de aici

Wat ik me afvraag is of dit soort cultuurverschijnselen niet worden behandeld in de inburgeringscursus? Of verwachten ze dat we uit "respect" in een jurk gaan rondlopen als het kwik 30+ aanwijst? De integratie lijkt op dit punt mislukt. Daarom speciaal voor deze zeikerds klagers de volgende plaat om uit te printen. Gelieve deze op te hangen en 3 maal daags naar te kijken voor het beste resultaat.

Przypatrz się swemu życiu i zobacz, jak jego pustkę wypełniłeś innymi ludźmi.

W konsekwencji dusisz się nimi.
Zauważ, jak oni kontrolują twoje zachowanie poprzez akceptację albo wyrazy dezaprobaty.

Dzięki swej obecności łagodzą poczucie osamotnienia; podnoszą cię na duchu przez pochwały ale też stają się przyczyną rozpaczy poprzez krytykę i odrzucenie.

Przyjrzyj się sobie uważnie i zobacz, jak prawie każdy moment swego życia poświęcasz na zjednywanie sobie ludzi, na pochlebianie im, i to niezależnie od tego, czy są to żyjący czy zmarli.

Żyjesz według ich norm, zgodnie z ich standardami, szukasz ich towarzystwa, pragniesz ich miłości, boisz się, by cię nie wyśmiali, tęsknisz za ich poklaskiem, potulnie poddajesz się narzuconym wyrzutom sumienia; przeraża cię myśl postępowania wbrew modzie czy to w sposobie ubierania, mówienia, postępowania, czy nawet myślenia.

Zauważ, że nawet kiedy kontrolujesz innych, jesteś od nich zależny i przez nich zniewolony. Inni ludzie tak dalece stali się częścią twego bytu, że nawet nie jesteś w stanie wyobrazić sobie życia bez ich nieustannej kontroli.
Jest faktem, że zdołali ciebie przekonać, iż gdybyś kiedykolwiek uwolnił się od nich, to staniesz się wyspą — samotną, ponurą, bez miłości.

Tymczasem prawda wygląda dokładnie odwrotnie.

Jakże możesz kogoś kochać, kto cię zniewolił?
Możesz tylko pożądać, potrzebować, być zależnym, bać się i być kontrolowanym. Miłość można spotkać tylko tam, gdzie nie ma lęku i gdzie panuje wolność.
Jak możesz osiągnąć taką wolność?
Posługując się dwojaką bronią w zwalczaniu twojej zależności i zniewolenia. Po pierwsze, samoświadomością.
Jest rzeczą prawie niemożliwą, by ktoś, obserwując stale głupotę bycia zależnym, pozostał w tej zależności i zniewoleniu.
Jednakże osobie poddanej nałogowi innych ludzi samoświadomość może nie wystarczyć. Musisz poświęcać czas tym czynnościom, które kochasz.
Musisz odkryć pracę, której dokonujesz nie ze względu na jej użyteczność, ale ze względu na nią samą, niezależnie od tego, czy przyniesie ci ona sukces czy nie, czy będziesz chwalony czy nie, czy będziesz kochany i podziwiany czy nie, niezależnie od tego, czy ludzie ją znają i będą za nią wdzięczni czy nie.
Czy istnieją w twoim życiu zajęcia, którym się oddajesz po prostu dlatego, że sprawiają ci przyjemność i pochłaniają całą twoją istotę?
Odkryj je, poświęcaj im swoją uwagę, gdyż one będą twoją przepustką do wolności i miłości. Tymczasem prawdopodobnie zostałeś poddany praniu mózgu i przyjąłeś konsumpcyjny sposób myślenia, który można przedstawić w następujący sposób: radość z poezji, pejzażu czy fragmentu utworu muzycznego wydaje się stratą czasu; ty musisz napisać poemat albo stworzyć dzieło muzyczne czy dzieło sztuki.
W zasadzie stworzenie dzieła samo w sobie nie ma wielkiej wartości; twoje dzieło musi zostać poznane. Jakąż może ono mieć wartość, jeśli nikt go nie poznał? A nawet jeśli jest ono znane, to jeszcze nic nie znaczy, jeśli nie jest oklaskiwane i chwalone przez ludzi.
Twoje dzieło zyska największą wartość, jeśli zdobędzie popularność i jeśli będzie się sprzedawać!

Tak oto na powrót znalazłeś się w ramionach i pod kontrolą ludzi.

Według nich o wartości jakiegoś działania czy dzieła decyduje nie to, że zostało wykonane, że jest kochane i że jest źródłem radości samo w sobie, ale fakt, że pozwoliło odnieść sukces. Królewska droga do mistyki i do Rzeczywistości nie prowadzi przez świat ludzi.
Wiedzie ona przez świat czynności, które się wykonuje dla nich samych niezależnie od perspektywy sukcesu czy zarobku.
Przeciwnie do tego, w co się powszechnie wierzy, lekarstwem na miłość i samotność nie jest towarzystwo innych ludzi, ale kontakt z Rzeczywistością.

W chwili gdy dotkniesz tej Rzeczywistości, zrozumiesz, na czym polega wolność i miłość.
Wolność od łudzi — inaczej mówiąc, zdolność do prawdziwej miłości. Nie myśl, że warunkiem narodzin miłości w twoim sercu jest spotkanie z ludźmi. To nie będzie miłość, ale czyjś urok.

