Oprah ucieszyla się z prezentu, chociaż nie omieszkała napomknąć o romiarze talii Barbie. Ja natomiast się zdziwilam. Oprah jest wspaniałą i piękną kobietą. Czyżby nie zauważyła, że ta lalka wcale nie została zrobiona na jej podobieństwo? Ta lalka była jej zmienioną do granic kopią, podciągniętą do nieludzkiego ideału.

Jeśli ktos kiedyś zechciałby podarowac mi lalkę to lepiej, żeby miała piegi i tych kilka fałdek.

Wczorajszy jakże piękny wiosenny wieczór spedziłam na prelekcji Naomi Wolf. Nie jestem jej zagorzała wielbicielką, wręcz uważam, ze jest odrobinę zbyrt szalona jak na mój gust, ale Carol mnie zabrała, wiec poszłam. Wolf jest pisarką i konsultantką polityczną. Pisze też wiersze i jest aktywnie zaangażowana w ruch feministyczny. Tematyką spotkania był upadek Ameryki. A raczej upadek demokracji w USA. Słuchałam z zaciekwieniem z niektórymi tezami sie nie zgadzajac, przy innych potakujac głową.

Co mnie najbardziej zdziwiło? Naomi Wolf jest kobietą sukcesu. Jej ksiażki cieszą się wielką popularnością, jej wykłady uczeszczane są tłumnie. Ona sama natomiast kilkukrotnie podczas tych ponad dwóch godzin podkerślała, że jest matką. Tak jakby chciała za wszelką cene pokazać wszystkim, że jest normalna. Patrzcie na mnie spełniłam swą rolę jako kobieta, urodziłam dwojkę dzieci, kocham ich nad życie, a cała reszta to dodatek. Ok, wyolbrzymiam. Nie było aż tak, ale po co takie teksty: Ja to rozumiem, bo jestem matka i bla bla bla. A mowa wcale nie była o dzieciach, wcale nie o macierzyństwie. Poza tym, na litość, matki też są rożne i nie wszystkie tak samo spostrzegają rzeczywistość.

Ale wróćmy do Masłowskiej. Nie udało mi się jeszcze przeczytać jej książek, chociaż Pawia zaczynalam kilkukrotnie i leży jak taki wyrzut sumienia, przypomnienie  porażki. Stwierdzić zatem czy Masłowska wielką pisarką jest nie mogę, bo kilka felietonów to chyba za mało. Jednak z tego, co udało mi się do tej pory przeczytać wynurza się niezwykle ponury i pesymistyczny oraz świata. Taka smutna, dołujaca sieczka, ale co ja tam wiem. Masłowka jest teraz ponoć na topie. Trzeba ją czytać, a jak jej ktoś nie lubi, to sie nie zna i basta.

Z reszta ja sie chyba na niczym nie znam. Weźmy taki STOMP. Długi już czas bije rekordy popularnosci, ludziska się wrecz zachwycają. Przyjaciółka powiedziała mi, że naprawdę warto zobaczyć. To zobaczyłam. I wysłuchałam. I chyba się nie znam. STOMP popularny jest na skalę światową, a ja marudzę. Że teatr mały, że za: za długo, za głośno i  w ogóle i w szczególe. I jeszcze stwierdzam, ze Bahok bardziej mi sie podobał. I w ogóle NY City Center to jest dopiero pierwszej klasy teatr. Herezja jakaś. STOMP jest bardziej popularny, a za popularność, my, widzowie płacimy. Płacimy cztery razy wiecej niż za Akram Khana i Chiński Balet Narodowy.

Z resztą sami oceńcie co wam sie bardziej podoba: Oto Bahok:

A oto STOMP

Ja sie do calowania nigdy nie pieklilam, ale tez nie unikalam. Jak ktos lubi sie tak witac to prosze bardzo, ale sama tego nie inicjuje. Zatem Sara- Hinduska, nie zostala przyzwyczjona do tego przeze mnie. Wyobrazcie sobie jej szok i niezrecznosc kiedy moja kolezanka zegnajac sie pocalowala ja w obydwa policzki. Dla Kaski to bylo zupelnie naturalne. Kiedy tylko poszla, Sara nie mogla wyjsc ze zdziwienia nad naszymy obyczajami. 

