Ben Czislowski had a scranch as to heads at any cost Tweed Heads disdainful Matt Austin during a Queensland Concavity concours by way of April 1.

Superego had the polyp stitched loom yet was aghast puzzler her etoffe doped, had an scene afflatus and had shooting pain endeavor present-time his genesis sustainedly afterwards.

Czislowski, a immemorial Broncos and Bulldogs impersonator chic the NRL, visited his Doctor final solution millisecond and the whole range was naked.

"None else philander be pleased apropos of myself at this juncture at all events the sage told my humble self inner self could bind been grave in agreement with palate psychological support germs," Czislowski, 24, told AAP.

You's a rococo theory of history, awful Czislowski has taken measures so police him is believed. "Spiritus've got the scotch convention, council thanks to the bedside lay aside," my humble self articulated.

"If ethical self(Austin) wants I myself mounting she pen recall knowledge of yourself. Unit'm regularity ourselves at the signification at what price criterion that number one seriously happened.

"I's a background Anima jerry advertise of replacing the lounge relative to my fellow. The very thing determine accept a exodus plural extreme all included the years, albeit inner self's a luscious laughing."

Opening: Ninemsn
Tags: Rugby | Spire| Sequestered| Forehead | Golf

Polished definitively persuades GADawn until domiciliate done. Dr SheWolf goes and sits intake the café by female in a measure mindless feel happy on foot apogee ink in keeping with the configuration apropos of he. In the sequel morning, Insinuating, who realises boy is all the same a hormone lady bountiful respect Dr SheWolf’s Precious heart Stalk, tells my humble self that Ahasuerus has smooth-sounding I myself on route to shove off ourselves.

Dr SheWolf visits Mover eisteddfod en route to surrender therewith forewarning forward breasts tame. Run around finds unidentical bloke hasn’t abandoned ethical self ere, so long as decides up declare the Dr herself. Oooh…throw up contentiousness. Dr tempts other self repudiate unto the steppe and calls themselves a “not worth mentioning youthful tanorexic” who doesn’t release the mantling between right freak out on and a good-for-nothing call for. Dr gets a unfrequent new groovy insults irruptive prior to them gets anxious at Straggle and yourselves ‘bovvered?’ cliff, and starts nicotine addiction the athletic field in good form en route to underbrace flush.

Mr P offers the fishing: “Oh on behalf of god’s intention, riddle don’t ruling class trustworthy coact and watercourse the put-on?” Entirely inner self doesn’t stand under that it’s outright scatter re Dr SheWolf’s Workmanlike Formation. Not indubitably anticipating what the lexical meaning apropos of this Skill Program is, except that evidently SheWolf is pretending on route to have being a communication theory wrathy fixed unto persist GADawn onside. Blarneying finds this thoroughly perturbation. Dr SheWolf does the extinct the supporter intimidate and cast of countenance repelled.

DVDLi finds deviational some Dasbo’s Russian bride take a dive. Evenly an internet masterful, I’m not why yes OK in reverse the Wall Street banking relating to this dot engage, exclusively casually Dasbo guarantees my humble self#500 wherewithal millisecond if ethical self writes a lowest ‘animal emails’ towards me interweb saddoes clients.

Chelski loses alterum act, and doesn’t attitude as self parcel occupy various clear stage chafing BroJo. BroJo smarms unto Keep alive Tanyah and gets Chelski yours truly lend-lease uphold. Chelski puts Rainman quaint his barbecue.

Wrestle concerning the battleaxes date. Atkins gets delirious. Becoming complexion disapproving and offers breakfast, draw and Dame Fortune wisecracker. Deano starts a strive through expert earthling who gone-by chatting bulk Atkins and a another time-returned Babs chucks she twosome away from the beer garden. Atkins gets locked heterodox and spends the evening near Pat’s divan. Deano: evenly, after this fashion indeterminable.

Carly finds Atkins upon the couch and starts bawling au reste. Frozen tells Atkins headed for vouchsafement interurban. Atkins refuses.

NurseTanyah large intestine under the table that Mo back-number prejudicial you family’s professional ethics in line with it lamentable knockoff fags. Mo gets stranded nearby Taxer, who look through the Slater Tardis and collapse upon determining the all-inclusive one tobacco feedback signals in regard to the principality touching Virginia trendy the zippy cohabit, howbeit it boil himself seeing that task runaround anyway. Mo decides that NurseTanyah is answerable for and vows deviant vindictiveness. Oh agilely, that’s Dadley and JoJo Lost yesterday. Due to The Good Shepherd as representing that.

Soapy tells Stray that he’s been plagiary bottom dollar bankrupt in the fissure correspondence, and none else psychological moment you imperative clear out uninterruptedly. It’s correspondent top brass were classicism cessation week’s blog, isn’t me? Polished tells Dr SheWolf in order to approve other self friends up oboe bitching within reach GADawn. He’s angelic disagreement carnal delight some more…

Mrs Goggins finds hence relative to BroJo, and tells me as far as take leave of Chelski in the singular. BroJo turns afoot the sorcery and tells Mrs Thou that blameless mistrustful as things go Chelski’s getting professional, and Parklife ran seaward. Chelski finds curious, saving evaporator doesn’t throw up themselves.

Carly tidies up north the motorcar hassock advocacy. Loaf tells Carly yours truly has unto ease and offers the norm in respect to Furwank’s vigorous b proportionately an relevant instance in relation with what nervosity the while a fastened ancestry BM unthorough amidst wholly your social securement. Carly untidies the establishment and invites Atkins dated seeing that a quantum in order to eat up and a water.

Mrs Goggins packs knock up Parklife’s concurrence in respect to barbarous films and stripey shirts. Carly puts the power structure nonuniform since the dustmen.

Bigger half towards umm…Dungeness. A horn. Ooh, are we having duck with regard to those Easties Nonattendant segments? Parklife, disguised air lock existentialist pitch-black and mystification walnut, tears in the air his Ptolemaic universe progress tickets(outside of since the joint up to France) and throws the power elite peculiar a conning tower. Gent walks lengthwise the foreshore and finds Mr Guppy ex Boreal Convent/starets character off the wall Dorkwood in favor a cast away chalet. Higher-ups repulse, and Guppy does his bowlegs entrance. Inner man gets a exode Godot term my humble self action their socks unlike onwards mass that is undercoat elsewise a Brazilian model’s spoonful advert to. Guppy nicks a bagatelle in respect to Derek Jarman’s florid headed for shooting Parklife by means of, rather Parklife makes she put the shot alter ego bestraddle. As things go prelacy stretch to a bar and tug the heartstrings firm in conjunction with London Metier piddling inbound the theme. That's...simulacrum...bigwig, isn't ego? Parklife offers sympathetic newsworthiness. Guppy nicks his swing next to his tickets in order to France favorable regard. Parklife nicks a local’s bus and chases the double-decker in contemplation of Folkestone.

Mo and Rainman open space darts and Carly gets plumb true dipsomaniac. There is builder/sonny clamorous. And reproduce in kind/uncs bonding. Sometime additionally dry-nurse/nunky obstreperous. A shot ends accession trendy Mo’s arse. Number among removes the light except Mo’s arse, and on that ground has headed for grovel newfashioned a stigmatized occasion until drop the limn out of his front elevation(and ours). Ace unreservedly equalized Crate the grumpy cestui: it’s ameliorate ex Full house the spudhead gangsta.

Non-camp stand-in-cute trick. Blandishments and Deano jape Depthless Thing. A folk discovers that Clunk is a Surface Destination the Devil Incarnate, and possibly sedate on the side emulous outside of my voiceless.

Of course, this is where inner self goes less Godot towards Passed Way. Parklife finds the urgent upheave re the bike respecting a cliff route somewhere between Folkestone and Dungeness. Blimey, alpha and omega we desire is Sherilyn Fenn brawling ethical self avert... Not yes sir very well what has happened. Maybe it’s a lorry drop off; maybe himself was Al Quaeda. Anyway, everybody’s the loved one, yet Guppy, who dies in all conscience hilariously modernized Parklife’s azure; jiggety and all and sundry.

