Het kan niemand ontgaan zijn. De Olympische Spelen die dit jaar in China worden gehouden, beginnen niet zoals iedereen gewend is. Duizenden mensen staan langs de route van het Olympisch vuur te demonstreren, en sommigen daarvan proberen de Olympische fakkel te doven. De demonstranten vinden het een schande dat de Spelen in  China worden gehouden. Ik ben het met hen eens. Een land als China mag geen gastland van de Olympische Spelen zijn. De Olympische Spelen van 2008 moeten daarom afgelast worden.De kosten die gepaard gaan met het organiseren van de Spelen zijn enorm. De vorige Spelen, die in Athene gehouden werden, kostten de regering 7 miljard. China heeft hiervoor maar liefst 40 miljard uitgetrokken! Dit geld wordt vanzelfsprekend niet weggegooid, maar China is na de Olympische Spelen een groot aantal wegen en sportcomplexen rijker. Wat mij betreft kan dat geld beter aan andere dingen worden besteed, bijvoorbeeld de landbouw. De agrarische sector gaat namelijk alleen maar achteruit ondanks de toenemende welvaart. Veel boeren raken hun baan kwijt en kunnen zichzelf niet eens meer voorzien van hun primaire levensbehoeften. Hierdoor moeten hun kinderen voor hen zorgen. Het is duidelijk dat China het eigen land financieel gezien nog lang niet op orde heeft. Laat het eerst zijn welvaart goed verdelen, voordat ze enorme bedragen gaan uitgeven voor prestige.

Ten tweede heeft China de meest vervuilde lucht van de wereld. Beijing telt zo’n 15 miljoen inwoners en de lucht erboven is permanent grijs. Australië besloot hierom al om haar atleten pas enkele dagen voordat ze in actie komen in de stad zelf onder te brengen. De leden van het Internationaal Olympisch Comité maken zich ook doorlopend zorgen over de luchtkwaliteit. China heeft toegezegd hier iets aan te gaan doen, maar als de luchtkwaliteit toch te slecht is moeten duursportwedstrijden worden uitgesteld. De vervuiling irriteert de ademhaling en gecombineerd met hitte en vochtigheid wordt de marathon van Beijing de zwaarste in de geschiedenis, aldus langeafstandsloper Haile Gebrselassie. Sporters kiezen er vanzelfsprekend zelf voor om  in dit soort condities te sporten.
 In Europa doet men er alles aan om het klimaatprobleem te verminderen. Er worden speciale eisen gesteld waaraan bedrijven moeten voldoen. China daarentegen geeft hier geen gehoor aan. Het is drukker bezig met de eigen economie dan met de klimaatveranderingen in de wereld. Een land dat dusdanig egoïstisch is, en zo weinig geeft om de rest van de wereld verdiend het niet om het gastland van de Olympische Spelen te zijn.

Een nog veel belangrijker punt is de mensenrechtenschending in het communistische China. Vanzelfsprekend zijn de mensenrechten in de hele wereld van zeer groot belang. Jaarlijks  krijgen er nog gemiddeld duizend mensen de doodstraf, terwijl dit toch 75% van alle doodstraffen in de wereld is. De meeste gegeven doodstraffen verlopen zelfs zonder een eerlijk proces. Tevens zitten er zelfs op dit moment nog honderdduizenden mensen zonder duidelijke redenen in werkkampen. Deze hebben gelijkenissen met de kampen van Hitler. Ook houdt China Tibet bezet, en onderdrukt daar de monniken. En er is nog veel meer. Vluchtelingen uit Noord-Korea krijgen geen kans om een persoonlijke keuze voor hun geloof te maken, maar worden alleen als ze het Christendom aannemen geholpen. Het onderdrukt en  moord het niet enkele opstandelingen, maar over duizenden mensen. Dit is vanzelfsprekend onacceptabel. De hele wereld is hier inmiddels van op de hoogte. Sommige landen kiezen er zelf al voor om dit jaar niet deel te nemen aan de Spelen, maar eigenlijk zou elk land dat moeten doen. Het organiseren van de Olympische Spelen brengt veel prestige met zich mee. Een land kan laten zien hoe mooi het is, hoe goed het alles kan organiseren en hoe hard het ervoor gewerkt heeft. Een land zoals China, waar de mensenrechten ernstig geschonden worden, dat zich niets aantrekt van de rest van de wereld verdient dit niet.

