Łatwo powiedzieć!

Byk z daleka ma wielkie rogi, w ogóle wydaje się zbyt straszny z oddali. Obchodzę powoli całą arenę dookoła i się przymierzam do walki. Patrzę na byka i mierzę swoje możliwości. Ile mam siły w rękach? Na ile mój wzrok jest sprawny? Czy pokonam go za pierwszym, czy może za drugim ciosem?

Sytuacja nie przedstawia się prosto. A co jeśli nie starczy mi siły w rękach? A jeśli, to czego się nauczyłam i wyćwiczyłam to za mało na takiego byka? Jeśli moja zręczność mnie zawiedzie?

Dookoła piach się unosi. Upał. Słońce razi prosto w oczy. Niewiele widzę, pozostaje tylko zmysł węchu i słuchu. Nasłuchuję jego kroki, wyczuwam pot, który spływa po zmęczonym ciele zwierzęcia. Słyszę jego dyszenie. Przystanął. Zasłonięty przez unoszący się piach, czuje się pewniej, niż ja. Jego węch jest sto razy lepszy od mojego. Pewnie już wie, że się boję i miecz w mojej ręce nie został dotąd splamiony krwią zwierzęcia.

Dlaczego zawsze chciałam zostać matadorem? Dlaczego zawsze podejmuję ryzyko i idę na walkę sama z nieznanym... A może ten byk nie będzie taki straszny?

hexa1492

Pewna myśl nie daje mi spokoju. Z moim uwielbieniem do muzyki przedwojennej i pieśni żołnierskich zastanawiam się ilu artystów tworzy teraz podobne w Iraku, w Afryce... . Ile kobiet wygląda w przerażeniu swojego Jasieńka? Tragiczny romantyzm w dziełach wojennych artystów to coś co najbardziej ściska za serce.

"Jak można się nudzić, jak można marudzić, że świat jest smutny, że jest źle nie rozumiem, nie" śpiewała Helena Grossówna przed II wojną światową. Być może to jej świetna aktorska kreacja każe mi myśleć, że ludzie w owym czasie mieli radość w głosie. Każdy z nich miał marzenia, problemy, miłostki tak jak my wszyscy teraz. Nawet się nie spodziewali następnej wojny światowej... . Eugeniusz Bodo wspaniały polski aktor i amant, na którego widok mdlały ówczesne kobiety zmarł w łagrze z głodu i wycieńczenia. Aż trudno w to uwierzyć... . To wszystko uaktywnia we mnie myślenie o tym, jak ja bym sie zachowała w podobnej sytuacji. Gdyby za jakiś czas świat obiegła wiadomość, że obce wojska wkroczyły do Polski. Oczywiście mam świadomość, że dzisiejsza wojna polega przede wszystkim na tym kto pierwszy zrzuci bombę, kto odpowie i kto pierwszy się wystraszy. Dlatego ta okrutna gra, w której ludzie są pionkami nie daje mi spokoju. Jeśli mam wybierać jak mam umrzeć podczas wojny to na froncie ramię w ramię z bohaterami.

hexa1492

Wrzesień, wrzesień - wrzesień coraz bliżej. Na wszelki wypadek nastawiłam się lekko bojowo. To po gimnazjum. Nawet nie wyobrażacie sobie w ilu bójkach uczestniczyłam w owym czasie. :) Również niektórzy nauczyciele dali mi nieźle popalić, uświadamiając mnie w tym, że dzieci i ryby głosu nie mają. To dlatego miałam już dosyć.Po pierwsze gimnazjalnej burzy hormonów, która dawała się odczuć w powietrzu. Czułam, że pora dorosnąć. Po drugie od szkoły oczekiwałam tego, że dorastać mi pomoże, że moje zdanie będzie brane pod uwagę, że pozwoli mi poczuć, że liczę się jako człowiek, a nie marny nie mający nic do powiedzenia uczniak. Bo ja mam zawsze coś do powiedzenia, tylko nie każdy zawsze chce o tym słuchać. :)

I wiecie co? (Tak, wiem zdania nie zaczyna się od "i", ale tutaj ważniejsza jest treść i siła przekazu):) Mam com chciała! Inny świat, idealne wejście w  tę nastoletnią "dorosłość", na początku nie mogłam uwierzyć. Troszeczkę inaczej sobie co prawda wyobrażałam to wszystko, ale to również dlatego, że tak naprawdę nie miałam nigdy do czynienia z taką szkołą. Teraz gdy "stare" koleżanki raczą mnie opowieściami z krypty/klasy to włos prawdziwie się jeży.

hexa1492

Nie płacz za tym co było, a co właśnie się skończyło. Szuflada stoi. Otwarta! Podejdź do niej...