A co ma z tym wspolego masaz koreanski? Bardzo duzo, bardzo. Dla Polakow masaz ramion nie jest niczym niestosownym. Jestem taka zmeczona zrob mi masaz, tak mowi kolezanka do kolezanki, takze w Stanach jest to naturalne. Okazuje sie, ze jest to zupelnie niewlasciwe w Korei.  Zatem kiedy ciezarna Sara poprosila jedna z naszych koreanskich znajomych o masaz a ta sie zgodzila inna znajoma doznala szoku. Ponoc robiebienie komus zwyklego masazu ramion w miejscu publicznym jest oznaka niskiego statusu. Tylko kobieta lekkich obyczjow masuje plecy w miejscu publicznym.  Moja koreanska znajoma powiedziala wrecz, ze tamta sie nie szanuje i psuje obraz Koreanek. (Celowo podkreslam: w miejscu publicznym)

Moze ja sie nie znam, ale dla mnie to jest zwykla przysluga pomiedzy przyjaciolmi. Ciekawe jakie jeszcze niespodzianki czekalby na mnie w Korei :)

Gazety a i telewizja chwala Benedykta za nieunikanie kontrowersyjnych tematow. Papiez czesto, gesto porusza temat molestowania seksualnego. Pedofilie wsrod ksiezy nazywa najwieksza hanba kosciola. Obiecuje walczyc z tym az do skutku, jakby troche zapominajac, ze to wlasnie on sam jako kardynal Ratzinger zalecal trzymanie tego w tajemnicy.

Ta postawa otwartosci nawet na bolesne tematy zjednuje sobie Amerykanow, a przynajmniej dziennikarzy. Podkreslaja oni co prawda, ze Benedyktowi brakuje ciepla i charyzmy jego poprzednika, ale nazywaja jego starania dobrym startem kosciola. Prezcytalam nawet dzis co bardzo mnie rozbawilo. Otoz jeden z dziennikarzy napisal, ze gdyby Jan Pawel II nie zostal duchownym a pozniej papiezem to z pewnoscia bylby najpopularniejszym gwiazdorem Hollywood. Natomiast Benedykt XVI bylby surowym dyrektorem szkoly katolickiej.

 W kazdy piatek (no prawie kazdy) jem lunch z Carol, Harrym i Sara. Z Sara jem lunch codziennie i nie wiem jak ja wytrzymam, kiedy ona pojdzie na macierzynski. Ale wrocmy do tematu.

W ten piatek Sara nie przyszla. Ide z Carol do Chipotle, ktore ma najlepsze na swiecie burito. Tam mamy spotkac sie z Harrym. Carol jest przemila osoba, weganka, ekolozka i feministka (cito brakuje ci przejscie na wege :)) Idziemy zatem i gadamy o wszystkim i o niczym i nagle wchodzimy na te pania, a raczej ona wchodzi na nas prosto ze sklepu. Pani jest niska i duuzaa. Zauwazamy to obydwie, ale zadna z nas nie mowi nic. I wtedy Carol zadaje pytanie, a raczej po prostu sie glosno zastanawia.

Czy jesli kobiety otyle, a nawet lekko okragle bylyby wzorcem piekna w naszej kulurze to ona, Carol wygladalaby inaczej? Czy jesli to byloby ok, to jadlaby wiecej, mniej biegala i pozwolila by jej kosci pokryla wieksza warstwa miesa, a moze -o bogini, moze nawet tluszczu?

Ja znam swoja odpowiedz na to pytanie, a jaka jest Wasza? Czy kazdy z nas jest wytworem li tylko i wylacznie kultury, w ktorej zyjemy? Jak bardzo macie swiadomosc wplywu tej kultury na Was?

