(Jaromir Nohavica, tł. OldboyJack)

Bry :)

ps: zaczęłam się bać sygnały puszczać, bo już się raz tacie na sekretarke nadziałam... hmmmm...

pps: a tego pana sobie wczoraj wieczorem słuchałam, popularny niemiecki piosenkarz, całkiem fajne, głos ma taki jakiś ciekawy. "DIeser Weg wird nicht leicht - Ta droga nie będzie łatwa..."

Taki poród tysiącleci to woda na młyn tych wszystkich poprawiaczy Boga, którzy twierdzą, że płeć jest kwestią umowną, czy że orientację seksualną można sobie wybrać samemu... Nie chcę żyć w świecie rodzących "mężczyzn" i facetów w spódnicach. Czy to, co oni robią jest nieetyczne? Nie wiadomo. Okaże się dopiero za jakiś czas. Gdy dorosną kolejne pokolenia młodzieży, wychowywanej w takim świecie. W tej chwili, dla mnie to po prostu nieestetyczne, ale dziecku życzę zdrowia.

Edward Grieg, Nokturn Op. 54 N. 4, Richard Bosworth, 2005

Z puzzli, domów, samochodów i wind
Mieszkańców, mętów, przekrętów
Psów, sklepów, dyskotek i kin
Szpitali, cmentarzy i gliniarzy
Bazarów, browarów i kiosków
Hipermarketów, gadżetów
Pseudofacetów i superkobitek
Moje miasto w przestrzeni rozbite

Maria Peszek, polska aktorka i piosenkarka, w kwestii muzycznej, zalicza się do nielicznego grona artystów wychodzących, bądź starających się wyjść poza pewne bariery, ramy i szarości ogólnie narzucone, przekraczając granicę w której muzyka zyskuje na osobowości, przybiera formę, duszę. Czyni to w sposób nieznacznie dwuznaczny, poprzez liryczną stronę twórczości, grą słów, znaczeń podejmuje pewne tematy należące do sfery tabu społecznego, jednakowoż wyzbywa się wulgarności, robiąc to delikatnie, ciepło, kobieco.

nie mam czasu na seks
a tak bardzo chciałabym mieć
nie mam czasu na kochanie
na piepszoty całowanie
tęsknota we mnie siedzi
jak drucik z miedzi
się żarzy parzy i parzy
parzy i parzy
parzy i parzy
parzy i parzy

„Miasto Mania” album wydany w 2005 roku, pokrótce jest to odrobinę melancholijna poezja śpiewana, okraszona lekkim jazzowym, czasami chilloutowym brzmieniem. Psychodelicznie umiarkowana, jednocześnie energiczna i lekka, choć treściwa, co jest aspektem o tyle znaczącym, o ile chcemy znaleźć w muzyce coś więcej niż rozrywkę. Wszechstronność nadaje utworom pewnej uniwersalności, niezależnie od stanu ducha, oczekiwań, każdy powinien odnaleźć coś swojego, interesującego, urzekającego, pięknego. Wszechobecna kobiecość, burzliwa, zmienna, nastrojowa, to niewątpliwa zaleta twórczości. „Moje miasto” kawałek na kilka chwil przenosi nas na wieczorne, ruchliwe ulice bliżej nieokreślonego miasta, towarzyszą nam odgłosy butów uderzających o brukowy chodnik, zgiełk samochodów, zapach starego tramwaju, ciepło bijące od asfaltowej jezdni, migające światła, zapalających się latarni, szumiących drzew, policyjnych syren, wszechobecnej szarości blokowisk i prosty wokal podkreślony delikatnym brzmieniem gitary i skrzypiec, dopełniony chórem, nadającym głębi, nastrojowości. Natomiast „Pieprzę cię miasto” to przeciwieństwo poprzednio opisywanego utworu, próba przeciwstawienia się organizacji, schematom, społeczności, nietrwałości.

Paradoksalnie przy tak ogromnej wielowątkowości, wszystko zdaje się być minimalistyczne, ułożone i ustalone, nie uświadczymy tu elementów zbędnych. Dowodzi to faktu, iż materiał został dokładnie przemyślany, niczym w wielkiej układance, gdzie każdy element z pozoru chaotyczny, odpowiednio dopasowany, tworzy idealną całość. Niewątpliwie jest to umiejętność dość rzadka, zwłaszcza w dzisiejszych czasach. Wokal, nie jest tak charyzmatyczny, czy melodyjny jak chociażby Beth Gibbons, jednak doskonale oddaje klimat i przesłanie krążka. Przepełniony ciekawością, świeżością i przyjemnością, sprawia, że muzyka porywa, nabiera treści, Piosenkarka, twórczość, album zdecydowanie godny polecenia, co czynię z ogromną radością, naprawdę warto.

ja i ty nocne miasta ćmy
ty i ja dziwne miasta dwa
niczego więcej nie chcę
niczego nie muszę
niczego już nie szukam

Wszystkie składniki dokładnie wymieszać w garnku i zagotować.

