Nie napisze wiec o błyskawicznej 3-dniowej wizycie w Polsce. Wrocław powitał nas ponad 30'C upałem i od razu rzuciliśmy się w wir zakupów, dobrego jedzenia, imprez i spotkań ze znajomymi. Nie zrobiłem nawet polowy tego co bym chciał i od razu przepraszam wszystkich, których nie zdążyłem odwiedzić. Ale Alex przyznał mi racje, że Polki są najpiękniejsze na świecie ;) (choć będzie miał jeszcze szanse rewanżu kiedy pojedziemy do Barcelony). Po powrocie tydzień dochodziłem do siebie. Na szczęście za 1.5 miesiąca wakacje i znowu spotkam znajomych...

Nie napisze też o żadnej z imprez które się odbyły, ani o wypadzie do Wool Sched na mecz Włochy-Hiszpania. Niesamowita atmosfera, jak na prawdziwym stadionie, pub pełen ludzi z Włoch i Hiszpanii, przekrzykujących się nawzajem, śpiewających i tańczących przez cały czas. I co najważniejsze bawiących się obok siebie w przyjaznej atmosferze, bez śladu agresji. A dziś finał i oczywiście kibicuje Hiszpanii - ¡A Por Ellos,Oé! España!

A co poza tym? W pracy ciekawie choć męcząco. W mieszkaniu szykują się zmiany, moja współlokatorka podpadła mi po raz ostatni, straciłem cierpliwość... Mam nadzieje, ze wszystko się dobrze skończy i wkrótce będę mógł wszystko opisać...

Trzymajcie się!

Co tu dużo mówić, autorzy fantazję jak i talent do śpiewania posiadają ogromny...

Atmosfera wokół zbliżającego się meczu Niemcy - Polska robi się coraz gorętsza. W niedzielę, o godzinie 20:45 osiągnie apogeum. Niestety, poza walką sportową, obydwa narody coraz częściej wywołują wojny nic ze sportem nie mające współnego.

Jakiś czas temu, Niemcy zszokowali nas reklamą, która ma zachęcić do oglądania meczu Niemcy - Polska. Sprawa wywołała spore oburzenie choćby wśród polityków, ale nie oszukujmy się, gdy na moment schowamy do kieszeni naszą ogromną (nawet czasami i zbyt dużą) dumę narodową, filmik ten wyda nam się zabawny:

Faktem jest również, że nasi zachodni sąsiedzi, których łączy z nami mało chwalebna historia, tworzyli już reklamy znacznie bardziej godzące w nasz naród. Co prawda poniższa reklama dotyczy tego samego problemu co wspomniana powyżej, to różnica polega na tym, że jest zwykłą promocją sieci Media-Markt. A ja już prędzej jestem w stanie zrozumieć sztuczne podgrzewanie atmosfery przedmeczowej, która i tak już jest gorąca, aniżeli zwykłe nabijanie się z Polski i jej mieszkańców:

Tym akcentem można teoretycznie posta zakończyć, podkreślając patetycznie naszą miłość do Ojczyzny i bezczelność, ba!, chamstwo wręcz Niemców. Niestety, medal ma i drugą stronę. Okazuje się bowiem, że i my pokazaliśmy, iż niezłe z nas ziółka. Teraz większość polityków o tym nie pamięta, ale sami wielokrotnie z Niemców w naszych reklamach się śmialiśmy, wykorzystując wizerunki zarówno historyczne jak i sportowe:

Polski naród od dawna był bardzo wrażliwy i delikatny. Posunę się nawet do stwierdzenia - wiedząc, że narazić się mogę na publiczny lincz - zakompleksieni. Niech za dowód posłuży nam choćby reklama Banku WBK, w której występuje znany komik z ekipy Monty Python, John Cleese:

Możecie wierzyć lub nie, ale ta reklama wywołała swego czasu ogromne zgorszenie, zwłaszcza w Pcimiu, oraz dyskusje na temat wyśmiewania i obrażania uczuć mieszkańców tego miasta (!!!).

