A jednak nie zastąpi nikt i nic.
Tej utraty.

M. postanowiła żyć bardziej czasowo i namacalnie. Bardziej zmuszać się do odrobienia niektórych rzeczy, większej stanowczości i porządku. Bo to przy Babci Mari czuła się jak dziecko, i jak za kamiennym murem. Teraz go sobie zbuduje sama. Żeby się chronić.
M. zawsze traktowała życie jako wspinaczkę. I generalnie to nigdy nie pozwalała sobie na decydujące opinie, ponieważ następnego dnia można było być już w zupełnie innym miejscu góry i wstydzić się za to, co się myślało wczoraj. I że nigdy nie wie, co jest na szczycie, i że jak się przekroczy ten szczyt, to potem się już schodzi i widzi szerzej i więcej.
Więc M. siedzi na tym szczycie i póki co zastanawia się co zrobić z życiem.
A najpewniej nad tym, jak nie wracać do tego mieszkania, w którym jest zameldowana, a mieć dach nad głową w wakacje i przy tym nie zbankrutować.
Ale M. jednak wierzy, że odpowiedź na to pytanie przyniesie jej czas.
W związku z tym się uczy, dla jego zabicia.
I czeka, jutro wraca taka O. I będziemy robić znowu naszą małą stabilizację.