Hypochondrie, ziektevrees of ziektefobie. Noem het wat je wil, maar soms vrees ik dat ik zelfs daaraan lijd. Vroeger was ik helemaal niet zo. Toen was ik jong, dartel en onbezorgd. Niets wat een kusje niet zou kunnen genezen.

Nu sla ik bij de minste anomaliteit in paniek. Na een periode van nagelbijtend hopen dat het overgaat, ga ik dan toch bij de dokter. Tijdens het onderzoek sla ik hem om de oren met termen die ik op het internet heb gevonden. Ja, meestal heb ik mijn diagnose al klaar, nog vóór ik binnenkom. De dokter negeert mijn uitleg doorgaans en zegt op het einde dat het maar een niemendalletje is. Dat is dan 20 euro alsjeblief.

Ik heb al veel zulke 20-euro-niemendalletjes uitgegeven. Vooral de voorbije maanden was het erg. Zo had ik anderhalve maand geleden tandpijn en raakte ervan overtuigd dat mijn tand los stond. Die zou dus zeker en vast uitvallen en op mijn jonge leeftijd zou ik een stifttand mogen laten steken. De tandarts zag niets, maar dan ook helemaal niets! Ik geloofde hem niet. Waarom doet het dan pijn? "Je mag er zo niet aan prutsen hé!", had hij me toegesnauwd.

Ook de gyneacoloog heeft me al twee keer op een half jaar tijd zien binnenstuiven, helemaal over m'n toeren. Hij is dan nog zo vriendelijk mij een consultatie net na zijn uren te geven. "Ik denk dat ik een geslachtsziekte heb", was mijn bevinding. En de tweede keer voegde ik er nog een "nu ben ik het zeker" aan toe. Dan lig ik met mijn benen in de daartoe bestemde beugels en met de harteklop in mijn keel zijn mimiek met arendsogen te volgen. "Ik kan niets vinden wat niet normaal is", zegt hij dan. "Weet je 't zeker?", vraag ik angstig, "want ik denk aan..." en dan som ik een hele resem ziektes op, waarbij hij steeds meer een ongelovige blik opzet. "Maak je zo eens geen zorgen" is zijn finale antwoord. En dan zwijg ik.

Er staan nog een aantal kwaaltjes te wachten op dit moment. Ik ben aan het twijfelen of ik er wel voor bij de dokter zou gaan. Zo denk ik dat...

• ik knobbeltjes op mijn stembanden heb, omdat ik constant hees ben. Het kan nog veel erger zijn, want ik weet (dit ís bewezen!) dat ik aanleg heb voor hypertyroïdie (een te snel werkende schildklier). Wie weet heeft het ding ondertussen een proportie van jewelste aangenomen en zit het te duwen op mijn stembanden.
• ik een huidziekte heb, want het is nu al meer dan een maand dat de huid op mijn oogleden rood ziet, droog staat en heel soms jeukt (of denk ik dat alleen maar?). Nivea helpt niet en vooral 's morgens valt de roodheid hard op. Zo raar dat het aan beide kanten is. Van gewoon eczeem is dus geen sprake... denk ik. Als ik het erger wil maken, kan ik zelfs denken aan klierkoorts, want ik loop wel moe de laatste tijd en geraak maar niet uitgeslapen. Ook die hypertyroïdie is een mogelijkse verklaring, want dat heeft ook effect op de ogen. Nu ja, eerder op de oogbollen en niet zozeer op de leden. Maar ik leg de link wel.
• ik het spastisch colon heb. Ook wel het prikkelbaar-darmsyndroom genoemd. Mijn stoelgang komt op veel te regelmatige tijdstippen en is redelijk je-weet-wel. Door de verhoogde activiteit aldaar zit ik dan ook nog met een ander pijnlijk probleem. Dear god.

Just tell me I'm getting old, or something.

Blijkbaar had ik de kleine lettertjes op het uurrooster niet gelezen. In mijn gedachten stond er: “Om de 20 minuten een student, te beginnen vanaf 9u.”. Vierde student, dus om 10u. Helaas bleek er te staan: “Om de 20 minuten twee studenten, te beginnen vanaf 9u.” wat neerkomt op 9u20. En wat gebeurde er toen?

A. Coudie vloog helemaal achteraan op de lijst. Eigen schuld dikke bult. De verdediging mocht hij pas om 16u afleggen, maar alles verliep vrij vlekkeloos. Buiten een dagje onnodig freaken, stressen en zoveel meer niks aan de hand.

