Na pierwszy rzut idzie zatem "Wyspa Delfinów" (powered by Surion)

Recenzja Suriona (po której kupiłem książkę na allegro): Tutaj.

Arthur C. Clarke najbardziej znany jest z cyklu "Odyseja Kosmiczna". Powstały w sumie cztery tomy. Pierwsze dwa z nich - których akcja dzieje się w roku 2001 oraz 2010 (moje recenzje tu) zostały zekranizowane. Dwa kolejne, których czas akcji umieszczony jest w 2061 i 3001 ekranizacji póki co się nie doczekały. Szczerze mówiąc, nie czytałem jeszcze żadnego z czterech tomów (chociaż pierwsze dwa mam w planach; dwa kolejne też bym chciał przeczytać tyle, że są trudno dostepne); ba - nie czytałem jeszcze niczego Clarke'a i dlatego też nie bardzo wiedziałem czego się spodziewać.

W jednej rzeczy w Surionem się zgadzam: Clarke niestety nie błyszczy stylem. Proste i raczej krótkie zdania, brak jakichkolwiek komplikacji stylistycznych czy składniowych, zero ozdobników, słownictwo najprostsze jak się da - miejscami ma się wrażenie, że czyta się książkę dla 10-latków. Owa ułomność stylistyczna autora na początku drażni, na szczęście z czasem człowiek się przyzwyczaja i nie przeszkadza to już tak bardzo. Fabuła sama w sobie też niestety zbyt wyszukana nie jest. Nie będę jej streszczał, bo co będę psuł zabawę czytelnikowi, ale przebieg akcji, ale powiem tylko tyle, że raczej nie dzieje się nic wartego uwagi. Bohaterowie... szkoda gadać. Dziecinny Johnny dręczony przez niedobrą ciotkę i jeszcze bardziej dziecinny jego przyjaciel, do tego dobroduszny profesorek i jego nieco zimniejszy współpracownik + galeria kilku innych równie mało interesujących postaci. A, zapomniałem o delfinach, które też grają ważną rolę.

Książkę zatem mógłbym rnąć do kosza (albo "wyćpnąć na gemylę", jak to moja babcia mawiała) bez większego żalu. Jednak jest w niej coś, co przyciąga. Clarke w ów żenujący spektaktl pozbawiony jakiejkolwiek ciekawej akcji prowadzony w dodatku przez marnie skrojonych bohaterów, wkleił kilka interesujących pomysłów, które sprawiają, że książka nabiera zupełnie innego wymiaru. Wiadomo powszechnie, że delfiny są istotami wysoce inteligentnymi i w zasadzie jedyną istotą na intelektualnej drabinie postawioną wyżej od nich jest człowiek. Clarke poszedł nieco dalej. Zasugerował, że delfiny posiadają własny język, na tyle podobny do ludzkiego, że człowiek jest w stanie (przy pomocy oczywiście odpowiedniej maszynerii) rozszyfrować delfinią ową mowę, a także i odpowiedzieć delfinom w ich języku. Jak dla mnie, całkiem wiarygodna historia. Co ważne, Clarke ubarwia całą historię o zdawałoby się mało istotne, ale sprawiające że wszystko zyskuje na wiarygodności szczegóły - jak choćby ten, że defliny posługują się systemem dwójkowym. No i napisac muszę, że bohaterowie rozgryzając delfinią mowę, trafiają na tajemniczą legendę, o której Surion wspominał. Także i ja ani słowem nie wspomnę o czym te defliny od wieków rozprawiają, ale legendą nie zawiodłem się ani trochę. Autor wplótł w książkę także i inną, autentyczną i bardzo interesującą legendę - tym razem opowiadaną przez ludzi, - a mianowicie o Mary Watson.

Po świeżej lekturze "Solarisa", po którym wciąż jeszcze nie ochłonąłem, wnioskuję, że być może ludzkość popełnia błąd szukając inteligencji w kosmosie. Być może inteligentne cywilizacje składające się ze świadomych jednostek (nieco innych niż sobie wyobrażaliśmy, ale jednak) żyją tutaj, na ziemi? Sporo czasu i pieniędzy poświęcono już inteligencji szympansów, która jest dobrze zbadana i opisana, mam wrażenie jednak, że o wiele większy potencjał tkwi w delfinach, słoniach i świniach. Tak mało o nich się mówi, a przecież to niewiarygodnie inteligentne zwierzęta. Kto wie co naprawdę dzieje się w ich głowach...