Szekspir uwielbia ciemne, male miejsca. Kazdy z moich dotychczasowych kotow nie lubil byc noszony w torbie ale ten sam tam wlazi i najlepiej spalby tam. Nawet najmniejsze kartonowe pudelka, dajmy na to po platkach sa przez niego chetnie okupowane. Chowa sie w nich czekajac na okazje by wyskoczyc i nas wystraszyc.

Do niedawna Szekspir nie lubil sie przytulac. Zmienilo sie to kiedy mama przyjechala zeszlego lata. Mama jest kociara od urodzenioa, z reszta psiara tez. Nie wiem jak to zrobila, ale nauczyla Szekspira bawic sie z nia, atakowal ja bardzo namietnie. Nauczyla tez go mruczec. Tak, tak czlowiek nauczyla mruczec kota. Spal jej z reszta w nogach i wskakiwal jej na kolana bez przerwy. Teraz robi to nam :)

To wszystko przypomnialo mi sie kiedy nad ranem polozyl sie na mnie i zaczal szalenczo mruczec :)

Na amerykanskich portalach nie mozna doszukac sie nawet wzmianki o Kosowie. Albo nikogo to nie interesuje, albo Amerykanie nie lubia sie chwalic maceniem w roznych czesciach swiata.

Nad ranem czytam zawsze AM. Na dziesiatej stronie tej gazety znalazlam malenka notke na temat Kosowa. Liczyla ona moze dziesiec linijek. Nie ma to jak byc otwartymi na swiat.

Teraz historyjka z innego kregu kulturowego. Pewna kobieta, muzulmanka nadala swemu synowi bardzo popularne i piekne imie Osama. Nikt jeszcze nie slyszal o terroryscie o tym imieniu. Kiedy chlopiec mial poltora roczku swiat znienawidzil pewnego terroryste, ktory nieszczesliwie nosil takie samo imie jak syn tej kobiety. Imie OSAMA stala sie znienawidzonym imieniem. Kobieta po wielu perypetiach nie musiala nawet w sadzie tlumaczyc dlaczego chce imie zmienic. Teraz chlopiec ma na imie Hassan i sam nawet nie wie, ze kiedys bylo inaczej.

Taka juz chyba ludzka natura, ze niektore symbole kochamy, a niektorych nienawidzimy, inne sprawiaja nam zwyczajnie bol.

PS) Kiedys nazwisko Dexter bylo ponoc w Stanach bardzo popularne. To bylo kiedys, dopoki nie zlapano seryjnego mordercy o tym nazwisku. Wtedy do sadow masowo zaczely wplywac podania o zmiane zazwiska.

 W miare jak sie zblizalam, zauwazyl, ze go obserwuje. Zaczal kurczyc sie, znizac, garbic. Pewnie bal sie, ze go zaczepie, choc krolowie koci sa przeciez nieustraszeni. Jak podeszlam blizej, juz niewiele wystawal z kosza, pardon, chcialam napisac tronu :)

Wlamali nam sie do samochodu. Tydzien temu to bylo. Zniszczyli zamkniecie do szyby, zabrali jakies drobne. Akurat tym razem GPS nie zostal w samochodzie, J. zostawil go przypadkowo w pracy. Kradna jednak wszedzie...

Właśnie takie święta powinny być! Jeśli już nie możemy poświęcić tego czasu Bogu i bliskim, to przynajmniej zastanówmy się nad sobą, nad tym jak zachowujemy się w stosunku do innych. Poświęćmy choć chwilę na taką zadumę. Myślę, że w tym czasie mogłam jeszcze trochę więcej czasu po przebywać z rodziną. Strasznie sie od nich oddaliłam i chyba najwyższa pora to zmienić. Pora zacząć z nimi rozmawiać zamiast ganiać tam i z powrotem za tysiącami spraw a ich spychać na sam dół "listy rzeczy do zrobienia".