Tak czy siak, nasi zakompleksieni rodacy, a w zasadzie ta - za przeproszeniem - mała ale za to bardzo głupia ich część, wpadła na "genialny pomysł" zrewanżowania się Niemcom za ich przedmeczową propagandę przeciwko narodowi Polskiemu. Oto ostatnia strona dzisiejszego Super Expressu:

Niemcy, którzy mieli okazję okładkę ujrzeć, zachowali się z wyjątkową klasą, choć z pewnością swoje musieli pomyśleć. Tak komentuje sprawę Michael Ballack: - Takie rzeczy się zdarzają w futbolu. Choć może nie aż takie... To nie ma znaczenia dla naszych przygotowań.
A tak prezes niemieckiej Federacji Theo Zwanziger: - Polacy to nasi sąsiedzi i przyjaciele.

Sprawa najbardziej zirytowała Leo Beenhakkera, który, cytując za AFP i GW powiedział: - To gówno. Na tym przykładzie można zobaczyć, jacy chorzy ludzie są na świecie. Odcinam się od tego całkowicie.

Jak zatem widać, zakompleksienie idące w parze z głupotą może być w skutkach katastrofalne, bo oprócz tego, że po raz kolejny sygnalizujemy narodowi antypatię (której, według premierów i ministrów naszych krajów nie ma i nie będzie), to przy okazji ukazujemy się jako dzikusy, barbarzyńcy i zwyczajne prostaki, bez żadnego poczucia smaku i estetyki.
Przykre.

(Majlosz)

]]> http://trzyzero.wordpress.com/?p=361 Sat, 24 May 2008 09:36:15 +0000 Majlosz http://trzyzero.wordpress.com/?p=361

Powoli opadają emocje po niedawnym finale Ligi Mistrzów, lecz za kilkanaście dni czekają nas emocje jeszcze większe związane z grą Polaków na Euro. W związku z tym proponuję lekkie odstresowanie (zwłaszcza fanom Manchesteru) i poprawienie humoru (zwłaszcza fanom Chelsea).

Na początekprzedstawiam jedną z najlepszych reklam sportowych wszechczasów. Choć materiał premierę swoją miał w bloku reklamowym poprzedzającym rewanż w półfinale Ligi Mistrzów między Manchesterem United a FC Barceloną i większość kibiców zdąrzyła go obejrzeć, uważam że i na naszym blogu powinna się ona pojawić. Zwłaszcza, że przed meczem z Barceloną TVP wyemitowała wersję ocenzurowaną, a wcześniejsza, jaka krążyła po internecie, była okrojona o fragment, w którym możemy podziwiać piłkarzy z Barcelony.

Co ciekawe, za reżyserię tej reklamy odpowiada twórca jednej z najlepszych czarnych komedii ostatnich lat - Snatch. A mowa oczywiście o mężu Madonny, Guyu Ritchie.

W ogóle Nike zawsze miał fajne reklamy:

W każdym sporcie, jaki firma wspierała:

A tak na marginesie, czy wiecie, jak się w naszym kraju grilluje? Większość z Was na pewno ma za sobą wiele tego typu spotkań ale po przeczytaniu poniższego tekstu być może zdacie sobie sprawę z tego, że podchodziliście do grillowania od złej strony?

Otóż kilka dni temu, na GW pojawiła się ciekawa informacja, dotycząca magazynu dla kibiców, a raczej dla kiboli. Pragnę na wstępie zaznaczyć, że nie jestem zwolennikiem omijania prawa, zwłaszcza przez kiboli i dla kiboli, niemniej jednak godnym zainteresowania, a wręcz uznania, jest sposób, w jaki autorzy tekstów prawo omijają:

W "To My Kibice" nie ma informacji o wynikach meczów, ale o umówionych pojedynkach chuliganów. Nazywają to "grillowaniem" - by uniknąć zarzutów, że pismo promuje brutalność.

Dział "To i owo, na bojowo" z majowego wydania. Artykuł "Grillowa sobota":

"Doskonała okazja, by po zimie spotkać się, pogadać, czy też pogrillować. W czterech miejscach kraju odbyły się ciekawe biesiady. Największa i najciekawsza na Górnym Śląsku, gdzie biesiadnicy z Chorzowa próbowali przekonać biesiadników z Poznania o wyższości kuchni śląskiej nad wielkopolską. Ostatecznie kuchnia wielkopolska okazała się smaczniejsza. Ogólnie ta biesiada była jedną z najliczniejszych w historii, gdyż wzięło w niej udział ok. pół tysiąca smakoszy". "Warto też wspomnieć o odbytym po sąsiedzku czwartym grillu. Takim wewnątrzlubelskim. Do wspólnej zabawy przez smakoszy z Chełmna zostali zaproszeni smakosze z Puław. Więcej kiełbasek spożyli chełmianie, a smakosze z Puław zostali zatrzymani przez inspekcję antykulinarną".