Miłość rodzi się w twym sercu raczej dzięki pełnemu uwagi kontaktowi z Rzeczywistością.
Nie jest to miłość dla jakiejś szczególnej osoby czy rzeczy, ale jest to czyste odczucie miłości, to rzeczywistość miłości, to stosunek i postawa miłości.
Taka miłość będzie następnie z Ciebie promieniować na zewnątrz — na świat rzeczy i osób.

Jeśli pragniesz, by taka miłość zaistniała w twoim życiu, to musisz zerwać z wewnętrzną zależnością od innych ludzi. Wtedy uświadomisz sobie jej istnienie. To, że zawsze była w Tobie.
Aby to zrozumieć, trzeba zaangażować się w sprawy, które kochasz dla nich samych.

A. de Mello Wezwanie do miłości

Powiązane posty:

• Osądzasz? Znaczy że nie rozumiesz.

• Jak prowadzić dyskusje?

• Nie zakładaj nic z góry

• Inni ludzie są Twoim zwierciadłem

• Medytacja a egoizm

• Bądź wolny! Inspirujące cytaty E. Tolle

Kadek was taxichauffeur en Paul een Nederlander, die van zijn pensioen in Bali wilde leven. Ze kwamen elkaar regelmatig tegen tijdens de lunch in een eenvoudige warung. Paul zat daar niet alleen vanwege het lekkere eten, maar ook om gezellig Balinees te kletsen met de Balinezen. Zo raakten Kadek en Paul aan de praat. Kadek vertelde over zijn rustige leventje in de desa met zijn jonge gezin. Hij kon redelijk rondkomen van zijn bedrijfje, maar dacht, dat het goed zou zijn, om beter Engels te leren, zodat hij zich met meer zelfvertrouwen aan de toeristen kon presenteren. Zou bapak Paul hem daarbij misschien kunnen helpen? En zo kwam het, dat Kadek Paul regelmatig thuis opzocht. Zo heel veel werd er niet gestudeerd, maar het waren wel genoeglijke uurtjes, waar ze beiden naar uitkeken. Kadek kwam altijd in zijn mooie glimmende Kijang, die hij bovenaan de weg parkeerde, zodat iedereen kon zien, dat hij bij pak Paul op bezoek was. Paul vroeg zich af, hoe Kadek zich zo’n mooie auto had kunnen veroorloven, terwijl het toch geen vetpot was in de desa.

De kijang bleek eigendom van de buurman. In ruil voor het lenen van de auto, moest hij aan de buurman 70 % van de dagomzet afstaan. Daar was Paul even beduust van. 70 % vond hij heel veel. Volgens Kadek was dat heel normaal in Bali; meer dan de helft van de chauffeurs zou in een gehuurde auto rijden. Het was wel zuur om te moeten concurreren met collega’s, die over een eigen auto beschikten, want die konden hun ritten veel goedkoper aanbieden. Maar, lachte hij trots: het ging best hoor, en met een vlotter mondje Engels, zou het nog beter gaan.

Op een dag kwam Kadek te voet. De stralende lach was van zijn gezicht verdwenen. Hij had ook geen zin in Engelse les. Hij schaamde zich om zijn verhaal aan Paul te vertellen: de vrouw van de buurman was overleden.

Om de kosten van een passende crematie te kunnen betalen, had de buurman zijn auto verkocht. En daarmee was Kadek zijn bron van inkomsten kwijt.

Het zette Paul aan het piekeren. Het liefst had hij een auto voor zijn vriend gekocht, maar dat kon hij zich van zijn pensioen niet veroorloven. En, zo piekerde hij verder, nog veel meer taxichauffeurs zaten in deze kwetsbare positie. Hoe moet een arme chauffeur aan een goede auto komen?

Paul besloot om zelf een taxibedrijf op te zetten en een auto te huren. Hij nam Kadek in dienst als chauffeur tegen vast loon met de bedoeling de winst opzij te zetten, waar dan later een eigen auto van gekocht kon worden.

Kadek leefde helemaal op. Samen maakten ze plannen. Een goede vriend hielp mee door gratis een website voor ze te ontwerpen. Kadek zelf verzon de naam: UBUD TAXI. In korte lijnen kwam het verhaal op internet met een foto van Kadek erbij, trots naast zijn mooie glimmende Suzuki APV. Kadek straalt weer en Paul zei met een knipoog: het is fijn om niks meer te moeten, maar het is ook wel prettig, iets om handen te hebben.

www.ubudtaxi.com

Ineke van Gemert

Twitter is nog niet het belangrijkste probleem. Raak ik lichtelijk gedeprimeerd van mensen die met de wereld menen te moeten delen dat ze op dit moment een broodje hagelslag eten? Ja, enigszins. Maar daar blijft het ook bij. Het vervelendste is, dat ik worstel met een algehele informatie-overload. Tegen wil en dank een spookrijder op de A4, terwijl het verkeer in volle vaart op me afraast. Ik heb jeuk aan mijn hersens van het lezen (zeer vervelend, want krabben gaat zo lastig) en uitslag op mijn vingertoppen van al het getik. En ik maak me zorgen over de goeroe's der nieuwe media. Want hoeveel tijd blijft er over voor het simpele 'zijn', als je je de hele dag verdrinkt in informatie en je iedere beweging die je maakt moet communiceren? Het is een nieuwe vorm van vluchtgedrag, een constante zoektocht naar prikkels op de digitale snelweg, waar niets te gek is en er altijd wel iemand te vinden is om mee te vechten of, als je daar meer behoefte aan het, jouw mening te bevestigen. Uiteindelijk zoeken gelijkgestemden elkaar op, net als in de fysieke wereld, en vormen zich op die manier groepjes van mensen die elkaar nog nooit hebben ontmoet maar de illusie koesteren elkaar te kennen. Jammer alleen, dat je niet bij elkaar op de koffie kan komen, vanwege die duizenden kilometers afstand die zich tussen jullie iPhone's bevindt.

