"Za tą ideą opowiadają się najlepsze zawodniczki świata" - poinformowała prezes federacji amerykańskich skoczkiń narciarskich, Deedee Corradini. Według niej brak rywalizacji kobiet w programie olimpijskim jest jawną dyskryminacją.

MKOl. rozważał przed dwoma laty propozycję włączenia skoków narciarskich kobiet do olimpiady, ale propozycja nie zyskała uznania. Koronnym argumentem w podjęciu negatywnej decyzji było wymaganie, iż nowa dyscyplina sportu może znaleźć się na olimpiadzie tylko wówczas, gdy będzie miała za sobą dwukrotnie mistrzostwa świata.

Pierwszy światowy czempionat kobiet w skokach narciarskich zaplanowany jest na 2009 r. w Libercu. A ponadto propozycja włączenia nowej dyscypliny sportu do programu olimpijskiego musi być zgłoszona co najmniej cztery lata przed rozpoczęciem igrzysk.

Poszkodowany doznał tylko otarć skóry i siniaków. "Miał szczęście, wielu w ogóle nie przeżywa takiego upadku" - powiedział austriackiej agencji APA pilot śmigłowca ratowniczego Klaus Rainer.

Narciarz oraz jego 26-letni polski towarzysz zamierzali zjechać wspomnianą rynną, która pokonuje różnicę wzniesień 600 metrów i ma do 55 stopni nachylenia. Wypadek spowodowało prawdopodobnie pęknięcie wiązania. "Chodziło tu najwyraźniej o usterkę materiałową, obaj byli dobrze wyposażeni" - dodał Rainer.

Obu Polaków wciągnięto 20-metrową liną na pokład śmigłowca. Choć warunki meteorologiczne i widoczność były dobre, akcja w tak stromym i trudnym terenie nigdy nie jest łatwa - zaznaczył pilot.

Rynna wzięła nazwę od jednego z pionierów austriackiego alpinizmu sportowego, margrabiego Alfreda von Pallaviciniego, który przeszedł ją jako pierwszy wraz z trzema przewodnikami w 1876 roku.

Dlatego kondycja i staranne przygotowanie do sezonu, odpowiednie wzmocnienie i rozciągnięcie mięśni stabilizujących kolano ma kolosalne znaczenie dla bezpieczeństwa jazdy.

Dodatkowym czynnikiem zwiększającym częstość urazów na nartach jest fakt, że bardzo wielu narciarzy traktuje deski jako sport sezonowy, pracują intensywnie przez 50 tygodni, a następnie chcą nadrobić całoroczne zaległości treningowe i jeżdżą przez tydzień od rana do wieczora, bez odpowiedniego przygotowania.

Najczęstszym mechanizmem urazu jest tzw. mechanizm koślawiący - gdy noga odjeżdża nam do boku a jednocześnie siadamy. W pierwszym rzędzie ulega wtedy uszkodzeniu więzadło poboczne, potem łąkotka, dopiero na końcu, i to nie zawsze, więzadła krzyżowe.

Pierwsza pomoc powinna polegać wtedy na unieruchomieniu nogi na czas transportu od kostki do pachwiny - np. przywiązanie jej lekko zgiętej w kolanie do dwu kijków. Jeśli nie ma krwawienia na zewnątrz, urazu głowy z utratę przytomności, czy innych ran, powinniśmy otrzymać zastrzyk przeciwkrzepliwy. Chory po poważnym urazie kolana powinien zostać możliwie szybko obejrzany przez chirurga lub ortopedę. Zwichnięcie rzepki powinno być natychmiast nastawione.

Jeśli mamy do czynienia z izolowanym urazem kolana - absolutnie konieczne jest zaopatrzenie chorego w leki przeciwkrzepliwe - nie boimy się krwawień, boimy się zakrzepów. Szczególnie na transport, a już absolutnie koniecznie, jeśli chory ma jakiś gips czy unieruchomienie. Skuteczne leki przeciwkrzepliwe istnieją tylko w postaci zastrzyków, najczęściej w brzuch. Jeśli nasz podopieczny nie dostał zastrzyków od lekarza - trzeba to wyjaśnić!!!

Niesłychanie ważna jest tu rola instruktora na stoku - bardzo często jest on pierwszą osobą, która widzi chorego po upadku. Jeśli był choć krótko nieprzytomny, miał utratę świadomości, nudności, wymioty, albo tzw. niepamięć wsteczną (trzeba go zapytać np. dokładnie o okoliczności wypadku, czy przed upadkiem jechał na 1 czy na dwóch nartach, czy upadł na śnieg, czy na kamień czy wstał sam, czy ktoś go podniósł itp. konkrety), to może mieć podejrzenie wstrząśnienia mózgu. Objawy takie potrafią minąć po kilku minutach, nim nadjedzie pomoc. W Austrii często daje się leki już na stoku i ze względu na barierę językową często chory nie porozumie się dobrze z lekarzem czy ratownikiem medycznym. Trzeba wtedy zasygnalizować ten problem ekipie medycznej.

- Uszkodzone łąkotki tracą elastyczność, przestają pełnić swoją funkcję i mogą uszkodzić kolano. Kiedyś usuwano chore łąkotki blokujące staw. Po usunięciu dużej części łąkotki kolano ściera się przedwcześnie. Obecnie, w niektórych przypadkach możliwe jest zeszycie i ratowanie łąkotki.

- Jeśli krwiak kolana narasta szybko, konieczne jest zdjęcie rentgenowskie i punkcja kolana, by sprawdzić, czy w krwiaku nie ma kropelek tłuszczu, które mogą świadczyć o złamaniu, niekiedy niewidocznym na zdjęciu rentgenowskim. Wtedy na taką nogę nie należy stawać.

- Gdy noga boli to tak napinamy mięśnie, że praktycznie nie używamy więzadeł i można uniknąć gipsu, a zamiast niego założyć tzw. "ortezę" - stabilizator na rzepy, który pozwala nam obserwować nogę, czy nie ma zmian zakrzepowych, robić okłady z lodu, pielęgnować skórę.