Trzeba przyznać: sprytne bestie. Najwyraźniej podczas "grillowania" nie przetrącili sobie jeszcze do końca tych małych móżdżków.

Na koniec jeszcze, chciałbym zaprezentować Wam nowoczesne techniki treningu w Japonii. Kraj Kwitnącej Wiśni zawsze słynął z dziwactw, ale teraz zgodzicie się chyba, że to milowy krok w kształceniu kolejnej generacji piłkarzy:

(Majlosz)

...ależ to był weekend ;) Pojechaliśmy (15 osób) do Lahinch na zachodnim wybrzeżu Irlandii. Pierwszy wieczór tradycyjnie zaczął się w lokalnym pubie od wypicia kilku pint. Około 1 w nocy pub zamknęli wiec wróciliśmy do domków, no i oczywiście 'party house' był nr 24 czyli nasz ;)

Imprezka trwała do 5 rano, były żarty, dyskusje i przede wszystkim dużo muzyki i śpiewu bo Dani i Richie zabrali gitary... wiec oni grali a my śpiewaliśmy wszystkie hiciory od Pink Floyd, Green Day, przez U2 aż do ostatniego szlagieru Irlandii - Galway Girl. Okazało się, ze Emma ma niesamowity głos - śpiewała Volcano i 9 Crimes - momentami wcale nie gorzej od Lisy. Richie i Dani też potrafią nieźle śpiewać, a cala reszta również brała czynny odział. Nawet ja dorzuciłem swoje pól-szeptane (żeby nikogo nie przestraszyć) chórki w "Green Fields of France".

Następnego dnia pobudka skoro świt o 12 i główny punkt weekendu - surfing! W kwietniu. W Atlantyku. Takie rzeczy to tylko w Irlandii.
Pogoda była super - słoneczko, lekki wiatr. Dostaliśmy pianki, buty - i do wody. Zasady surfingu są generalnie proste - kładziesz się na desce, czekasz na fale, jak przychodzi podnosisz się i tyle. Ha, łatwo powiedzieć. Fale jak w pralce nadchodziły z każdej strony, zimna woda wlewała się za kołnierz - generalnie ubaw po pachy ;) 2h minęły nie wiedzieć kiedy i dopiero wtedy poczułem jak mecząca była walka z falami. Po szybkim prysznicu - wypad na oglądanie Moherowych Klifów. Widoki zapierają dech w piersiach... i podejść można naprawdę bliskooo krawędzi...

Po powrocie kolacja w pubie i muzyka na żywo. Zespól był niezły - "The Threesomes" - 3 kolesi po 40, którzy zagrali kawałek ostrego rock n' rola w klimacie Thin Lizzy - z graniem na gitarze zębami i tym podobnymi atrakcjami ;)

Po powrocie dalszy ciąg imprezy - poznałem kilka fajnych 'drinkin games' :D Wszyscy byli naprawdę zmasakrowani.

A następnego dnia piękna irlandzka pogoda - 11'C i deszcz. A my z powrotem w pianki i do wody. 2-metrowe fale i tym podobne atrakcje. Bawilem się świetnie ;)

Wiem, ze ten tekst ma jedna poważna wadę - brak zdjęć. Ale niestety z powodu rozłąki z laptopem chwilo nie mogę ich wrzucić... Jak tylko go kupię obiecuję foto-relację... A na razie tylko jedno (ja jestem po lewej prawej) - jego autorem jest Dani Dominguez:

Tymczasem zbieram siły na kolejny ostry weekend ;)