Wracjąc do mojej ostatniej lektury - plusem "Wyspy Delfinów" może być to, że mnóstwo dowiadujemy się o tych sympatycznych stworzonkach, ich zwyczajach, zabawach, radościach i utrapieniach. Poza tym nie sposób nie wspomnieć o tym, że Clarke porusza delikatnie pewne problemy społeczno-filozoficzne, ustami bohaterów wypowiada się m.in. w sprawie tresowania zwierząt (a w dalsze perspektywie - ludzi) przy pomocy elektrostymulacji mózgu, porusza też kwestię pokoju na świecie, ekologii itd. Podoba mi się też to, że Clarke umieszczając akcję w dość odległej przyszłości, nie fantazjuje zbytnio, nie wymyśla skomplikowanych cacek ani dziwacznego przebiegu historii. W zasadzie z jego skromnych wizji co nieco się sprawdziło, a za kiladziesiąt lat kiedy do mniej lub bardizej powszechnego użytku wejdą poduszkowce, książka nie będzie miała chyba żadnego poważnego zgrzytu między wyobrażeniami Clarke'a, a rzeczywistością.

Książkę polecam, ale bez głębszego przekonania. Zazwyczaj unikam ocen liczbowych, ale wyjątkowo powiem, że jako czytadło oceniłbym to na dwa z dużym minusem, jako książkę, z której możemy wynieść jakąś wiedzę bądź refleksję - na czwórkę. Jeżeli zatem kogoś taka delfinia perspektywa zbytnio nie rusza, może bez żalu sobie "Wyspę Delfinów" odpuścić.

Moi drodzy, blog niedawno przekroczył magiczne 100 postów. Implikuje to kilka faktów. Po pierwsze, nie wszystkie posty wyświetlane będą na stronie głównej - część z nich znajduje się już na stronie nr 2, do której dostać można się schodząc na sam dół bloga, a następnie klikając "poprzednie wpisy". Takie upierdliwe utrudnienie Wordpressa, zresztą i tak zminimalizowałem to do minimum, bo mi na stronie wyświetla się 100 postów - a znam ludzi z blogami, którzy mają na jednej stronie postów nie więcej niż 5, a nawet jeden blog, którym na jednej stronie jednocześnie widać 2 (słownie: dwa) posty. Czytanie tego to niewiarygodnie zniechęcająca mordęga.

Po drugie - ponieważ postów jest już tak dużo, zachęcam do korzystania z tagów oraz wyszukiwarki. Jeżeli komuś i tego jest mało, stworzyłem jeszcze specjalnie dla serialomaniaków indeks seriali (znajduje sie na samej gorze bloga). Jest to spis wszystkich dotychczas opisanych seriali wraz z likami do artykulow na ich temat. Dzieki temu indeksowi blog mój mozna zaczac traktowac jako wciaz rozrastajaca sie mini-encyklopedie serialowa. Mam nadzieje, ze z czasem zaczna bywac tu ludzie, ktorzy slyszeli gdzies o jakims serialu, chca sie o nim dowiedziec czegos wiecej - no to zagladaja zaraz na HaeS bloga i znajduja tam interesujaca ich pozycje.

Nie liczcie jedynie na to, ze lista bedzie aktualizowana na biezaco - jakos sumiennosc i regularnosc nigdy nie byla moja mocna strona, ale co jakis czas lista bedzie oczywiscie odswiezana.

SPRAWA NR 2:

Zachęcam wszystkich do odwiedzenia bloga R-Chee'go (link znajduje sie na blogrollu oraz na stronie "o mnie"). Dlaczego? Ano, dlatego, ze pojawilo sie na niej - teraz, uwaga, uwaga - MOJE OPOWADANIE! Jest to opowiesc o pewnym czlowieku, ktory w latach swojej mlodosci byl znanym i lubianym muzykiem. Teraz jednak jest w cieniu, bo sie boi czegoś... Czegos, co go przeraza. Czegos, co przerasta jego rozum. Czegoś, co wydaje mu sie tak straszne i przerazajace, ze postanowil poswiecic swoja kariere aby od tego uciec. Co to bylo? Ha, tego sie juz musicie dowiedziec sami.