- Za wyjątkiem sytuacji, w których kolano jest zablokowane i nie można go zgiąć lub wyprostować, złamań czy zwichnięć, nie ma powodu do szybkiej operacji. Niestety, więzadła krzyżowe nie dają się zeszyć. Najpierw trzeba nogę uspokoić - lekami i rehabilitacją, wygoić te struktury, które mogą się wygoi same (np. 96% uszkodzeń więzadeł pobocznych goi się samoistnie), a dopiero potem, po mniej więcej 5-8 tygodniach, decydować o ewentualnym leczeniu.

Zwichnięcia rzepki dość łatwo ulegają nastawieniu, ale prawie zawsze towarzyszą im uszkodzenia troczków rzepki, złamania wewnątrzstawowe itp. - u młodych, aktywnych pacjentów zawsze lepiej jest zrobić wziernikowanie kolana (tzw. artroskopię), uszkodzenia zaopatrzyć i kolano w pełni wyrehabilitować. Zagipsowane zwichnięcie rzepki bardzo często prowadzi do wygojenia troczków z wydłużeniem a z czasem do bocznego przemieszczenia rzepki i zmian zwyrodnieniowych.

Zdania co do celowości leczenia więzadeł krzyżowych kolana są podzielone. Więzadło krzyżowe przednie, najczęściej ulegające zerwaniu, zabezpiecza naszą nogę przed przedwczesnym zużywaniem się i zmianami degeneracyjnymi. Zapewnia nam płynność chodu i chroni łąkotkę przyśrodkową, której utrata powoduje bardzo szybką degradację kolana. Zawiera nerwy, które powodują, że w przypadku urazu skrętnego zaczynamy napinać mięśnie i bronić się przed upadkiem po 50 milisekundach, a bez więzadła po 220 msek. W tym czasie sprinter robi krok, w wypadku raptownego ruchu bez więzadła krzyżowego - już leżymy.

Młodzi, sprawni ludzie, którzy używają nogi aktywnie, lub osoby, które poruszają się po zmiennym podłożu i bez więzadła noga często im się "podwicha", "skręca", "ucieka" - powinny więzadło leczyć. Osoby mało ruchliwe, poruszające się po gładkich podłożach, nie testujące nogi - mogą nie mieć objawów uszkodzenia i wtedy decyzję pozostawiamy choremu. U takich osób dobre ćwiczenie i zapewnienie elastyczności odpowiednich grup mięśni, ćwiczenie czucia głębokiego i stretching pozwalają osiągnąć bardzo dobrą, sprawną w zakresie ich oczekiwań nogę.

Trasy są bardzo urozmaicone, wyciągi narciarskie świetnie zorganizowane, debiutantom polecamy jedną z zielonych tras.

Pierwsza położona jest 300 metrów powyżej dolnej stacji kolejki gondolowej na Paganelle, obsługuję ją 4 osobowe krzesełko (trasa 17, wyciąg T), na dole można wynająć instruktora z jednej z licznych tu szkółek narciarskich. Do dolnej stacji krzesełka można podejść lub wyjechać Skibusem (bezpłatny dla posiadaczy Winterkard).

Druga trasa dla początkujących to zielona trasa przy dolnej stacji drugiej gondolki (wyciąg S). Natomiast trzecia usytuowana jest przy górnej stacji gondolki S. Są to idealne stoki dla stawiających pierwsze kroki na nartach oraz dla dzieci (przy niektórych z nich funkcjonują przedszkola narciarskie.

Dla bardziej zaawansowanych debiutantów oraz "narciarzy ceniących wygodę" godne polecenia są trasy niebieskie obsługiwane przez 4 osobowe krzesełka numer 10 i 11. Aby się do nich dostać, musimy po wyjeździe Gondolką (1) skręcić w prawo na trasę czerwoną (M) która doprowadza do dolnej stacji krzesełka nr 11. Jedynie górny odcinek tras J i P mogą stanowić "wyzwanie" dla początkujących, potem każda z tras niebieskich zamienia w szerokie lotniska, o łagodnych nachyleniu. Wysokość oraz przygotowanie tras powodują, że nawet w sobotnie popołudnie na trasach nie ma muld. Narty w Andalo tu super przyjemność

Pradziad zapewnia znakomite warunki śniegowe - można tu uprawiać narciarstwo aż do końca kwietnia. Na narciarzy czeka tu 7 wyciągów o łącznej przepustowości ponad 5 tys. osób. Przeważają trasy narciarskie łatwe, ale znajdą tu dla siebie tereny także bardziej wymagający miłośnicy białego szaleństwa - łącznie jest 4,5 km tras zjazdowych. Pradziad to ośrodek narciarski, jak żadne inne miejsce w Czechach w tym stopniu, daje możliwość szusowania w prawdziwie górskiej scenerii - przy dobrej widoczności widać stąd nawet Tatry (!) oddalone o prawie 300 km!

Naturalnym zapleczem noclegowym i gastronomicznym jest miejscowość Karlova Studánka położona w dolinie Białej Opawy u stóp Pradziada. Dojazd do parkingów przy wyciągach jest płatny, w sezonie kursuje tu wahadłowo autobus. Także przy parkingach znajdują się hotele z zapleczem gastronomicznym.

Ośrodek zlokalizowany jest na północnych stokach szczytu Malinik - wszystkie wyciągi są podobnie zorientowane i różnią się jedynie długością i w niewielkim stopniu także nachyleniem stoku. Trasy zjazdowe, o łącznej długości prawie 6 km są dobrze przygotowane, szerokie i wygodne. Większość z nich jest sztucznie naśnieżana, jest tu także stok oświetlony do jazdy wieczornej.

We wsi Bedřichov znajdują się liczne pensjonaty i hoteliki - to nie tylko wyjazdy na narty - po nartach spędzić można czas zwiedzając Jablonec nad Nisou, w którym znajduje się bardzo ciekawe muzeum szkła i biżuterii (to właśnie tu wytwarza się sztuczną biżuterię Jablonex znaną na całym świecie), lub udać się do pobliskiego Liberca - jest tu dużo większy wybór restauracji i kafejek, a także uroczy rynek z zabytkowymi kamienicami. Dużą atrakcją są tzw. Valdštejnské domky będące reliktem dawnej zabudowy miasta z XVII w.