Złap wspomnienia, stare marzenia. Te rzeczy, które sprawiają, że znowu jesteś szczęśliwy.

Czasem nie warto patrzeć na to czego już nie ma. Ludzie żyją wspomnieniami. Jednak życie to chwila obecna.

Radość jest niezmierna. Warto włożyć troszkę więcej wysiłku w czas teraźniejszy. Po to aby w przyszłości popatrzeć przed siebie i stwierdzić.

- Tak. Zrobiłem wszystko aby moje życie było dobre, reszta zależy od losu.

Bo każdy chce być człowiekiem spełnionym.

zizu144

CZASEM KOGOŚ KOCHAĆ, OZNACZA MIEC ODWAGĘ POZWOLIĆ MU ODEJŚĆ...

zizu144

Czy masz mi coś do powiedzenia?

Czy powiesz mi gdzie ma miłość jest?

Właśnie ktoś czeka, aby być pocałowanym podczas, gdy łąka, nad którą latasz, tonie we mgle...

Skowronku!

Czy widziałeś najpiękniejsze wiosenne zielone wzgórze?

Właśnie te, którym podróżować chce serce me...

Uciekając od mgły i deszczu ku dróżcze usłanej kwiatami...

Czy kiedykolwiek w swoim samotnym locie słyszałeś jak śpiewa gwieździsta noc?

Tak pięknie śpiewa...

W swoim locie jesteś szalony niczym wariat...

I smutny jak grajek zarabiający na ulicy...

Skowronku!

Nie wiem czy mnie rozumiesz...

Ale musisz wiedzieć, że moje serce unosi sie na Twoich skrzydłach.

Czy weźmiesz mnie tam, skowronku? W zielone wiosenne wzgórza?

Skowronku! Czy weźmiesz mnie ze sobą????

HaSioQ J.

bukiet polnych kwiatów i ciepłe spojrzenia,

gdzieś tam w trawie, biedronka

i jezioro, ranną porą

bose stopy, zimna rosa, wspólna kąpiel

wschodzące słońce i uśmiechy dwa

taka beztroska, jednak nie bez odpowiedzialności

moje słodkie niebo, nie takie zwykłe jak mogłoby się wydawać

wystarczy niewiele, aby doświadczyć bajkowej magii,

prawdziwa magia,

Ja - najpiękniejsza dla Ciebie, Ty - najwspanialszy dla mnie,

nikt oprócz nas, nikogo obok

Czyste, delikatne, proste nuty,

fałsz - żadnego fałszu

spełniony sen.

To dla Ciebie gdziekolwiek teraz jesteś...

hexa1492

Nie muszę być najpiekniejsza,

Nie muszę być najbardziej wysportowana ani najlepiej grać w siatkę.

W końcu doszłam do tego, że nie muszę być naj... Nie muszę być partnerem do rozmowy dla osoby posiadającej szerszą wiedzę ode mnie w większej ilości dziedzin niż te, które ja znam. Nie muszę udawać, że nie jestem nieśmiała ani, że umiem świetnie opowiadać dowcipy. Jednak nie powiem "jestem jaka jestem", bo to jaka jestem jest efektem długiej i mozolnej pracy nad sobą. Popychania do przodu cech, którymi chcę się szczycić i blokowania tych, o których nie chcę pamiętać.

Głupi jest szczęśliwy, a mądry staje się świadomy swojej słabości. Jak więc znaleźć złoty środek?

Jak być kulturalnym ale nie spętanym, nie uwiązanym sznurami dobrych manier? Jak pozwolić sobie na spontaniczność, dać upust emocjom, gdy jest się w złotej klatce? To nie wypada, a tamtego nie można, a gdzie w tym wszystkim ja, Ty?