Taal van een digibeet, ik weet het. Terwijl ik dat helemaal niet ben. Op mijn twaalfde (inmiddels een indrukwekkende 10 jaar geleden) deed internet zijn intrede in het gezin Meyer. Mijn vader was altijd zeer vooruitstrevend met die dingen en daar ben ik hem zeker dankbaar voor. Na wat gepiel en gekloot (e-mailadressen intikken in de browserbalk van Netscape, tja, wist ik veel) had ik al snel door dat je hartstikke veel leuke dingen kon met dat internet. Er stond in die tijd 1% op van wat we tegenwoordig kunnen bekijken, maar toch vermaakte ik me prima. Vooral met het versturen van ellenlange e-mails naar vriendinnen die ik op school ook de hele dag sprak. Twee jaar later ontdekte ik alternatieve muziek en bracht ik mijn tijd door op bandforums en websites waar ik lyrics kon teruglezen. Nog een jaar later deden MSN en LiveJournal hun intrede. Met gepaste trots kan ik melden dat mijn LiveJournal stamt uit februari 2001 en dat je in die tijd nog een speciale cijfercode nodig had om lid te mogen worden. Die kreeg je dan van een vriend of vriendin die al een LiveJournal had. Ieder lid kreeg 1 code om weg te geven, dus je moest je goed bedenken aan wie je de jouwe gaf. Er bestond een ware ruilhandel in. Ook spendeerde ik veel tijd in zogeheten 'IRC' chatrooms waar ik uren over muziek zat te bomen met mensen van over de hele wereld.

Inmiddels ben ik in het bezit van accounts bij Hyves, Facebook, RedBubble, Flickr, YouTube, Last.fm en nog 100 andere sites waar je lid van moet worden voor je er uberhaupt iets mee kan. Het is onmogelijk om alle wachtwoorden te onthouden, dus ik gebruik variaties op hetzelfde wachtwoord, laat mijn computer vanalles onthouden en gelukkig is er altijd nog de handige 'forgot your password?' knop. Blijkbaar ben ik niet de enige met wachtwoordverwarring. Ik kon enige wrevel dan ook niet onderdrukken toen bleek dat we voor New Media Lab een blog moesten aanmaken. Ik heb al sinds 2001 een blog. Ik heb een eigen domein, een draadloze harde schijf van 500 GB, een digitale SLR, ik FTP, ik download torrents, ik kan PhotoShop CS2 gebruiken met mijn ogen dicht en <"a href="insert url here">droom in html</a>... Kortom: ik spendeer zoveel tijd met mijn Macbook dat het uberhaupt een wonder is dat ik kleur op mijn wangen en een sociaal leven heb. En nog moest er een extra blog komen. Maar het gezag wint, want je leest dit op het blog in kwestie, dat ik voor New Media Lab heb aangemaakt. Is het een bezoeking, een ramp of een kwelling om het te updaten? Nee. Maar ga ik het missen als dit vak ten einde loopt? Absoluut niet.

sursa: Antena3.ro

De fietsers kunnen het helaas niet navertellen. Wel komt in het milieucafé Jan van Heeswijk aan tafel, een vrachtwagenchauffeur die bij een dodelijk ongeval betrokken is geweest. Met hem in discussie gaan Daan Goedhart, voorzitter van de Fietsersbond afd. Haagse regio, en Jan Brink, raadslid voor D66. Het is de bedoeling dat er ook een verkeersambtenaar aanschuift.

Het tweede onderwerp, vanaf 17.45 uur, is het Cityduinpark. A.s. zondag kunt u weer van de CityDuinwandeling genieten, de vijfde (en laatste) wandeling door het virtuele CityDuinpark. Maar hoe kunnen we van dat virtuele park nu dat echte Wéreldpark aan Zee maken?  Hierover gaan in discussie de raadsleden Willem Minderhout (PvdA) en Ries Smits (CDA), Erik Slagt (de bedenker van het CityDuinpark) en Frans van der Steen (de bedenker van de CityDuinwandeling).

Milieucafé De Derde Dinsdag: 20 mei a.s. van 17.00-18.30 uur, voor café-restaurant De Ooievaer, Spui 70 (ingang stadhuis en dan direct rechtsaf).