Mensen die juist tegen het boycotten of het aflassen van de Spelen van 2008 zijn, denken vaak aan de atleten zelf. Sporters hebben jaren lang getraind om een keer in hun leven alles eruit te halen. Het zijn de hoogtepunten van hun carrières want persoonlijke- en wereldrecords worden vaak verbroken tijdens het grootste sportevenement van de wereld. Als men de Spelen van 2008 zou aflassen zou dit een ramp zijn voor alle sporters die hier naartoe geleefd hebben. Ze hebben jaren voor iets gewerkt dat afgelast wordt. Zij zijn dan ook de enige die hiervan echt de dupe zijn. Maar de verbetering van mensenrechten gaat wat mij betreft altijd voor een persoonlijk doel van bijvoorbeeld een sporter.

Tevens wordt er gedacht dat het aflassen van het grootste sportevenement van de wereld simpelweg niet mogelijk is. Zoveel voorbereidingen waarmee men al jaren van te voren is begonnen. Enorm veel werk dat voor niets gedaan is zoals de bouw van nieuwe stadions. Dat zou economisch een ramp zijn.
Daar hebben ze gedeeltelijk gelijk in. Economisch gezien zou het nu al te laat zijn om de Olympische Spelen af te lassen. Maar aan de andere kant zou het een grote stap naar de verbetering van mens en milieu zijn. Als China weet dat het niet geaccepteerd wordt zolang het mensenrechten en milieu schaadt gaan ze er misschien iets aan doen. Als China binnen acht jaar zijn zaken op orde heeft, het een schoner land is waar mensenrechten niet geschonden worden, zou het wat mij betreft dan nog een kans moeten krijgen. Op dit moment ziet het er niet naar uit dat China iets gaat doen aan de genoemde problemen. Een gastland moet de Olympische Spelen waardig zijn, als het daar niet voor wil veranderen is het niet waardig genoeg.

Het Internationaal Olympisch Comité heeft een grote fout gemaakt om te kiezen voor China als gastland van de Olympische spelen 2008. Door dit wel te doen,  krijgt China de kans om status en prestige te verwerven. Dit verdient China absoluut niet. Laat ze eerst  wat doen aan de welvaartsverdeling, de luchtvervuiling en mensenrechten en wellicht dat ze dan nog een kans verdienen. Dat sporters hieronder leiden is van minder groot belang. Mensenrechten staan boven alles. De Olympische Spelen gaan over broederschap en sport, niet over egoïsme en ten koste van alles een  status verwerven. De Spelen  van 2008 in China moeten afgelast worden!

Beoordeling: 8.5

Het evenement dat miljoenen mensen in ban van de sport brengt is in zicht. Deze zomer gaan de Olympische Spelen weer van start en ditmaal in China. In 2001 kreeg China dit evenement voor 2008 toegewezen. Vele organisaties, zoals Amnesty International en Human Rights Watch, kijken zorgelijk toe op de huidige en toekomstige situatie van de mensenrechtensituatie. China, het land dat zijn inwoners op brute wijze onder de duim houdt, wordt beloond met een geweldig toernooi. China had de Olympische spelen nooit toegewezen mogen krijgen.De naleving van de  mensenrechten in China is schokkend. De doodstraf wordt in China met de grootste aantallen van de wereld uitgevoerd, ongeveer bij 10.000 mensen per jaar. De doodstraf wordt voor zo’n 68 delicten uitgesproken, zelfs voor een niet zo zware overtreding als belastingfraude. Martelingen in gevangenissen zijn aan de orde van de dag. Er is geen vrijheid van meningsuiting en ongeveer 250.000 mensen zitten zonder duidelijke reden en zonder aangeklaagd te zijn, vast in werkkampen voor heropvoeding. De lonen liggen onder het minimum en er wordt veelal te laat uitbetaald. Wanneer werknemers over hun loon klagen, kunnen zij hun baan verliezen of zij kunnen zelfs in de gevangenis terecht komen. 