Opowiadanie napisalem 5 lat temu i jest to jedyne opowiadanie, ktore dotychczas udalo mi sie dokonczyc. R-chee chetnie zamiescil je na swojej stronce, na dodatek twierdzi, ze sie tym opowiadaniem nie skompromitowalem, a skoro R-Chee tak twierdzi, to widocznie tak jest. Zachecam do czytania i do komentowania, tym razem na blogu rchee.bloog.pl.

Niestety, tak jak rok temu nie zaoferuje swoim Czytelnikom niczego ciekawego, no ale może kiedyś (-;... Niemniej jednak, z tego miejsca chciałbym podziękować wszystkim tym stałym i przypadkowym osobom, które przez te dwa lata podnosiły mnie na duchu oraz budowały płonną nadzieję, że potrafię pisać interesująco (-;

Dziękuje za to, że mój blog został odwiedzony blisko 64 tysiące razy, oraz za to, że w jego bazie jest obecnie 140 postów. Przepraszam za słabą częstotliwość (spowodowaną nową pracą) oraz brakiem ruchu w dziale artykuły - obiecuje poprawę!

Pozdrawiam serdecznie - Mateusz "Megaemce" Osiński

Gdyby ktoś szukał starszych wpisów może znaleźć je na www.pozytywenzacisze.pl, albo w RSS

Mój odtwarzacz nr 68 

Nakazano mi zrobić dwie nowe stronki, www.praca.org.pl/szkoly oraz www.praca.org.pl/hanza.

Pierwsza jak (chyba) łatwo się domyśleć jest stroną szkół SWEiRP, do tej pory była zintegrowana ze stroną Stowarzyszenia Wspierania Edukacji i Rynku Pracy teraz będzie żyła swoim życiem. Druga strona to witryna Spółki prawa handlowego Hanza Sp. z o.o. Jest to firma zajmująca się głównie Archiwizacją dokumentacji zlikwidowanych zakładów pracy.

Obie strony wykonane zostały na moim ulubionym silniku CMS e107 przy użyciu lekko zmodyfikowanego tematu graficznego SuperBlog Wersja 1.0 w obu przypadkach.

Strony nie posiadają swoich specyficznych domen, jednakże jeszcze nie wiadomo czy będą w ogóle zastosowane.

Po długich poszukiwaniach dorwałem wreszcie swój stary blog. Nie zaglądałem tam tak dawno, że nie pamiętałem adresu, a loginie i haśle nie wspominając. Blog furory nie zrobił, ale sporo też w tym mojej winy - zwyczajnie go zaniedbałem z lenistwa, ale i też z powodu kiepskiego pomysłu. To były czasy, kiedy jeszcze nie miałem swojej wizji jak powinien wyglądać blog (wizję tę uzyskałem dopiero po regularnej lekturze bloga Mierzwiaka, ale to temat na inną opowieść), nie wiedziałem czego tak naprawdę chcę. Więc zacząłem go pisać i z czasem sam pogubiłem się w narzuconej samemu sobie formule. Blog o filmach i tylko o filmach. I to na (fuuuuuj!) onecie. Z fatalnym designem (czemu wstawiłem te arbuzy?). To była porażka. Z moim aktualnym blogiem czuję się dużo lepiej - piszę co chcę, o czym chcę i jak chcę. No i jest na o niebo lepszej platformie.Mojego pierwszego bloga powinienem się właściwie wstydzić, ale... po pierwsze aż tak fatalny to on nie jest, po drugie - każdy bloger kiedyś zaczynał blogowanie i ma prawo popelnić coś takiego.