Persbericht
De bijeenkomst begint met een aantal opdrachten die Tiemeijer heeft meegenomen. De opdrachten spitsen zich toe op het gebruik van publieke opinie en statistiek in de media. Opdracht 1 bijvoorbeeld, geeft twee artikelen uit Metro en de Telegraaf waarin met cijfers wordt gegooid. Aan ons de vraag of deze artikelen deugen of niet. In ons groepje barst de discussie al snel los. Charlotte, Kristiaan, Emiel en ik buigen ons over opdracht 2, waar een persbericht van Maurice de Hond is gegeven. De vraag: zouden wij iets doen met dit persbericht, waarin De Hond beweert dat een specifieke uitzending van Netwerk het vertrouwen van Nederlanders in de rechtszaak ernstig heeft ondermijnd. De conclusie: wij zouden het persbericht niet gebruiken. Er zijn 'meer dan 750' mensen ondervraagd en daaruit is resultaat gekomen, maar wie deze mensen zijn, is niet duidelijk. Na het bezoeken van Peil.nl, de website van Maurice de Hond, blijkt dat mensen zichzelf kunnen opgeven om te worden ondervraagd door De Hond. De 'meer dan 750' mensen zijn dus verzameld door middel van zelfselectie en zijn daardoor automatisch extra maatschappelijk betrokken. Ze zijn niet representatief voor de rest van de Nederlandse bevolking.

Het advies van Tiemeijer: wees altijd kritisch over peilingen, zeker als het Maurice de Hond betreft, die zeker in het persbericht wat in opdracht 2 naar voren komt duidelijk twee petten op heeft. Interessant feit: de enige krant die iets met het persbericht in kwestie heeft gedaan, is het AD. Alle andere kranten hebben het bericht wijselijk links laten liggen.

De juiste vragen
Het tweede gedeelte van de bijeenkomst richt zich op het opstellen van enquetes en het formuleren van onderzoeksvragen. Hoe stel je vragen die zowel duidelijk als neutraal zijn en respondenten niet sturen in hun mening? Tiemeijer haalt een uitzending van Zembla aan, waarin Zembla aan drie peilingsbureau's vroeg om iets te peilen. Zembla leverde hiervoor zelf de vragen aan. Twee van de drie peilingsbureau's namen deze vragen klakkeloos over, maar de derde zei eerlijk: je kunt de vragen niet op deze manier stellen. De resultaten waar dit bureau uiteindelijk mee kwam weken dan ook behoorlijk af van de uitslagen van de eerste twee bureau's.

Kennisgebrek
Een groot probleem bij de betrouwbaarheid van de uitkomst van peilingen is volgens Tiemeijer algemeen kennisgebrek. Hij somt op dat een kwart van de mensen in Nederland:

• Niet weet dat burgers de Tweede Kamer kiezen
• Denkt dat CDA/PvdA oppositiepartijen zijn
• Denkt dat het Rijk jaarlijks minder dan een miljard te besteden heeft.

"Hoe is deze steekproef getrokken?' vraagt Charlotte terecht. Tiemeijer: "Het is een nette steekproef geweest, gehouden onder 1000 mensen uit een panel van TNS/Nipo." Met dit antwoord nemen we, gezien Tiemeijer's expertise op dit gebied, genoegen.

Filtervraag
Het volgende voorbeeld richt zich op een niet bestaande wet waarover Tiemeijer mensen een vraag heeft voorgelegd. Hij vroeg ze of ze voor of tegen de wijziging van de zogeheten 'Elektriciteitswet' waren. Deze wet bestaat helemaal niet, en hoewel 55 mensen zeiden dat ze geen mening hadden, waren er alsnog 22 mensen die zeiden 'sterk/enigszins tegen' te zijn. Tiemeijer stelde de vraag nog een keer aan een andere groep, maar deze keer bouwde hij een filtervraag in: 'Heeft u het idee dat u inmiddels genoeg geinformeerd bent om een mening te geven over de Elektriciteitswet?' Op deze vraag durfden veel meer mensen eerlijk te antwoorden dat ze geen idee hadden waar het over ging (86). Dit voorbeeld wordt aangehaald om het belang van de filtervraag aan te geven. Tiemeijers stelling: Je kunt niet voortdurend alles gaan filteren, maar stel als onderzoeker alleen vragen over onderwerpen waarvan je kunt aannemen dat mensen er een mening over hebben. Een voorbeeld is Fitna, dit onderwerp is zo uitvoerig in het nieuws geweest dat iedereen er wel iets vanaf weet. Tiemeijers tip is dan ook: stel jezelf de vraag: Hoe aannemelijk is het dat de mensen die ondervraagd zijn daadwerkelijk een mening over het onderwerp kunnen hebben?

Wel of niet peilen?
In de laatste 20 minuten worden we in twee groepen verdeeld. Allebei de groepen werken zogenaamd voor een kwaliteitskrant. De ene helft van de klas moet met drie redenen komen waarom hun medium voortaan regelmatig peilingen moet houden/publiceren. De andere helft moet beargumenteren waarom medium juist niet regelmatig peilingen moet houden/publiceren. Mijn groep is pro peilingen.

Argumenten voor:

• Het publiceren van opiniepeilingen is een dienst aan de lezer: het helpt hem een mening te vormen over verschillende onderwerpen
• Als je je eigen peilingen laat doen en publiceert, hoef je niet meer op mensen als Maurice de Hond af te gaan en kun je je eigen opinie genereren
• Je signaleert trends die je kunt gebruiken voor de berichtgeving

De andere groep komt met de volgende argumenten tegen opiniepeilen:

• Opinieonderzoek onder een selecte groep van de bevolking vertegenwoordigt nooit de hele bevolking
• Met de neiuwe media zijn er genoeg andere mogelijkheden voor discussie en opinievorming
• Het kost heel veel geld om een representatieve groep samen te stellen en goed onderzoek uit te voeren.

