks leven. Het is niet langer slechts een economische unie, iets dat Wilders graag zou veranderen. Maar wat zou dat precies doen met de EU? Het zou betekenen dat wij allerlei vormen van (economische) integratie zouden moeten terugdraaien, terwijl die ons grote voordelen hebben gebracht.Zo is het een groot voordeel dat studenten overal in Europa hun studie kunnen volgen, omdat het hun kansen op de arbeidsmarkt vergroot als ze een tijd in het buitenland hebben doorgebracht. Dit wordt vele malen makkelijker door een Europees toezicht op onderwijseisen.

Veel EU-eisen aan bedrijven leiden ertoe dat de concurrentie tussen bedrijven uit verschillende landen eerlijker wordt: Poolse bedrijven moeten zich aan ongeveer dezelfde veiligheids- en milieueisen houden als Nederlandse. Dat zouden ze anders nooit doen en dan zouden Nederlandse bedrijven (nog sterker) de concurrentieslag verliezen.

De euro - die voor bedrijven de onzekerheid van verliesgevende valutafluctuaties heeft weggehaald en toeristen veel meer zekerheid geeft over hoeveel ze uitgeven op vakantie - kan niet bestaan zonder dat landen zich aan dezelfde eisen houden met betrekking tot monetair beleid en overheidsuitgaven.

Economische integratie leidt bovendien bijna automatisch tot andere vormen van integratie, omdat er problemen ontstaan die landen niet alleen of in constante onderhandeling met elkaar kunnen oplossen. Economische groei leidt bijvoorbeeld tot milieuproblemen. De Nederlandse rivieren zijn dankzij de EU een stuk schoner geworden, omdat Nederland nu Frankrijk en Duitsland kan dwingen zich aan milieustandaarden te houden. Dat is iets wat ze anders nooit zouden hebben gedaan, omdat zij geen last hebben van de vervuiling.

Economische samenwerking leidt tot vraag naar werknemers uit andere landen, die een ongeveer gelijke opleiding hebben, iets wat middels integratie van onderwijs kan worden bereikt.

Dankzij de EU staan burgers bovendien sterk tegenover grote multinationale bedrijven, terwijl nationale overheden dat absoluut niet zouden kunnen bereiken. Zie daarvoor bijvoorbeeld de Europese anti-monopolie acties tegen Microsoft, of de nadruk op goedkopere beltarieven voor mobiele telefonie.

En sommige problemen, zoals drugshandel en internationale criminaliteit, bestaan nu eenmaal en zijn grensoverschrijdend. Het is dan veel beter hierover bindende afspraken te maken, dan bij ieder incident te moeten gaan onderhandelen met een land.

We kunnen niet terug naar de uitsluitend economische Europese Gemeenschap van Kolen en Staal, tenzij we alle voordelen van Europese integratie - vrij reizen, een sterkere Europese economie en een efficiëntere aanpak van grensoverschrijdende problemen - kwijt willen. Dat is niet wenselijk, dus is Wilders weerlegd.

De eerste groep bestaat uit buitenlanders die tijdelijk in Nederland verblijven. Te denken valt aan toeristen, ambassadepersoneel of buitenlandse werknemers die hier zijn voor een korte periode. Het is onredelijk om van deze mensen te eisen Nederlands te leren, aangezien de investering om dit te doen te groot is gezien hun korte verblijf in ons land. Wij zouden het ook raar vinden als we voor een weekendje Parijs Frans moeten leren om de metrokaart te kunnen lezen.

De andere groep, en daar gaat het Wilders waarschijnlijk om, zijn eerste generatie immigranten die de Nederlandse taal niet voldoende beheersen. Allereerst is het zo dat een deel van deze mensen graag Nederlands leert, maar natuurlijk kunnen ze dit niet van de ene op de andere dag. Zolang deze mensen nog Nederlands moeten leren, of dat aan het doen zijn, hebben ze informatie nodig in een taal die ze begrijpen. Hoe moet bijvoorbeeld een Turk weten waar hij Nederlands kan leren als hij daar geen voor hem begrijpelijke informatie over kan krijgen, bijvoorbeeld met een Turks foldertje in de bus?

Ten tweede kunnen we ons afvragen of het redelijk is om van alle eerste generatie immigranten te eisen dat ze het Nederlands beheersen. Zoals Wilders zelf graag benadrukt, hebben voormalige regeringen geen goed beleid gevoerd om deze burgers van af het begin Nederlands te leren of het leren van de Nederlandse taal van ze geëist. De eerste generatie Marokkanen en Turken is hierheen gehaald om te werken en verder werd toentertijd niets van ze verwacht. Deze mensen zijn inmiddels over het algemeen op een leeftijd waarop het leren van een nieuwe taal ontzettende lastig is. Zij zullen het Nederlands waarschijnlijk nooit voldoende beheersen om een folder goed te kunnen lezen. Niet omdat ze het niet willen, maar omdat ze het niet meer kunnen. Het is in deze zin niet hun schuld dat ze het Nederlands niet voldoende (zullen) beheersen en dus zijn de gevolgen, het vertalen van foldertjes, voor de rekening van de overheid.

