Vandaag was dus een dipdagje. Ik had er even genoeg van. Mijn leven is geen puinhoop, geen ramp heeft mij getroffen. Maar ik wil dicht bij God leven en wanneer Hij dan onbereikbaar lijkt, of zelfs even genoeg van mij lijkt te hebben gehad... Dan is er pijn, verdriet en schuldgevoel. Die zich uit in boosheid naar God, gevangen in een onrechtmatige klaagzang: ‘Waar bent U!?’

En juist nu, nadat ik had besloten boos te zijn op God omdat ik even niets anders meer kon. Juist vandaag kom ik weer wat tot rust. God gaf mij wat ik nu even nodig leek te hebben. Alsof God vanuit Zijn warme witte licht, met een vingertop mijn hart lichtelijk aanraakte. Waardoor de zwarte golven van onrust, en donkere buien van schuld en eenzaamheid, weer tot rust komen. Dat alles weer even plaats maakt voor kalmte en vrede. Is het psyche? Of is het Gods zorg dat zich nu even weer uitstrekt tot mij?

Vanochtend zat ik in de kerkdienst en bedacht ik me, dat ik het lied “It is Well with My Soul” moest gaan zoeken op Youtube. Ik zoek al langer naar nieuwe goede nummers om te luisteren en wist dat dit een mooi lied was. Het lied heb ik gevonden, en het verhaal erachter ook.

Het is geschreven door een man uit de 19de eeuw, wiens enige zoon sterft op vier jarige leeftijd. In de 'Grote Chicago Brand' van 1871, wordt hij financieel geruïneerd door verlies van vastgoed. Hij besluit met zijn vrouw en dochters naar Europa te gaan voor vakantie met vrienden. Zijn vrouw en vier dochters gaan voor hem uit. Dan vergaat het schip waarbij 226 mensen omkwamen. Waaronder zijn dochters. Zijn vrouw overleefde als enige de scheepsramp.

Op weg naar zijn vrouw, en waar zijn dochters omkwamen, schreef hij het lied “It is Well with My Soul”.

Het is een veelzeggend lied met een moeilijke tekstinhoud. Ik heb niet eens datgene meegemaakt wat de schrijver doorleefde, toch vind ik de tekst al moeilijk te zingen. Wanneer ik er bij stil sta, wat ik zing. ‘Het is goed met mijn ziel’... Laat ik mijzelf, in God mijn rust vinden? Vertrouw ik daar God genoeg voor, in Zijn leiding over mijn leven?

Gods zegen

It is Well with My Soul, Horatio Spafford

Refrain:
It is well, with my soul,
It is well, it is well, with my soul.

1. Toen vrede, als een rivier, zich op mijn weg richtte,
Toen leed als zeegolven rolden;
Wat mijn lot ook is, Gij hebt mij geleerd om te zeggen,
Het is goed, het is goed, met mijn ziel.

Refrein:
Het is goed, met mijn ziel,
Het is goed, het is goed, met mijn ziel.

2. Hoewel Satan zich nog te goed gaat doen, hoewel beproevingen nog komen,
Laat deze gezegende verzekering overheersen,
Dat Christus mijn hulpeloze staat heeft opgemerkt,
En heeft Zijn eigen bloed laten vloeien voor mijn ziel.

3. Mijn zonde, oh, het geluk van deze glorieuze gedachte!
Mijn zonde, en niet gedeeltelijk, maar het geheel,
Is aan het kruis genageld, en ik draag het niet meer,
Prijs de Heer, prijs de Heer, o mijn ziel!

4. Voor mij is het, het gaat om Christus vanaf nu in mijn leven.
Als de dood lijkt te naderen,
Het zal mij niet steken, omdat zowel als in dood als in leven
Gij Uw vrede zult fluisteren in mijn ziel.

5. Maar, Heer, het is u, op Uw komst wachten we,
De hemel, niet het graf, is ons doel;
Oh, bazuin van de engel! Oh, de stem van de Heer!
Gezegende hoop, gezegende rust van mijn ziel!