De verhoogde schade wordt toegewezen aan de toename in het aantal PC's in landen waar "de piraterij" het hoogst is. Dat zijn ook de bananenrepublieken waarvan men nauwelijks weet hoeveel inwoners er exact wonen, laat staan hoeveel licenties er zijn. Ook is het een raadsel waarom altijd een kopie gelijk gesteld wordt aan een potentiële verkoop. Om de publieke opinie te beïnvloeden gooit BSA ook nog eens een paar dobbelstenen om te bepalen hoeveel banen dit alles kost. Zaken als de BSA, DRM e.d. kosten namelijk niets (kuch).

Toată povestea a început când un prieten de-al actorului l-a întrebat dacă el este „pro-life” sau „pro-choice” (împotriva avortului sau pentru avort). Caviezel i-a spus că este „pro-life”. Atunci prietenul i-a zis să-şi pună poziţia în practică şi să înfieze un copil; dar nu orice fel de copil, ci unul cu handicap. Caviezel l-a întrebat pe prietenul său că dacă el va înfia un astfel de copil, el prietenul, îşi va schimba poziţia de la „pro-choice” la „pro-life”? Prietenul a spus că da.

Jim şi soţia sa Kerri s-au dus în China şi au ajuns să înfieze nu un copil cu handicap, ci doi: un băieţel şi o fetiţă. Ambii suferă de tumori la creier. Băiatului i-au pus numele de Bo. Prietenul nu s-a ţinut de cuvânt în cele din urmă, dar Caviezel a spus: „Nu mai contează deoarece bucuria ce mi-o produce Bo este atât de mare! Este ca şi când s-ar fi născut în familia noastră!” Bo a fost abandonat de către părinţii săi într-un tren, a crescut într-un orfelinat şi la vârsta de cinci ani a fost diagnosticat cu tumoare. Familia lui Caviezel l-au adus în SUA, l-au dus la specialişti şi au vegheat ca să aibă cei mai buni medici şi chirurgi. Acum după operaţii, copilul este îngrijit în familia părinţilor săi adoptivi.

„Nu am ales drumul cel mai uşor” a scpus Caviezel unui reporter. „Pentru mine, credinţa înseamnă fapte. Să fii Samariteanul milos. Credincios nu este cel ce susţine că este credincios, ci cel ce transpune credinţa în fapte, şi face asta fără să bată toba. Eu spun astea doar pentru că aş dori să încurajez şi pe alţi oameni (să facă ca mine).”

Actorul din „The Thin Red Line” şi „Contele de Monte Cristo” susţine că viaţa sa a fost transformată de jucarea rolului lui Isus Christos în „The Passion of the Christ.” Acum credinţa este importantă pentru el şi îi afectează cariera. De asemenea speră că rolul lui Isus jucat de el să schimbe şi să influenţeze şi vieţile altora.

Caviezel povesteşte cât de „absolut îngrozit” a pornit în procesul de înfiere a unui copil. „Ţi-e frică, eşti înspăimântat, dar habar n-ai ce binecuvântare experimentezi dacă doar păşeşti prin credinţă!” După Bo, Jim şi Kerri s-au întors în China pentru a adopta încă un copil. Li s-a oferit o fetiţă sănătoasă, dar în regiunea Guangzhou au descoperit o fetiţă tot de 5 ani, care avea şi ea o tumoare la creier; şi ea avea nevoie de o familie. Soţii Caviezel au gândit că va fi mai uşor ca să adopte cineva fetiţa sănătoasă… aşa că ei s-au oferit s-o adopte pe cea bolnavă

Când şi-a început cariera de actor, prietenii din Hollywood i-au sugerat să-şi ţină credinţa în secret, că la Hollywood nu este loc pentru credincioşi. Dar Caviezel a refuzat şi faptul că el vorbea deschis şi fără ruşine despre credinţa sa a atras atenţia lui Mel Gibson asupra actorului. Întrebat de ce înseamnă să fii un catolic practicant la Hollywood, Caviezel a răspuns: „Când crezi în El, îţi iei crucea şi-L urmezi; aceasta este calea. Avem cu toţii dorinţa de a fi acceptaţi şi plăcuţi… dar ar trebui să cerem de la Dumnezeu o atitudine de umilinţă… Puterea credinţei este în renunţare şi-n acceptarea de a fi un slujitor al lui Isus Christos şi al Tatălui meu din ceruri.”

„Nu am primit un Oscar pentru „The Passion” a mai zis el, dar crezi că lucrul acesta contează la Dumnezeu? Cu siguranţă că dacă am fi primit 10 Oscaruri, asta nu ar fi schimbat cu nimic situaţia din lume, nu ar fi adus pace. După vederea filmului, au venit la mine tot felul de oameni să mă felicite. Unii care nu-L cunoşteau pe Christos, oameni din lume, mi-au mărturisit, „Jim, în sfârşit, acum am înţeles ce este creştinismul!” şi lucrul acesta mi-a dăruit multă bucurie şi nădejde.”

Actorul a spus că jucarea rolului lui Isus a pus pe umerii săi şi o imensă povoară. Oriunde merge, faţa sa este de-acum identificată cu a caracterului Isus. Oamenii-l văd pe stradă şi-i aude spunând: „Uite-L pe Isus!”