W ośrodku znajdują się wyciągi narciarskie (8) o zróżnicowanej długości, w tym 4-osobowa kolejka krzesełkowa. Dla narciarzy przygotowano tu prawie 6 km tras zjazdowych, przede wszystkim łatwych. Znajdują się też trasy dla zaawansowanych, które biegną ze szczytu, oraz krótki odcinek bardzo trudnej trasy slalomowej. Prawie wszystkie trasy narciarskie są naśnieżane i dobrze przygotowane, istnieje też możliwość jazdy wieczornej na oświetlonym stoku.

Tanvaldský Špičák jest to największy ośrodek narciarski w Górach Izerskich - istnieją tu wszechstronne możliwości uprawiania zjazdu. Dodatkowym atutem jest położenie blisko granicy czesko-polskiej - można tu przyjechać na kilka dni (bardzo dobre ceny na wielodniowe karnety), ale także szybki wypad na weekend zaoferuje nam więcej jazdy na stoku niż w samochodzie.

Każdej zimy spada tu ponoć co najmniej siedem metrów śniegu, ale i tak przy ponad połowie z 280 km nartostrad stoją armatki. Jednak bez względu na wysoką jakość ratrakowanych tras (w Lech-Zürs tylko jedna jest czarna, ale za to kiedyś pobito na niej rekord świata w prędkości zjazdu; cztery kolejne są w St. Anton) Arlberg kusi przede wszystkim amatorów free ride'u. Po każdym obfitym opadzie zjawia się ich tu wystarczająco wielu, by w ciągu paru dni wszystkie dostępne stoki pokryły się gęstą i malowniczą siatką śladów nart. Nigdzie indziej w Austrii dostęp do zjeżdżania off-piste nie jest tak łatwy - zapewnia go 85 wyciągów i kolejek, które kursują między 1300 a 2800 m n.p.m. Oznaczone pomarańczowymi rombami trasy liczą w sumie 180 km. Ryzyko tego sportu jest tu przy tym ograniczane do minimum - w razie potrzeby eksplozjami dynamitu prowokuje się kontrolowane lawiny, a na dole można wypożyczyć specjalne plecaki o nazwie ABS z otwieranymi jak spadochron i automatycznie pompowanymi skrzydłami, które umożliwiają utrzymywanie się na powierzchni niefortunnie poderwanej lawiny.

"To niesamowity dzień, jestem po prostu szczęśliwa, że to wszystko się tak skończyło - powiedziała 23-letnia narciarka pochodząca z Vail, która przed południem uzyskała dopiero 25. wynik. - Po pierwszym przejeździe byłam wściekła, że tak słabo wypadłam, ale później było już wszystko dobrze i trochę nawet jestem zaskoczona, że aż tak".

Vonn zajęła w piątkowym slalomie 11. miejsce, dzięki czemu zapewniła sobie pierwsze miejsce w rywalizacji o Puchar Świata w przedostatnich zawodach sezonu. Jedyna zawodniczka, jaka mogła ją jeszcze wyprzedzić, Niemka Maria Riesch nie ukończyła drugiego przejazdu.

Przed piątkowym slalomem Amerykanka wyprzedzała Riesch o 197 punktów i żeby stracić pierwsze miejsce w ostatnich dwóch startach nie mogłaby się znaleźć w czołowej piętnastce, a Niemka musiałaby dwukrotnie stanąć na najwyższym stopniu podium.

Sukces Vonn oznacza, że po raz pierwszy od ćwierćwiecza sezon alpejskiego Pucharu Świata zakończył się zwycięstwem dwójki reprezentantów USA, bowiem już w czwartek pierwsze miejsce w klasyfikacji generalnej narciarzy zapewnił sobie jej rodak Bode Miller.

Poprzednio dwójka Amerykanów wywalczyła Kryształowe Kule w 1983 roku, kiedy najlepsi byli Phil Mahre i Tamara McKinney.

W Bormio powody do radości miała też Schild, która wywalczyła małą Kryształową Kulę w slalomie, odnosząc piąte w tym sezonie zwycięstwo w tej konkurencji. Wcześniej triumfowała w Reiteralm, Panoramie, Spindlerovym Młynie i Ofterschwang. Była też druga w Zagrzebiu i trzecia w Mariborze.

W piątek Austriaczka triumfowała po raz 20. w Pucharze Świata, a po raz 18. w slalomie. ma też w dorobku wygrany slalom gigant w Semmering (2004) i superkombinację w Reitelarm (2006).

Prowadząca po pierwszym przejeździe Schild uzyskała łączny czas dwóch serii 1.52,78. Wyprzedziła o siedem setnych sekundy Słowaczkę Veronikę Zuzulovą oraz o 0,24 s aktualną mistrzynię świata w slalomie, Czeszkę Sarkę Zahrobską. Natomiast 11. na mecie - ex aequo z Chorwatką Aną Jelusic - Vonn straciła do zwyciężczyni 2,15 s.

Bode Miller po raz drugi w karierze triumfował w klasyfikacji generalnej alpejskiego Pucharu Świata, po tym jak Szwajcar Didier Cuche zrezygnował ze startu w zamykającym sezon slalomie w Bormio. Poprzednio Amerykanin zdobył tytuł najlepszego narciarza w 2005 roku.

Na dwa starty przed końcem sezonu Miller ma w dorobku 1409 punktów, o 191 więcej niż Cuche, a w Bormio można jeszcze zdobyć w sumie 200 punktów.

REKLAMA

Czytaj dalej

if(typeof isSrd05=='undefined'){NPB("005");}

Po zakończeniu czwartkowego supergiganta w Bormio, w którym Szwajcar nie zdołał powiększyć swojego dorobku rzecznik prasowa ekipy alpejczyków, Kristina Schneider, powiedziała, że Cuche zdecydował, że nie wystąpi w sobotnim slalomie.