Tenslotte, zelfs al zouden we de bovenstaande argumenten niet accepteren, is het plan van Wilders niet wenselijk aangezien het de samenleving schaadt. Allereerst maken we met het plan van Wilders ons land ontzettend onaantrekkelijk voor toeristen en buitenlandse werknemers. Ten tweede zullen we op deze manier niet langer in staat zijn om burgers die (nog) geen Nederlands kunnen te stimuleren om zich te gedragen op een manier die in het voordeel is van henzelf en de samenleving. Immers, ook Wilders heeft er belang bij als een bejaarde Somaliër weet dat hij belastingaangifte moet doen en wanneer hij zijn vuilnis op straat moet zetten. Zolang deze meneer geen Nederlands spreekt moeten we hem Somalische foldertjes geven.

Conclusie: dit idee van Wilders is onredelijk, schadelijk voor ons allemaal en hiermee weerlegd.

Maar als het gaat om het afnemen van een tweede nationaliteit van een gewone burger, kun je je afvragen welk doel het dient. De impliciete aanname is dat het formeel beschikken over meerdere nationaliteiten een zekere invloed op denken en handelen van personen uitoefent. Meer specifiek: een nadelige invloed op het gevoel Nederlander te zijn, wat mogelijk uitmondt in afkeurenswaardig, on-Nederlands gedrag.

Eerder bleek al dat het niet eerlijk is mensen te veroordelen voordat ze van veroordeelbaar gedrag blijk hebben gegeven. Nu dan over de oorzaken van gedrag. Is het eigenlijk wel de formele registratie van iemands naam in een buitenlands register die maakt dat hij zich wat exotischer voelt of gedraagt? Het is een aantrekkelijk simpele optie: een streep door je naam in een boek in Marokko en je persoon past zich dienovereenkomstig aan. Helaas is het waarschijnlijker dat andere factoren een oneindig grotere invloed hebben op iemands culturele identiteit. Factoren die niet zo makkelijk geëlimineerd kunnen worden. Te denken valt aan het hebben van een tastbare band met een ander land, bijvoorbeeld doordat er familie woont, je er regelmatig heen gaat of er vroeger langere tijd hebt gewoond. Te denken valt ook aan een opvoeding die afwijkt van de standaard Nederlandse. Wie zijn leven lang naast ‘mainstream' Nederlandse gebruiken ook andere gerechten, regels, feesten en omgangsvormen kent is nu eenmaal in sommige opzichten wat anders dan wiens familie de afgelopen vier generaties in een straal van 200 kilometer heeft gewoond.

Of een dergelijke variatie overwegend positief is of - zoals menig eerste generatie immigrant zal beamen - ook leidt tot vertwijfeling en verscheurdheid, is de vraag. Wat wel duidelijk is, is dat wanneer een gelaagde identiteit op de een of andere manier zorgt voor afkeurenswaardig gedrag het symbolisch opgeven van de formele buitenlandse identiteit vermoedelijk geen enkel verschil zal maken. Dus als dit de reden is dat Wilders deze maatregel wil nemen is dat weerlegd.

Wilders wil dat we loyaal zijn aan de Nederlandse staat en gelooft dat mensen met een dubbele nationaliteit dit simpelweg niet kunnen. Het empirische bewijs hiervoor is nooit geleverd. In de gevangenis zitten veel allochtone mensen, maar komt dit door hun paspoort? Ook is het niet bepaald een subversieve activiteit om winkeldief te zijn. Een potentieel premier neerschieten is dat wel. Dan maar dierenrechtenactivisten uitzetten?

Ik dacht het niet. Het punt is dat men in het handelen loyaal moet zijn aan Nederlandse principes die zijn vastgelegd in de grondwet. Als je dit niet doet, dan heb je een probleem. Echter, als je het wel doet, waarom zou de staat je dan met die mensen bemoeien? Zou men beter integreren zonder Turks danwel Marokkaans paspoort? Het onderdrukken van een identiteit leidt doorgaans eerder tot psychische schade, dan tot sociale integratie.

Het is bovendien tegenstrijdig met onze eigen principes om mensen niet meer als individu te behandelen, maar te brandmerken als mensen met een loyaliteitsprobleem. Een mens heeft immers ook recht op meerdere loyaliteiten. Ik voel mij Amsterdammer, Nederlander en Europeaan. Brengt mij dat in conflict? Voorlopig niet. Maar mocht ik onverhoopt als Euro-radicaal het Nederlandse parlement opblazen, vervolg me dan als individu en beschuldig niet al die anderen die zich ook Amsterdammer, Nederlander en Europeaan voelen, maar kennelijk niet de psychische aanleg hebben om over te gaan tot subversieve daden.