Jak być mądrym gdy nie obchodzą Cię pewne dziedziny życia?

Nie wiem czy jest jednoznaczna odpowiedź, po prostu nie wiem czy istnieje. Muszę myśleć, pracować, może się uda... . Nikt nie musi być naj i nikt nie będzie :).Jeśli nie reprezentujesz nikogo na meczach - nie udowadniaj, że tak jest - przede wszystkim reprezentujesz siebie. Jeśli nie chodzisz po wybiegu - nie staraj się być idealna, nie musisz. Jeśli chcesz wiedzieć wszystko tylko po to aby uzyskać poklask innych - zastanów się przez chwilę. Zakładając maskę przekraczamy bardzo cienką granicę... .

hexa1492

Zastanawiam się czy koloratka usprawiedliwia podobne zachowania. Czy ktoś kto w oczach społeczeństwa uchodzi za wzór świętości i pobożności (przynajmniej z pozoru) może sobie pozwolić na publiczne rozliczenie z grzechów i ośmieszenie obcej osoby? Można by zapytać - dlaczego księża nie są dziś tak popularni i cenieni jak dawniej? Myślę, że to przez wielu takich ludzi jakim był właśnie ten facet w koloratce. I nie będę go tytułować . Mnie jako chrześcijance jest wstyd za tego typu osobników, którzy za podstawę do oceny człowieka uznają to czy owy był w niedziele w kościele. I to, że siedzący na murku łamią przykazanie "nie zabijaj". Myślę, że ten pan świetnie odnalazłby się w średniowieczu ze swoim umoralniającym i obraźliwym stosunkiem do ludzi, którzy ośmielają się nie przyjąć jego jedynej i słusznej racji. I nie ważne czy widzi ich pierwszy raz w życiu i że chodzi im tylko o zakrystię w kościele, do którego nawet nie należy.

Jeśli ksiądz przyznaje się z całą swoją bezczelnością, że jedynym celem z jego strony była obraza rozmówcy to pytam co to jest za ksiądz? Czy ma prawo rozliczać mnie z grzechów publicznie w sklepie jeśli sam obrażając mnie popełnia grzech? Jakim prawem zupełnie obcy człowiek ocenia mnie na podstawie wyglądu zewnętrznego i braku odpowiedzi na pytania w kwestiach, które zupełnie nie powinny go obchodzić?

Absurdalna sytuacja. A chodziło nam tylko o zakrystię....

hexa1492

 HaSioQ J.

Wciąż uważam, że mężczyźni mają skorupę, pancerz, który chroni przed egzaltacją, uczuciami po prostu. Stąd te wojny, wybić jak najwięcej innych, żeby nasze kompleksy i niedoskonałości, kobiety chętniej wybaczały. Mniej nas, większa szansa na powodzenie, prawa rynku, prawa kariery, prawa miłości pewnie też. Ten pancerz, jak zresztą każdy, można zerwać z człowieka, ale wtedy jesteśmy bezbronnie nijacy. Niewystarczające są gesty, nie ma nad czym się zastanawiać. Przemijamy, jak też wszystko co jest z nami związane. Taka odwlekana porażka. Im dłużej odcinamy się od siebie w pełnej okazałości, tym dłużej mamy szansę na powodzenie. Tak do niedawna myślałem...

Teraz po przełamaniu, związanym z Teresą, myślę inaczej. Należy żyć bez ograniczeń. Dać siebie w 100%. Każda przywara umacnia, każda neuroza przybliża, każda łza cementuje. To walka o swobodę i zrzucenie masek, rola podwórkowego amanta już mi nie odpowiada, chcę sprzedawać siebie i móc być za to kochanym. Nie spinam się drobnostkami, nie kalkuluję, nie podliczam, nie obstawiam, robi to za mnie temperament i intuicja. Mam szansę, dzięki temu, lepiej poznać samego siebie. Przeszłość nie jest czymś, co mnie cieszy, uczyłem radości innych, pancerz nie pozwalał, żeby sam jej zaznał. Teraz jest inaczej. I to jest ważne.