Proponowany sposób podania (trzeba wybrać Hustler White)

Yes, what better way to ring in the summer than to listen to love songs that explicitly deal with death! Whose dying, you say? We're all dying! Yup, enjoy the summer kids, because this is the only summer of your life that you will be the age you are right now.

Chłopcy i dziewczęta, czas na:

4 pop songs about death.

 W końcu (od jakiegoś tygodnia) jadąc do pracy mogę posłuchać muzyki... :D Przyznam się... naciągnąłem matkę na słuchawki :P

Reportaż o El Vezie

El Vez rządzi na koncertach

God speed, D Bone.

Tutaj.

Warto, a nawet trzeba.

Przypomina mi to trochę połączenie hip hopu i klezmerstwa z HipHopKasene. Dwa mocno odmienne muzyczne światy i tym większy respekt za próby łączenia. Warto.

Tutaj.

Wreszcie opuścił mnie leń i odkurzyłem mój stary skrypt losowania pogody dla Brugii ( http://www.brugia.go.pl ). Miałem go przerobić, by obsługiwał pogodę dla miast Mersji (kolonii Brugii). Wreszcie się na coś przyda, bo leżał u mnie na dysku, od momentu, gdy Muggler zapomniał o całej sprawie :P W sumie powinienem coś napisać, żeby nie skończyć na umysłowym śmietniku :P Może dokończę mój stary interpreter języka skryptowego easyScript? Nie wiem, na prawdę nie wiem :P

Do tego wróciła mi muzyczna wena i napisałem kilka sol do różnych utworów (jedno wyszło mi trochę w stylu Chrisa Polanda z Megadeth :D ). No i prawie ukończyłem mój utwór, do którego mam zamiar ogłosić konkurs na youtube z napisaniem i zaśpiewaniem do niego tekstu.

Hmmm, powinienem coś zrobić dla Brugii. Na pewno muszę zaprojektować stronę Gwardii Stadhouderskiej (jestem głównodowodzącym tej organizacji wojskowej :P) i może Ligi Socjalno-Demokratycznej.

Jutro przyjeżdża do domu Asia, więc komputer będzie zajęty. Chciałbym mieć w takich chwilach laptopa :P

Do napisania później! :D

O mieście pisałem już parę razy, pokutuje w moim tekstach jako Golgota czy inne przyjemne miejsce. Otóż Kamienna Góra to typowe małe miasteczko z małym, za przeproszeniem, fallusem i dużą wyszczekaną mordką. Ten falliczny kompleks objawia się co rusz w przypadku jakichś kulturalnych eventów, w których słowo kultura odnosi się do rzygania nie na ulicy a w krzakach. Scena na takich miastowych wydarzeniach musi być obowiązkowo wysoka, wielka, do nieba wręcz – niedługo sięgniemy tej Woodstockowej. I na tej wielkiej scenie, jak przystało na wyimaginowany duży fallus, grają gwiazdki. W tym przypadku były to trzy zespoły, z tego jedna prawdziwa gwiazda, która zgasnąć powinna już dawno.

No i stoi nasza Kamienna Góra ze sterczącą sceną (miejscowi animatorzy kultury licytują się jej wielkością, strach zapytać, co robią w ubikacjach) i pod nią wyczekuje wasz wierny acz skromny korespondent. Wiernie czeka, jak pies, z poświęceniem sączy piwo, z poświęceniem zerka na boki. I czeka! A musicie, drodzy czytelnicy, wiedzieć, iż ciągnęli mnie wówczas na wódkę, pasy ze mnie zdzierali i do ucha, jak te diabły, szatany, mi szeptali, że chodź, tu wódeczka, tu kubeczki, białe, tak jak lubisz, tu jest murek, pareczek, krzaczki, ławeczka, nie wiem, stoliczek jeszcze i lampka.