B. Coudie had een begrijpende prof, die de angst in zijn ogen las. Hij begon aarzelend aan het beantwoorden van de vragen, maar herpakte zich algauw. Alles verliep voor de rest vlotjes, op naar de verdediging van de masterproef.

C. Coudie hangt eraan. Voor het eerst in zes jaar geen eerste zit. Geen eerste zit, vanwege te laat. Deliberatie is omwille van het hoge aantal studiepunten en de link met de masterproef onmogelijk.

Is het aantal separatisten dan zo ontstellend snel gestegen? Gelooft geen enkele Vlaming nog in de natie België? Nee, hoor, stelt diezelfde voorpagina in al even vette letters:

Meer zelfs: er zijn nog altijd meer belgicisten (11,4 %) dan flagrante flaminganten (9 %). Enkel wanneer het over het 'geprefereerde bestuursniveau' gaat, scoort Vlaanderen voor het eerst beter dan het federale niveau. Je hoort mij niet zeggen dat dat geen voorpagina waard is, maar hysterische titels zijn nergens voor nodig.

Wie de moeite neemt niet enkel de voorpagina van De Standaard maar ook het onderzoek van Marc Swyngedouw en Nathalie Rink zelf te lezen, leest onder andere:

Schattingen van hen die de splitsing van België willen én dit tegelijkertijd belangrijk vinden situeren zich tussen minimaal 2% en maximaal 7%. Een redelijke tussenliggende waarde lijkt 3,9% van het Vlaamse electoraat te zijn, een gelijkaardig cijfer als bij de verkiezingen van 1991!

Dat is wat anders dan de apocalyptische koppen van een onverantwoord interessante krant. De titel van het artikel in de binnenpagina's — zeg maar de eigenlijke berichtgeving — is heel wat realistischer: "Geen splitsing, wel staatshervorming", net als het artikel zelf. De discrepantie tussen de krantenkop en al wat volgt is dan ook behoorlijk groot.

De hoofdconclusie van de wetenschappers:

Niets wijst erop dat 2007 een uitzonderlijke meting is en niets wijst op een sterke radicalisering van de eis tot Vlaams onafhankelijkheid. De indruk van een zeer sterke mate van continuïteit met het verleden steekt eerder de kop op.

Er is dan ook geen echte democratische legitimiteit voor een eenzijdig beleid in de richting van een splitsing van België.

Laat De Standaard zo nog een tijdje doorgaan en we lezen koppen als "Vlaming verliest geloof in krant". Onterecht zou het niet zijn.

Het zit zo, ik werd (of word) een beetje mijn eigen gezeik zat.
Nu ben ik ook een zittende plasser, dus kan ik met recht zeggen dat ik, wanneer ik heb gezeken gezeten, ik dus mijn eigen zeik zat.

Maar ik bedoel natuurlijk mijn andere gezeik.
Het geneuzel en getob.
Paniekolifant hier en angsthaas daar.

Dat weerhield me van schrijven.
Plus dat ik me niet verplicht wil voelen, natuurlijk.
Vrijheid, blijheid.
En verplichtingen roepen bij mij een allergische reactie op die zich uit in slappe vingers, onredelijk denken en veel verzet.
Wat dat betreft ben ik te laat geboren.
Als er ergens wel behoefte was aan verzet, dan was het in de jaren veertig van de vorige eeuw.

Hel.
De vorige eeuw.
Het lijkt eeuwen geleden als je het zo stelt.
En wat was het een mooie tijd.
De seventies en de eighties!
Oké, het was een bende, een chaos, maar muzikaal gezien was het een feest.
Ook de sixties waren wel oké, trouwens, maar daar heb ik toch iets minder mee.
En dat is logisch, gezien mijn geboortejaar 1970.

Ik groeide op met veel muziek om me heen.
M'n pa met al zijn platen.
Een collectie die momenteel een bizarre vorm heeft aangenomen.
Er zijn heel wat zondagen gevuld met verzoeklijstjes samenstellen, plaatjes raden en zelfs een prijs winnen.
We deden alle vier mee, dacht ik, maar eigenlijk kan dat niet.
Want hij wist natuurlijk wie welke plaat had aangevraagd.

Het hele verzoekplatenmiddagproces verliep altijd volgens een vast patroon.
We schreven allemaal onze favoriete platen op.
Soms met een verrassend element, want we wilden het onze tegenstanders natuurlijk moeilijk maken.
Anders wist je altijd dat een plaat van The Cure van mij was, The Specials moest bij Henk vandaan komen en het legendarische liedje 'Zwaluw' kwam van het lijstje van mijn moeder.
Altijd prijs dus.