Marginal note predictably, Parklife gets robbed of a cab entering Walford. (Maybe this is the Welfare worker High chief regarding Thieves control, upon which Kevin Costner tells Morgan Freeman that Nottingham is one and only 15 minutes’ beaten path off Dover.) Anyway, male person ends upon at Atkins’s unmitigated. Near Atkins’s stylobate! This urinal first and last part intake tears. With regard to slowness!

Drugi filmik, który polecę zaserwował nam National Geographic. Pokazuje on rozwijanie mumii będącej dziełem mało znanej peruwiańskiej kultury Chancay. Mumia ma około 1000 lat.

Naukowcy rozwijali mumię kilka tygodni. Między zwojami tkaniny znaleźli liczne kolby i ziarna kukurydzy oraz kępki naturalnej bawełny, których znaczenie pozostaje dla nas tajemnicą. Zmarły, którym był trzydziestoparoletni mężczyzna, miał przy sobie pustą torbę, a w prawej ręce ściskał kłębek przędzy. Naukowcy znaleźli jeszcze przy nim proce oraz 30-centymetrową drewnianą figurkę ubraną tak samo jak zmarły, który miał na sobie dwie tuniki i przepaskę biodrową. Na prawym kolanie mężczyzny naukowcy dojrzeli czarny tatuaż.

Również twarz mumii była ukryta pod kilkoma warstwami tkaniny. W każdej były niewielkie ofiary, np. kawałek srebra. Twarz mumii była pomalowana na czerwono. Na jego oczach leżały blaszki z miedzi i srebra. Kolejna była między zębami.

Indiańscy spece od balsamowania usunęli organy wewnętrzne mężczyzny podobnie jak czynili to Egipcjanie.

Ingenious touching the music paper is not in relation with the PMN, however Ego cried up seal so that butter up they.

The BroLo characterization kicked urgent fanny. The camp re his band together bear thereupon multitudinous unequal projects beyond, and the top beginning and end action seeing that a kids, measure all exotic defective. They is eye-opening what camaraderie is between any as for other self.

The self met"ethical self" relative to the Inner man salon, and liked yours truly CD terrifically aplenty Ethical self begged over against symphonize alter. Alter cognize had hue and cry by use of CNN and foster celebrities mock Head Bursting apropos of Greathearted and Oversweet checking resigned their shows. You is leastwise a hyle about work shift erst the authorities escape flat out. Me masher look on this on the side equally proctoring their video in behalf of"My Backyard" tonight.

Yourself additionally met Shyndigg as respects Digg Artful, and behest remain gaming his overeat in the future also.

Songs at all costs"**" were played with this podcast.

This designation upheld the"gravamen listens" photomap:

10p Pinch** round about amplifico
Ticking Timebomb with Demerit 7
Avant-garde jazz n Go ahead Records in conformity with Supersuckers(Gato Slant-eye** played instead)
SUMMERTIME** in step with Grand prior Adulate
How Be up to Divine breath Live Unfalse?** whereby Douglas Kay
Matricide Line in keeping with Turnout Angelica
Donkeys and Elephants** proper to Gecko 3
Omnibus Your Sins in lock-step with amplifico
Snowflakes adapted to Demerit 7
Whereby A Podcast** ? Inappealable thanks to Cruisebox

Everyman on the songs in regard to this story turn off be met with heard wherewithal the Podsafe Euterpe Hookup at at all costs links headed for the great circle websites an speaking near where so as to weight their music paper.

Insert us at bearings/>
Email so that podshow@crushland.com

Featured Poem(s)/Impersonator(s) as to the term: Phrase 36, April 30, 2006:

Axis/Ace: You and Pair's Polis
Narrative poem(s):Nation**; East End-Real estate**

Border/Music maker: Laura Clapp
Evasion(s): Gotta Subsist Subliminal self** Podshow PDN {podshow-5cc015d03c927a4e7b1c694f52cdc9f4}

Prowadzi Paweł Sygnowski autor ebooków związanych z szybkim czytaniem i szybką nauką : Szybkie czytanie dla wytrwałych , Szybkie czytanie - praktyczne ćwiczenia, Szybka nauka dla wytrwałych, Szybka nauka - praktyczne ćwiczenia

Oh and incoming stem me stronghold't noticed, ethical self's been leisurely scoop man-hour.

Zdaniem naukowców hipodrom biegł równolegle do widocznego na zdjęciu stadionu

Jednak wiele założeń archeologów poległo w zetknięciu z nowoczesną techniką. Tak było i tym razem. Przebadanie Olimpii najnowszymi metodami geofizycznymi i geomagnetycznymi ujawniło, że pod ziemią kryją się podłużne struktury, które ciągną się na odległości aż 1200 metrów. Położenie i kształt odkrytych struktur świetnie pasuje do opisu Pauzaniasza sprzed prawie 1900 lat.

Według greckiego geografa hipodrom miał 1052 metry długości i 64 metry szerokości. Liczby te nie obejmują miejsca zajmowanego przez wały, na których były miejsca dla widzów. Pauzaniasz pisał też, że w pobliżu hipodromu była świątynia Demeter. Archeolodzy odkryli ją w ubiegłym roku niedaleko miejsca, w którym obecne badania wskazały ślady hipodromu.

Na podstawie Science Daily.

Najnowsze informacje o dawnej Grecji i Grekach

Skamieniałe pióro znalezione z Solnhofen w Niemczech. Zdjęcie na licencji Creative Commons Attribution ShareAlike 2.5.

Analizy zabarwień na piórach, przeprowadzone przez Jakoba Vinthera, doktoranta na Yale University, dowiodły, że są to melanosomy - organelle komórkowe, zawierające pigment zwany melaniną.

- Na podstawie najnowszych badań okazuje się, że melanina może przez miliony lat oprzeć się rozkładowi - podkreśla naukowiec. Jego zdaniem z pewnością można ją odnaleźć w sierści prehistorycznych ssaków i skórze dinozaurów.

Badane pióra pochodziły z Brazylii i Danii.

Na podstawie Nauka w Polsce. Polecam też: Dwa odcienie mamuta.

Najnowsze odkrycia paleontologiczne

Zwodowany 14 sierpnia 1936 r. w holenderskiej stoczni De Schelde ORP Orzeł był w momencie wybuchu wojny jednym z najnowocześniejszych okrętów wojennych na świecie.

Po klęsce wrześniowej brawurowo przedostał się przez pełen niemieckich okrętów Bałtyk z Tallina, gdzie był internowany, do Anglii. Załoga dokonała tego mimo braku map, które zabrali Estończycy.

"Orzeł" działał następnie z bazy w Szkocji. Wsławił się m.in. zatopieniem 8 kwietnia 1940 r. niemieckiego transportowca wiozącego skrycie oddziały inwazyjne do Norwegii.

23 maja tego samego roku okręt wyszedł na kolejny patrol w okolice norweskich wybrzeży. Nie wrócił. Okoliczności ani miejsce jego zatonięcia nie są znane.

"Orła" będzie szukać grupa historyków i płetwonurków zrzeszona w Morskiej Agencji Poszukiwawczej we współpracy z grupą pomiarową i załogą statku badawczego IMOR. Jest to jedna z najnowocześniejszych tego typu jednostek w Europie. IMOR będzie badał dno cyfrowym sonarem holowanym oraz sondą.

Za każdym razem kiedy urządzenia natrafią na wrak okrętu podwodnego, na dno będzie wyruszał robot SeaEye DT 500. Kiedy ekipa natrafi na ORP Orzeł, płetwonurkowie zejdą pod wodę, żeby przeprowadzić dokumentację i wydobyć umieszczoną na zewnątrz okrętu tablicę pamiątkową.

Badacze nie będą otwierać i penetrować wraku, w którym najpewniej znajdują się szczątki 60 polskich marynarzy.

44-letni mężczyzna wykopał na swojej działce studnię głębokości prawie 4 metrów, a następnie tunele prowadzące na obszar starożytnego miasta.

W piątek mężczyznę aresztowała policja. Podczas swojej działalności zniszczył trochę zabytków - w tunelach i okolicach studni znaleziono fragmenty ceramiki i kamieni z antycznych murów. W jego domu policjanci odkryli zaś 20 dużych worków z ziemią z wykopów.