6. En Heer, haast de dag dat mijn geloof zichtbaar zal worden,
De wolken teruggerold worden als een boekrol;
De bazuin weerklinken zal, en de Heer zal afdalen,
En toch, het is goed met mijn ziel.

Ik schuim alle websites af. Ik bekijk advertenties in de krant. Momenteel staan de appartementjes gewoon in m'n netvlies gebrand.

Gisteren weer naar een appartementje gaan kijken. Ik was (weer) meteen verliefd. Het had zelfs een mini-veranda. Het was volledig in orde: geverfd - behangen - rolluiken - blinderingen - ... Het was mooi gedaan, maar het had (natuurlijk) ook z'n nadelen.

De hele nacht ben ik aan het denken geweest of ik de nadelen erbij zou nemen. Of zou het beter zijn om nog eens rond te kijken? Ik heb gewikt en gewogen. M'n verliefdheid is weer over :(

Ik leer bij: niet te snel verliefd worden... Een nachtje erover heen slapen, doet mij blijkbaar goed om het kritisch te beoordelen. Dat maakt het wel enorm vermoeiend. Niet alleen omdat ik de slaap mis, maar ook omdat ik eerst zo euforisch ben en daarna inzie dat het toch niet zo geweldig is.

Quote site

 9 Als we het getuigenis van mensen aannemen, zullen we zeker het getuigenis van God aannemen, dat zoveel meer gezag heeft, want het is het getuigenis dat God over zijn Zoon gegeven heeft. 10 Wie in de Zoon van God gelooft, draagt het getuigenis in zich. Wie God niet gelooft, maakt hem tot leugenaar, omdat hij geen geloof hecht aan het getuigenis dat God over zijn Zoon gegeven heeft. 11 Dit getuigenis luidt: God heeft ons eeuwig leven geschonken en dat leven is in zijn Zoon. 12 Wie de Zoon heeft, heeft het leven. Wie de Zoon van God niet heeft, heeft het leven niet. 13 Dit alles schrijf ik u omdat u moet weten dat u eeuwig leven hebt, u die gelooft in de naam van de Zoon van God. 14 Wij kunnen ons vol vertrouwen tot God wenden, in de zekerheid dat hij naar ons luistert als we hem iets vragen dat in overeenstemming is met zijn wil. 15 En omdat we weten dat hij naar ons luistert, wat we hem ook vragen, weten we ook dat we alles al hebben gekregen wat we hem gevraagd hebben.

In het bovenstaande stukje staat basicly dat het belangrijkste getuigenis wat je kunt geven is te vertellen dat je eeuwig leven heb met God, als je in Jezus gelooft als de Zoon van God. Nog gemakkelijker gezegd: breng het evangelie. Er staat ook dat wie in de Zoon van God gelooft, het getuigenis van God in zich draagt. Enerzijds denk ik dat dat betekent dat we Jezus in ons hart dragen, omdat Hij het getuigenis is wat God heeft gegeven. Anderzijds geloof ik dat dat betekent dat we áltijd wat hebben om over te getuigen omdat Jezus in ons hart leeft!

Door de jaren heen heb ik leren vragen aan God om me een dag te geven waarin er gebeurtenissen zijn waarin Zijn hand te zien is. De momenten en situaties die laten zien Wie Hij is, zijn daarna zoveel toegenomen! Althans, dat dacht ik! Nu snap ik dat ik me eindelijk bewuster ben van al die momenten op een dag. Ze zijn niet toegenomen, ik heb geleerd om ze te zien. En daarom kan ik nu getuigen van grote en kleine dingen!

Dat ik al vroeg met Jezus heb leren leven door mijn opvoeding, dat ik een envelopje met geld heb gekregen van een anoniem persoon, dat mijn oppaskindje daadwerkelijk genezen was van haar verkoudheidje na het uitspreken van genezing. Dat ik van mijn spierpijnen genezen ben op zo'n zelfde woord van genezing, dat ik lieve christelijke huisgenoten heb die naar me omkijken. Dat God me ervan weerhouden heeft van een balkon te springen en bovenal dat ik Jezus heb leren kennen als mijn persoonlijke Redder en Verlosser!