De Olympische Spelen in China zouden voor verbetering in het handhaven van de mensenrechten moeten zorgen. In 2001 verklaarde de vice-president van het Chinese Olympisch comité dat door de toezegging van de Olympische spelen er wordt meegeholpen aan de verbetering van de mensenrechten in China. Niets is minder waar. Uit periodieke beoordelingen door Amnesty International blijkt dat mensenrechtenschennis in China nog steeds aan de orde van de dag is.

Om het evenement naar zich toe te trekken, heeft China loze beloftes gemaakt dat zij met de toezegging van de Olympische Spelen de mensenrechten zou verbeteren. Het is echter gebleken dat bij de bouw van de Olympische locatie alleen maar meer inwoners nadelig zijn getroffen. China pakt het groots aan met de bouw van het Olympisch speelterrein. Kostte wat het kost wil China een groot en mooi speelterrein bewerkstelligen, ook ten kostte van inwoners in de nabijgelegen omgeving. Hele gemeenschappen zijn gedwongen om hun huizen te verlaten, vaak is er geweld gebruikt om dit te bewerkstelligen. Ook boeren zijn van hun land verdreven en zijn hun werk kwijt geraakt. Hiervoor hebben inwoners nauwelijks  een compensatie ontvangen.

De journalistiek heeft het ook erg moeilijk in China. De media staat onder streng toezicht bij de berichtgeving van nieuws. Ook internationale journalisten werken onder barre omstandigheden in China. Op dit moment worden er ongeveer 30 journalisten vastgehouden in China omdat de berichtgeving niet voldeed aan de strenge eisen van de overheid.  Tijdens de voorbereidingen en de daadwerkelijke Olympische spelen zullen de journalisten het niet makkelijk hebben. Ruim 20.000 journalisten worden verwachten rond het evenement. Zij worden daarheen gestuurd om verslag te doen van het evenement en wat er omheen gebeurd. Omdat de media-infrastructuur in de handen van de overheid ligt  is vrije berichtgeving vrijwel onmogelijk.

China heeft zijn slechte kant door de jaren heen laten zien. De overheid van China heeft loze beloften gemaakt om na de toezegging van de Olympische spelen de naleving van de mensenrechten te verbeteren.  De situatie is niet verbeterd maar zelfs verslechterd. Door kostte wat het kost de mensen in de omgeving van de Olympisch terrein te verdrijven, hebben veel bewoners geen huis meer en hebben daarvoor ook geen compensatie ontvangen.  Ondanks de barre omstandigheden  en de slechtte mentaliteit van de overheid in China is  het land toch beloond met een evenement dat elk ander land ook zou willen organiseren.  China had de Olympische spelen nooit toegewezen mogen krijgen.

Beoordeling: 7.0

De Olympische Spelen van 2008 worden gehouden in Beijing te China. Bij de rondtocht van de Olympische Vlam dit jaar, ontstonden er rellen in onder ander Londen, Parijs en Islamabad. Dit kwam door de kwestie Tibet en de schending van vrijheid van meningsuiting in China. Hierdoor is het idee ontstaan dat Nederland de Olympische Spelen moet boycotten. Toch ben ik van mening dat Nederland gewoon naar de Olympische Spelen moet.Ten eerste moet Nederland gewoon naar de Beijing gaan, omdat de sporters er jarenlang naar toe werken. Het is het grootste sportevenement waar een sporter zich kan begeven. Door dit grote sportevenement is het de grootste sportieve eer om uiteindelijk een medaille te winnen. Hierdoor zien sporters de Olympische Spelen ook wel als hoogtepunt van hun carrière. Bij een boycot van Nederland hebben ze eigenlijk voor niks getraind, aangezien de Olympische Spelen het hoogst haalbare is.