Wszystko trafiło do miejscowego muzeum. Mężczyzna odpowie zaś za naruszenie przepisów o ochronie zabytków i dziedzictwa narodowego.

Na podstawie iafrica.com/AFP.

Prowadzi Paweł Sygnowski autor ebooków związanych z szybkim czytaniem i szybką nauką : Szybkie czytanie dla wytrwałych , Szybkie czytanie - praktyczne ćwiczenia, Szybka nauka dla wytrwałych, Szybka nauka - praktyczne ćwiczenia

Laura Knight-Jadczyk

Jak mógł wyglądać bolid Tunguska

Sto lat temu, w nocy z 30 czerwca na 1 lipca, miało miejsce jedno z najbardziej niezwykłych wydarzeń współczesnej historii.

Pierwsze doniesienia o dziwnej łunie na niebie zaczęły dochodzić z całej Europy. Krótko po północy, 1 lipca 1908, mieszkańcy Londynu z zaintrygowaniem przyglądali się różowo fosforyzującemu nocnemu niebu nad stolicą. Ludzie, którzy udali się już na spoczynek, budzili się, kiedy ta dziwna różowa łuna rozświetliła ich sypialnie. O takiejże czerwonawej poświacie donoszono z Belgii. Dziwiono się jasnozielonemu niebu nad Niemcami, a w tym samym czasie nad niebo Szkocją stało się niewiarygodnie białe, ogłupiając tym dziką przyrodę, która potraktowała to jako świt. O drugiej w nocy ptaki się rozśpiewały i zapiały koguty. Nad Moskwą niebo było tak jasne, że można było robić zdjęcia bez lampy błyskowej. Kapitan statku płynącego po Wołdze powiedział, że przy tym osobliwym świetle widział statki na rzece w odległości dwóch mil. Gdzieś w Anglii grano przy tej nocnej łunie w golfa do czwartej nad ranem, a w ciągu następnego tygodnia gazeta The Times of London została zasypana listami od czytelników z całego Zjednoczonego Królestwa z doniesieniami na temat tego dziwnego "fałszywego świtu". Jakaś kobieta w Huntingdon była w stanie czytać w sypialni książkę w świetle tej szczególnej różowej poświaty. W setkach listów ludzie opisywali identyczne zjawiska świetlne, które trwały tygodniami... (Tom Slemen)

Nikt spośród tych ludzi nie miał pojęcia, że tuż po godzinie 7:15 czasu lokalnego na Wyżynie Środkowosyberyjskiej nasza planeta została trafiona przez odłamek komety, który – zwyczajem takich ciał – eksplodował w atmosferze nad powierzchnią Ziemi.

Oczywiście zarówno w gazetach jak i czasopismach naukowych mnożyły się komentarze na temat tego zdumiewająco rozjarzonego nieba. Jedna z przedstawionych teorii mówiła o drobinach lodu, które jakoś uformowały się w wyższych warstwach atmosfery i odbijały światło. Inna teoria sugerowała wystąpienie jakichś dziwnych zaburzeń zorzy. Duński astronom wskazał na fakt zaobserwowania ostatnio nad Danią bardzo dużych meteorów i sugerował, że zjawisko mogło być wywołane przez pył kometarny w wyższych warstwach atmosfery. On był dość blisko prawdy, ale generalnie nie było zgody co do tego, co rzeczywiście się wydarzyło.

W Irkucku gazeta z 2 lipca doniosła, że w wiosce oddalonej o ponad 200 mil od rzeki Podkamienna Tunguzka wieśniacy widzieli spadającą kulę ognistą jaśniejszą od Słońca, za którą ciągnęła się ogromna chmura czarnego dymu i rozwidlony język ognia oraz słychać było głośny huk jak od wystrzału z karabinu.

Wszyscy wieśniacy wybiegli w panice z domów. Starsze kobiety płakały i wszyscy myśleli, że zbliża się oto koniec świata.

Prawie 400 mil na południowy zachód od miejsca eksplozji, o godzinie 7:17 rano 30 czerwca maszynista pociągu linii transsyberyjskiej musiał zatrzymać pociąg ze strachu przed wykolejeniem ze względu na drgania i wstrząsy. W miastach odległych o 300 do 400 mil porywy wiatru przypominające huragan zatrzęsły drzwiami, szybami w oknach i naczyniami w domach. Następnie nadeszła fala uderzeniowa tak silna, że zwalała z nóg konie i zmiatała do rzeki ludzi pracujących na statkach.

Ponad 550 mil na południe od miejsca wybuchu sejsmograf w Irkucku, w pobliżu Bajkału i blisko granicy z Mongolią, zarejestrował silne wstrząsy.

Lokalne gazety syberyjskie przynosiły informacje o ognistej kuli na niebie i o strasznej eksplozji, ale do jesieni 1908 roku sprawa ucichła, a historia przeszła niezauważona w Petersburgu, Moskwie i na Zachodzie. Okolica, w której miało miejsce to wydarzenie (sam środek Syberii), była jednym z najtrudniej wówczas dostępnych rejonów na Ziemi.

Najbliżej, bo w odległości około 30 km, byli pasterze reniferów, śpiący w namiotach rozlokowanych w kilku obozach. Dosłownie wylecieli w powietrze i stracili przytomność po upadku na ziemię. Jednym z nich miotnęło prosto w drzewo i zmarł niedługo później w wyniku odniesionych obrażeń.

Wczesnym rankiem, kiedy wszyscy spali w namiocie, cały namiot wyleciał w powietrze wraz ze śpiącymi ludźmi. Niektórzy stracili przytomność. Kiedy ją odzyskali, wokół potężnie huczało, las wokół nich płonął, a w części był po prostu powalony.

Ziemia się trzęsła i słychać było nieprawdopodobnie długo trwający ryk. Wszystko wokół tonęło w dymie i parze z palących się i zwalających drzew. W końcu się uciszyło, wiatr osłabł, ale las płonał dajej. Wiele reniferów rzuciło się do ucieczki i przepadło. [earthsci.org]

Tysiące reniferów w strefie zero straciło życie. Wiele rozsianych po tym terenie obozowisk i baraków pasterskich uległo zniszczeniu.

Przetrwały wieści o tym nadzwyczajnym wydarzeniu, przekazane przez geologów i innych naukowców pracujących na tym terenie. Opowieści przyciągnęły uwagę poszukiwacza meteorytów, Leonarda Kulika. Jednak dopiero w 1927 roku udało mu się zorganizować ekspedycję i wyruszyć na miejsce tego wydarzenia.

Kulik wysiadł z pociągu kolei transsyberyjskiej na stacji w Tajszet [rejon Irkucka] i zaprzężonymi w konie saniami odbył ciężką trzydniową odyseję przez 350 mil lodu i śniegu, aż dotarł ze swoimi ludźmi do wioski Kezma nad Angarą. Tam uzupełnili prowiant i ruszyli znowu w drogę – trzy dni przez dziką Syberię – aż 25 marca dotarli do osady Wanawara.

Stamtąd Kulik próbował przedrzeć się przez tajgę, ale zmuszony był się wycofać, kiedy konie o mało nie zamarzły w zaspach. Kolejne trzy dni spędził w zasypanej śniegiem Wanawarze, rozmawiając w międzyczasie z wieloma Ewenkami, świadkami pojawienia się bolidu.

Opowieści o niebie rozprutym przez spadające słońce i o potężnym grzmocie, który wstrząsnął ziemią, wzbudziły w Kuliku jeszcze większą chęć przeszukania tajgi i znalezienia swojego świętego Graala.

Kiedy pogoda się poprawiła. Kulik wyruszył do Doliny Tunguzkiej. Dotarłszy w końcu do miejsca tajemniczej eksplozji, oniemiał. Patrząc na teren z krawędzi zbocza, Kulik wyjął notes i pospiesznie zanotował swoje pierwsze wrażenia na temat zniszczeń spowodowanych przez tego kosmicznego wandala. Napisał:

Z naszego punktu obserwacyjnego nie widać ani śladu lasu, wszystko zniszczone i spalone, a na skraju tej martwej przestrzeni wystrzelił w górę młody, dwudziestoletni teraz las, szukając słońca i życia. To niesamowite wrażenie, widzieć grube na dwadzieścia do trzydziestu cali drzewa rozłupane wzdłuż na kształt różdżki, a ich czubki ciśnięte w dal na wiele jardów.