Ostatni w sezonie supergigant wygrał Hannes Reichelt, dzięki czemu zdobył małą Kryształową Kulę w tej konkurencji. 27-letni Austriak wyprzedził zaledwie o jeden punkt dotychczasowego lidera - Didiera Cuche'a.

Szwajcar przed przyjazdem do Bormio prowadził w klasyfikacjach pucharowych w obydwu szybkościowych dyscyplinach. Zwyciężył w zjeździe, po tym jak organizatorzy zmuszeni byli odwołać środowy start w najszybszej z alpejskich konkurencji.

Nie udało mu się natomiast utrzymać prowadzenia w supergigancie, chociaż wyprzedzał Reichelta o 99 punktów. Zajął 16. miejsce, a tylko czołowa 15-tka finałowych zawodów zdobywa punkty.

Reichelt odniósł czwarte zwycięstwo w karierze, a trzecie w sezonie. W czwartek wygrał w Bormio uzyskując czas 1.45,00, lepszy zaledwie o jedną setną sekundy od Szwajcara Didiera Defago oraz o 0,34 s od Słoweńca Alesa Gorzy.

Czwarty, ze stratą 0,38 s, był Austriak Benjamin Raich, trzeci zawodnik w klasyfikacji generalnej PŚ, a Miller zajął 12. miejsce - 1,01 s.

W tym sezonie, po raz pierwszy od ćwierćwiecza, tytuły najlepszych alpejczyków świata może zdobyć duet amerykański, bowiem największe szanse na Kryształową Kulę wśród pań ma Lindsey Vonn. Ostatni raz sezon zakończył się triumfem dwójki reprezentantów USA w 1983 roku, kiedy najlepsi byli Phil Mahre i Tamara McKinney.

Po zakończeniu supergiganta w Bormio Hermann Maier ogłosił, że w przyszłym sezonie będzie kontynuował starty w Pucharze Świata, a jego głównym celem będzie przygotowanie się do jak najlepszego występu na mistrzostwach świata w Val d'Isere. 36-letni Austriak przeciął w ten sposób spekulacje na temat zakończenia kariery.

Po pierwszym przejeździe Miller był w dość komfortowej sytuacji, bowiem wyprzedzał o 0,24 s Austriaka Benjamina Raicha oraz o 0,32 s Włocha Massimiliano Blardone, zaś Ligety był siódmy, ze stratą 0,53 s. Jednak po południu nieoczekiwanie ominął jedną z bramek i został zdyskwalifikowany.

Walka o małą Kryształowa Kulę w gigancie toczyła się w piątek pomiędzy Ligetym (miał 385 punktów) i Benjaminem Raichem (358 pkt), czwartym po pierwszej serii. Jednak w drugim przejeździe Amerykanin był najlepszy, a Austriak zajął ostatecznie drugie miejsce, ze stratą 0,31, a trzeci Francuz Cyprien Richard miał gorszy czas o 0,68 s.

Ostatecznie Ligety zgromadził w tej konkurencji 485 punktów, a Raich 438, zaś trzeci zawodnik Włoch Manfred Moelgg - 376.

"To niesamowity dzień: Lindsey została najlepszą alpejką, a Ted wygrał klasyfikację giganta" - powiedział trener amerykańskiej reprezentacji Phil McNichol po piątkowej rywalizacji w Bormio, gdzie Lindsay Vonn zapewniła sobie pierwsze miejsce w klasyfikacji generalnej PŚ kobiet na koniec sezonu.

Ligety, aktualny mistrz olimpijski z Turynu (2006 rok) w kombinacji alpejskiej, wygrał dwa ostatnie slalomy giganty w sezonie, bowiem w tym miesiącu triumfował też w Kranjskiej Gorze.

W piątek po raz trzeci w karierze stanął na najwyższym stopniu podium w Pucharze Świata, a pierwszy raz udało mu się to w lutym 2006 roku w południowokoreańskim Yong Pyong, również w slalomie gigancie.

Po piątkowym starcie w Bormio, Ligety awansował na czwartą pozycję w klasyfikacji generalnej PŚ, w której zgromadził 898 punktów. Wyprzedza Moelgga tylko o 14 pkt, a szósty Chorwat Ivica Kostelic traci do niego 85 punktów. Tylko oni mogą przeskoczyć Amerykanina podczas sobotniego slalomu.

Szansy na to nie ma już siódmy w stawce Jean-Baptiste Grange, któremu brakuje do Ligety'ego 105 punktów. Francuz będzie jednak walczył o małą Kryształowa Kulę.

Grange prowadzi w klasyfikacji slalomistów z dorobkiem 512 punktów, ale w sobotę będzie musiał odpierać ataki Moelgga - 491 pkt i Austriaka Mario Matta.

Wyniki:

1. Ted Ligety (USA) 2.18,04 (1.08,63+1.09,41)
2. Benjamin Raich (Austria) 2.18,35 (1.08,34+1.10,01)
3. Cyprien Richard (Francja) 2.18,72 (1.08,79+1.09,93)
4. Jean-Baptiste Grange (Francja) 2.18,78 (1.08,45+1.10,33)
5. Didier Cuche (Szwajcaria) 2.18,92 (1.08,74+1.10,18)
6. Davide Simoncelli (Włochy) 2.19,15 (1.08,85+1.10,30)
7. Hannes Reichelt (Austria) 2.19,17 (1.08,61+1.10,56)
8. Marcus Sandell (Finlandia) 2.19,20 (1.09,55+1.09,65)
9. Manfred Moelgg (Włochy) 2.19,24 (1.08,79+1.10,45)
10. Didier Defago (Szwajcaria) 2.19,28 (1.09,18+1.10,10)
. Rainer Schoenfelder (Austria) 2.19,28 (1.09,03+1.10,25)
12. Joel Chenal (Francja) 2.19,34 (1.09,32+1.10,02)
13. Marc Berthod (Szwajcaria) 2.19,52 (1.09,13+1.10,39)
14. Erik Guay (Kanada) 2.19,59 (1.09,15+1.10,44)
15. Christoph Gruber (Austria) 2.19,85 (1.09,72+1.10,13)