Wrócę do tych czynności. Skupiam się na pomocy Teresie, chcę by się dobrze czuła, mieszkamy znowu w mieście, epizod z folwarkiem na wsi nam nie wyszedł. Pomagam przy drobnych domowych obowiązkach. Zdjęcia, przeglądam je, myślę jak była wtedy zmęczona tym moim pancerzem, jak ją krzywdziłem, ale też wiem, że to się może zmienić i pracuję nad tym. Cieszy mnie również zwykła praca, bez fajerwerków i seksownych sekretarek, radzę sobie bez tego.

Mamy drugą szansę, którą musimy wykorzystać.

Nie wiem, to jakby wybrało mnie, zużytego do szczętu. To jak druga szansa, jak powrót w marzenia, że istnieje szczerość. Jestem jakby manekinem, który ma szansę na ciało z krwi i kości. Po prostu mam szansę zapomnieć o przeszłości. Tak chciałbym się skupić na tym co teraz, tak bardzo bym chciał walczyć o to, co się rodzi.

Do tej pory zawsze psułem, byłem agresorem, teraz jestem dumny, że mogę być ujarzmiony. Chcę się poddać tej innej relacji. Tkwi w niej moc, tkwię w niej jako nowy ja. Tylko zapomnieć i skupić się na teraz. A żyję z kimś wyjątkowym.

Ale co jeśli przyjdzie któregoś razu początek inny od wszystkich?  Taki, który nie będzie dobijał się do drzwi, wsiąkał pod powieki, rozrywał z niemą rozkoszą klatkę piersiową i kopulował z lękami rodząc przy tym myśli niepewne, nieznośne i obce?  Co jeśli wydarzy się coś takiego, co sprawi, że od pierwszej chwili oddam się temu wszystkiemu bez szemrania i pozwolę prowadzić się za rękę, choć ręka od tego przecież jest, by sama doprowadzać.  Z braku laku.

Czasami może warto po prostu zaufać, oddać się, nie myśleć, nie czuć, tylko płynąć z prądem. Ostro i nieznośnie.

hexa1492

Gdzie są Ci życzliwi ludzie?

Są kwiaty, są drzewa, wszystko wydaje się być na miejscu.

Jednak to jest inny wymiar.

Pełen wrogości i nienawiści.

To co, że kwitną fiołki i stokrotki jak dawniej.

Nikt ich nie zauważa. Będą zdeptane.

Piękna pogoda nie oznacza już czasu na zabawę

Może jedynie na uśmiech, jeśli zdoła przeskoczyć przez płotki.

hexa1492

To były tylko skarpetki, różowo-białe skarpetki. Chłopcy z pod sklepu niczym małpki w stadzie stadne zachowania zachowali.  Zachowali się jak stadne małpki  w stadzie, nierozumne z racji nierozwiniętego dostatecznie mózgu w porównaniu z homo sapiens.

To były tylko stokrotki, zwyczajnie stokrotki, które spacerując zrywałam. Jakieś dwie idiotki ruszyły szarżą z okrzykiem - bój się dziwko- idiotki. A to były tylko stokrotki. Być może weszłam na ich małpie terytorium.

Najgorsze jest to, że to wszystko działo się na mojej świętej ziemi, która zawsze witała mnie z otwartymi ramionami. Ziemia nasiąknięta duchami, młodością, beztroską. Teraz bezczeszczona. Obcy najeźdźcy deptali ją swoimi brudnymi stopami zostawiając ślady. Nosiła teraz okrutne znamiona pokolenia zero. Tam, gdzie kiedyś witał mój uśmiech zostały jedynie zgliszcza butelek, niekiedy strzykawek. Zostawiłam list, nie oczekuję jednak odpowiedzi. Oni nie będą już diamentami. Nasiąknięci uprzedzeniami, których faszerowano ich od wieków będą jedynie węglem na opał.