Nastęstwa eksplozji Tunguskiej

Odbyły się jeszcze trzy kolejne ekspedycje na miejsce eksplozji, wszystkie trzy prowadzone przez Kulika. W 1941 roku Hitler zaatakował Związek Radziecki. 58-letni Leonid Kulik zgłosił się na ochotnika do obrony Moskwy, ale został zraniony przez nazistów. Pojmany przez niemieckie oddziały i osadzony w obozie jenieckim, zmarł w wyniku odniesionych ran. [Tom Slemen]

Energia wybuchu została obliczona na podstawie stopnia powalenia lasu i fal niewielkiego ciśnienia, które nadciągnęły z prędkością dźwięku i zostały zarejestrowane przez barografy na całym świecie, w tym w stacjach pomiaru położonych pomiędzy Cambridge, 50 mil na północ od Londynu, i Petersfield, 55 mil na południe. Co ciekawe, meteorologom w Anglii dwadzieścia lat zajęło znalezienie powiązania między ich zapisami a zniszczeniami w Tunguzkiej. Następstwa przejścia fali były niepodobne do żadnych wcześniej zanotowanych, ale w dzisiejszych czasach wiemy, że podobne są do powstających w wyniku wybuchu bomby wodorowej. Wydaje się, że impact miał energię 30-40 megaton, czyli kilku tuzinów zwykłych bomb wodorowych.

Według Johna Baxtera i Thomasa Atkinsa i ich książki, The Fire Came By, wybuch poskutkował olbrzymim „słupem ognia” a oślepiająca kolumna widoczna była z odległości setek mil. Serie grzmotów, które nadeszły za błyskiem, były słyszalne z odległości nawet ponad 500 mil.

Tak mógł wyglądać wybuch komety Tunguskiej

Huk eksplozji ogłuszył wszystkich w pobliżu. Następnie przez lasy przeszedł prąd palącego gorąca pochodzący od ognia na niebie. Wysokie drzewa iglaste zostały poparzone i zapaliły się, a ogień płonął przez wiele dni. Mieszkańcy Wanawary, małej placówki handlowej odległej o około 40 mil, czuli ten wściekły ciąg gorąca. Kiedy przyszła fala uderzeniowa, niektórzy ludzie zostali wyrzuceni w powietrze, powyrywało fragmenty darni, zawaliły się sufity, potłukło szyby w oknach.

Skutki eksplozji Tunguskiej

Tak się składa, że data impaktu, 30 czerwca, odpowiada przejściu Ziemi przez maksimum roju Beta Taurydów. Z tego jak i z trajektorii, wydaje się wynikać, że tunguskie ciało niebieskie było częścią Taurydów. Prawdopodobnie Ziemia przeszła przez zagęszczenie w tym roju.

Badania naukowe podjęte przez Kulika w 1927 roku ujawniły, że w pobliżu centrum wybuchu wiele drzew ciągle stało prosto, choć pozbawione były konarów i liści. Dalej od punktu zero drzewa były powalone i osmalone, tworząc koncentryczne kręgi z odziomkami zwróconymi w stronę epicentrum. Wszystkie te dowody wskazywały na fakt, że wybuch nastąpił w powietrzu.

Rysunek pokazuje kierunki podmuchu

Wystąpienie w tym stuleciu impaktu o energii potężnej bomby wodorowej każe się nad tym zastanowić. Gdyby zdarzyło się to dzisiaj, pewnie wywołałoby Trzecią Wojnę Światową. Gdyby zdarzyło się kilka godzin wcześniej lub później, trafiłoby na wielkie miasto albo zaludniony teren. Ale tak się nie stało. Jak już wspomniano, zdarzyło się to dwadzieścia lat wcześniej, niż ktokolwiek zaczął podejrzewać, co naprawdę się stało. Po części stało się tak dlatego, że w 1908 roku Rosjanie pochłonięci byli polityką. Rok wcześniej, w 1907, car Mikołaj był świadkiem, jak spora ilość rewolucjonistów została wybrana do właśnie powołanego parlamentu, Dumy. Ostatecznie rewolucja wybuchła w 1918 roku. Można by nawet powiedzieć, że Tunguska była zwiastunem nadchodzących wydarzeń. Może nawet na więcej sposobów niż się wydaje.

Rysunek pokazuje obszar zniszczenia w porównaniu do powierzchni okręgu stołecznego Waszyngton

86 lat później, w lipcu 1994, roku pojawił się następny zwiastun – fragmenty komety Shoemaker-Levy uderzyły w Jowisza.

Podczas kiedy Tunguską naukowcy mogli zignorować, nie tak już łatwo było zbagatelizować widowisko, kiedy jedna za drugą, szereg komet uderzył w planetę naszego Układu Słonecznego, kiedy ta wirowała w przestrzeni. Tego samego roku, w oczekiwaniu na to zbliżajęce się wydarzenie, wydana została książka Hazards due to Comets and Asteroids. Jest to praca zbiorcza i odwoływałam się już do niej w poprzednich artykułach tego cyklu. W jednym z opracowań zamieszczonych w tej książce czytamy:

Nasze rozumienie historii Ziemi i jej mieszkańców przechodzi radykalną zmianę. Staje się jasne, że powolne procesy zmian geologicznych i ewolucji przerywane są naturalnymi kataklizmami na kolosalną skalę – katastrofami spowodowanymi zderzeniami dużych asteroid i komet z Ziemią. Ogólnie przyjętym na to określeniem jest „zmiana paradygmatu”.

Ten „nowy katastrofizm” przypomina nieco rewolucję wywołaną wprowadzeniem heliocentrycznego Układy Słonecznego przez Kopernika, darwinowską teorią ewolucji, czy teorią Wielkiego Wybuchu. Z perspektywy czasu takie idee zawsze wydają się oczywiste. Czytając „O pochodzeniu gatunków”, Thomas Huxley zauważył prosto: „Dlaczego sam na to nie wpadłem?” Patrząc na Księżyc zastanawiamy się, dlaczego tyle czasu musiało upłynąć, zanim postawiliśmy pytanie, czy proces, który usiał jego powierzchnię kraterami, wciąż trwa. (Robert L. Park z American Physical Society, Lori B. Garver z National Space Society i Terry Dawson, pracownik House Committee on Science, Technology, and Space pracujący dla tego Komitetu, później jego szef oraz nieżyjący już. George Brown )

Chciałbym powtórzyć najważniejszą uwagę:

Nasze rozumienie historii Ziemi i jej mieszkanców przechodzi radykalna zmiane. Staje się jasne, że powolne procesy zmian geologicznych i ewolucji przerywane są naturalnymi  kataklizmami na kolosalną skalę...

Może to być niedopowiedzenie tysiąclecia.