Klasyfikacja generalna PŚ (po 39 z 40 zawodów):

1. Bode Miller (USA) 1409 pkt
2. Didier Cuche (Szwajcaria) 1263
3. Benjamin Raich (Austria) 1253
4. Ted Ligety (USA) 898
5. Manfred Moelgg (Włochy) 884
6. Ivica Kostelic (Chorwacja) 813
7. Jean-Baptiste Grange (Francja) 793
8. Daniel Albrecht (Szwajcaria) 724
9. Didier Defago (Szwajcaria) 645
10. Mario Matt (Austria) 594
. Hannes Reichelt (Austria) 594

Końcowa klasyfikacja slalomu (po 8 zawodach):

1. Ted Ligety (USA) 485 pkt
2. Benjamin Raich (Austria) 438
3. Manfred Moelgg (Włochy) 376
4. Daniel Albrecht (Szwajcaria) 293
. Didier Cuche (Szwajcaria) 293
6. Massimiliano Blardone (Włochy) 281
7. Marc Berthod (Szwajcaria) 249
8. Hannes Reichelt (Austria) 245
9. Kalle Palander (Finlandia) 240
10. John Kucera (Kanada) 173

Klasyfikacja drużynowa PŚ (po 39 z 40 zawodów):

1. Austria 6842 pkt
2. Szwajcaria 3967
3. Włochy 3633
4. USA 3202
5. Francja 2356
6. Kanada 2057
Amerykanka Lindsay Vonn zdobyła w piątek Kryształową Kulę, zapewniając sobie zwycięstwo w klasyfikacji generalnej alpejskiego Pucharu Świata. Najlepsza w ostatnim w sezonie slalomie w Bormio była Austriaczka Marlies Schild, która wygrała rywalizację pucharową w tej konkurencji.

"To niesamowity dzień, jestem po prostu szczęśliwa, że to wszystko się tak skończyło - powiedziała 23-letnia narciarka pochodząca z Vail, która przed południem uzyskała dopiero 25. wynik. - Po pierwszym przejeździe byłam wściekła, że tak słabo wypadłam, ale później było już wszystko dobrze i trochę nawet jestem zaskoczona, że aż tak".

Vonn zajęła w piątkowym slalomie 11. miejsce, dzięki czemu zapewniła sobie pierwsze miejsce w rywalizacji o Puchar Świata w przedostatnich zawodach sezonu. Jedyna zawodniczka, jaka mogła ją jeszcze wyprzedzić, Niemka Maria Riesch nie ukończyła drugiego przejazdu.

Przed piątkowym slalomem Amerykanka wyprzedzała Riesch o 197 punktów i żeby stracić pierwsze miejsce w ostatnich dwóch startach nie mogłaby się znaleźć w czołowej piętnastce, a Niemka musiałaby dwukrotnie stanąć na najwyższym stopniu podium.

Sukces Vonn oznacza, że po raz pierwszy od ćwierćwiecza sezon alpejskiego Pucharu Świata zakończył się zwycięstwem dwójki reprezentantów USA, bowiem już w czwartek pierwsze miejsce w klasyfikacji generalnej narciarzy zapewnił sobie jej rodak Bode Miller.

Poprzednio dwójka Amerykanów wywalczyła Kryształowe Kule w 1983 roku, kiedy najlepsi byli Phil Mahre i Tamara McKinney.

W Bormio powody do radości miała też Schild, która wywalczyła małą Kryształową Kulę w slalomie, odnosząc piąte w tym sezonie zwycięstwo w tej konkurencji. Wcześniej triumfowała w Reiteralm, Panoramie, Spindlerovym Młynie i Ofterschwang. Była też druga w Zagrzebiu i trzecia w Mariborze.

W piątek Austriaczka triumfowała po raz 20. w Pucharze Świata, a po raz 18. w slalomie. ma też w dorobku wygrany slalom gigant w Semmering (2004) i superkombinację w Reitelarm (2006).

Prowadząca po pierwszym przejeździe Schild uzyskała łączny czas dwóch serii 1.52,78. Wyprzedziła o siedem setnych sekundy Słowaczkę Veronikę Zuzulovą oraz o 0,24 s aktualną mistrzynię świata w slalomie, Czeszkę Sarkę Zahrobską. Natomiast 11. na mecie - ex aequo z Chorwatką Aną Jelusic - Vonn straciła do zwyciężczyni 2,15 s.

W sobotę w Bormio najlepsze alpejki wystąpią w slalomie gigancie, w którym małą Kryształową Kulę już wcześniej wywalczyła Włoszka Denise Karbon. Natomiast w niedzielę odbędzie się rywalizacja drużyn mieszanych.

Wyniki:

1. Marlies Schild (Austria) 1.52,78 (52,09+1.00,69)
2. Veronika Zuzulova (Słowacja) 1.52,85 (52,74+1.00,11)
3. Sarka Zahrobska (Czechy) 1.53,02 (52,14+1.00,88)
4. Nicole Hosp (Austria) 1.53,08 (52,33+1.00,75)
5. Chiara Costazza (Włochy) 1.53,12 (53,17+ 59,95)
6. Therese Borssen (Szwecja) 1.53,57 (53,08+1.00,49)
7. Monika Bergmann (Niemcy) 1.53,85 (53,90+ 59,95)
8. Tanja Poutiainen (Finlandia) 1.53,97 (52,76+1.01,21)
9. Maria Pietilae-Holmner (Szwecja) 1.54,09 (53,46+1.00,63)
10. Michaela Kirchgasser (Austria) 1.54,92 (54,03+1.00,89)
...
11. Ana Jelusic (Chorwacja) 1.54,93 (53,95+1.00,98)
. Lindsey Vonn (USA) 1.54,93 (55,23+ 59,70)
13. Kathrin Hoelzl (Niemcy) 1.55,00 (54,76+1.00,24)
14. Nina Loeseth (Norwegia) 1.55,04 (54,44+1.00,60)
15. Sandrine Aubert (Francja) 1.55,28 (54,72+1.00,56)