Powiem Wam jak będzie wyglądało ich życie. Właśnie teraz przegapiają moment, w którym powinni wziąć życie we własne dłonie i przekierować na właściwą im drogę. Pewnego dnia obudzą się otoczeni gromadką wspaniałych dzieci i uświadomią sobie, że to jedyne marzenie, które udało im się spełnić. Ta świadomość będzie im towarzyszyła przez resztę ich dni. Dalej, szczerze nie wiem co zrobią... .

hexa1492

zizu144

Adam był chłopcem z wielkimi ambicjami i szaloną fantazją. Pochodził z ubogiej rodziny, gdzie podobno (jak mawiał) czosnek był czymś powszechnym w jego domu. Wisiał wszędzie. Na klamkach, drzwiach, oknach i zardzewiałej ze starości poręczy łóżka dziadka Stefana. Dla Adama krowy miały złotą sierść w srebrne łaty, kury miauczały, a koty warczały, gruszki smakowały jak pomarańcze pomieszane z sokiem z winogron. Wierzył w coś co dla innych było nie do zrozumienia. Brnął w swój świat tak bardzo aż stworzył barierę nie do pokonania. Sytuacja rodzinna chłopca była obłędna, a mimo to on nie widział nic. Jakby istniał poza obszarem dnia wczorajszego, dzisiejszego i późniejszego. Wychowawczyni jego klasy zaczęła podejrzewać Adama o schizofrenie. Był jednak za młody na tego typu choroby. Chłopiec przez całe 5 miesięcy(listopad, grudzień, styczeń, luty, marzec) chodził w starych butach z widocznymi dziurami, jego ramiona oplatała wypłowiała, lateksowa kurtka. O dziwo bohater jakby nie przejmował się niczym. Pokazywał się wszędzie z wielkim uśmiechem, który reprezentował rzędy krzywych, żółtych zębów. To jeszcze bardziej zmartwiło nauczycielkę.

- Mój uczeń nie przejmuje się niczym. Choć mróz na dworze, chorób wiele, on doskonale się czuję. Ubrania prują mu się ze starości. O co tu chodzi ? - myślała.

W końcu podjęła decyzję ostateczną. Złożyła wizytę w domu Adama.

Drzwi otworzył jej starzec odziany w stare szaty. Przykryty był trzema kocami.

- Ahh to Pani..Spodziewałem się tej wizyty. Kiedyś musiało do tego dojść - odchrząknął.

Pani Amelia zrobiła się bardzo czerwona. Tak naprawdę nigdy nie była dobra z przeprowadzania pedagogicznych rozmów. Było jej głupio, że przychodzi do czyjegoś domu ubrana w piękne, drogie rzeczy, popsikana najlepszymi perfumami od Gucciego w momencie, gdy mieszkańcy są biednymi ludźmi, którzy ledwo łączą koniec z końcem.

- Boli mnie jedna sprawa. Pański wnuk chodzi całą zimę w dziurawych rzeczach. To okropne i bardzo mi przykro. Chciałabym jakoś pomóc...

- To nic nie da..

- Jak to? Przecież ..Ja wiem, że na pewno nowa kurtka oraz buty bardzo by go ucieszyły. Martwi mnie też to, że Adaś nie pokazuje tego co go martwi i smuci. Nie potrafi okazać smutku z tego powodu, że jest mu zimno.

- Nic Pani nie rozumie, bo właśnie w tym tkwi problem. Ludzie codziennie są pokryci różnego rodzaju żalami. Nie wierzą we własne siły i w siebie. Adaś jest inny niż jego rówieśnicy. On po prostu wie, że nie może mieć wielu rzeczy. Nawet tak głupich kozaków oraz puchowej kurtki. Idąc po śniegu w mroźny dzień wyobraża sobie ciepłe ubrania, lato, morze. To mu pomaga. Woli ten świat, bo wtedy widzi, że umie sam ze sobą walczyć. I właśnie samo jego podejście do sprawy sprawia, że nic go nie dotyka. Żadne zimno, żaden ból. Czy teraz wie Pani o co mi chodzi?

Pani Amelia pokiwała głową. Serdecznie przeprosiła za całe zamieszanie i z płaczem powędrowała do domu.

Dziś już wie, że uda jej się przeprowadzić ciężką lekcje z geometrii i każdy ją zrozumie. Założy fundację dla ciężko chorych dzieci tak jak kiedyś o tym marzyła lecz zabrakło jej sił aby w to uwierzyć.

Ludzie często zbyt szybko się poddają. Żyją w świecie, gdzie przeważa tylko narzekanie i płacz. A przecież wystarczy tylko pomyśleć pozytywnie, bo być może właśnie od tego zależy to jakie nasze życie jest. Sami sobie tworzymy los. Marzenia przybliżają nas do celów i sprawiają, że żyjemy.

zizu144

Gdy pojawiają się problemy,

Gdy rosną,

Gdy zamieszanie,

Gdy rozwiązanie oznacza wstyd,

Gdy potrzeba odwagi cywilnej.