Un nou proiect al actorului a fost dramatizarea Noului Testament. Deşi în contractul cu Gibson era stipulat că Jim Caviezel nu mai are voie niciodată să joace în film rolul lui Isus, Mel i-a dat voie să „împrumute” vocea sa proiectului „The Word of Promise”. Acesta este citirea Noului Testament cu ajutorul a peste 120 de actori, printre care unii celebri, pe un fond muzical. Rezultatul este fenomenal!

Caviezel a încheiat interviul spunând: „Când trăieşti în sfinţenie, când încetezi să trăieşti în păcat, devii mai curajos. Când devii mai curajos, devii un om de cuvânt. Devii un om care are convingeri, şi nu te mai vinzi pe nimic. Devii un adevărat cavaler într-o armură strălucitoare.”

sursa: Perspective Crestine

Conform site-ului lor, între Ziua Mamei (Duminică 11 Mai) şi Ziua Tatălui (Duminică 15 Iunie) Soulforce ţinteşte la obţinerea unui dialog cu câteva mega-biserici americane.  la 11 Mai sunt la Lakewood Church, biserica păstorită de Joel Osteen. Printre alte biserici ţintă se înscrie şi biserica păstorită de Rick Warren.

Faptul că zeci de familii de homosexuali sosesc anunţat în aceste biserici pentru „dialog” zădărniceşte tocmai dialogul; arată mai curând a protest şi paradă a altor „valori” decât a dialog! Apoi, dialogul se obţine prin consensul ambilor părţi asupra dialogului. Şi cel mai bine dialogul îşi atinge scopurile când porneşte de la câţiva reprezentanţi, puţini, ai celor două poziţii care dialoghează, fără a implica masele mari de oameni.

Este clar că Soulfoce nu dialogul îl vrea ci să dea cu tifla în public unor biserici conduse de pastori cu înclinaţii liberale şi care au dat dealungul timpului semnale neclare cu privire la poziţia lor faţă de astfel de aspecte ale culturii şi civilizaţiei contemporane. Printre suporterii Soulforce se numără şi soţia liberalului Tony Camoplo, doamna Peggy Campolo, care susţine că Soulforce este „foarte dedicată respectării autorităţii învăţăturilor Bibliei.”

Poate încă nu-i prea târziu să ne rugăm pentru pastori ca Joel Osteen şi alţii ca el, ca Domnul să le schimbe inima şi să se întoarcă de la o evanghelie îndoită cu apa murdară a post-modernismului la Evanghelia lui Christos.

Pe de altă parte, fenomenul homosexual este extrem de răspândit, a ieşit de mult din „debara” la lumină, a obţinut drepturi printre care în anumite state şi acela de a fi „căsătoriţi” legal, de a adopta copii, sau de a creşte copiii proprii (mai ales în cazuri de lesbiene dintre care una a fost însămânţată „in vitro”). Este clar că atacul lor împotriva învăţăturii Bibliei cu privire la homosexualism va fi înteţit. De partea lor vor avea din ce în ce mai mulţi pastori şi teologi.

Homosexualii au şi ei nevoie de mântuire. Trebuie să existe dialog cu ei, dar nu pentru a se convinge creştinii autentici că practica lor este doar „un stil de viaţă diferit”, ci pentru a vedea exact ce spune Biblia cu privire la acest păcat! Apoi, pentru a crea o cale de scăpare de păcat şi de întoarcere la Dumnezeu. În domeniul acesta este nevoie de forte multă rugăciune, înţelepciune şi pregătire. Şi nu în ultimul rând, de dragoste pentru păcătos şi cel pierdut, da, şi pentru păcătosul homosexual!

Sursa : Perspective Crestine

In virsta de 45 de ani, licentiat in astronomie si teologie, argentinianul Jose Gabriel Funes a mai spus ca religia crestina si credinta in Dumnezeu nu sint incompatibile cu teoria Big Bang-ului. Declaratii similare ca substanta, dar enuntate cu mult mai multa precautie, au fost facute de curind si de alti prelati ai Vaticanului, precum Raimondo Spiazzi si Gino Concetti, scrie Corriere.

de M. Zidaru HotNews.ro

GodTube, condus de fostul producator TV Chris Wyatt, are ca scop intemeierea unei comunitati crestine online. Site-ul contine de la clipuri religioase postate de utilizatori, pana la "Zidul Rugaciunilor", unde vizitatorii pot posta, intr-un mediu interactiv, rugaciuni pentru ei insisi sau se pot ruga pentru altii.