Ten tweede moet de boycot niet doorgaan, omdat het slechte reclame is voor Nederland. Bijna alle landen hebben afgevaardigde sporters naar de Olympische Spelen gestuurd. Wanneer een land met veel sporters niet komt opdagen, zal dit door China niet in dank worden afgenomen. Dit wordt namelijk gezien als vernedering van de waardigheid van China en de Olympische Spelen. De Chinese toeristen zullen daarom weg blijven uit Nederland. Een groot percentage van de toeristen die Nederland bezoekt, komt uit China. Chinezen rijden vaak met bussen vol door ons land, waardoor bedrijven hier veel geld aan verdienen. Dit zal dus economische schade toebrengen aan vooral de toeristensector.

Natuurlijk valt er ook iets te zeggen over het naleven van de mensenrechten in China. De inwoners leven nog niet in een democratische staat, waar alles gezegd mag worden. Bij kritiek wordt er door de politie hard ingegrepen. Hierdoor schendt China de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens die is aangenomen door de Verenigde Naties. Toch zal er juist door de Olympische Spelen meer vrijheid van meningsuiting komen. Tijdens de Spelen komen er duizenden journalisten en bezoekers naar China. Aangezien China dit de beste Olympische Spelen ooit zal willen maken, zal het geen kritiek willen hebben doordat mensen zullen klagen over deze schending. Hierdoor zal er dus meer openheid komen in China.

Verder is de kwestie Tibet ook gevoelig bij China. Tibet heeft onder leiding van de geestelijk leider, de Dalai Lama, de onafhankelijkheid uitgeroepen. Doordat China wil dat Tibet niet afhankelijk wordt, zijn er al jaren Chinese soldaten gevestigd. Door de Olympische Spelen heeft de Tibetaanse bevolking een nieuwe kans gezien, om zich definitief onafhankelijk te maken van China. Doordat de Westerse wereld, waaronder de Europese Unie en de VS, Tibet hierbij steunt. Desondanks moet Nederland zich op de Olympische Spelen presenteren. Bij het boycotten van de Olympische Spelen, gaat China de onafhankelijkheid zeker niet toestaan omdat ze zich niet laten chanteren. Nederland en de rest van de wereld moet daarom wel bij China erop blijven aandringen, om de onafhankelijkheid te accepteren, en dit desnoods dwingen door een resolutie in de veiligheidsraad van de Verenigde Naties.

Kortom, Nederland moet gewoon naar de Olympische Spelen gaan. Men dupeert alleen de Nederlandse sporters, bedrijven en het eigen volk. Dit komt de Nederlandse sport en economie niet ten goede. Daarnaast worden de mensenrechten er niet verbeterd door en blijft Tibet bij China horen. Alleen onder internationale druk kunnen deze mistanden worden aangepakt. Nederland moet daardoor gewoon aan de Olympische Spelen beginnen.