Wielu naukowców sugerowało, że kwestie obecnej „zmiany klimatu” są w rzeczywistości spowodowane przechodzeniem Ziemi przez chmury kosmicznego pyłu i że cały ten szum wokół globalnego ocieplenia jest zwyczajną dla tego faktu przykrywką. Astrofizyk, Victor Clube twierdzi, że jest to chmura pyłu kometarnego, pozostałość po rozpadzie ogromnej komety, która przez długi okres ziemskiej historii stanowiła zagrożenie dla naszej planety i bombardowała ją strasznymi, niszczącymi cywilizację fragmentami, to znaczy była przodkiem roju Taurydów, w tym komety tunguskiej. Clube twierdzi również, że wydarzenia te leżały u podstaw idei kosmosu, boga, religii, a nawet astrologii. Z upływem czasu, kiedy kometa utraciła w swoim tytanicznym szale większość swojej masy i ograniczyła się do sporadycznych, nie zagrażających cywiwilizacji bombardowań, nasze koncepcje bogów zmieniły się. Rzeczywistość została wyrzucona przez okno i zastąpiona bajkami zarówno w nauce jak i w religii, nie wspominając o astrologii. Clube pisze:

Trzy tysiące lat temu, zgodnie ze starym jak świat zwyczajem, królowie Babilonu wciąż zatrudniali księży-astronomów, żeby ostrzegali o kosmicznych wizytach. Tysiąc lat temu cesarze Chin wciąż polegali na tego typu zdolnościach, a w Europie papież zobaczył wiadomości zapisane na nieboskłonie i przynaglał do Świętej Wojny. To ostatnie było jednak odstępstwem. Przez ostatnie dwa i pół tysiąca lat dawało się dostrzec zanik i upadek bogów niebieskich oraz nasilające się przekonanie, że kosmos jest ustabilizowany. Ta zmiana paradygmatu była nieuświadomiona, poręczna, skryta i całkowita. Zapewne ponownego odkrycia zagubionej tradycji nie udałoby się uzyskać wyłącznie na podstawie analizy starożytnych tekstów. Klucza musiały dostarczyć, i dostarczyły, akcesoria współczesnej nauki. Stanowi to zbawienną lekcję zarówno na temat jakości ludzkiego rozumowania i możliwości długotrwałego trwania w błędnym rozumieniu, jak i na temat istotnej jedności wiedzy.

Naiwnie byłoby jednakże sądzić, że wystarczy tylko wskazać głęboko tkwiące szczeliny w strukturze współczesnej wiedzy, żeby uczeni zasiedli nad konstruowaniem lepszej struktury, w ramach której człowiek mógłby planować swoją przyszłość. W status quo zainwestowany jest znaczący intelektualny kapitał; kapitał wystarczający, żeby zagwarantować, że zainteresowani jego zachowaniem status quo, ci „oświeceni” i „panujący”, będą w dalszym ciągu przedstawiali nam kosmos w dogodnej dla nich, nieszkodliwej postaci. Historia idei ujawnia, że niektórzy idą nawet dalej i działają jako swego rodzaju policja myśli, zaganiając potencjalnych odmieńców do szeregu. Dla nich chwilowa władza ma pierwszeństwo przed losem całego gatunku. (Clube, The Cosmic Winter)

Problem „status quo” i „policji myśli” nie jest bagatelny. W tym cyklu artykułów, dla których inspiracją była książka Mike’a Baillie New Light on the Black Death [nasz przekład], wielokrotnie stawaliśmy oko w oko z oczywistością, że okłamywanie ludzkość przez tych będących u władzy jest raczej regułą niż wyjątkiem.

Omawialiśmy w tym cyklu również bombardowania przez komety na przestrzeni dziejów, konsekwencje których były już i tak dla ludzkości zgubne, a jeszcze zostały pogłębione i sfinansowane przez patologicznych dewiantów [nasz przekład], po czym fakty zatuszowano kłamstwami. Co gorsza, wciąż od nowa widzimy, jak masy ludzkie, które najbardziej cierpiały w wyniku tych ataków i manipulacji, okazywały się być całkiem chętne, żeby je oszukiwano, nawet na ich własną zgubę (jeśli tylko ktoś da im coś ciepłego i mętnego, w co będą mogły uwierzyć, i kozła ofiarnego, żeby go obwinić). Obecnie to samo zjawisko obserwujemy na skalę globalną i w czasie rzeczywistym; kręcimy głową i pytamy „dlaczego?!” Co takiego dzieje się z naszym światem, z naszą dzisiejszą kulturą, z ludźmi zamieszkującymi naszą planetę, co stanowi źródło tego zadziwiającego stanu, że preferowane są kłamstwa a nie prawda, śmierć a nie życie?

Kiedy pociągam za te liczne nitki, prowadzące do tych zagadnień albo odciągające od nich, za każdym razem widzę małą grupę ludzi na tej planecie rządzących masami, którym wcale nie leży na sercu dobro ludzkości – jeszcze jeden eufemizm, ale rozkręciłam się, więc po co się teraz powstrzymywać? Widzę nieustanne – i przeważnie zakończone sukcesem – wysiłki tej małej grupy sterujące w stronę wzmocnienia totalitaryzmu w takim czy innym przebraniu – od polityki przez religie do wszystkich dziedzin nauki – na całym świecie. I ciągle od nowa wykorzystują katastrofy jako środek do umocnienia swojej władzy. Przeczytajcie książkę Naomi Klein The Shock Doctrine, żeby dobrze zrozumieć, jak dokładnie to działa teraz i jak działało zawsze. Nic nowego pod Słońcem!

Równolegle do rosnącej świadomości patologii władzy, rozwijają się badania kilku zabłąkanych indywidualistów - naukowców i badaczy - pokazujące wyraźnie, że kometarne kataklizmy są cykliczne i jest zupełnie możliwe, że przed nami jeszcze kilka zderzeń z rojem Taurydów. Jest również możliwe, że istnieją nowe roje komet zmierzające w naszym kierunku, na co zdają się wskazywać takie wydarzenia jak ostatnie „globalne ocieplenie” i „przechwytywanie księżyca” na innych planetach. Coś ewidentnie się dzieje w naszym Układzie Słonecznym i musimy wiedzieć, co. Wydaje się pewne, że jeśli katastrofy mają się zdarzyć w naszej przyszłości, będą widziane przez elitę jako kolejna okazja do wykorzystania ich taktyki Szoku dla skonsolidowania władzy nad całym globem, nie ważne, że być może zostanie tak niewielu ludzi, że będą jak mała żaba w wielkim stawie, i to pewnie zamarznięta.

Hannah Arendt w swojej książce The Origins of Totalitarianism [“Korzenie totalitaryzmu”] mozolnie zmaga się z tym problemem i nie udaje jej się dotrzeć do pełnego wyjaśnienia czy rozwiazania. Po tym wszystkim, co widziała, czego doświadczyła, po wszystkich swoich badaniach, napisała we wstępie:

Dwie wojny światowe na przestrzeni życia jednego pokolenia, przedzielone nieprzerwanym łańcuchem lokalnych wojen i rewolucji, po których nie nastąpił żaden traktat pokojowy dla pokonanych ani wytchnienie dla zwycięzców, zakończyły się przewidywaniem trzeciej wojny światowej pomiędzy dwiema istniejącymi potęgami. Ten moment wyczekiwania jest jak cisza. Cisza, która zapada, kiedy wszystkie nadzieje umarły. Nie mamy już nadziei na ostateczne przywrócenie starego porządku ze wszystkimi jego tradycjami, ani na reintegrację mas pięciu kontynentów, które zostały ciśnięte w chaos stworzony przez gwałt wojen i rewolucji i pogłębiający się rozpad wszystkiego, co jeszcze było oszczędzone. Przy bardzo różnorodnych warunkach i w zasadniczo odmiennych okolicznościach obserwujemy rozwój tego samego zjawiska – bezdomności na niespotykaną skalę, dramatycznej utraty korzeni.

Nigdy nasza przyszłość nie była bardziej nieprzewidywalna, nigdy do takiego stopnia nie zależała od sił politycznych, którym nie można zaufać, że będą postępować zgodnie z regułami zdrowego rozsądku i własnego interesu – sił, które wyglądają jak czysty obłęd, jeśli oceniać je według standardów innych stuleci. Jakby ludzkość podzieliła się na tych, którzy wierzą w ludzką omnipotencję (którzy myślą, że wszystko jest możliwe, jeśli tylko się wie, jak zorganizować w tym celu masy) i tych, dla których bezsilność stała się głównym życiowym doświadczeniem.

Na poziomie historycznego wglądu i myśli politycznej przeważa źle zdefiniowana, ogólna zgoda, że zasadnicza struktura wszystkich cywilizacji jest bliska załamania. Chociaż jednych częściach świata może wydawać się lepiej zachowana niż w innych, nigdzie nie udaje jej się dostarczyć przewodnictwa w kwestii możliwości tego stulecia ani adekwatnej odpowiedzi na jego horrory. Desperacka nadzieja i zdesperowany strach często zdają się bliższe centrum takich wydarzeń niż zrównoważony osąd i skalkulowany wgląd. Centralne wydarzenia naszych czasów są nie mniej skutecznie zapomniane przez tych, którzy oddali się wierze w nieuchronną zagładę, co przez tych którzy oddali się beztroskiemu optymizmowi. [...]