Klasyfikacja generalna PŚ (po 34 z 35 zawodów):

1. Lindsey Vonn (USA) 1367 pkt
2. Nicole Hosp (Austria) 1159
3. Maria Riesch (Niemcy) 1146
4. Marlies Schild (Austria) 1080
5. Elisabeth Goergl (Austria) 1037
6. Anja Paerson (Szwecja) 973
7. Julia Mancuso (USA) 938
8. Tanja Poutiainen (Finlandia) 736
9. Renate Goetschl (Austria) 731
10. Denise Karbon (Włochy) 619

Końcowa klasyfikacja PŚ w slalomie (po 9 zawodach):

1. Marlies Schild (Austria) 640 pkt
2. Nicole Hosp (Austria) 515
3. Veronika Zuzulova (Słowacja) 501
4. Tanja Poutiainen (Finlandia) 484
5. Sarka Zahrobska (Czechy) 392
6. Therese Borssen (Szwecja) 343
7. Chiara Costazza (Włochy) 310
8. Maria Riesch (Niemcy) 249
9. Kathrin Zettel (Austria) 192
10. Nina Loeseth (Norwegia) 179

Schlierenzauer za skoki na odległość 217,0 i 231,0 otrzymał notę 442,1 pkt. Na drugiej pozycji uplasował się Austriak Martin Koch - 435,2 pkt (216,5/229,5), trzecie miejsce zajął Fin Janne Happonen - 418,8 pkt (203,5/220,5).

Adam Małysz był 12. z notą 383,8 pkt (195,0/204,0). Po pierwszej serii Polak zajmował 10. miejsce.

Zdobywca Pucharu Świata Austriak Thomas Morgenstern po pierwszej serii, w której oddał skok na odległość 184,5 m zajmował 23. miejsce. W finale przekroczył granicę dwustu metrów - lądował na 202,5 m - i ostatecznie uplasował się w konkursie na 17. pozycji.

Kamil Stoch zajął w drugim konkursie w Planicy 29. miejsce i w klasyfikacji końcowej PŚ uplasował się na 30 pozycji.

Gregor Schlierenzauer był liderem konkursu po 1. serii w której wylądował na 217,0 m. W drugiej potwierdził, że w tym sezonie na mamucich obiektach jest zdecydowanie najlepszy, ponownie skacząc najdalej - 231,0 m.

W Planicy wysoką formę zaprezentował także inny Austriak, Martin Koch. Po pierwszej serii był drugi, wysoką pozycję utrzymał także po serii finałowej uzyskując 229,5 m.

Zajmujący po pierwszej serii 3. miejsce Słoweniec Robert Kranjec, w drugiej wylądował na 214,5 m i spadł w klasyfikacji końcowej na czwartą pozycję.

Dwa dobre skoki - 203,5 i 208,5 m na zakończenie sezonu oddał zajmujący trzecie miejsce w Pucharze Świata Fin Janne Ahonen.

Sporego pecha miał w Planicy Norweg Bjoern Einar Romoeren. W pierwszej serii miał poważne problemy w locie, ratował się przed upadkiem i wynikiem 90,0 m nie awansował do serii finałowej.

W klasyfikacji generalnej PŚ triumfował Morgenstern - 1794 pkt, Małysz zajął 12. miejsce - 632 pkt, Kamil Stoch ukończył sezon na 30. pozycji z dorobkiem 155 pkt.

Wyniki niedzielnego konkursu Pucharu Świata w Planicy:

poz.	kraj	nazwisko	 I seria nota II seria łączna nota
1 .   AUT  SCHLIERENZAUER Gregor  217.0  216.9  231.0     442.1
2 .   AUT  KOCH Martin            216.5  212.3  229.5     435.2
3 .   FIN  HAPPONEN Janne         203.5  197.7  220.5     418.8
4 .   SLO  KRANJEC Robert         210.5  206.1  214.5     418.5
5 .   FIN  AHONEN Janne           200.0  193.5  208.5     397.2
6 .   NOR  BARDAL Anders          195.5  186.6  211.5     395.9
7 .   NOR  HILDE Tom              198.5  191.2  207.0     393.1
8 .   NOR  JACOBSEN Anders        194.5  183.9  211.0     391.6
9 .   SUI  AMMANN Simon           196.5  185.3  210.5     390.4
10 .  GER  SCHMITT Martin         187.0  174.9  212.5     384.4
11 .  AUT  PAULI Arthur           196.5  187.8  202.5     384.3
12 .  POL  MAŁYSZ Adam            195.0  186.0  204.0     383.8
13 .  FRA  CHEDAL Emanuel         194.0  184.8  201.0     378.5
14 .  FIN  HAUTAMAEKI Mattii      193.0  183.6  201.0     377.3
15 .  RUS  KORNIŁOW Denis         196.5  187.8  197.5     377.3
16 .  GER  UHRMANN Michael        183.5  170.2  206.5     371.5
17 .  AUT  MORGENSTERN Thomas     184.5  171.4  202.5     368.9
18 .  SUI  KUETTEL Andreas        189.0  177.3  199.5     368.7
19 .  FRA  LAZZARONI David        189.5  178.9  194.5     364.3
20 .  JPN  ITO Daiki              181.5  167.8  202.5     363.8
21 .  GER  NEUMAYER Michael       188.5  175.7  198.5     360.9
22 .  AUT  LOITZL Wolfgang        187.5  177.0  191.5     358.8
23 .  JPN  TAKEUCHI Taku          191.0  180.7  189.5     358.6
24 .  SLO  DAMJAN Jernej          189.0  178.6  190.5     357.9
25 .  AUT  KOFLER Andreas         192.0  182.4  185.5     356.5
26 .  RUS  WASILIEW Dmitrij       170.5  153.6  201.5     346.4
27 .  AUT  FETTNER Manuel         177.0  162.4  192.0     344.8
28 .  SLO  TEPESZ Jurij           174.5  158.4  193.5     342.6
29 .  POL  STOCH Kamil            176.0  154.2  196.5     342.0
30 .  CZE  KOUDELKA Roman         170.5  153.6  201.5     339.4

Przez pojęcie jazda carvingowa rozumiemy poruszanie się na nartach skrętami ciętymi, bez fazy ześlizgu, z krawędzi na krawędź. Należy podkreślić, że nie jest to jakaś nowa technika narciarska, a jedynie adaptacja techniki wymuszona przez sprzęt. Ci, którzy zaczynali naukę narciarstwa przed erą carvingu z pewnością po krótszym lub dłuższym treningu nie będą mieli trudności z opanowaniem skrętów ciętych na krótkich nartach. Ważne jest to, by dać narcie pojechać zgodnie z jej promieniem i naturalną krzywizną.