W piątek pożegnanie Bart(k)a, Polaka (z Wrocka zresztą), który zmienia pracę. Impreza skończyła się o 2:00 (dla mnie) lub o 4:00 (dla wytrwałych). W sobote pożegnanie Michaela, Francuza, który nie tylko zmienia pracę, ale i kraj (powodzenia w Barcelonie chłopie ;) ). Impreza multikulturowa i hardkorowa. Alex zrobił sangrie (2 wielkie michy) i chyba ze 40 mojitos. A potem szkolił mnie w katalońskich toastach i przyśpiewkach (que se quema? Madrit! :D ) Fajna muzyka, fajne dziewczyny (zwłaszcza jedna - Polka oczywiście ;P ). Bawiliśmy się na tyle dobrze, że zanim się obejrzeliśmy była 5 rano. A mecz był o 14:00. Ale dalismy radę dotrzeć i przeżyć.

A teraz pora dać odpocząć moim starym kościom.
Do następnego razu!

Ale nie o tym chciałem pisać. Obejrzałem sobie dziś inny film - "Juno". Ciekawy. Historia 15-latki, która zachodzi w ciąże i nagle musi stawić czoła sytuacji, której nie jest w stanie do końca pojąć. Wbrew pozorom nie jest to dramat, temat został potraktowany z przymrużeniem oka. Nie jest to też głupawa komedia. Na szczęście twórcy filmu potrafili stworzyć naprawdę ciakawy scenariusz (za który zresztą dostali Oscara, jeżeli to kogoś interesuje). Zetknięcie świata "dorosłych", w który nagle wkracza bohaterka, z jej własnym, pokazane na wesoło, jednocześnie pełne jest zaskakująco trafnych spostrzeżeń. I pomimo swojego dziecięcego spojrzenia na życie, to właśnie nastoletnia Juno okazuje się dojrzalsza niż starsi i (teoretycznie) bardziej doświadczeni od niej ludzie.

Postać Juno świetnie zagrana przez Ellen Page (nominacja do Oscara). W roli wyszczekanej nastolatki jest naprawdę dobra, i zyskuje sympatię widza od samego początku. Film jest pogodny, zabawny, skłania do przemyśleń, ale bez popadania w protekcjonalizm... Naprawde dobrze się go ogląda, pozostawia pozytywne ciepło i poczucie miło spędzonego czasu.

Trailer:

Tą piosenką flm się zaczyna...

A tą kończy...

A po powrocie 2 dni pakowania, 3h lotu... i teraz siedze w Dublinie. W poniedziałek pierwszy dzień w pracy. Czas rozpocząć nowe życie...

Mamy przedostatni dzień roku, Kinia napisała już o Turnieju Czterech Skoczni, zatem nie będę Was męczył kolejnym artykułem. Jeden w zupełności wystarczy. Dla odmiany, na wesoło.

Od dawna wiadomo, że rynek reklamy jest potężny. Reklamować można wszystko i praktycznie wszędzie, od telewizji, przez billboard, internet i tramwaj, na własnym samochodzie kończąc.
Pewnego pięknego dnia, napiszę obszerny felieton na temat reklamy w sporcie, gdyż jest to temat rzeka i zbieranie materiałów zajmie trochę czasu.

Przechodząc do meritum tego krótkiego posta:

Powyższa reklama została wygrzebana z innego bloga na wordpress.com. Jak widzicie, w Azji można reklamować nawet stadiony. I to w bardzo ciekawy sposób.

Poniżej natomiast reklama UEFA, którą mieliśmy okazję niedawno oglądać podczas transmisji meczów Champions League. Niestety skrócona wersja, pełnej nie znalazłem:

A tutaj z kolei kampania reklamowa firmy Nike, na rzecz sportu. Why sport? You'll live longer:

PS. Coś, czego kobiety nigdy nie zrozumieją :)

I na koniec świetna i przezabawna reklama Umbro:

(Majlosz)

We współczesnej historii sportu aż roi się od nazwisk, wielkich ikon dziedziń sportowych, w których zostawiali litry krwi i potu, stając się już za życia ich legendami. Wayne Gretzky w NHL, Tiger Woods w golfie, Michael Jordan w koszykówce, czy też Garry Kasparov w szachach. Lecz jest jeden człowiek, który dzięki swej postawie, inteligencji, talentowi i osiągnięciom, stawia ich wszystkich w cieniu. Panie i Panowie, przed Wami, zdobywca czterech przyłożeń w jednym meczu, Al Bundy!