Beoordeling: 7.0

De Olympische Spelen gaan binnenkort weer van start, ditmaal in Beijing. De bedoeling van het evenement is om naast de sporten ook de mensenrechten in kaart te brengen. Een aantal jaren geleden, toen besloten werd dat de Olympische Spelen in China zouden plaatsvinden, werd er verklaard door zowel de Chinese als de Olympische afgevaardigden dat dit een gunstig evenement was om iets te ondernemen tegen de mensenrechtensituatie. Tot nu toe is er echter nog steeds niks veranderd aan de situatie en dat heeft ervoor gezorgd dat een aantal landen de Olympische Spelen wil boycotten en dat is meer dan terecht!Het naleven van de mensenrechten in vele gebieden van China is zeer slecht. Zo wordt er bijvoorbeeld nog in bepaalde gebieden van China de doodstraf uitgevoerd, vinden er nog vele martelingen plaats in de gevangenissen, is er geen vrijheid van meningsuiting, zijn er geen minimumlonen en worden werknemers vaak te laat uitbetaald (dat moet je overigens maar pikken ook, anders worden daar weer maatregelen voor genomen). China doet hier niks tegen. De Olympische Spelen zouden hier verandering in brengen, maar dat gebeurt niet. De Spelen zijn alleen als excuus gebruikt en ik ben van mening dat sport en politiek gescheiden gehouden horen te worden en vooral in een land als China, waar het Chinese regime lak heeft aan de goede bedoelingen die ze beloofd hadden. Als ze politiek gezien niet in staat zijn om alles eerst correct te regelen, dan ben ik van mening dat ze een grote verantwoordelijkheid, zoals het organiseren van de Olympische Spelen ook niet aankunnen.

De situatie is tot nu toe net zo erg als voorheen en de voorbereiding op de Olympische Spelen heeft ondertussen ook al nare gevolgen gehad voor mensen uit de omgeving. Arbeiders uit de omgeving van de Olympische spelen zijn zelfs gedwongen om hun huizen te verlaten, desnoods met geweld. Boeren moesten hun land verlaten, zonder dat de regering een eventuele regeling trof voor deze arme (werkloze) mensen. Dit alleen al betreft een goede reden om de Olympische spelen te boycotten, want de bedoeling is dat de mensenrechten verbeterd zouden worden en niet ten nadele van de lokale mensen zouden worden.

Ondertussen heeft de voorzitter van het internationaal Olympisch comité aangegeven acties te ondernemen, indien er in augustus nog steeds geen verbeteringen van de mensenrechten hebben plaatsgevonden. Ik vraag me af of dit tegen die tijd niet te laat is.
De Olympische spelen hadden in principe nooit toegekend moeten worden aan China. Ze hadden China een voorstel moeten aanbieden, namelijk dat China zich eerst maar eens met de mensenrechtensituatie bezig moet houden, voordat zij verantwoordelijk willen zijn voor een groot evenement als Olympische spelen. Nu is het hier echter te laat voor, maar met boycotten kunnen we alsnog onze statement maken, aangezien er niks veranderd.
 
Het boycotten is terecht, want China doet nog steeds aan niks aan de beloofde verbetering van de mensenrechtensituatie. Zij doet toch alleen maar wat zij wil (desnoods met geweld) en dat bewijzen ze hiermee. Integendeel hebben de Olympische spelen alleen maar narigheden met zich meegebracht. Maak je statement en boycot China!

Beoordeling: 6.5

Niet Nicolas Sarkozy of Hugo Chávez stonden aan het hoofd van de ultieme reddingspoging van Ingrid Betancourt, maar wel de Colombiaanse president Uribe. Die kreeg tijdens de meer dan zes jaar durende gijzeling van Betancourt geregeld de kritiek niet voldoende inspanningen te doen voor haar vrijlating.

Laatste buitenlandse gijzelaars

“Ik dank het leger van mijn vaderland Colombia. De reddingsoperatie verliep smetteloos”, verklaarde een opgeluchte Betancourt op de luchthaven in Bogotá. Het waren niet de enige lovende woorden aan het adres van het leger en Álvaro Uribe. De president zelf omschreef de actie als “een historische daad en een hommage aan de mensenrechten”.

De infiltratie van de FARC (Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia) door het Colombiaanse leger en de geweldloze bevrijding van 14 gijzelaars veranderen de machtsverhoudingen tussen beide partijen drastisch. Tot nu toe kon de guerrilla door de gijzeling van Ingrid Betancourt en drie Amerikanen rekenen op een voortdurende aandacht van de internationale media. Tegelijkertijd boden de buitenlanders bescherming tegen een militaire invasie.