Jongens, we hebben zoveel om over te vertellen! De grootste stap is dat we gaan uitstappen en het gaan doen! Tot dan toe laten we na, een belangrijke taak te vervullen voor het Koninkrijk van God: mensen opbouwen en bemoedigen met de boodschap dat Jezus ook hun leven totaal kan veranderen!

• • • 40 procent denk dat hij 'erop of eronder' zit
    • 60 procent zegt dat hij sowieso gebuisd is

Gabrielle - Should I stay

Here I am, waiting for a sign,
I never seem to know If you want me in your life,
where do I stand
I just don't know
I never feel I know you
'Cause you blow hot and you blow cold,
it seems I've grown attached
Though we're not the perfect match
I just can't explain

Should I stay
Should I go
Could I ever really stand to let you go
Can you now find the right words to say
That maybe I'm getting in your way

Een herschreven stukje Niek. Is de Vlaamse primitief verfijnder nu? Is het oubollige bij de keel gegrepen en op rituele wijze afgemaakt? Laat het mij weten.

Het is behaaglijk warm op de kamer. Er brandt een elektrisch vuurtje. Regendruppels tokkelen op de dakpannen. “Weer kamerarrest” mompelt Niek en ploft op zijn bed. Hij staart naar de deur die hij zelf geschilderd heeft. Het was er aan te zien. Vroeger was ze eentonig wit, nu is het een groen bas-reliëf van klodders en tranen verf. Niek trekt de knieën op tot tegen zijn kin. Hij kijkt naar zijn tafeltje. Het is één grote chaos. Pennen, potloden, gommen, cursussen, notaboeken, paperclips…
Alweer had hij een aantal ronde en onbeduidende cijfers behaald op school. Resultaat: Pa en Ma Niek des duivels.

“Wat haalt het uit? Als de resultaten meevallen zit ik ook altijd op mijn kamer te neuspeuteren. Waarom zou ik dan nog iets aan die rotcijfers doen? twaalf jaar, en hier zit ik dan” Dacht hij. “Gelukkig kan ik lezen en schrijven. Meer hoeft voor mij niet.” Hij begon een nieuw boek te lezen. Lezen leek zowaar een fysieke inspanning, wat als je de hersenactiviteit meerekent eigenlijk wel waar is. Uren ging hij door. Tot hij opschrok van een dichtslaande deur. Pa en Ma Niek gingen slapen. Niek knipte snel het licht uit en deed alsof hij sliep. Moeder piepte nog eventjes in de kamer om te zien of zoonlief sliep. Met zijn gezicht naar de muur gekeerd zodat ze zijn dichtgeknepen ogen niet kon zien lag Niek te wachten tot moeder zou weggaan. Opgelucht haalde hij adem toen ze de deur terug sloot. Nadat hij zeker meende te zijn dat niemand hem nog zou komen storen knipte hij zijn nachtlampje terug aan en las verder. Midden in de nacht sukkelde hij in slaap van vermoeidheid.

Vriendelijke groet van de Spaanders voor de Vlaanders

Het lezen lukt nog, maar schrijven! Jezus. Schrijven is eigenlijk niet meer dan een paar gedachten in heel mooie cadeaverpakking. Maar daar zit hem nu juist het hele frieten bakken. Het gekloot om die verpakking mooi, strak en netjes rond die cadeau te wikkelen lukt dikwijls niet. En dan die strik zwierig laten krullen is ook geen eitje. T'was eigenlijk maar om te zeggen dat Niek op apegapen ligt, en ik ernaast. We kijken elkaar aan en glimlachen even triestig. Elk met zijn eigen gedachten maar zonder cadeapapier.

Vriendelijke groet van de Spaanders voor de Vlaanders