Rodzi się w on, tchórz.

Karze skryć głowę w piasek,

Schować się,

Jak dziki struś.

Mówi:

"Uciekaj, wyjedź stąd jak najdalej"

To on, tchórz, jego imię: "Lęk przed prawdą".

toll3

"Sir I exist!"

"However," replied the Universe,

"The fact has not created in me

A sense of obligation."

Stephen Crane

W naszym małym laboratoryjnym świecie nastał czas chaosu. Okazuje się, że już niedługo nasza szefowa opuszcza wyspę wraz z rodziną. Bynajmniej nie na czas wakacji. To oznacza koniec wielu rzeczy, a zarazem początek. Ludzie nie śpią po nocach. Debatują, co to będzie. Zaczynają podejmować szybkie decyzje...Gdy usłyszałam tą nowinę, od razu miałam kilka nowych scenariuszy. Jedyne, co mnie trzyma w napięciu, to fakt, że nie mogę jeszcze zdecydować, który scenariusz wprowadzać w życie. Jak zawsze muszę czekać. Reszta współpracowników jest zła na naszą szefową. Uważam, że niesłusznie. Oczywiście wzbudzam negatywne reakcje z powodu braku wyrazu zmartwienia na mojej twarzy. To jedynie potwierdza, że jestem niedojrzała, ponieważ nie mam męża, ani dzieci. Stąd niczego nie rozumiem.

Gdyby wszystko było takie proste! W każdym razie tu należą się moje wielkie i dozgonne podziękowania dla mojej byłej wychowawczyni pani Cymbaluk, która sprawiła, że żadna zmiana, która mnie spotyka nie jest zła. Niektórzy mogą się doszukiwać w tym zdaniu sarkazmu, ironii, a ja całkiem poważnie i bez żadnego uśmiechu jej dziękuję. Choć zapewniam, że wtedy byłam daleka od dziękowania. Z czasem wszystko nabiera innych kolorów. Złe doświadczenia powinny być traktowane, jak klejnoty. To one kształtują nas najbardziej. Najważniejsze, to dostrzec ich pozytywne przesłanie. Pani Cymbaluk na zawsze może liczyć na miejsce honorowe w moich doświadczeniach.

Nie uważacie, że większość błędów, które popełniamy wynika z faktu, że gdzieś tam w głębi naszych umysłów myślimy o sobie, jako o centrum wszechświata? Wszystko jest dla nas. Drzewo daje mi cień. Słońce opala moją skórę. Woda myje moje ciało. To jest dla mnie, potrzebne mi do życia. Jestem centrum, które musi przetrwać na Ziemi… Jak długo? 30 lat? 40 lat? 60 lat? A może i przyjdzie mi tu być 90 lat… długo? Ha ha ha…zależy dla kogo. Najstarsza sekwoja liczy sobie 2200 lat. Może dożyję setki, ale na pewno nie będę w porównywalnej kondycji do na przykład 600 letniej sekwoi.

Jestem tutaj tylko chwilę. I co zrobię przez tą chwilę? Komu pomogę, a komu nie? Z kim się pokłócę, a z kim pogodzę? Kogo będę nienawidzić do końca mych krótkich dni tu na Ziemi, a kogo będę kochać aż po sam koniec? Codziennie jakiś nowy wybór przed nami się pojawia.

Zapominamy w naszej złości, czy bólu, że jutra może nie być. I co wtedy? Czy nasze pogrążenie w bólu komuś tu pomoże? Czy nasza złość wpłynie na tych, co tutaj mają jeszcze do oderwania kilka kartek więcej od kalendarza?

“Smeared black ink... your palms are sweaty
And I'm barely listening to last demands
I'm staring at the asphalt wondering what's buried underneath where I am

I'll wear my badge... a vinyl sticker with high block letters adherent to my chest
That tells your new friends I am a visitor here...
I am not permanent
And the only thing keeping me dry is where I am”

Fragment piosenki The Postal Service, "The district sleeps alone tonight".