Każdy zapewne zna choć ze słyszenia nazwę "Świat według Bundych", część z Was widziała kilka odcinków, a i znajdą się nieliczni maniacy, którzy siadając przed ekranem telewizora, wsadzali rękę w spodnie i oglądali każdy odcinek głosząc, słuszenie zresztą, tezę, jakoby Al Bundy był synonimem prawdziwego faceta. Z radością mogę oznajmić, iż ci ostatni mieli rację. Al Bundy to największy twardziel i prawdziwy mężczyzna.

Serial Married with Children pojawił się na ekranach amerykańskich telewizorów w roku 1987 i od razu zdobył rzeszę fanów, przy czym stał się jednocześnie najbardziej kontrowersyjnym sitcomem w historii Ameryki. Przez ponad 10 lat (11 sezonów), widzowie mieli okazję śledzić losy sprzedawcy butów Ala Bundy i jego patologicznej rodziny. Żona Peggy, która całymi dniami siedzi na kanapie oglądając Oprah Winfrey Show, a na słowo "praca" reaguje panicznym krzykiem, córka Kelly, najgłupsza blondynka na ziemi, nie mająca sobie równych w zaliczaniu facetów, oraz syn Bud, wieczny prawiczek - to tylko kilka ciekawych postaci, ukazujących się w serialu.
Ważnym elementem w sitcomie Married with Children jest prześmiewczy stosunek wobec wszelkich amerykańskich urzędów, europejskich samochodów, rządu, systemu edukacji i ... Francji.

Kim jest Al Bundy? Poza tym, że jest sprzedawcą butów, czyli najgorzej opłacanym człowiekiem w historii ludzkości, jest również prawdziwym mężczyzną. Bezkompromisowy, dbający o rodzinę i jej byt, twardy jak skała. A co najważniejsze, jest osobą, do której każdy podchodzi z wielkim szacunkiem:

Zastanawiacie się zapewne, o co chodziło autorowi, gdy jako tytuł umieszał "Największy sportowiec w historii"... Odpowiedź jest bardzo prosta. Al Bundy jest największym sportowcem w historii. Co do tego nie ma dwóch zdań i basta! W końcu, kóry ze znanych Wam sportowców zdobył cztery przyłożenia w jednym meczu? Żaden.
Któremu ze znanych sportowców została dedykowana tablica wyników na boisku szkolnym? Żadnemu.
Który ze sportowców ma tak inteligentne spojrzenie, elokwentny wyraz twarzy, wygląd, który ocenić można tylko jednym słowem: prawdziwy facet? Żaden.

Na poparcie moich słów umieszczam prezentację umiejętności Ala. Dziewczyny, po obejrzeniu tego filmiku możecie stracić głowę. Ale uprzedzam, sprzedawca butów jest żonaty i niejedna kobieta próbowała go poderwać. Żadnej się to nie udało. Al okazał się być w każdej sytuacji wzorem wszelkich cnót: nieugiętym, bezkompromisowym, wiernym i kochającym mężem i ojcem swoich dzieci. Możecie więc tylko popatrzeć.

Jak sami więc widzicie, Al Bundy jest jedyny i niepowtarzalny. I możecie wierzyć lub nie, ale sam Michael Jordan, przed każdym meczem w którym sięgał po nagrodę MVP, w szatni robił trzy głębokie oddechy i powtarzał sobie: "będę silny, będę jak Al Bundy".

(Majlosz)

Ale jak to mówi stare polskie przysłowie, że "Lepiej kijek obcinkować, niż go potem pogrubasić", zajmiemy Was tym, co nas kręci w zimie - czyli wszytko o nartach, narciarstwie, modzie na stokach i wszelakich nowinkach i własnych doświadczeniach życiowych z wypraw ;))

Ale znalazłem świetny skecz Macieja Stuhra, która rzuca trochę światła na to, czym różni się kobieta od mężczyzny:

Genialne ;) Naprawdę. Ten tekst o bluzeczce - priceless!

I wk...nie Kamińskiego - pierwszego Goebbelsa IV RP - no miodzio. Pani Moniko to majstersztyk, gratuluje!

