Wyjechaliśmy z domu parę minut po siódmej. Z przejazdem przez Midtown Tunnel nie było najmniejszego problemu - żadnych niespodziewanych korków, chociaż Nowy Jork bywa nieprzewidywalny nawet w weekendy. M. wysadził mnie na rogu Sixth Ave i 37. Street - on dalej w swoich sprawach, a ja - w górę miasta z płonną nadzieją, że jakoś uda mi się dopchać do Katedry Św. Patryka przy Fifth Ave., gdzie o dziewiątej rano Papież miał odprawiać mszę dla wybranych - przedstawicieli duchowieństwa i zaproszonych gości.

Szłam na północ miasta przez Sixth Ave., ale każda przecznica powyżej 44. Street była zamknięta - dojście do Fifth Ave. wyłącznie dla posiadaczy biletów - street tickets rozprowadzanych przez parafie i diecezje wśród katolików bywających w kościele zapewne częściej niż ja. Tak aż do wysokości 57. Street - dopiero tam pozwolono nam skręcić w prawo i stanąć w odległości jakichś 50 metrów od Fifth Ave.

Wszystko szczelnie zabarykadowane, wszędzie samochody policyjne i tłumy czekających ludzi. Latynosi z gitarami, awanturnicy z transparentami Bóg wie w jakich sprawach, a potem - przez kilka sekund w oddali miga kawalkada z papieską limuzyną, nie za bardzo różniącą się od tych jadących z przodu i z tyłu.

Parę minut po dziewiątej staję przed dylematem: albo uznać ten przejazd papieskiej limuzyny oglądany z odległości kilkudziesięciu metrów za równoznaczny ze stwierdzeniem "widziałam Papieża", albo usadowić się gdzieś przy Fifth Ave. i poczekać minimum cztery godziny na przejazd papamobile z Katedry do papieskiej rezydencji na 72. Street. Decyduję się na to drugie. Policja otwiera barierki i kto żyw pędzi na Fifth Ave., aby czekać na Papieża, który ponownie przejedzie tędy o godz. 13:15.

Stoję. Siadam. Na chodniku - na grubawym weekendowym numerze gazety Daily News, którą przezornie zabrałam ze sobą. Jest mi zimno i ścierpły mi nogi, więc mniej więcej po godzinie wstaję i zaczynam tupać  oraz podrygiwać  w rytmie latynoskich rytmów religijnych. Nie piję ani kropli wody z butelki, którą mam przy sobie, bo wiem, że może się to skończyć na gorączkowym szukaniu toalety i porzuceniu miejsca przy barierce, o które starałam się od samego rana. Stoję w zorganizowanej wielopokoleniowej grupie Latynosów, śpiewających pieśni religijne po hiszpańsku i skandujących co chwilę Benedicto, we are here for you!

Rano nie ma jeszcze wielkiego tłumu, ale po godzinie jedenastej ludzi przybywa z każdą minutą. Młodzi, starzy, dzieci w wózkach, miętolące się pary zakochanych. Tłum zdecydowanie inny niż ten, jaki w porze lunchu widuję na Manhattanie w zwykłe dni tygodnia. Dzisiaj o wiele bardziej niż mieszkańcy elitarnego Manhattanu widoczni są  tutaj mieszkańcy Bronxu, Brooklynu i mojego robotniczego Queensu.

Co jakiś czas skrajem chodnika przechodzi jakiś nawiedzony faszysta - sam albo w grupie sobie podobnych, koniecznie w ciemnych okularach, z Biblią w ręku i transparentem, że Bóg nienawidzi gejów, narkomanów i kobiet, które dokonały aborcji. Za każdym razem reakcja tłumu jest taka sama - Go home! Go to hell! No cóż, żaden rasowy nowojorczyk nie miałby problemu ze skopaniem takiemu tyłka - ich szczęście, że za każdym idzie jakiś początkujący policjant, na wszelki wypadek, gdyby ludziom puściły nerwy. Stojąca obok mnie starsza kobieta komentuje - They need police to protect them, or they would get lynched.  Ma rację.

Parę minut po godzinie pierwszej przejeżdża papieska kolumna. Jest, widzę go z bliska. Jestem szczęśliwa, że dzisiaj znalazłam się tutaj na Fifth Ave., tak samo jak ponad dwadzieścia lat temu na innej ulicy innego miasta i przy okazji wizyty innego papieża.