A co mi tam, macie, poczytajcie sobie. Zamieszczę linka, żeby moje wypociny nie zginęły na zawsze w sieciowej czarnej dziurze.

http://haes-film.blog.onet.pl/

Edit (3.05.2008):

Niestety, moje czarnowidztwo okazało sie byc w pelni uzasadnione - bloga juz niestety. nie ma... Widocznie mądre głowy z Onetu stwierdzily, ze blog nieaktualizowany przez dluzszy czas = blog nie zasługujący na egzystencję. No cóż, mówi się trudno i żyje się dalej!

Myślę, myślę i wymyślić nie mogę w jaki sposób się przedstawić. Ale od czegoś trza by było zacząć. No więc nazywam się Artur Pawłowski, jednak w cyberprzestrzeni bardziej znany jestem jako R-Chee i podobnie jak Hubert również prowadzę swój autorski blog (Mroczna strona wyobraźni. OPOWIADANIA ONLINE), który znajdziecie pod adresem www.rchee.bloog.pl do którego odwiedzania gorąco zachęcam (ach ta kryptoreklama).

Postanowiłem zaproponować Hubertowi współpracę w kwestii prowadzenia bloga, na co on zareagował (ku memu lekkiemu zaskoczeniu) natychmiastowym zatwierdzeniem mojej osoby jako współautora blogu. HaeS obdarzył mnie zaufaniem, dlatego czuje się zobowiązany do wytężenia sił, by nasza wzajemna współpraca układała się jak najlepiej, a sam blog rósł w siłę (i nowych userów).

Przez jakiś czas będę zamieszczał na blogu HaeSa zredagowane przez się teksty, które będą pokrywały się z jego ogólną tematyką, czyli recenzje filmów, seriali, programów telewizyjnych, a także przemyślenia na temat życia (podobnie jak autor bloga także lubię sobie czasem pofilozofować ). Jeśli HaeS będzie zadowolony, to nasza współpraca potrwa dłużej. Ale jak już mówiłem, co z tego wyniknie, pokaże przyszłość.

A więc jeszcze raz dzięki Hubert. I na tym skończymy czułe powitania. Wkrótce pierwszy poważny wpis, a teraz lecę na piwo bo brat czeka w barze i się pewnie niecierpliwić zaczyna...

Pzdr

Oczywiście, zasadnicza tematyka serwisu nie ulegnie zmianie - wciaz bedzie troszkę o filmach, troszkę o serialach, sporo róznych przemyśleń i ciekawostkek, niemniej jednak na pewno będzie ciekawiej. Wszak co dwie głowy to nie jedna. Taki powiew świeżości na pewno się przyda.

Mam nadzieje, ze zmiana ta wpłynie korzystanie na poziom blogu i sprawi, że blog będzie jeszcze ciekawszy, bedzie miał jeszcze więcej czytelników, którzy będą jeszcze bardziej zadowoleni z jeszcze większej ilości postów niz dotychczas. Czego wam, R-Chee'mu i sobie życzę.

Na pierwszy rzut oka administracja silnika jest identyczna jak w tradycyjnym Wordpress instalowanym indywidualnie... jednakże nie trzeba się przejmować instalacją silnika, możliwościami bazy danych, włączoną czy wyłączoną jakąś opcją w php.ini na serwerze... czyli o 80% problemów mniej... :)

Jednak nie ma nic za darmo!!! nie mogę np.: zainstalować sobie takiej wtyczki jaką bym sobie życzył, nie mam wpływu na plik CSS (chyba, że wykupię odpowiednią ilość kredytów :| ).

Nie wiem czy należy zaliczyć ten fakt do zalet, w systemie do wyboru jest spora ilość gotowych skórek bloga. Jednak w indywidualnej instalacji również są one dostępne, (strona ze skórkami: http://themes.wordpress.net/), ale przynajmniej nie muszę się z nimi diablić :D poprostu są. Wystarczy wybrać najbardziej odpowiadającą własnym preferencjom. Mój wybór padł na skórkę Garland stworzoną przez Stefana Nagtegaal i Stevena Wittens. Na pewno przyjdzie czas na testy i innych skórek ale na razie ta jest chyba dobra.