Als we onze lijstjes bij DJ Peuk hadden ingeleverd, dan gingen Henk en ik meestal nog een rijtje of twee (inclusief het bijwerken van de stand!) tafelvoetballen.
Na een goed uur, hoewel het in mijn beleving minstens drie uur had geduurd, lag de eerste plaat op de draaitafel.
Ze werden alle veertig gedraaid.
Tenminste, volgens mij hadden we er altijd ieder tien.
Kan ook meer of minder zijn geweest.
En we luisterden naar alles.
Ik vooral in de vurige hoop dat het volgende plaatje van mij zijn.

Tegen het einde waren we meestal wel flink gaar, maar dat mocht de pret niet drukken.
Daarna het traditionele bord op schoot bij Studio Sport dat om zeven uur begon en de zondag was weer om voor je het wist.

Op verzoekplatenloze middagen zaten we regelmatig bij Sparta, of was er een bezoek aan een van de oma's.
Alles volgens vaste patronen: bij Sparta even door onze knieën bij de kassa van het stadion voor een kinderkaartje, een grootouderbezoek ging vaak gepaard met nog even hoognodig wat sleutelen aan de auto, terwijl Henk, m'n moeder en ik al minstens een half uur zaten te wachten op de bank.
Weer een uurtje later waren we dan op weg.
Een pittige stilte in de auto, een peuk voor mijn vader en een zonnebril voor mijn moeder.
Henk en ik in onze eigen wereld.

Patronen, structuren en processen.
Interessante kost.
Tenminste, voor mij.
Ontdekken welke lijn tot bepaald gedrag leidt.
Of lijdt.
Bij mezelf en bij anderen.

Het is een puzzel.
Een lastige met steeds weer veranderende stukjes.
Zo lijkt het.
Maar achteraf gezien, zijn het steeds weer de vaste patronen.
Is het heel doorzichtig.
Maar dat is pas te zien door afstand te nemen.

Net als bij echte puzzels.
Cryptogrammen of legpuzzels.
Maakt allemaal niet uit.
Als je het niet meer weet (ziet), dan stop je er even mee.
En dan ineens plopt de oplossing in je hoofd, of zie je in het achteloos voorbijlopen ineens dat verdomde stukje.

Loslaten is zo gek nog niet.
Sterker nog: het is de enige weg naar de oplossing.
Waarom dan al die verkramptheid.
Die angst om los te laten?
Geforceerd vasthouden wat weer leidt tot verstikken.
Forceren maakt kapot.
Het doodt.

Van de puzzel des levens heeft iedereen zijn eigen stukjes.
En ze passen allemaal.
Je moet alleen durven puzzelen.
Afstand nemen.
Loslaten.

Jo: "Ik heb sinds 15u pijn in mijn borst als ik adem."
Ik: "Hmm ja ge klinkt wat kortademig, we zullen is naar de dokter gaan."
Jo: "Maar nee, dat gaat wel over. Ik zal morgen is langsgaan."
Ik: "Tut tut, we gaan vanavond. Ik ben er niet gerust in."

*Bij de dokter, om 20u*

Dokter: "Dit zijn alle symptomen van een spontane pneumothorax (= klaplong), dat komt wel vaker voor bij jonge slanke mannen. Ik raad u aan om vanavond nog naar de spoedgevallen te gaan, want 't zou weleens ernstig kunnen zijn."
Ik inwendig: *Aaaaargh paniek stress hij gaat doooooood!*

*Spoedgevallendienst H. H. Leuven, om 20u30, na een zeer stressvolle rit met mij aan het stuur*

Verpleegster 1: "We zullen eens een röntgenfoto maken."
Verpleegster 2: "De foto was oké, je hebt geen klaplong. We zullen je hart eens monitoren."
Verpleegster 3: "Je hart is perfect in orde. We zullen je bloed eens testen. Tot binnen een uur!"
Verpleegster 4: "We zullen eens ànder bloed nemen om te testen." *na 4 keer prikken* "Hmm ik krijg er niks uit. De andere arm eens proberen!"
Verpleegster 5: "Ik kom een dikke spuit met pijnstillers in uw bil zetten."
Jo, intussen helemaal doorprikt, was er niet goed van.

*23u15*

Dokter: "Hallo ik ben de dokter. Meneer, we hebben niets gevonden. Uw longen, hart en bloed zijn prima in orde. U bent volledig gezond. U mag naar huis. Kom morgen maar terug als het niet betert."