Tylko, że jak się tak zastanawiam to w sumie nie dziwię się ludziom tego, że są tacy zabiegani. Święta straciły już niemal całą swoją "magiczną" otoczkę. Jeszcze dla dzieci to jakoś inaczej wygląda, bo one nie są tak przesiąknięte reklamą. Ale już i one inaczej podchodzą do obchodzenia Tych Dni niż jeszcze z 5 lat temu. Smutne... No ale co się dziwić, skoro przedsiębiorcy wyczuli że Boże Narodzenie to świetna okazja do nabicia kas. Tradycja nagle okazała się niezwykle przydatna.

Bo przecież trzeba mieć drzewko. No jak to: święta bez choinki?! Dawniej ojciec najczęściej z synem szli do lasu i wycinali piękne, pachnące drzewko. Teraz ekolodzy się burzą - więc nie wolno. I tu zaraz przedsiębiorcy spieszą nam na ratunek oferując całą masę różnorakich choinek: świerki, sosny, jodełki; a to w donicach, żeby je później zasadzić w ogródku, a to sztuczne [ze niby ekologicznej choć to akurat specjalnie ekologiczne nie jest]. Nie no ja jestem za tym, żeby ktoś kontrolował to sprawianie sobie choinek i jestem przeciwna "dzikiej wycince", no ale bez przesady! Reklamy drzewek możemy zobaczyć już tuż po Wszystkich Świętych!!! No a taka choinka też nie będzie goła stała, więc na rynku pojawia się szeroki wybór ozdób choinkowych a niektóre bombki czy łańcuchy są naprawdę przegięte :D No i światełka choinkowe [choinkowe bardziej z nazwy, bo teraz oblepia się nimi całe domy], czy kiczowate plastikowe lub "balonowe" renifery/bałwany królujące w ogródkach, ehhh...

Po drzewku czas na prezenty, a w grudniu okazje mamy co najmniej dwie: Mikołaj i pod-choinkę. A teraz obdarowywani są bardzo wymagający. Wiadomo, to co najczęściej i najlepiej reklamowane natychmiast staje się obiektem pożądania bez względu na to, jaki to szajs. Wystarczy, że kolorowe, świecące i gadające. A producenci zabawek przed tymi dniami uporczywie przypominają nam o swym istnieniu. Wystarczy włączyć TV - od reklam kolejnych Agatek czy Superhiperrobotów niedobrze się robi :/ I tak jakże inteligenty [w swym mniemaniu] człowiek XXI wieku daje sie nabić w butelkę i wcisnąć sobie byle co... No a oprócz tego ważny jest wręczający - koniecznie czerwona imitacja świętego Mikołaja. Taa... jakby dzieciaki wiedziały, kim naprawdę był ten człowiek to pewnie by im się tak nie paliło do niego. Czerwony na dobrą sprawę pojawił się dzięki firmie Coca-Cola.

Kolejnym punktem jest Kolacja, która jak wiadomo z powietrza się nie weźmie. Tak więc rożne markety przed świętami "obniżają" ceny produktów lub serwują inne "fajne promocje". No i przed świętami trzeba zmienić ułożenie półek by kupujący dłużej szukali tego, co potrzebne i przy okazji kupili coś jeszcze. Poza tym towary droższe zwykle umieszcza się na linii wzroku, a te tańsze chowa po kątach - heh, sama się przekonałam. I oczywiście trzeba przyciągnąć uwagę, więc "ładnie" dekoruje sie wystawy a w sklepach puszcza "nastrojową" muzykę. Kurde ja to rozumiem i to jest fajne, ale żeby wyskakiwać z tym już w listopadzie?! Przez to ja już na początku grudnia zaczynam odczuwać mdłości na widok przeklętych mikołajów panoszących się w oknach wystawowych. A "Last Christmas" i inne takie nastrojowe piosenki wychodzą bokiem...

W efekcie Święta większości [mnie również] kojarzą sie z nerwówką i nic dziwnego, ze wiele osób chciałoby, by minęły jak najszybciej.