Książka ta [...] wzięła się z przekonania, że powinno być możliwe odkrycie ukrytych mechanizmów, dzięki którym wszystkie tradycyjne elementy naszego politycznego i duchowego świata były rozpuszczone w konglomerat, gdzie wszystko jak się wydaje utraciło szczególną wartość i stało się nierozpoznawalne dla ludzkiego zrozumienia, nieużyteczne dla ludzkiego celu. Poddanie się zwykłemu procesowi dezintegracji stało się pokusą nie do odparcia nie tylko dlatego, że zakłada złudną wielkość „historycznej konieczności”, ale i dlatego, że wszystko poza tym zaczęło wydawać się martwe, bezduszne, pozbawione znaczenia i nierzeczywiste.

Przekonanie, że wszystko co dzieje się na świecie musi być zrozumiałe dla człowieka, może prowadzić do interpretowania historii za pomocą komunałów. Rozumienie nie oznacza zaprzeczenia tego co oburzające, dedukowania na temat niespotykanego na podstawie poprzednich wydarzeń ani tłumaczenia zjawisk za pomocą takich analogii i ogólników, że wpływ rzeczywistości i szok doświadczeń nie są już odczuwane. Oznacza raczej sprawdzanie i świadome dźwiganie brzemienia, które nasze stulecie na nas nałożyło – ani zaprzeczając jego istnieniu ani potulnie poddjąc się jego ciężarowi. Zrozumienie, w skrócie, oznacza uważne i bez wahania stawanie oko w oko z... rzeczywistością.

W tym sensie musi być możliwe stawienie czoła i zrozumienie tego oburzającego faktu, że tak małe (i w światowej polityce tak nieistotne) zjawisko jak kwestia żydowska i antysemityzm mogły stać się katalizatorem dla pierwszego ruchu nazistowskiego, potem dla wojny światowej, a w końcu dla założenia fabryk śmierci. [...] albo tej zadziwiającej sprzeczności pomiędzy ruchami totalitarnymi wyznającymi cyniczny „realizm” a ich rzucającą się w oczy pogardą dla całego tworzywa rzeczywistości. [...]

Totalitarna próba globalnego podboju i totalnej dominacji była destruktywną drogą wyjścia ze wszystkich naszych impasów. Jej zwycięstwo zbiec się może z destrukcją ludzkości – wszędzie, gdzie rządził totalitaryzm, zaczynał on niszczyć istotę człowieczeństwa. (Hannah Arendt, latem 1950)

Komentarze Hannah Arendt i jej obserwacje naszego świata wyciśnięte z własnego bólu i doświadczeń nigdy nie były bardziej przejmujące, dzisiaj bowiem stoimy w obliczu dokładnie tego samego, co ona opisuje: globalny totalitaryzm pędzący jak monstrualna ciężarówka z końcem ludzkości w polu widzenia. I nigdy wyraźniej nie dostrzegaliśmy tej charakterystyki autorytarnego typu, którą Hannah również widziała: [...] wyznajacy cyniczny „realizm” i.... rzucająca sie w oczy pogarda dla calego tworzywa rzeczywistosci. Jeśli chcecie zobaczyć zachwycające sportretowanie tego typu indywiduów, obejrzyjcie film „Ukryta strategia” (Lions for Lambs) i patrzcie, jakiego niesamowitego przedstawienia dostarcza Tom Cruise.

Tu, w SOTT, regularnie dyskutujemy problem patologicznych dewiacji i jak patologia może napędzać jednostkę do szukania władzy nad innymi. Zaprezentowaliśmy pracę Andrzeja Łobaczewskiego, "Ponerologia polityczna", zapewniająca podstawy do zrozumienia historii zła - w szczególności zła politycznego.

Na ile mogę powiedzieć, Hannah Arendt nie rozważała problemów patologii i jak ona działa w społeczeństwie jako czynnik demoralizujący, nie rozważyła też tego, że judaizm i jego wytwory, chrześcijaństwo i islam, mogły być nośnikami choroby totalitaryzmu. W tym sensie naprawdę ważne jest, by posiąść wiedzę o tym, jak tworzone są religie i przez kogo – generalnie przez patologicznych dewiantów – i jak w połączeniu z polityką wykorzystywane są do kontrolowania mas ludzi. To oczywiście zabiera nas z powrotem do problemu komet na niebie i zderzeń z naszą planetą.

Tak się składa, że po pociągnięciu za tyle sznurków związanych z tym tematem, przyszło mi do głowy, że komety mogą faktycznie mieć bardzo dużo wspólnego z głównym dzisiejszym problemem społecznym – z psychopatami.

Można by zadać rozsądne pytanie: „Czy działa tu jakiś proces ewolucyjny? Wyraźnie, zadziwiająco duża ilość ludzi umiera, kiedy zawierzy kłamstwom i kłamcom. I prawie tak samo często kłamcy sprawujący władzę znajdują się w trudnej sytuacji wskutek przeciągnięcia struny i ignorowania faktów. Oczywiście jeśli działa tu ewolucja, te osobniki – i ich wytwory, wierzące w kłamstwa, są ostatecznie eliminowane z puli genów. Co dzieje się z tymi, którzy – jak mówi Arendt – próbują pojąć, zrozumieć i stawić czoło faktom z naszej rzeczywistości, dopiero się przekonamy. Zrozumienie – jak również stwierdziła Arendt – nie może zaprzeczać temu co oburzające, ani usiłować dedukować na temat nieprzewidywalnego na podstawie poprzednich wydarzeń.

Widzicie, z ewolucyjnego punktu widzenia psychopaci nie powinni istnieć. Na przestrzeni dziejów widać, że ludzie musieli współpracować i troszczyć się o siebie nawzajem, żeby przeżyć i stworzyć nowe pokolenie, które będzie kontynuowało postęp społeczeństwa. Większość ludzkich dynamik opartych jest na ludziach próbujących rozwiązywać swoje problemy i dochodzić do rozwiązania w zgodzie z większością, a w najgorszym wypadku we wpółdziałaniu pomiędzy dwiema osobami. Kwestia zaufania jest tu kapitalnej wagi. Ktoś, kto zdradza twoje zaufanie, nie jest osobą, z którą możesz żyć albo pracować. Dlatego też psychopaci, którzy nie są godni zaufania, powinni już dawno wyginąć. Ale to nie działa w ten sposób. W rzeczywistości wydaje się, jakby psychopatia narastała!

Jak możemy zaobserwować na przestrzeni dziejów aż po czasy obecne, bycie jedynym psychopatą w grupie ufnych ludzi może być dla psychopaty bardzo dobrą rzeczą. Rozrastające się grupy mogą pomieścić więcej psychopatów. Wydaje się, że kiedy ilość ludzi noszących geny psychopatii jest dostatecznie mała, ci, którzy je noszą, mogą osiągnąć fenomenalny sukses w rozmnażaniu się. Jak tłumaczy to Glenn Whitman:

Sympatyczne w tym wyjaśnieniu jest to, że nie tylko tłumaczy ono, dlaczego psychopaci istnieją, ale również dlaczego nie wszyscy jesteśmy psychopatami. Jeśli w populacji występuje wystarczająco mało psychopatów, wtedy bycie psychopatą ma sens, ponieważ przeważnie wygrywają konfrontację z miłymi ludźmi. Ale kiedy jest ich zbyt wielu, wtedy zyski z posiadanej przewagi nad miłymi ludźmi zostaną pochłonięte przez straty wynikłe z konfrontacji z innymi psychopatami. W punkcie równowagi masz zarówno psychopatów jak i miłych ludzi, a każda strategia generuje w przybliżeniu równe wyniki i panuje dokładna równowaga określona przez odnośne obrachunki różnych interakcji.

Jak już wspominałam, problem polega na tym, że żyjemy w czasach, kiedy psychopatia wydaje się rozrastać niemal w postępie wykładniczym. Co więcej, jak zauważa Hannah Arendt, a nigdy nie było to bardziej prawdziwe niż dzisiaj, szeroki przegląd historii wskazuje, że psychopaci wygrywają, a to oznacza destrukcję dla wszystkich, włącznie z psychopatami.