Wyprzedził on Amerykanina Bode Millera oraz Szwajcara Didiera Cuche. W klasyfikacji generalnej prowadzi Miller przed Cuche i Benjaminem Raichem. Szwajcarski alpejczyk jest bliski zdobycia małej Kryształowej Kuli w supergigancie.

08.03.2008. Liderka klasyfikacji generalnej alpejskiego Pucharu Świata Lindsey Vonn wygrała zjazd, który w sobotę odbył się w szwajcarskiej miejscowości Crans Montana. 23- letnia Amerykanka odniosła szóste zwycięstwo w sezonie, a 13. w karierze, przy czym dziesiąte w tej konkurencji.

Vonn, która ma na koncie również dwa triumfy w supergigancie oraz jeden w kombinacji alpejskiej, w sobotę uzyskała czas 1.23,57, lepszy o 0,61 s od Austriaczki Renate Goetschl oraz o 0,64 s od Włoszki Nadii Fanchini. Ta wyprzedziła zaledwie o trzy setne sekundy Amerykankę Julię Mancuso.

08.03.2008. Ted Ligety odniósł drugie w karierze zwycięstwo w Pucharze Świata w narciarstwie alpejskim i zarazem drugie w slalomie gigancie. 23-letni Amerykanin wygrał w sobotę zawody w tej konkurencji rozgrywane w Kranjskiej Gorze.

W sobotę Ligety, który po pierwszym przejeździe zajmował trzecią pozycję, uzyskał łączny czas 2.24,31. Wyprzedził dwóch Włochów: o 0,15 s Manfreda Moelgga oraz o 0,80 s Massimiliano Blardone, najlepszego przed południem. Czwarty, ze stratą 1,14 s, był Austriak Benjamin Raich.

09.03.2008. Włoch Manfred Moelgg wygrał w Kranjskiej Gorze slalom zaliczany do klasyfikacji alpejskiego Pucharu Świata. Wyprzedził Chorwata Ivicę Kostelica oraz Austriaka Marcela Hirschera.

Manfred Moelgg prowadził po pierwszym przejeździe. Nie wystartował lider klasyfikacji generalnej PŚ Amerykanin Bode Miller.

09.03.2008. Szwedka Anja Paerson wygrała w Crans Montana kombinację zaliczaną do klasyfikacji alpejskiego Pucharu Świata.

REKLAMA

Czytaj dalej

if(typeof isSrd05==’undefined’){NPB(”005″);}

Paerson wyprzedziła Niemkę Marię Riesch oraz Amerykankę Lindsey Vonn, która wygrała zjazd. W slalomie najszybszą okazała się Sandrine Aubert (Francja), która jako jedyna uzyskała czas poniżej 54 sekund. Dzięki temu zajęła siódme miejsce w kombinacji.

W klasyfikacji generalnej Pucharu Świata prowadzi Lindsey Vonn przed Marią Riesch i Nicole Hosp (Austria).

REKLAMA

Czytaj dalej

if(typeof isSrd05=='undefined'){NPB("005");}

Paerson wyprzedziła Niemkę Marię Riesch oraz Amerykankę Lindsey Vonn, która wygrała zjazd. W slalomie najszybszą okazała się Sandrine Aubert (Francja), która jako jedyna uzyskała czas poniżej 54 sekund. Dzięki temu zajęła siódme miejsce w kombinacji.

W klasyfikacji generalnej Pucharu Świata prowadzi Lindsey Vonn przed Marią Riesch i Nicole Hosp (Austria).

09.03.2008. Włoch Manfred Moelgg wygrał w Kranjskiej Gorze slalom zaliczany do klasyfikacji alpejskiego Pucharu Świata. Wyprzedził Chorwata Ivicę Kostelica oraz Austriaka Marcela Hirschera.

Manfred Moelgg prowadził po pierwszym przejeździe. Nie wystartował lider klasyfikacji generalnej PŚ Amerykanin Bode Miller.

08.03.2008. Ted Ligety odniósł drugie w karierze zwycięstwo w Pucharze Świata w narciarstwie alpejskim i zarazem drugie w slalomie gigancie. 23-letni Amerykanin wygrał w sobotę zawody w tej konkurencji rozgrywane w Kranjskiej Gorze.

W sobotę Ligety, który po pierwszym przejeździe zajmował trzecią pozycję, uzyskał łączny czas 2.24,31. Wyprzedził dwóch Włochów: o 0,15 s Manfreda Moelgga oraz o 0,80 s Massimiliano Blardone, najlepszego przed południem. Czwarty, ze stratą 1,14 s, był Austriak Benjamin Raich.

08.03.2008. Liderka klasyfikacji generalnej alpejskiego Pucharu Świata Lindsey Vonn wygrała zjazd, który w sobotę odbył się w szwajcarskiej miejscowości Crans Montana. 23- letnia Amerykanka odniosła szóste zwycięstwo w sezonie, a 13. w karierze, przy czym dziesiąte w tej konkurencji.

Vonn, która ma na koncie również dwa triumfy w supergigancie oraz jeden w kombinacji alpejskiej, w sobotę uzyskała czas 1.23,57, lepszy o 0,61 s od Austriaczki Renate Goetschl oraz o 0,64 s od Włoszki Nadii Fanchini. Ta wyprzedziła zaledwie o trzy setne sekundy Amerykankę Julię Mancuso.