Ale ja twardy i dzielny, przecież dziennikarski obowiązek zobowiązuje. Więc stoję i przypatruję się spontanicznej (bo pijanej) zgromadzonej ludności Kamiennej Góry. A wydarzenie to absurdalne. Darmowe imprezy plenerowe mają już to do siebie, że oprócz zatwardziałych fanów muzyki rockowej ściągają też zatwardziali amatorzy (i profesjonaliści) mętnego wzroku i dna butelki. Toteż długie włosy wymieniają się z odorkiem rozsiewanym przez boskich w swej nieświadomości śmierdzenia żuli. Całość współgra ze sobą i wzajemnie się uzupełnia – wielka masa nagrzanych i schlanych ludzi. No dobrze, dziennikarski obowiązek każe mi wspomnieć o niedzielnych starszych parach pod krawatem.

I wchodzi gwiazda wieczoru, spiker zapowiada to, na co tak wszyscy czekali (Dorian, no chodź na wódkę...) – Elektryczne Gitary rozpoczynają grać. Przyznam, że ich twórczość kojarzę albo z pijackich śpiewów albo z polskich filmów. I doprawdy, zdziwiłem się, jak ten zespół stał się tak popularny. Bo jak można rozgrzać do tańca ludzi utworami takimi jak „Już tylko killer” czy np. „Spokój grabarza”. Nudny i beznamiętny głos frontmana usypiał i ludzie poczęli szybciorem zamawiać piwo, co by odnaleźć w utworach Elektrycznych Gitar jakiś ukryty przekaz.

I tak grali, a ja tak stałem, a znajomi tak ciągnęli, że aż ściemniło się i dopiero istny szatan w publikę wstąpił, że gdy zespół śpiewał „Ona jest pedałem” to oni tam zaczęli pogo odstawiać. Ach, niewinne pogo! Kolega, punk z zamiłowania, wlazł tam i począł delikatnie dawać do zrozumienia, iż skończyły się łaskotki. I fruwały dziewczęta, fruwały komóry i dresiarze nadto wstawieni. No, przynajmniej dopóki nie wyprowadziła kolegi ochrona... Bo pogo, okazało się, robić na Elektrycznych Gitarach nie wolno.

Po odegraniu obowiązkowych „Dzieci” postanowiliśmy zastosować się do treści utworu i spoczęliśmy kulturalnie, by skonsumować tę cholerną wódkę, co tak myśli mym znajomym mąciła. Nazajutrz, gdy jakimś zrozumiałym tylko ludziom na kacu sposobem o 9 rano wyszedłem na miasto (a jest, oczywiście, niedziela!), zauważyłem swoje brudne buty – zupełnie tak, jakbym to ja w tym pogo tam uczestniczył. I to chyba była moja jedyna głębsza refleksja, jaka została mi po tym koncercie.

Bolączka każdego piszącego - jak za pomocą słów uchwycić nieuchwytne? W takich momentach mam ochotę powiedzieć „nie, nie będę nic pisał - po prostu słuchajcie i pozwólcie muzyce oddziaływać, pozwólcie jej Was zmieniać". Mimo to zawalczę, bo jest o co.

Nazwa może być myląca, bo Air France to Szwedzi nagrywający dla wytwórni Sincerely Yours (m.in. The Tough Alliance). Ba, jeśli nazwa, to co dopiero sama muzyka, która lokuje się na przeciwstawnym biegunie, niż skandynawski chłód i dystans. Spójrzcie na okładkę. Ona doskonale ilustruje zawartość „No Way Down". Wspomnienia z dzieciństwa, dobre chwile wyidealizowane w naszej pamięci przez czas, pachnąca łąka, latawiec puszczony na wietrze, zabawa, beztroska, letnie wieczory, zachód słońca, przyjaciele na zawsze... Niby muzyka elektroniczna, stworzona na komputerze, a tyle w niej życia, tyle emocji, ludzkich emocji. Posłuchajcie np. „June Evenings", dla mnie najlepszego utworu na EP-ce, zaczynającego się nie jak zwykła piosenka, ale rzecz wyjęta z jakiejś bajkowej (nie)rzeczywistości - głos dziewczyny opiewający „ten" wyjątkowy czas, w tle odgłosy przyrody, delikatna pulsacja basu, wchodzą kolejne ścieżki i wreszcie potężne trąbki, które chwytają gdzieś głęboko głęboko. Smaczków tu, co nie miara - ot, początek zamykającego całość „Windmill Wedding". Wyciskające łzy z najbardziej zatwardziałych cudo wymakające się wszelkim próbom zamknięcia je w kilku słowach, wolne i nieuchwytne, jak konie, które słychać w tle. Brzmi pretensjonalnie? Cóż, muzyka Szwedów na pewno taką nie jest.