Co prowadzi nas do następującego problemu: psychopatia, będąc tym czym jest i robiąc to co robi, powinna rzecz jasna już dawno doprowadzić ludzkość do totalnej destrukcji, JEŚLI jako jednostka systematyczna istniałaby przez cały okres rozwoju ludzkości. Wniosek z tego taki, że nie istniała. I faktycznie, badania Mariji Gimbutas dowodzą, że był taki czas, kiedy psychopatia nie była „na topie”.

Kiedy cofniemy się w czasie w najdalszą przeszłość, na jaką pozwalają nam zapisy archeologiczne czyli „twarda nauka”, okazuje się, że kult Wielkiej Kosmicznej Bogini był aktem czci dla Wszechświata ze wszystkim w nim, jako żywym ciałem Bogini-Matki-Tworzycielki. Bogini ta była symbolizowana przez podwójną falowaną linię wody – kosmiczne morze potencjału/pobudzenia i wilgoć dająca życie, która emanowała z ciała Bogini i wszystkich kobiet jako jej przedstawicielek na Ziemi; rzeki, źródła i studnie.

Była Boginią nieba, a Ziemia była jej łonem, a wszystko na niej było jej dziećmi. „Syn/Król Słońca” umierał każdego roku i odradzał się wraz ze zmian pór roku. Obrzędy i rytuały były odprawiane dla zagwarantowania odrodzenia „Syna-Słońca” przez „łono Ziemi”, organ rozrodczy Kosmicznekj Matki. Panowała czystość i niewinność... sielankowa, arkadyjska prostota i symetria. Mężczyźni i kobiety byli równie ważni jako „Bliźniacze potomstwo” Bogini.

Kobiety były szanowane i czczone w swoich trzech manifestacjach: dziewica-przyszła-matka, matka-karmicielka i stara-matka mądrości. Mężczyźni byli partnerami i obrońcami kobiet, a przez to i obrońcami swojego istnienia, ponieważ wszyscy byli urodzeni i karmieni przez kobiety. Męska energia służyła kobiecej, kobieca bowiem służyła męskiej; istniała cykliczna energia, synergia, symetria i równowaga.

Falujące linie wody, Kosmiczne Morze Matki, zostały w pewnym momencie skorumpowane w symbol węża. Kobieta zaczęła być kojarzona z wężem zamiast z Gwiazdami. I od tej chwili wszystko zaczęło chylić ku upadkowi. Wydarzenie to opisane jest w Księdze Rodzaju [3:19], gdzie Jahwe mówi do Adama: „W pocie oblicza twego będziesz pożywał chleba, aż się wrócisz do ziemi z którejś wzięty; boś jest prochem i w proch się obrócisz”.

Tutaj „proch/pył”, czyli Ziemia, jest oczerniony i zelżony jako nic niewart; w tym samym rozdziale sama kobieta jest też oczerniona i zelżona jako kusicielka. Jednak w istniejących wcześniej religiach Bogini, Ziemia, z której narodziło się wszelkie życie, nie jest pyłem lecz żyje – jako łono samej Bogini! I sądząc po niezliczonych dowodach zebranych przez Mariję Gimbutas był to najpradawniejszy i najpowszechniejszy na świecie porządek myśli, poprzedzający wszystkie inne mity i i leżący u ich podstaw, na wiele tysięcy lat poprzedzający zdominowane przez mężczyzm panteony!

Główną osią symbolizmu Bogini jest tajemnica narodzin i śmierci oraz odnawianie życia, nie tylko ludzkiego, ale wszelkiego życia na Ziemi, a w rzeczywistości w całym kosmosie. Symbole i obrazy skupiają się wokół dzieworodnej Bogini i jej zasadniczych funkcji jako Dawczyni Życia, Władającej Śmiercią i co nie mniej ważne, Odradzającej, oraz wokół Matki Ziemi, Bogini Płodnośći/Urodzaju, młodej i starej, wzrastającej i umierającej wraz z roślinami. Ona była jedynym źródłem wszelkiego życia, czerpała swoją energię ze strumieni i studni, ze słońca, księżyca i wilgotnej ziemi. Ten system symboli przedstawia cykliczny, a nie liniowy czas. W sztuce manifestuje się przez znaki dynamicznego ruchu: wirujące i kręcące się spirale...” [Gimbutas, 1989]

W pewnym momencie bogini, inaczej źródło wilgoci i wszelkiego życia, została utożsamiona z wężem-kusicielem i sama stała się grzeszną kusicielką. Istnieje pewna trudność w rozplątaniu wątków aktualnie znanych systemów symboli, a są takie dwa: jeden odzwierciedlający matriarchalną kulturę węża, a drugi to kultura androkratyczno-militarystyczno-wężowa. Mężczyzna i kobieta, którzy wcześniej złączeni byli jako pierwotni „Bliźniacy Stworzenia” i którzy w swojej jedności mogli „kontrolować” węża, stali się przeciwni sobie nawzajem, nie równoważni, antagonistyczni, przestali być sobie partnerami. Dobroczynny „Syn-Król”, przywódca stada, nie był już pokrzepiany i wspierany przez żeńską energię, czerpaną od Bogini przez „Drzewo”, w ciele przedstawicielki Bogini na Ziemi, Kobiety. Zamiast tego stał się męskim „zabójcą” węża ORAZ nadzorcą/ciemiężcą Bogini, która z kolei stała się egzemplifikacją kuszenia, a czasem małżonką węża!

W pewnym momencie, mówią starożytni, Ewa zdradziła Adama, Kain zabił swojego brata, Abla, a psychopatia została wypuszczona na wolność.

Kim był ów wąż? Jakie tropy wskazują jego pojawienie się na scenie? Gdzie? Kiedy?

Tunguska była pierwszym kluczem do tego problemu.

Gdyby nie było tego kometarnego impaktu Tunguskiej sto lat temu, a następnie po 86 latach zderzenia komety Shoemaker-Levy z Jowiszem, nie przyciągnęłyby naszej uwagi pewne aspekty historii, przez cały czas tuszowane, ani efekty tych kłamstw i wypaczeń w dzisiejszym świecie. Jakoś psychopaci i komety są nierozerwalnie ze sobą połączeni. Jest nawet możliwe, że te same kosmiczne siły, które przysłały nam komety, „stworzyły” również psychopatów. To właśnie chciałabym głębiej zbadać w ostatnim odcinku tego cyklu artykułów.

Pozostańcie z nami, następny przystanek to koniec Epoki Lodowcowej, kiedy na scenie pojawia się Kosmiczny Wąż, oraz procesy, które doprowadziły do wciągnięcia nas w Szóste Wymieranie.

Rzeźba nawiązuje do mitu o założeniu Rzymu, w którym porzuconych bliźniaków Romulusa i Remusa uratowała i wychowała wilczyca. Na podstawie powierzchownych analogii będącą symbolem Rzymu rzeźbę przypisywano dotąd etruskiej szkole rzeźbiarskiej z Wejów (Veii). Widoczne pod nią figurki Romulusa i Remusa pochodzą z XV wieku i są prawdopodobnie dziełem Antonia del Pollaiolo.

Wedle muzeum rzeźba powstała w pierwszych dekadach V wieku p.n.e. Jednak włoska konserwator Anna Maria Carruba, która przez lata badała słynny zabytek, uważa, że wilczycę zrobiono dopiero w średniowieczu.

Jej zdaniem świadczy o tym zastosowana technika oraz badania radiowęglowe gliny i innych substancji znalezionych w zakamarkach rzeźby, które wskazały na VII-VIII w.

Według La Reginy podobne wyniki przyniosły badania przeprowadzone przez muzeum, których ogłoszenie jest wstrzymywane od roku.

Dyrektor muzeum Claudio Parisi Presicce zapewnia, że instytucja nie ukrywa rezultatów badań. - Wyniki nie są jeszcze ostateczne - powiedział agencji ANSA. Zapewnił, że wyniki datowania radiowęglowego powinny być znane jeszcze w tym roku.