Er is geen bewijs dat een dubbel paspoort leidt tot subversieve activiteiten. Bovendien hebben wij het recht op een gelaagde loyaliteit, wat niet per definitie conflict als gevolg heeft. Tenslotte moeten individuen naar aanleiding van hun acties worden beschuldigd en niet worden gebrandmerkt als gevolg van het gedrag van enkelen. Kortom, Wilders weerlegd.

Maar is het niet juist wenselijk dat er een orgaan bestaat dat de wetgeving van de direct gekozen Tweede Kamer toetst, dat zelf iets verder afstaat van de burgers? De Eerste Kamer heeft immers de taak naar de verschillende wetsvoorstellen te kijken, om hen te controleren op dingen als kwaliteit en rechtszekerheid. Om dit goed te kunnen doen heeft zij een zekere afstand nodig van de politiek van vandaag, omdat zij zich bezig moet houden met objectieve maatstaven en juridische vraagstukken.

Het is niet de taak van de partijen in de Eerste Kamer om een politieke afweging te maken over de ingediende wetsvoorstellen, want dáár heeft zij inderdaad de democratische legitimiteit niet voor. Het is wellicht aan te tonen dat dit in het verleden wel gebeurd is, maar dit heeft weinig te maken met de vraag of de Eerste Kamer an sich afgeschaft moet worden of niet. We moeten namelijk niet uit het oog verliezen dat een goed functionerende Eerste Kamer zeer waardevol is voor onze democratie. Er zou immers zonder Eerste Kamer geen enkel ander orgaan zijn dat wetsvoorstellen aan een juridische toetsing onderwerpt, terwijl dit voor de werking van een rechtsstaat en maatschappij van fundamenteel belang is. Dus als er problemen zijn met de Eerste Kamer, moet niet besloten worden haar af te schaffen, maar om ze op te lossen.

Kortom, het is voor de Eerste Kamer nodig om indirect gekozen te zijn, omdat zij dan haar afweging het meest kan baseren op zo objectief mogelijke maatstaven. Als de Eerste Kamer dit degelijk doet is zij van grote meerwaarde voor de democratie, omdat haar functie van fundamenteel belang is. En daarmee is Wilders weerlegd.

Gedurende de jaren in de gevangenis komt deze jongeman tot inkeer. Steeds meer en meer begint hij te beseffen hoe dom hij is geweest, zich te laten opjutten door zijn vrienden een inbraak te plegen. Elke nacht ziet hij dat fatale moment nog voor zich - hij slaapt nauwelijks meer en kan zichzelf niet vergeven. Hij betuigt oprecht zijn welgemeende spijt, en neemt zich voor om, zo gauw hij uit het gevang komt, op middelbare scholen voorlichting te gaan geven over 'peer pressure', en hoe je altijd voor jezelf moet blijven denken.

Vergelijk dit verhaal met dat van één van zijn vrienden. Eén van de jongens die hem opjutte. Deze jongen, ook net 18, was al een geharde crimineel, en pleegde een zelfde inbraak, met een zelfde spijtig gevolg, en ook exact dezelfde gevangenisstraf. Het enige verschil: deze jongeman heeft geen greintje wroeging. Het kan hem niet schelen dat hij een weduwe en twee wezen achterlaat.

Volgens de PVV is het rechtvaardig dat beide jongemannen exact dezelfde straf uitzitten. Terwijl de één oprecht verscheurd wordt door spijt, en de ander het niets kan schelen, verdienen ze beiden toch dezelfde straf. Is dat wel rechtvaardig?

Natuurlijk niet. Een opgelegde straf heeft drie doelen: preventie, resocialisatie en boetedoening. Elke eerstejaars student rechten kan deze trits zo oplepelen. Straf heeft niet alleen maar als doel de daders een tik te geven, hun vrijheid te ontnemen 'want ze hebben iets fout gedaan' - nee, straf heeft óók als doel om de daders te doen beseffen dat wat ze gedaan hebben fout is, en dat ze het niet nog een keer doen. We kunnen prima een discussie voeren over welk van de drie grondvesten voor straf belangrijker zijn: vanaf de jaren '70, aldus de PVV, was er een trend om resocialisatie belangrijker te vinden, en tegenwoordig lijkt men de boetedoening weer belangrijker te gaan vinden. Dat kan. Je kan dan bijvoorbeeld zeggen dat bij goed gedrag mensen wel eerder vrij kunnen komen, maar hoeveel eerder ze vrij kunnen komen, beperken tot bijvoorbeeld maximaal 5% of 10% van de straftijd - ik noem maar een voorbeeld.

Maar om die mogelijkheid helemaal uit te sluiten, dat is oneerlijk. Een simpel principe van rechtvaardigheid is: gelijke monikken, gelijke kappen. Een misdadiger die oprecht spijt betuigt is niet gelijk aan een misdadiger die het niets kan schelen, ook al hebben ze dezelfde misdaad begaan. Daarom moet de rechter de mogelijkheid houden om, bij gebleken goed gedrag, een misdadiger de vrijheid te kunnen verlenen, en daarmee is Wilders weerlegd.