Przeganiające czarne chmury, pogodne „No Excuses", „Collapsing at Your Doorstep" z tekstem-definicją tej EP-ki: „Sort of like a dream, isn't it? No better", mistyczne, pachnące letnim deszczem „No Way Down" czy przenoszące nas w świat bajki, otwierające EP, podniosłe „Maundy Thursday" - tu nie ma brzydkiej, niepotrzebnej sekundy, nic tylko leżeć na trawie, patrzyć w niebo i frunąć. I tu pojawia się jeden, tak naprawdę jedyny zarzut wobec Air France. Z tej podróży, gdy już wybrzmi ostatni dźwięk, nie chce się powracać do szarej codzienności.

Posłuchaj

Jeśli nie chcesz za 20 lat mieć wyrzutów sumienia...

Jeśli nie chcesz pewnego dnia obudzić się z poczuciem, że zmarnowałeś swoje życie...

Dzisiaj cytat, o dziwo, związany z tym, co mi się w główce uroiło. No, może nie do końca. Przypomniałem sobie o tym, że kiedyś doszedłem do pewnego wniosku, do którego doszedłem również dzisiaj, pod wpływem utworu, z którego jest cytat. A właściwie zrozumiałem, że mam tak samo jak autorka tekstu. Podczas cztania jakoś zmienia mi się patrzenie na świat. U większości myśli tak się dzieje pod wpływem muzyki - wesoły utwór daje pogodę ducha, smutny przynosi melancholię, zaś ostry rock wzbudza chęć do pogowania. U mnie tak nie ma - to ja dostosowuję swoją muzykę do humoru. Kiedy czuję w sobie nacisk wewnętrznych deszczowych chmur, na głośniki wrzucam coś, co przywodzi na myśl ciasne, zatłoczone sale pełne skaczących, spoconych ludzi w ciężkim obuwiu i długich włosach, natomiast, gdy bije ze mnie promienistość słoneczka, włączam powolne gitarowe szarpnięcia lub tzw. muzykę dla tańczących inaczej.

Z literaturą, jak już wspomniałem, jest inaczej. To ona wchodzi głęboko w moją głowę i zmienia tor moich myśli. Przy Świecie Dysku Pratchetta - zaczynam myśleć o magii liczb, fantastycznych przygodach i o gagach z wykorzystaniem trolla z diamentowym zgryzem, brzydkiej czarownicy i całego dysku (żeby nie powiedzieć globu) nieudaczników, w tym także bogów. Bowiem na Dysku mieszka tylko siedem osób, które nie wpadają w tarapaty lub potrafią same z nich wyjść: Babcia Weatherwax (która każdą sprawę potrafi rozwiązać spojrzeniem), Bibliotekarz (mięśniami), Cohen Barbarzyńca (mieczem i toporem) oraz Jeźdźcy Apokalipsy (odpowiednio - głodem, wojną, chorobami oraz ŚMIERCIĄ).

A teraz? Teraz nie w głowie mi magiczne, oktarynowe blaski. Całą głowę mam w tym momencie wypełnioną seksem oraz psią kupą. Połączenie idealne tylko dla zoo-koprofila. To może trochę mówić o Stephenie Clarke'u, autorze "Merde! Rok w Paryżu". Nie będę się teraz bawić w recenzje. Ani teraz, ani kiedy skończę. Uważam bowiem, że jeśli się nie potrafi to nie powinno się oceniać książek. Mogę powiedzieć tylko "podobała mi się" lub "to nie dla mnie", ewentualnie wystawić ocenę w skali 1-6, ale to maksimum, które mogę z siebie wyskrobać. Krytykę pozostawię profesjonalistom.

I znów tak stukam w klawisze i nic z tego nie wynika. Ot po prostu sklecenie słów, żeby tworzyło byle jaką spójną, choć niekoniecznie sensowną całość. Ale jak można tworzyć coś fajnego, mając w mózgu kupę, a w drugim męskim mózgu chuć do Francuzek. No, może nie tak dosłownie, ale nie zdziwię się, jeśli dzisiejszej nocy przyjdzoie do mnie bardzo wyraźny koszmar o miłości francuskiej i zwierzęcym kale. Fuj, to nie dla mnie. Musze zmienić lekturę. Jak tylko skończę "Merde..." zabiorę się do nowel Sienkiewicza. Może odrąbywanie siekierą głowy ukochanej żony przyniesie bardziej interesujące wynaturzenia. A póki co bonne nuit.