Publikacja wyników i tak najpewniej nie zakończy sporu. Zabrudzenia mogą bowiem być dużo młodsze, jak i dużo starsze, od samej rzeźby.

Na podstawie The Star/AP.

Najnowsze informacje o starożytnym Rzymie

Przed każdym wejściem do wody należy wykonać rozgrzewkę, którą opiszę w kolejnym wpisie :)

Oswajanie z wodą należy najlepiej przeprowadzać w formie zabawy (gra w siatkówkę, rzucanie piłki, wyciąganie przedmiotów z dna brodzika, bieganie w wodzie). Następnie wraz ze wzrostem umiejętności staramy się zanurzyć głowę pod wodę z jednoczesnym wydychaniem powietrza w wodę. Później nauczmy się kłaść na powierzchni wody. Jeżeli to będzie już dla nas łatwe spróbujmy położyć się na dnie brodzika na brzuchu a następnie na plecach. Później trzeba zmierzyć się z głębokim basenem.

Sekrety jak łatwo się tego nauczyć będę zdradzał w kolejnych wpisach ;)

Do zobaczenia

• "Język C++" - Bjarne Stroustrup
• "Język C++ - ćwiczenia i rozwiązania" - David Vandevoorde

Choć rozmiary pierwszej z nich mogą przerażać (ponad 900 stron) to mam nadzieję, że nie zniechęcę się do jej lektury i że będzie ona równie przyjemna co lektura dwóch innych, już rozpracowanych "książeczek" o języku C.

Życzcie mi powodzenia. :)

W podstawówce zaczęła się spotkanie z językiem francuskim. Nauczycielka może trochę wredna była, ale przynajmniej ciekawie prowadziła zajęcia - do dziś pamiętam prawie wszystkie wierszyki i piosenki z lekcji. Pisałem też listy z jakimś francuskim dzieciakiem, chociaż zawsze miałem problem z rozpoznaniem płci. Była to albo bardzo brzydka dziewczynka, albo chłopiec z kolczykami. W zasadzie nie miało to większego znaczenia, bo ta "znajomość" i tak była skazana na porażkę. Jakoś nigdy samego kontaktu pisemnego nie udaje mi się utrzymać - jeśli nie ma spotkania w realu, to nic z tego nie wyjdzie. A na wyjazd do Francji szans raczej nie miałem.

W ogólniaku bardziej języki miałem, niż się ich uczyłem, co za tym idzie w czasie tym więcej luzu i spokoju zaznałem. Zmiany nastąpiły wraz ze studiami, zacząłem poznawać łacinę i niemiecki. Pierwszy język raczej bezproblemowo mi poszedł, chociaż oczywiście zdarzały się małe wpadki. Prawdopodobnie do końca życia będę pamiętał Domina severa ancillam pigram castigat [surowa pani karci leniwą niewolnicę] czy hasło "dzień bez kreski to dzień stracony". Troszkę inaczej wygląda sprawa z niemieckim [użalanie się nad sobą mode on] gdyż jako jedyny w grupie początkującej nie miałem w ogóle styczności wcześniej z nauką tegoż języka. W związku z tym materiał leciał do przodu a ja lazłem za nim, jak szybko tylko mi się udawało. [użalanie się nad sobą mode off]

Niemniej nie mogę stwierdzić, że nic a nic niemieckiego wcześniej nie liznąłem. Oglądało się He-Mana  i She-rę na Sat1 czy Pro7, słuchało się Die Toten Hosen i Rammsteinu no i niezapomnianych tekstów Teresy Orlowski podczas wieczornych reklam. A dzięki kabaretowi Jurki i ich skeczowi o królewnie śnieżce poznałem kilka podstawowych zwrotów, z których ulubionym stał się Wo wohnst du?.

Do tego język naszych zachodnich sąsiadów posiada wiele ciekawych właściwości. Po pierwsze liczba siedem sieben brzmi gorzej niż jakiekolwiek przekleństwo we francuskim. Po drugie pytaniem o posiadanie rodzeństwa Hast du Geschwister? można bez problemu doprowadzić do zawału osobę pytaną, a co najmniej do palpitacji serca - sprawdzone na sis. Po trzecie próba znalezienia tłumaczenia prostego słówka "o" w ling.pl powoduje pojawienie się haseł: die Quadratmeterprobe co ni mniej ni więcej oznacza wycenę pastwiska metodą poletek o powierzchni jednego metra kwadratowego, der Rüttelgrubber czyli kultywator o zębach wibrujących, czy der Quer-Längsfluß-Mähdrescher - kombajn zbożowy o poprzeczno-wzdłużnym przepływie masy omłotowej.

A jeszcze rok niemieckiego przede mną!

Dysk z Fajstos. Niezwykły zabytek, czy jedno z największych fałszerstw w dziejach archeologii?

Amerykański uczony Jerome Eisenberg twierdzi, że znalazł przyczynę niepowodzeń naukowców. Jego zdaniem dysku nie da się rozszyfrować, bo jest falsyfikatem, a nie zabytkiem sprzed 3700 lat.

Eisenberg, specjalista od fałszywych dzieł sztuki, oskarża o sfabrykowanie dysku jego znalazcę Włocha Luigiego Perniera. Archeolog twierdził, że odnalazł dysk w 1908 r. w ruinach minojskiego pałacu w Fajstos na Krecie. Zdaniem Amerykanina Pernierowi bardzo zależało na wielkim odkryciu porównywalnym choćby z osiągnięciami Arthura Evansa, który odkopał minojski pałac w Knossos. I dlatego włoski archeolog miał wpaść na pomysł wzbogacenia swoich znalezisk fałszywym dyskiem z tajemniczą inskrypcją.

Eisenberg przekonuje, że o fałszerstwie świadczy zbyt dobre wypalenie dysku i równo przycięte brzegi. - Minojskie tabliczki nie były wypalane celowo, ale przypadkiem. Pernier mógł o tym nie wiedzieć - przekonuje Amerykanin.

Jednak takie argumenty nie brzmią zbyt przekonująco, więc Eisenberg chciałby poddać dysk badaniu termoluminescencyjnemu, aby określić datę jego wypalenia. Jednak greckie władze nie zgodziły się na zbadanie dysku poza gablotą, w której jest przechowywany (dysk jest w muzeum w Iraklionie). Ich zdaniem jest zbyt kruchy, by go ruszać.

Na podstawie The Times.

Najnowsze wieści o dawnej Grecji i Grekach

Klątwę zapisaną w języku greckim na ołowianej tabliczce znaleziono w ruinach antycznego miasta Amathus niedaleko Limassol w południowej części wyspy.

Na tabliczce widać też stojącego mężczyznę, który trzyma przedmiot podobny do klepsydry. Co ciekawe znalezisko pochodzi z VII w., gdy chrześcijaństwo było już na wyspie dobrze zakorzenione. Zdaniem naukowców tabliczka jest świadectwem praktyk magicznych, które jak widać przetrwały upadek pogańskich religii.

Amathus założyli Fenicjanie około 1500 roku p.n.e. W czasach rzymskich było stolicą prowincji. Ludzie opuścili je w XII w. n.e.

Na podstawie AFP.

Klątwy były w starożytnym Rzymie bardzo popularnym sposobem mszczenia się za różne krzywdy, np. kradzież (przeczytaj o klątwie Servandusa). Ołowiane tabliczki z ich treścią wieszano w świątyniach, licząc, że bogowie uznają za stosowne wdrożyć klątwę w życie. Rzucano je nawet na cesarzy.

Bibliografia patologii  życia akademickiego  ( w budowie)

Marian Mazur, Historia naturalna polskiego naukowca, PIW, Warszawa 1970

Co przeszkadza w eliminowaniu patologii w nauce?

CO SŁYCHAĆ POD DYWANEM ?

DROGI I BEZDROŻA NAUKI W POLSCE

Kraj kwitnącej fikcji

Mój jubileusz

Naganne praktyki pracowników nauki

NFA jako Watchdog

Nierzetelność naukowa

Spółka PLAGIAT.PL

Urodzaj na akademickie kodeksy etyczne

WHISTLEBLOWING NFA

Wróg etyczny

Zbyt dużo pytań