Czerwiec 1987 r., Warszawa, Nowy Świat oraz msza na Placu Defilad - pierwsze i jedyne spotkanie z Janem Pawłem II. Więc kto wie, jak będzie teraz.

Do następnego razu!
Agnieszka

Po biskupach przyszła kolej na Papieża. Hiszpański rząd i Partia Socjalistyczna (PSOE) zaatakowały Benedykta XVI za stwierdzenie, że podstawą rodziny jest małżeństwo kobiety i mężczyzny. Sekretarz PSOE José Lopéz Blanco w wywiadzie dla telewizji Antena 3 oświadczył, że także jest chrześcijaninem i oburza go papieskie stwierdzenie na temat rodziny, które godzi w równouprawnienie, gdyż sugeruje, że kobieta powinna zajmować się domem. Tymczasem inna grupa liberałów - pracownicy klinik aborcyjnych - wszczęła tygodniowy strajk. Protestują przeciwko "prześladowaniom", jakie rzekomo spotykają ich ze strony władz.

- Ubolewam, kolejny już raz, nad atakami na integralność rodziny, której podastawą jest małżeństwo kobiety i mężczyzny. Władze polityczne, niezależnie od swojej orientacji, muszą bronić tej fundamentalnej instytucji, podstawowej komórki społeczeństwa - oznajmił we wtorek Ojciec Święty korpusowi dyplomatycznemu przy Stolicy Apostolskiej. Słowa te, choć nie odnosiły się bezpośrednio do Hiszpanii i jej rządu, posłużyły socjalistom jako argument do kolejnego ataku na Kościół.
Zdaniem komentatorów, atak socjalistów na Kościół jest ewidentnie elementem kampanii wyborczej przed zbliżającymi się wyborami parlamentarnymi - PSOE chce zmobilizować do głosowania na siebie najbardziej antyklerykalny elektorat.
Hiszpańscy socjaliści używają przy tym strategii stosowanej przez wrogów chrześcijaństwa w Polsce - określają się mianem chrześcijan i sugerują wewnętrzny podział Kościoła katolickiego na dwa obozy - nowoczesny i zacofany.
- Niektórzy członkowie Episkopatu powinni "ewoluować" światopoglądowo, tak jak to zrobiło społeczeństwo hiszpańskie i światowe - stwierdził José Lopéz Blanco. Rad w podobnym duchu udzielił hiszpańskiemu Kościołowi Jesús Caldera, członek PSOE odpowiedzialny za redakcję programu wyborczego partii. Caldera - deklarujący się, oczywiście, jako osoba wierząca - oskarżył także część kościelnej hierarchii o "oddzielanie się od większości społeczeństwa" i "postawę reakcyjną powiązaną z Partią Ludową".
Burza na hiszpańskiej scenie politycznej zbiegła się z rozpoczęciem tygodniowego strajku klinik aborcyjnych. Od 30 do 50 ośrodków protestuje przeciwko nękaniu przez władze "agresywnymi kontrolami" placówek ze Stowarzyszenia Klinik Akredytowanych do Przerywania Ciąży (ACAI), pomimo że żadna z nich nie była objęta grudniową policyjną obławą na podziemie aborcyjne. Inspekcje mają rzekomo naruszać prywatność pacjentek i być obrazą dla profesjonalizmu personelu. "Jeśli uświadomimy sobie, że w tym tygodniu nie dojdzie do półtora tysiąca, a nawet dwóch tysięcy aborcji, to okaże się, że uciekanie się do nich jest niezbędną usługą" - czytamy w oświadczeniu wydanym przez ACAI.
Według organizacji Pro Vida, protest centrów aborcyjnych jest "taktyką odwracania uwagi". - Solidaryzuję się z klinikami tak dalece, że sądzę, iż powinny pozostać zamknięte nie przez tydzień, ale przez cały rok - stwierdza rzecznik organizacji Juan Sánchez. - Już na poważnie, ofiarami nie są kliniki zarabiające 4 tys. euro na zabiciu dziecka. Ofiarami są stracone życia ludzkie i same kobiety, które w 75 proc. przypadków abortują z powodu przemocy ze strony swojego partnera albo środowiska zawodowego, bez żadnej alternatywnej propozycji z jakiejkolwiek strony - dodaje.
Małgorzata Lebiediuk