De 14 die zijn gered, maakten deel uit van een groep van 40 gijzelaars die de FARC jarenlang naar voren schoof als pasmunt voor 500 gevangen guerrillero’s. Die vraag lijkt in het huidige klimaat, zonder charismatische buitenlandse gijzelaars in handen, niet langer realistisch. Het is Uribe die nu met een nieuw voorstel komt: “Wij nodigen de FARC uit het vredesproces concreet te maken, te beginnen met de vrijlating van alle gijzelaars die zij nog in haar macht hebben.”

Onthoofde guerrilla

Dit pleidooi voor onvoorwaardelijke vrijlating vindt internationale weerklank. Naast Ban Ki-Moon, secretaris-generaal van de VN, en Javier Solana, Hoog Vertegenwoordiger van het Gemeenschappelijk Buitenland- en Veiligheidsbeleid van de EU, spraken ook de Amerikaanse presidentskandidaten John McCain en Barack Obama zich uit voor de vrijlating van de ruim 700 resterende gijzelaars.

Het verlies van Ingrid Betancourt is voor de FARC de zoveelste tegenslag op rij dit jaar. Op 1 maart vermoordde het Colombiaanse leger commandant Raúl Reyes op Ecuadoriaans grondgebied. Zijn computer werd in beslag genomen en onthulde gevoelige informatie. Een ander kopstuk, Iván Ríos, werd in dezelfde maand om het leven gebracht door een van zijn eigen mannen. In dezelfde periode stierf Pedro Antonio Marín, een derde belangrijke man.

Auteur: Lien De Coster

bron: MO - Mondiaal Nieuws

d.d. 03/07/2008

Dat de mensenrechten geschonden worden in China is iedereen inmiddels duidelijk, zo duidelijk dat de aandacht misschien verslapt. Maar hoe scherp Amnesty hier zijn campagne mee insteekt opent de ogen wel weer! Erg pakkende advertenties!

Het Persbericht:

Vreemdelingenbewaring in Nederland op gespannen voet met internationale normen

27 juni 2008 Op vrijdag 27 juni om 10.30 uur, presenteert Amnesty International het rapport ‘The Netherlands: The detention of Irregular Migrants and Asylumseekers’, in Nieuwspoort in Den Haag. Eduard Nazarski, directeur van Amnesty International zal het rapport toelichten en het rapport aanbieden aan Tweede Kamerleden Heijnen (PvdA),Van Velzen (SP) en Azough (GroenLinks). Prof. A. van Kalmthout (Universiteit van Tilburg), deskundige op het terrein van het vreemdelingenrecht, zal zijn visie op het rapport geven.

Elk jaar worden er in Nederland zo’n 20.000 vreemdelingen gedetineerd. Zij worden opgesloten in detentiecentra onder een regime dat bedoeld is voor strafrechtelijk veroordeelden. Amnesty International ontvangt in toenemende mate klachten over de lange duur van de vreemdelingendetentie en over de manier waarop gedetineerde vreemdelingen worden behandeld. Amnesty heeft hierin aanleiding gezien om onderzoek te verrichten naar vreemdelingendetentie in Nederland. Dit heeft geresulteerd in het rapport The Netherlands: The Detention of Irregular Migrants and Asylum-Seekers.

“Door de lange duur en het strafrechtelijke regime waaronder mensen worden opgesloten, lijkt vreemdelingenbewaring te zijn verworden tot een middel om asielzoekers en migranten af te schrikken en te bestraffen voor illegaal verblijf, terwijl illegaal verblijf geen strafbaar feit is.”, zegt Eduard Nazarski, directeur van Amnesty International Nederland.