Site-ul are in prezent circa 2 milioane de utilizatori lunar.

sursa: www.hotnews.ro

In sfarsit o firma olandeza detinuta de baietii din Kazahstan si cu o conducere formal romana VA reprezenta Oland... pardon Rusi... pardon Romania in Formula 1

m-au miscat azi urmatoarele:

• MOBILA buna si ieftina pt birou nu se gaseste decat in hipermaket, in rest nimic. Toti sunt majoritar tarani si vand printre saci de cartofi (stiu pt ca sunt in fibrilatie cu treaba asta acum)
• senatul a anulat taxa auto (de unde si restituirea ei) - se distreaza si ei ca prostii
• Francezii au creat Logan Rally cup. Daca faceau ai nostri romani, era numit taranie :).
• Cutremurul din China, sigur nu ne va evita si pe noi. Ca sa vedeti motivul: Firmele mari de asigurari incearca sa nu mai asigure anumite zone. (si au fost sa isi masoare daunele in caz de cutremur de anul trecut)*
• Formula 1: Magny Cours a fost anulat. Dupa 2008 o sa ia o pauza. (cred ca ii doare... da RAU )

*salutari magistralei magheru :) Si noi am avut sediul in vechiul Bucuresti. M-am plimbat pe la subsolurile de chibrit si credeti-ma... O SA CADA... eu sper sa nu... dar ... este inevitabil

Statii RMS: Abrud, Aiud, Alba Iulia, Bacau, Bistrita, Bocsa, BUCURESTI, Campulung Moldovenesc, Cobadin, Craiova, Dej, Deva, Dragasani, Hateg, Hunedoara, Ineu, Medias, Nasaud, Negresti-Oas, Oradea, Piatra Neamt, Radauti, Sighetu Marmatiei, Suceava, Tulcea, Zimnicea

E adevarat acest zvon ? Ce se intampla dupa vanzare cu toti acesti ascultatori? Nu stim…

sursa: www.lucratori-romani.ro

ik geef meestal nooit reactie op media hier op mijn blog maar dit kon ik niet aan. Zijn we nu echt aan door draaien?

În piaţă oamenii se adunau şi veneau din diferite direcţii. Unii creştini au tipărit diferite materiale, broşuri, buclete, flyere şi un grup de tineri au lucrat şi au pregătit toate aceste materiale, iar apoi au mers şi le-au distribuit tuturor celor adunaţi în regiunea pieţii şi în parc.

Eu am avut primul discurs în care mi-am prezentat motivele din care am venit să particip la această acţiune. S-au apropiat de noi şi reporterii de la postul EuroTV cărora le-am dat un interviu scurt. Oamenii se adunau şi au vorbit diferiţi lideri de organizaţii. Toţi ei şi-au manifestat indignarea faţă de imoralii care impun imoralitatea şi sfidează o naţiune întreagă.

Aproape de orele 11, ni s-a spus că în faţa Bibliotecii Naţionale, de unde urmau să înceapă homosexualii parada, s-au adunat mulţi oameni şi au blocat autobusul lor. Fotoreporterul care ne-a pus la dispoziţie aceste materiale a reuşită să facă câteva poze de acolo.

Evenimentele de acolo au atras atenţia aproape a tuturor jurnaliştilor şi repoterilor. Cred că evenimentele din faţa Bibliotecii Naţionale vor fi prezentate cu mai multe detalii la noutăţi. Aveam o mare frică să nu se înceapă acolo acte de violenţă. Ni s-a spus că nu au fost nici un fel de violenţă manifestată.

Cineva din bărbaţii care au ieşit să protesteze, au întrat în autobusul unde erau homosexualii şi le-a luat toate materialele şi logo-urile de care urmau ei să se folosească pentru propagandă, apoi au ieşit afară şi au nimicit acele materiale.

Mi s-a transmis că printre homosexualii din autobus, erau şi doi adolescenţi de 14 ani. Nu ar fi cazul ca să se intereseze de aceasta poliţia?

În Piaţa Marii adunări naţionale însă, continuau să vină mulţimi de oameni care purtau diferite transparante prin care îşi arătau indignarea.

Prin multele discursuri care au fost rostite, toţi vorbitorii au căutat să atenţioneze pe participanţi despre pericolele pe care le aduce pentru întreaga societatea proiectul Legii nondiscriminare asupra căruia au lucrat în cea mai mare parte imoralii de la Gender-Doc-M. La închiere, am dat citire Adresării de Protest împotriva imoralităţii impuse care urma să fie semnată de participanţi şi apoi trimisă Parlamentului, Preşedintelui şi Guvernului Republicii Moldova. După citirea documentului, împreună cu toţi particinanţii, am îngenunchiat şi am cerut ajutorul lui Dumnezeu încheind cu rugăciunea “Tatăl nostru” pe care am rostit-o cu toţii.

În rugăciunea noastră, am cerut lui Dumnezeu să ne dea înţelepciune şi ca reprezentanţii diferitor biserici şi culte, să lăsăm la o parte diferenţele de doctrină pe care le avem şi să ne unim eforturile pentru a ne proteja familiile şi credinţa.

Am mai cerut de la Dumnezeu pentru conducătorii ţării discernământ şi înţelepciune şi ca să apere ţara de la acest mare rău care s-a abătut asupra noastră şi care ne distruge naţiunea. A fost atât de trist să vedem că nici un reprezentat la nici un partid nu au venit să se pronunţe şi nu au luat o atitudine. Cel puţin eu nu am văzut pe nimeni încă.

După rugăciune, toţi participanţii au venit şi au făcut rânduri ca să semneze Adresarea de protest.

Cei mai mulţi din participanţii care au semnat, au cerut câte o copie a documentului şi tabelele pentru adunarea semnăturilor ca să meargă şi să adune în continuare semnături.

Cu toţi participanţii la protestul de azi, am hotărât să venim din nou în Piaţă Marii Adunări Naţionale duminica viitoare şi să continuam a ieşi acolo până ne vor fi satisfăcute cerinţele înaintate de noi în adresarea de protest.