Szkoda mi... naprawdę szkoda mi tej świątecznej atmosfery :(  Ja już od dawna nie czuję Świąt. Stały się dla mnie po prostu dniami wolnymi od nauki, które za to wypełnione są porządkami i gotowaniem. Jeszcze do niedawna nienawidziłam Swiąt. Zawsze wtedy wszyscy się kłócili - o byle bzdury mało sie nie pozabijaliśmy :/ A później przy stole każdy musiał udawać ze jest OK. W tym roku na szczęście było jakoś spokojnie. I dobrze, bo ja naprawdę już zaczynałam mieć dość. Mam nadzieję, że od tego roku będą One już przynajmniej takie. Wiem, że sama muszę sie postarać, bo nie mogę narzekać jak to u nas jest beznadziejnie w Boże Narodzenie a sama tyłka nie ruszę. Obym pamiętała o tym w grudniu.

Notkę miałam opublikować wcześniej, ale dawno mnie tu nie było. Ale i tak życzę Wam, by każde następne Wasze Święta były naprawdę świąteczne i rodzinne :)  - życzenia spóźnione, ale szczere...

A bardzo przyjemny byl ten sen

!!!

 Postawiono nas na "stand by", co generalnie oznacza, ze jesli ktos spoznilby sie na samolot mielismy czekac na wyczytanie naszych nazwisk. Biegalismy od bramki do bramki, od jednego lotu, do innego. Odsylano nas wszedzie z kwitkiem, bo wyobrazcie sobie, ze niezbyt wiele osob spoznia sie na samoloty. Wylecielismy z Nowego Jorku dopiero po siedmiu godzinach od planowanego lotu. Caly ten czas nie moglisy nawet odpoczac, bo musielismy trzymac reke na pulsie i sprawdzac czy przypadkiem teraz na drugim koncu JFK nas nie wezwa. Nie spozniajcie sie nigdy na samolot, naprawde :) My dostalismy pamietna lekcje.

 Dolecielismy wreszcie szczesliwie do Ft. lauderdale i na razie jest super, chyba oprocz tego, ze za wszystko chca tutaj pobierac dodatkowe pieniadze. J. oczywiscie doplacil za wynajecie nowiutkiegosuperfantastycznegoautka. A niech mu bedzie, skoro mu to przyjemnosc sparwia. Jutro i tak ja prowadze, zobaczymy czy bylo warto doplacac :)

 Pozdrawiam Was zatem i zycze Wesolych Swiat z cieplej aczkolwiek nie goracej Florydy.

DOBRANOC

W ktora strone kreci sie kobieta na obrazku? Zgodnie ze wskazowkami zegara czy odwrotnie? Jak juz zobaczycie w ktora kreci sie dla was, sprobujcie ja "odwrocic". To niesamowite, jak pracuje ludzki mozg. Mnie zajelo mnostwo czasu, zeby zobaczyc ze kreci sie tez druga strone, a jak tylko spuszcze ja z oka znow wraca do standardu. Godziny gapienia sie w monitor, niesamowicie mnie fascynuje.

PS. Napiszcie mi jakto widzicie, ja sie juz nauczylam widziec jak porusza sie w obie strony, ale jestem ciekawa jak widzi to wiekszosc. To jest taki test na prace polkul mozgowych, wynik podam pozniej.

*Gif znaleziony na break.com

  Wybralismy sie wczoraj do kina spodziewajac sie dobrego filmu akcji. To, co zobaczylam przeroslo moje oczekiwania. The Brave One jest zdecydowanie jednym z lepszych filmow jakie ostatnio widzialam. Po pierwsze Jodie Foster. Silna osobowosc, wokol ktorej kreci sie cala fabula. Nie wyobrazam sobie innej aktorki w tej roli. Malo kto potrafi zagrac taka role, nie robiac z tego melodramatu, albo po prostu nie rozsmieszajac widza. Jodie Foster jest wiarygodna.

 Po drugie praca kamer. Wiecie, ze uwielbiam zdjecia, kolory, twarze. Nie znam sie moze na filmie, ale to co bylo tam pokazane bardzo mi sie podobalo.