Jo is nu trouwens thuis, hij voelt zich wel beter, maar blijft ietwat kortademig... De druk in zijn borst is er trouwens nog steeds.

Ikke helemaal op van de stress, doodmoe en op een paar uur tijd een hele kilo afgevallen... En ik ben er nog altijd niet echt gerust in.

Verder komt daar een specialist zeggen dat één scharrelei per maand geen kwaad kan. Wat blijkbaar wel kwaad 'zou kunnen' (want de man kan daar eigenlijk niet met zekerheid over spreken) is wanneer je drie of vier van die eieren per dag eet. Als je zoveel 'gezonde' eieren per dag eet, kom je er volgens veel andere onderzoeken ook niet goed vanaf. Dus wat maakt het allemaal uit.

Conclusie is dat heel wat redacties hier weer een vette kluif in zien om de mensen nog eens op stang te jagen met een onderzoek dat kant noch wal raakt. De oorzaak van die dioxine wordt wellicht correct - maar zonder enig bewijs of verder onderzoek - bij de vervuilde grond gelegd. Aan de oorsprong van de vervuiling wordt in de pers nauwelijks aandacht besteed. De jarenlange vervuiling van onze bodem waar we veel te lang niets aan gedaan hebben en waarvoor onze huidige regering absoluut geen aandacht heeft. Laat ze dan verdorie toch eens weten.

Was het allemaal maar een aprilgrap.

Dat we ons verder geen zorgen hoeven te maken, heb ik ondertussen al nagekeken op de site van VELT. Zolang er hier en daar nog verstandige informatie wordt gegeven, blijf ik hopen op een betere wereld...

Borstkanker. Natuurlijk. Posters, foldertjes, geplastificeerde instructievelletjes geklemd in de raming van het badkamerkastje. Maandelijks je borsten bevoelen, betasten en bekijken. Iedereen weet dat je dat zou moeten doen, maar lang niet iedereen doet het. Want het is natuurlijk ook wel eng.

Van uiterlijk pronkstuk, sensueel, erotisch, lustopwekkend lichaamsdeel naar voedselbron naar misschien wel model theezakje. Niets op tegen en ook die theezakjes nemen de meesten van ons uiteindelijk wel voor lief. Als er maar geen hobbels, bobbels en knobbels in komen.  

Borstkanker; we worden ermee doodgegooid. Kotsmisselijk word je ervan. Borstkankermaand, borstkankervereniging, borstkankernet, borstkanker all over the place.

Toch, hoe graag ik ook de luchtige kanten van het leven belicht in een humoristisch stukje tekst, ik kan er niet langer omheen. Sterker nog, ik zit er middenin. 

Jarenlang bevoelde, betastte en bekeek ik mijn borsten op min of meer regelmatige basis. Een griezelige bezigheid, want wat was nu normaal en wat niet? Zagen ze er alletwee nog hetzelfde uit? Hee, zat dit er de vorige keer nu ook al of… 

Anderhalf jaar gelden bracht de ene helft van het duo me aan het twijfelen. Geen bobbel te voelen, maar toch. Ik kreeg een heel apart gevoel van binnen, zeg maar. Toch maar even naar de huisarts.

Tja, wat ik niet voelde, voelde de huisarts ook niet. Geen onregelmatigheidje te bespeuren. Geen enkele reden tot nader onderzoek. Mijn lichaam bereidde zich voor op de overgang, dat was alles. Ik vond het een plausibel verhaal en vertrok opgelucht huiswaarts. En bevoelde iedere maand weer braaf mijn boezem.

Het jaar 2008 diende zich aan en had gelijk een verrassing voor me in petto. Net bijgekomen van de oudejaarsavond stond ik onder de douche en checkte mijn tweeling op afwijkende zaken. En die vond ik. Er golfde paniek door mijn lichaam terwijl mijn geest nog verbijsterd probeerde de situatie te analyseren. Geen enkele twijfel, het was zo klaar als een klontje; dit zat fout.  

Huisarts, mammapoli, foto, mammografie, echo, onderzoeken, wachttijden, uitslagen. Borstbesparende operatie, weer uitslagen. Een kleine gemene tumor van nog geen centimeter zat daar in mijn borst de boel te vernachelen. Een behoorlijk aantal lymfeklieren was al gezwicht voor de kankerterreur en moest worden verwijderd.

Ik heb gejankt, gebaald, ben radeloos geweest, heb gewenst dat ik het nooit had gevoeld en verlangde naar mijn leven van voor de diagnose. Het gezonde verstand verloor het glansrijk van de wanhoop.