...i jeszcze jak go później zgasiła, normalnie uwielbiam tą kobietę :D

Wieczorem znajomi, którzy bywali tam wcześniej, zaciągnęli mnie do M.R. Epoka. Niestety liczba wypitych na słoneczku piw okazała się zbyt mała, żeby przełknąć stroboskopowo-ultrafioletowy klimat tego przybytku i jego bywalców. Po godzinie z mega bólem głowy, wywołanym tym co podobno jest muzyką, wróciłem do domku.

Dzień następny to chillout na plaży, kąpiel w równie płytkim co zamulonym akwenie, kilka paskudnych fast-foodów (już nie robią takich zapiekanek jak kiedyś) i wieczorkiem powrót do Wrocławia.

Za dwa tygodnie powtórka ;)

Ostatecznie zajęliśmy 5 miejsce, wygrywając oba swoje biegi. Poprawiliśmy czas z treningów o prawie 25sec. 8) Naprawdę niewiele (pół sekundy) zabrakło nam do walki o podium. Każdy dał z siebie wszystko i jestem zadowolony z wyniku. Z debiutantów tylko czwarte PZU było od nas lepsze. (I nie przegraliśmy z dziewczynami z Volvo, czego się obawiałem ;) ) Po cichu liczyłem na miejsce w pierwszej dziesiątce, więc nasz wynik i tak przeszedł moje oczekiwania.

Starym zwyczajem wikingów po zawodach rozpracowaliśmy dwie beczki piwa i popodrzucaliśmy do góry naszą bębniarkę ;) A potem dorwaliśmy się do sceny, podłączyliśmy sobie mikrofony i urządziliśmy nieautoryzowane karaoke :D.

Impreza trwała do wczesnych godzin rannych, co sprawiło, że przespałem pół niedzieli.

Wieczorem postaram się wrzucić zdjęcia z zawodów.

---------------------------------

Edit: Obiecane fotki

Ostatnie negocjacje z panią Ewą - główną organizatorką imprezy

Wikingowie skradają się na start

Cicho, bez najmniejszego pluśnięcia ;)

Poszli! (wyścig z dziewczynami z UPS)

II wyścig (z Amicarem o 5-te miejsce) wygraliśmy dosłownie o włos

Ekipa w komplecie

Świętowanie (w górze nasza bębniarka - Ania)

Karaoke - rapuje wyżej podpisany ;P

Wszystkie fotki robiła Aleksandra Pekel - jeszcze raz wielkie dzięki.

To już dzisiaj ;) O 17:00 przy bulwarze Xawerego Dunikowskiego odbędą się wyścigi łodzi smoczych organizowane w ramach Dni Odry. 14 załóg każda po 12 osób (10 wioślarzy, bębniarz i sternik). Nasza ekipa debiutuje, odbyliśmy zaledwie cztery treningi, z tego tylko jeden w pełnym składzie. Ale damy z siebie wszystko ;) Mam tylko nadzieję, że pogoda dopisze, bo pływanie w deszczu do najprzyjemniejszych nie należy. No, ale prawdziwi wikingowie nie pękają przy niepogodzie ;) W końcu mały deszczyk to za mało, żeby odechciało nam się pić, palić, rabować i gwałcić :P

A zatem "Do wioseł bracia! I niech nam bogowie sprzyjają!" :D

Jim Henson był wielki, a muppety genialne ;)

"- The question is - What is a Manamana?
- The question is - Who cares!?"

Robi wrażenie, szkoda, że jak widać nie wszyscy włączyli się do zabawy. Ale i tak tetris lepszy niż japońska wersja. Tutaj jest trochę dłuższy filmik z pokazem możliwości systemu nazwanego, a jakże - P.I.W.O. (Potężny Indeksowy Wyświetlacz Oknowy), a tu artykuł w GW na ten temat.

Szacunek dla ludzi z Polibudy - za to, że im się chciało. Jak widać bawić można się również kreatywnie ;)

Spotkaliśmy się w sobotę rano, zostaliśmy podzieleni na ekipy - politycznie poprawnie: w każdej musiała być kobieta, murzyn i gej ;) a tak serio to każdy zespół firmowy miał mieć jednego, dwóch przedstawicieli w każdej ekipie z integracji. Tak wyszło, że w mojej było nas 3 z zespołu w firmie, do czego to doprowadziło napiszę za chwilę. Dostaliśmy też niezbędniki (pewnie w celu identyfikacji zwłok). Po ok. 1,5h dojechaliśmy na miejsce. Spotkaliśmy się z organizatorami, mowy wstępne etc. etc… i wreszcie to, co tygrysy lubią najbardziej czyli… start!