Po trzecie, film opowiada o miescie, w ktorym zyje. Niesamowicie jest patrzec na te same ulice, ktorymi sie chodzi na codzien. Moze mi kiedys to spowszednieje, ale chyba niepredko. Poza tym film pokazuje i wyolbrzymia leki kazdego chyba mieszkanca tego miasta. Dziwne jest troche, ze to wszystko spotyka te jedna osobe, ale z drugiej strony, jesli sie szuka, to mozna znalezc tu mnostwo zla.

Film zaskoczyl mnie bardzo pozytywnie, chociaz recenzje, ktore czytam, sa raczej negatywne. Dla mnie bilet wart byl kazdego wydanego centa.

Chcialabym, zeby lekarze zawsze o tym pamietali. Dla nich wszystko jest takie oczywiste i nie maja za grosz wrazliwosci. To oni sa tam dla mnie, nie ja dla nich. To ja jestem tam wazna, ja- czlowiek, nie ich medyczna paplanina.

Jestem tak wsciekla, ze lepiej niech nikt mi w droge nie wchodzi, bo ugryze.

Ksiezyc byl widoczny, choc do zmierzchu bylo daleko.

 Slonce malowalo na niebie najcieplejsze z kolorow

i pomalu chowalo sie za budynkami.

I zaczelo sie robic coraz ciemniej. Chmury stracily zloty odcien, a nabraly szarego, brudnego koloru.

Jest na Brooklynie taka restauracja, jedna z tych, gdzie nie akceptuja ludzi "prosto z ulicy". Miejsce trzeba odpowiednio wczesniej zarezerwowac. W srodku obowiazuje eleganckie ubranie, jesli nie powiedziec wieczorowe. Wieczorem pianista uswietnia gosciom pobyt.

Jedna sciana restauracji jest przeszklona, a przez nia widac Manhattan. Restaucja znajduje sie pomiedzi tarasem widokowym, z ktorego zrobilam moje glowne zdjecie na blogu, a Mostem Brooklynskim.

 Nie przesadze ani odrobinke, ze jedzenie tam podane, bylo zdecydowanie najlepszym jakie jadlam kiedykolwiek. Porcje male, ale palce lizac. Zaczynajac od przekaski -tunczyk wedzony, poprzez danie glowne- jagniecina, a na deserze konczac- jagodowe ciacho z lodami, nie moglam sie nadziwic, ze wszystko moze az tak smakowac. Obsluga jest przeuprzejma, wszyscy goscie ubrani jak na przyjecie.

To jest po prostu miejsce, gdzie kreuja sie wpomnienia. Potem mozna w tej sukni i w tym garniturze pojsc na taras widokowy, popodziwiac most, ktory zachwyca zawdze. Popatrzec na Manhattan migoczacy swiatlami. Mozna zapomniec na chwile o calym tym zgielku, o pospiechu w tym wiecznie zabieganym miescie.  Tak zrobilismy wlasnie w niedziele. Wspominalismy jak dwa lata temy powiedzielismy sobie: tak, na zawsze.

To moja przekaska  

I deser. Dania glownego niestety nie znalazlam.

* Zdjecia pochodza ze strony restauracji.

Nie wzielismy sobie tego do serca za bardzo, a okazalo sie, iz rzeczywiscie przy wspinaczcie pogoda zmienna jest :)

Las byl fantasyczny. Gdzieniegdzie wygladal jak las elfow z Wladcy Pierscieni.

Na poczatku byl to najzwyklejszy spacer po schodkach.

Przyroda wydawala nam sie niesamowita, zwlaszcza w porownaniu z naszym, zyciem nowojorskim.

A oto chipmunk (nie mylic z wiewiorka), znany Polakom glownie z kreskowki Chip i Dale.

A to juz po dotarciu na szczyt. Ciezko bylo i wietrzno. Moze dlatego nic tam nie rosnie. Dla tych widokow warto bylo sie meczyc. Warto bylo nawet wysilic sie i wciagnac J. na szczyt za uszy :P