Een meevaller; mijn longen, lever en botten bleken schoon; dat wil zeggen, er werden geen afwijkingen gevonden. Dit betekende het verschil tussen een behandeling gericht op genezing of een behandeling gericht op pijnbestrijding en levensverlenging. Misschien toch het resultaat van mijn maandelijkse twijfelende, weifelende en amateuristische onderzoekjes?

Ik kreeg een okselkliertoilet; onthoud die even voor het eerstvolgende woordspelletje, oké? Dit puntenopbrengende woord betekent dat je hele oksel wordt leeggelepeld in de hoop verdere schade zoveel mogelijk te beperken. 

De eerste stappen zijn gezet; twee operaties zijn achter de rug. Goed, er staat nog heel wat op het programma en niet allemaal even leuk. Maar, het doel heiligt de middelen en dat doel is genezing.

Boodschap van dit verhaal? Betast, bevoel en bekijk je lieve borstjes maandelijks; ze verdienen het. Sterker nog, jij verdient het. Zoals een bekende reclame zegt:”you’re worth it!” Want het leven is prachtig!

www.pinkribbon.nl
http://www.pinkribbontv.nl/pres/
http://www.breastcheck.nl/
www.borstkanker.net
www.borstkankerforum.nl
www.diagnoseborstkanker.nl

De Standaard:

Maar gelijktijdig bij De Morgen:

En op deredactie.be:

Dat krijg je als je je webredactie te autonoom laat werken. En eens te meer een bewijs dat men op de webredacties de concurrerende kranten ernstiger neemt dan de eigen redactie. Maar dan ook weer niet vaak genoeg refresht.

Er zijn vele 'analisten' die een veelvoud aan analyses genereren en met een uitgestreken gezicht voorspellingen doen op basis van die analyses. Wederom: an sich niets mis mee. Nu komt het rare. Die uitgestreken analist doet een analyse van een bedrijf en het daaruit voortvloeiende toekomstbeeld is goed onderbouwd, geen speld tussen te krijgen. Topwerk. Toch gaan opeens de koersen dalen. Belangrijkste reden: "het sentiment op de beurs..." (kijkt u voor de gein eens een uurtje of twee naar RTL Z en turf hoe vaak dat zinsdeel wordt gebruikt!).

Er zitten dus gewoon mensen sentimenteel met mijn pensioentje en spaarvarken te spelen! Er worden miljarden verdiend en verloren (geld dat er nooit is geweest resp. geld dat er ooit wel was) op basis van sentimenten en roddels - wie kent de reclame van Alex niet? Ik kan er dus al jaren niet bij dat mensen die beleggen zich laten leiden door het sentiment van anderen en zichzelf. Vaak vormen de harde cijfers voldoende basis om een goede inschatting (ook enigszins subjectief, dat geef ik direct toe) te maken, waarom laat je je dan leiden door je ietwat neurotische buurman?!

Nee, in plaats daarvan kijkt iedereen 'in spanning' naar wat de beurzen in Amerika doen (al jaren de meest verrotte grote economie van de wereld en nog steeds blijven we maar lenen in investeren...). 'In spanning' is een ander formulering voor: met de hand op de "verkoop"-knop. Kan iemand me uitleggen waarom dat zo gaat? Kan iemand me dan ook gelijk uitleggen waarom we de dollar en de Amerikaanse economie niet al lang vaarwel hebben gezegd?

Ik ben blij dat de overheid nog even de de emotie weet in te dammen en zich gaat baseren op feiten. Ik snap al die mediapolitiek niet zo best...

In een moment van totale verstrooing heb ik iets van de PC verwijderd wat ab-so-luut niet verwijderd mocht worden. Twee folders met een gelijkaardige naamgeving (jaja, ik weet het) zorgden ervoor dat ik de verkeerde geshift-deletet heb. 6.60 GB. Zes komma zestig gigabyte.

Eeuwige dankbaarheid is uw deel als u mij kan zeggen hoe ik die files terug kan krijgen. Ik kijk bijvoorbeeld hoopvol naar u.

UPDATE: Ik ben serieus not amused. Live tips zijn ook altijd welkom, m.a.w. voeg me gerust toe op MSN. Mensen die mijn naam weten: plak een punt tussen mijn voor- en achternaam, een 'at hotmail dot com'  erachter en klik op 'toevoegen'. Mensen die mijn naam niet weten, de zoektocht begint op het blog van een zekere Rik.