02.03.2008. Austriak Georg Streitberger wygrał w norweskim Kvitfjell supergigant zaliczany do klasyfikacji alpejskiego Pucharu Świata.

Wyprzedził on Amerykanina Bode Millera oraz Szwajcara Didiera Cuche. W klasyfikacji generalnej prowadzi Miller przed Cuche i Benjaminem Raichem. Szwajcarski alpejczyk jest bliski zdobycia małej Kryształowej Kuli w supergigancie.

W klasyfikacji Turnieju Skandynawskiego, w skład którego weszły dwa konkursy w Kuopio oraz zawody w Lillehammer i Oslo, triumfował Schlierenzauer przed Hilde i Finem Janne Happonenem.

Schlierenzauer po raz czwarty zwyciężył w tym sezonie. Dużą przewagę nad rywalami uzyskał w pierwszej serii, osiągając odległość 125 metrów. W drugiej skoczył o bezpiecznie, o półtora metra bliżej, ale i tak zachował blisko 10 pkt przewagi nad Tomem Hilde.

Najdłuższy skok w konkursie - 125,5 metra - oddał w drugiej serii Janne Happonen, co pozwoliło mu awansować z 17. na piąte miejsce.

Adam Małysz nie zachwycił. 114,5 metra w pierwszej serii, a w drugiej - o pół metra mniej, co dało mu 11. miejsce. Kamil Stoch był 30., a Piotr Żyła nie zakwalifikował się do finałowej serii.

Niedzielny konkurs był pożegnaniem ze skocznią Holmenkollen, która zostanie rozebrana, a na jej miejscu powstaną nowe obiekty na mistrzostwa świata 2011 roku. Holmenkollen to najstarsza skocznia narciarska na świecie. Zbudowano ją w 1892 roku, a przebudowywano w sumie aż 14 razy. Wielkie dni przeżywała podczas igrzysk olimpijskich w 1952 roku. Specjalnie na te zawody zbudowano pod obiektem stałe trybuny oraz loże sędziowskie, a konkurs oglądało 150 tys. kibiców.

"Królem Holmenkollen" pozostanie Adam Małysz. Skoczek z Wisły jako jedyny triumfował na tym obiekcie w zawodach PŚ aż pięciokrotnie. Właśnie w Oslo odniósł pierwszy duży sukces w karierze, wygrywając w 1996 roku.

Puchar Nordycki - klasyfikacja końcowa:

1. Schlierenzauer Gregor AUT  897.6
2. Hilde Tom             NOR  878.5
3. Happonen Janne        FIN  876.8
4. Ahonen Janne          FIN  855.5
5. Bardal Anders         NOR  854.0
6. Morgenstern Thomas    AUT  842.2
7. Kofler Andreas        AUT  823.1
8. Małysz Adam           POL  820.2
9. Jacobsen Anders       NOR  818.7
10.Koch Martin           AUT  804.8

Wyniki konkursu:

                                  Odl.1  Pkt.   Odl.2 Suma pkt.
1.    AUT  SCHLIERENZAUER Gregor  125,0  134,5  123,5  265,3  Q
2.    NOR  HILDE Tom              119,5  124,1  123,5  256,4  Q
3.    NOR  ROMOEREN Bjoern Einar  117,5  119,0  122,0  247,1  Q
4.    AUT  MORGENSTERN Thomas     122,0  129,1  116,5  246,3  Q
5.    FIN  HAPPONEN Janne         111,5  106,7  125,5  242,6  Q
6.    NOR  JACOBSEN Anders        116,5  117,2  120,0  241,7  Q
7.    FRA  LAZZARONI David        120,5  121,9  116,0  237,7  Q
8.    AUT  KOFLER Andreas         118,5  120,8  116,0  235,6  Q
9.    NOR  BARDAL Anders          115,5  115,4  116,5  232,6  Q
10.   GER  UHRMANN Michael        115,0  113,5  115,0  227,0  Q
11.   POL  MAŁYSZ Adam            114,5  113,1  114,0  225,3  Q

Czarna Góra to najmłodszy (istnieje od 1996 r.) duży ośrodek narciarski w Polsce. W porównaniu z Zieleńcem jest droższy, ale dobrym narciarzom oferuje ponad 1,5-kilometrową, trudną, dośnieżaną nartostradę. Dla mniej zaawansowanych jest łagodniejsza, za to najdłuższa (1700 m) trasa B. W sumie na zboczach Czarnej Góry i Żmijowca wytyczono ponad 8 km nartostrad, z czego połowa jest sztucznie dośnieżana.

Czarna Góra

Ośrodek Górski w Siennej k. Stronia Śląskiego to 10 wyciągów narciarskich, w tym kolej krzesełkowa (czynna również latem, m.in. dla rowerzystów), kilka wyciągów talerzykowych oraz Kubusiowa Polana dla najmłodszych - na darmowym "baby lift" i karuzeli dają sobie radę nawet kilkulatki. Dzieci można też zostawić pod opieką instruktora. Na miejscu są szkółki i wypożyczalnie sprzętu. Z pobliskiego Miedzygórza zapewniony bezpłatny dojazd na stoki (wystarczy zadzwonić: 0 692 433 474).

Chociaż kolejką krzesełkową może wjechać prawie tysiąc osób na godzinę, to Czarna Góra stała się tak popularna, że czasem trzeba swoje odstać. Warto też zajrzeć na wyciągi H1 i H2 na pobliskim Żmijowcu. Wjeżdża się tam szybciej i są mniej oblegane. Kompleks narciarski czynny w godzinach 9:00 - 16:00 (do zmroku)

Kolej linowa 2 osobowa krzesełkowa.

Długość wyciągu - 1367m. Różnica wzniesień - 379m. Naśnieżanie. Przepustowość - 1200 osób/godzinę. Od wyciągu odchodzą dwie bardzo trudne trasy. Długość 1600 i 1680m.