Dumnezeu să aibă milă de noi şi să ne păzească de acest mare rău care este imoralitatea impusă.

Vasile Filat

sursa : www.moldovacrestina.net

Coregrafia a fost perfectă, decorul somptuos, spectacolul fără cusur. Pe piatra cubică din Piaţa Roşie au defilat vineri, pentru prima oară după 18 ani, tancuri şi rachete. ”Baletul” militar rusesc a culminat aşadar cu revenirea pe scenă a unei Maya Plisetskaia puţin ruginită, dar la fel de eficientă şi spectaculoasă: artileria grea.

Prim-balerin a fost însă cineva care nu a făcut nici măcar o piruetă pe scenă şi, culmea!, a mai stat şi printre spectatori. Vladimir Putin a fost personajul principal şi, în acelaşi timp, muza spectacolului. Rusia întrezăreşte din nou, pentru prima oară după mulţi ani, statutul de putere mondială. O putere clădită pe petrol şi gaz dar şi pe retorica triumfalisto-naţionalistă a lui Putin.

Pregătirile şi repetiţiile pentru defilare s-au făcut în timpul mandatului său de preşedinte şi întru mărirea realizărilor sale. Dmitri Medvedev putea să stea liniştit acasă în timpul paradei de pe 9 mai. Oricum, deocamdată nimeni nu-l percepe ca pe un politician care stă pe propriile picioare. Îi va lua ceva timp şi foarte multă pricepere ca să nu rămână, ca preşedinte, un purtător de cuvânt al prim-ministrului său. Mai ales că Putin şi-a pregătit cu minuţiozitate mandatul de premier. A inclus printre prerogativele executivului numirea guvernatorilor de regiuni (deci şi-a subordonat atotputernicele autorităţi locale) şi a preluat conducerea celui mare partid din Rusia (adică şi-a subordonat şi parlamentul). Preşedintelui îi rămân însă atribute extrem de importante, cum ar fi ... demiterea premierului.

Iar în politică, de altfel ca şi în artă, nimic nu e sigur şi nimic nu e obligatoriu. Deocamdată, Putin şi Medvedev dansează în tandem, iar ultimul pare să se lase condus. Dar cum se va termina duetul lor, nimeni nu ştie. Maestrul va fi depăşit şi trădat de elev? E prea devreme de spus. Dar dansul va fi cu siguranţă captivant.

Alina Petrescu

De răspuns, i-a răspuns destul de la obiect, Iulian Comănescu. Aşa zic şi eu: să ne avem ca fratzii :)

Pe baza promisiunii lui Dumnezeu pe care ne-a dat-o din Isaia 55:13 " In locul spinului se va inalta chiparosul, in locul maracinilor va creste mirtul. Si lucrul acesta va fi o slava pentru Domnul. Un semn vecinic, nepieritor!" credem ca Scoala de Perpectiva Crestina Biblica asupra lumii ( SBCW) care a inceput luni ne va ajuta sa smulgem mentalitatile gresite care au radacini adinci in noi si sa semanam principii biblice care vor aduce roade bune!

Pentru cei interesati va invitam cu drag sa veniti la "semanat" in saptamanile deschise de la SBCW:
21-27 Mai
Cum sa reinterpretam corect Mass-Media: vei invata sa vezi perspectiva din spatele unui articol din ziar, a unui film: lector Reinhard Hammerle/Germania

Zowel op de site van de moskee, www.al-yaqeen.com, als uit het boek van Patrick Pouw, *SALAAM!*, blijkt dat er in deze moskee weekenden met overnachtingen van zeker 150 man plaatsvinden. De SP vraagt zich af dit wel legaal gebeurd. Is de brandweer op de hoogte? Zijn benodigde vergunningen wel aanwezig?
Los hiervan, maar juridisch moeilijk aan te pakken, is de SP niet gecharmeerd van de weekenden en lessen die plaatsvinden in de As Soennah moskee. Hiek van Driel: *Het lijkt erop alsof men een staat in een staat aan het stichten is. Het is eigenlijk een sekte. Ik ben het eens met de AIVD dat de predikers in deze moskee de integratie in de weg staan. Zeker hoe er over vrouwen gesproken wordt, zoals in het boek van
Patrick Pouw. Maar ook de opstelling van Fawaz, recentelijk, richting Marcouch, spreekt boekdelen. Fawaz had in eerste instantie ondertekend als een soort van islamitisch rechter op zijn site. Hiermee laat hij
zijn ware gezicht zien, hij stelt zichzelf boven de Nederlandse wet.*

De SP was verheugd over de reactie van Fouad Sidali, voorzitter van het Samenwerkingsverband Marokkanen. Want ook wij maken onze zorgen over het aanzien van onze Nederlandse moslims. De angst voor lieden als Fawaz is groot onder de moslims, vooral van Marokkaanse afkomst, in de Haagse Schilderswijk en Transvaal. Ouders zijn bezorgd over hun (puber) kinderen, die naar deze moskee gelokt worden met alle gevolgen van
dien.

De SP heeft veelvuldig de vraag gekregen hoe het mogelijk is dat deze moskee kan uitbreiden. Met name vanuit de Haagse burgers van Marokkaanse afkomst werd ons gevraagd om een verbod. Hiek van Driel: "Ik hoop dat we verdere uitbreiding kunnen stoppen nu bekend is dat er ook geslapen wordt."