Pijani Powietrzem - Zmysły, emocje
[audio http://www.wrzuta.pl/aud/file2/ifTmc9BXKV/pijani_powietrzem-zmysly_emocje]

A teraz bierzmy się w garść! Nowa płytka 3 Doors Down jest całkiem niezła. Nie wiem, co się w niej nie podoba A.
Chociaż... Ona woli bardziej softowe brzmienia. Lekkie, za to smętne i przyszarzałe. Jak kurz.
Czyli nie w moim typie.

Oczywiście po raz kolejny Życie oświadczyło mi (się), że ja nie mogę robić sobie planów (nie pytaj mnie o jutro - to za tysiąc lat.. ♬). Miałam dzisiaj do południa spróbować upiec drożdżówki z cynamonem i co? I huu..huu...
Nici z tego wyszły.
Kupiłam nie te drożdże, co trzeba (bo sypkie). W dodatku chyba nie dane mi też było upiec ciasta z ananasem. Dlaczego? Plastry są straszne kwaśne. Dziwie się, że mi w talerzu dziur nie wyżarło. Syrop też ma lekką nutkę siarki w piątym smaku.
No więc jestem zła.
A to i tak lepiej niż wczorajsza histeria (panie C., dzięki Ci za opinie! Jakbym miała kapelusz to bym go niezwłocznie uchyliła ;) ! ). Ba, wściekła i ironiczna nawet.
Miła odmiana.

Wystarczyło się przespać 12 h, żeby zacząć kombinować, zamiast tłuc głową o ścianę w niemym akcie rozpaczy.

Patrząc na przeźroczystą szklankę pełną mętnego, podobnego do białka, lepkiego, ale i słodkiego płynu muszę stwierdzić, że człowiek posiada wolną wolę i tak na prawdę nie ma żadnych ograniczeń (po za samym sobą). Dlatego też nie obowiązuje go żadne "wolno", "nie wolno". Wszystko jest kwestią serca, umysłu, sumienia...
Życie polega na umiejętności wyboru pomiędzy Powinnością, a Miłością.
Tak, jak ja kiedyś wybrałam B(B)M (NIE mylić z BBN :D ;) !), zamiast bramki nr 1.

Przed sekundą przez szczelny woal chmur przebiło się światło Słońca. To jak pełne aprobaty skinięcie głową Siły Wyższej.
Mojego Życia..
Musiałam to wyjaśnić. Jeśli nie sobie, to światu, który stoi za moimi plecami. A w którym każdemu z Was przyszło egzystować ;)

A [tu] album 3 Doors Down - 3 Doors Down z 2008 roku.
O! Przypadkiem z bieżącego... ;)
by Zozol3k ;)

J. S. Bach "Toccata i fuga d-moll", Ton Koopman, organy

home mama yéo
fièvre, la fièvre me prend
sa main maniant la faucille au hazard
la fièvre me prend
tu es comme le chêne liège que l'on dépouille de son écorce et que l'on laisse
et que l'on blesse
home
nul ne sait, et le vent a soufflé
sur le chêne-liège blessé
les slaves ont noyé tes songes et moi le mensonge me ronge
tu cherches les tiens dans une poignée de sable
que la fièvre apporte la réflexion au fou qui sans honte abéit aux ordres sombres
lorsque la haine préside
dans le noir pleurent les sylphydes !

DobaCaracol

Malowidła w jaskini Lascaux. Zdjęcie na licencji Creative Commons Attribution ShareAlike 2.5. Autor: Peter80.

Swoje badania prowadzili w słynących z malunków francuskich jaskiniach. Okazało się, że najlepsza akustyka była w tych częściach grot, w których było najwięcej rysunków. Stwierdzili nawet, że mruczenie przy niektórych załamaniach skały dawało dźwięki podobne do wydawanych przez namalowane w tym miejscu zwierzęta.

Iegor Reznikoff z Uniwersytetu Paryskiego X, który zajmuje się starożytną muzyką, uważa, że malowidła w jaskiniach były związane z rytuałami, w których znaczącą rolę odgrywały również muzyka i śpiew. Naukowiec przypomina, że w wielu jaskiniach znaleziono kościane gwizdki i flety. Na razie jednak brakowało dowodów wiążących prehistoryczną muzykę z malowidłami.

Zdaniem uczonego prehistoryczni łowcy używali swoich głosów także do orientowania się w ciemnych jaskiniach. Reznikoff uważa, że ich słuch był tak wyćwiczony, że potrafili z echa odczytać budowę groty.

Podobne powiązanie malowideł z dobrą akustyką Reznikoff odkrył też poza jaskiniami na stanowiskach we Francji i Finlandii.

Na podstawie Yahoo/LiveScience.

Najnowsze odkrycia dotyczące prehistorii