Jak na razie System mi pasuje tak więc pewnie troszkę "TU" zabawię. :]

+ Nie trzeba martwić się o hosting,

+ Nie trzeba martwić się o Bazy danych,

+ Prosta administracjia,

+ Idealna opcja dla tych którzy nie chcą marnować czasu na zabawę z kodem,

+ Promocja bloga na witrynie Wordpress.com,

Wady:

- w zasadzie rzadne, indywidualne możliwości dostosowania bloga,

- brak możliwości instalacji wtyczek,

Co prawda sporo z tego "zawdzieczam" Jakubowi T.,  ktorego popularnosc (jak pisalem - absolutnie niezasluzona)  spowodowala, ze nazwisko jego bylo czesto wpisywane w wyszukiwarki, a wyszkiwarki kierowaly do mnie - no i w ten sposob tak duzo jest wejsc na mojego bloga. Ale i tak dziękuję bardzo wszystkim. Ten rekord będzie zapewne trudny do pobicia, ale kto wie - moze za kilka miesiecy taka bedzie przecietna dzienna ilosc osob wchodzacych na blog (ech, marzenie).

• projektować, instalować, konfigurować sieci LAN oraz WLAN,
• instalować, administrować, konfigurować, naprawiać systemy rodziny Windows (9x, ME, XP, 2000, 2000 serwer, SBS 2007 serwer),
• instalować, administrować, konfigurować, naprawiać systemy rodziny LINUX (RedHat, Fedora, Mandrake, Mandriva, SuSe, Ubuntu itp.)
• projektować, instalować, konfigurować centrale i sieci telefoniczne PBX, IPBX i VOIP,
• projektować i wykonywać interfejsy użytkownika, strony WWW (HTML+PHP+CSS),
• instalować, konfigurować, modernizować, dostosowywać CMS i CRM przy wykorzystaniu silników Open Source - e107, Joomla, Mambo, PHP-Fusion, Quick.CMS, Quick.CART, WordPress, SugarCRM, vtiger,
• szeroka znajomość programów biurowych MS Office, OpenOffice.org,
• doskonała znajomość programów graficznych Adobe Photoshop, Gimp, CorelDraw, Inkscape, Adobe Illustrator, Adobe Dreamweaver,

Szkolenia i kursy:

• 25.06.2002 – 30.07.2002 - Podstawy konserwacji maszyn biurowych i komputerów, serwisowanie kas fiskalnych.
• 11.07.2003 - Prawo jazdy kategorii "B",
• 10.12.2004 - Kurs instruktażowy dla kierowników placówek wypoczynku dzieci i młodzieży,
• 07.11.2005 – 16.02.2006 Obsługa i wykorzystanie komputera w środowisku Windows. Kurs dla zaawansowanych,
• Uprawnienia na wózki widłowe.

Na stroncę będę publikował swoje doświadczenia i osiągnięcia w dziedzinie IT oraz przy okazji swoje portfolio.

Jako silnik obrałem starego dobrego Wordpress`a. Wybór padł z paru względów... W pierwszej kolejności chciałem zainstalować joomla_1_0_13-pl niestety zaraz po instalacji okazało się, że nie mogę się zalogować do panelu admina a strona głóna ... nie było jej wogóle. Tak więc nie bawiąc się zbytnio w ciuciubabkę natychmiast przystąpiłem do instalacji w/w Wordpress`a. Standardowa skórka silnika nie bardzo mi się widziała więc natychmiast wrzuciłem temat fBlue 1.0 by Fredrik Fahlstad. Temat bęsdzie sukcesywnie moderniozowany wedle moich upodobań.

Serwer z którego korzystam to darmowy hosting YoYo.pl. Nie powala może na kolana pod względem swoich parametrów ale jest free! i jak na razie to mi wystrczy.

Wszystkiego najlepszego, szczęścia, spełnienia marzeń oraz uśmiechu na twarzy! Oprócz tego odwagi w podejmowaniu niezwykłych decyzji oraz pewności siebie w podążaniu do satysfakcji.

"Zdążanie do doskonałości w granicach możliwości. Posiadanie moralności i techniki, bo życie to nie tylko atak ale i uniki"

Oby przyszły rok był lepszy.
Pozdrawiam, Mateusz "Megaemce" Osiński.