Każda ekipa miała do zrealizowania 7 zadań w punktach oddalonych o 1-2km. Do każdego punktu trzeba było trafić na podstawie mapki. Już w drodze do pierwszego punktu pomyliliśmy drogę i weszliśmy nie na ta górę co trzeba ;) (wszystko przez miejscowych i ich rady). Potem trzeba było z niej zleźć, wejść na górę obok i znaleźć punkt po jej drugiej stronie. Wreszcie, po prawie dwóch godzinach morderczego marszobiegu przy palącym słońcu, dotarliśmy na miejsce.

Pierwsze nasze zadanie polegało na ewakuacji rannej z pola minowego. W pełnym rynsztunku przeciwchemicznym ratownicy nie bardzo słyszeli pikanie wykrywaczy metalu, więc zabawy było co niemiara :D

Po powrocie do bazy zostaliśmy wysłani na drugie zadanie, najprzyjemniejsze ze wszystkich – jazdę samochodami terenowymi w… trudnym terenie oczywiście ;) 3 Land Rovery i Nissan Patrol do naszej dyspozycji. Przejazd przez błoto (i wyciąganie z niego 3-tonowego Patrola), pod górę i z góry. Adrenalina huczy w skroniach, a testosteron tryska uszami ;P Niestety jazda trwała stanowczo za krótko. Ale było super!

Potem kolejny punkt – trzeba odczytać numerki zawieszone na lince podczepionej na wysokim na 6-7m moście. Tylko jak się tam dostać? Szybki rekonesans i w krzakach, znajdujemy skrzynki, z których budujemy wieżę, Sławek się wspina i już znamy numerki. A ja mam na łydkach jesień średniowiecza, bo część skrzynek ukryta była w jeżynach. W ferworze walki niespecjalnie zwracałem uwagę, że coś mnie ciągnie. Na szczęście zaraz była przerwa na obiad i czas na „opatrzenie ran”.

Po obiedzie już nic nam się nie chciało, a tu trzeba dalej biegać po lesie i górach. Mieliśmy odnaleźć leśniczego, znaleźliśmy pastucha i rozwiązaliśmy zupełnie inne zadanie (odkodowanie wiadomości nadanej Morsem za pomocą flag). Potem wyścigi drezyną z napędem ręcznym, po starych torach i rozwalającym się moście. Wreszcie kolejne podejście do leśniczego i „odbijanie” przesyłki z rąk wojska. Tu trzeba się było wykazać sprytem, bo z racji różnicy w uzbrojeniu (na korzyść żołnierzy) rozwiązanie siłowe nie wchodziło w grę. Nasz fortel polegał na tym, że dziewczyny udawały, że uciekają przed zboczeńcem, a ja za nimi biegłem w płaszczu przeciwdeszczowym śpiewając sprośne piosenki i zataczając się. W tym czasie reszta chłopaków miała wykraść przesyłkę. Plan udał się częściowo, ale moja gra się wszystkim spodobała. Tylko kto powiedział, że ja udawałem ;) Na koniec dostaliśmy jeszcze łamigłówki do rozwiązania. Jeszcze kilka fotek na pamiątkę i ledwo żywi, podrapani, poobijani i brudni zapakowaliśmy się do autobusu i pojechaliśmy do hotelu.

Wieczorkiem była kolacja w knajpie, z której na uwagę zasługują jedynie pstrągi. A i te nie były tak dobre jak mazurskie (wszamałem 2 ;) ). Chlebek też był niezły. Po kolacji piwko i ogłoszenie wyników. Okazało się, że nasza ekipa wygrała ;) Wszyscy byli tak padnięci, że już ok. 1 w nocy wróciliśmy do hotelu i prosto do łóżek...

W niedziele wyprawa w górki, obiad i powrót w piekarniku na kółkach.

A dla wytrwałych bonus – dzisiejsza burza nad Wrocławiem, jeszcze ciepła (i very raw).