Peter, een 40 jarige afgewezen asielzoeker uit Liberia, moest twee keer Nederland verlaten nadat hij documenten had gekregen van zijn ambassade. In beide gevallen weigerden de Liberiaanse autoriteiten hem de toegang tot het land, omdat de documenten vervalst zouden zijn. De eerste keer werd Peter teruggestuurd naar Nederland met hetzelfde vliegtuig waarmee hij in Liberia was aangekomen. De tweede keer werd hij door de Liberiaanse autoriteiten gevangen gezet en na een maand teruggestuurd naar Nederland. Uiteindelijk heeft Peter –in Nederland en in zijn eigen land- in totaal 13 maanden gevangen gezeten, voordat hij in Nederland vrijgelaten werd.

Amnesty International constateert dat het in Nederland vanzelfsprekend is geworden dat vreemdelingen worden opgesloten, terwijl vreemdelingendetentie volgens internationaal recht en internationale standaarden een laatste middel behoort te zijn. Ook worden mensen opgesloten die behoren tot kwetsbare groepen, zoals kinderen, ouderen en slachtoffers van mensenhandel en marteling. Er wordt nauwelijks gekeken of een lichter middel volstaat, zoals een meldplicht of het betalen van een borgsom.

Naar de mening van Amnesty International duurt vreemdelingendetentie te lang. Nederland kent geen wettelijke maximumtermijn en het gebeurt dat mensen langer dan een jaar vastzitten. Ook worden mensen opnieuw opgepakt en een tweede of derde keer opgesloten, waardoor zij in totaal zeer lange tijd in gevangenschap doorbrengen.

In vreemdelingendetentie geldt bovendien een regime dat bedoeld is voor mensen die een straf uitzitten. Illegaal verblijf is op zichzelf niet strafbaar en iedereen heeft het recht om asiel te zoeken. De detentieomstandigheden zijn in vreemdelingenbewaring zelfs soberder dan in strafrechtelijke detentie, omdat op resocialisatie gerichte activiteiten zoals onderwijs, arbeid en verlof ontbreken.

Amnesty International is tevens van mening dat de klachtenprocedures voor gedetineerde vreemdelingen niet effectief zijn. Klachten worden niet goed en niet snel genoeg onderzocht.

Amnesty international heeft tijdens haar onderzoek ook een ernstig gebrek geconstateerd aan betrouwbare gegevens over alle aspecten van vreemdelingendetentie, zoals cijfers over de duur, herhaalde bewaring, het aantal uitzettingen vanuit bewaring naar specifieke landen, gebruik van isolatiecellen en klachten over disproportioneel geweld.

Het Europees Parlement heeft op 18 juni 2008 de Terugkeerrichtlijn aangenomen die een maximumduur van 18 maanden toelaat. Amnesty International heeft eerder aangeven dat dit onacceptabel is en de Richtlijn geen garanties biedt voor een veilige en waardige terugkeer. Amnesty wijst erop de het minimum-standaarden betreft die geen reden zijn voor de Nederlandse overheid om het huidige beleid niet te verbeteren.

“Amnesty International staat niet alleen in haar kritiek. Ook het Comité ter Preventie van Foltering uitte vorig jaar zorgen over vreemdelingendetentie in Nederland.”, aldus Eduard Nazarski. “Het wordt tijd dat de staatssecretaris het Nederlandse beleid weer in lijn brengt met internationale standaarden.”

Balthasar Garzón haalde voor het eerst de internationale pers toen hij in 1998 een arrestatiebevel uitvaardigde voor de intussen overleden Chileense dictator Augusto Pinochet (1915-2006). Pinochet zat een tijdje in Londen in huisarrest en werd in 2000 uitgeleverd aan Chili, waar hij in 2006 overleed zonder ooit te zijn veroordeeld.

In Spanje was Garzón onder meer actief tegen kranten en partijen die aanleunden bij de Baskische afscheidingsorganisatie ETA. Hij had het daarover aan de stok met de Mexicaanse Zapatistenleider Subcomandante Marcos, die zijn sympathie had betuigt voor het Baskische separatisme (maar niet voor het terroristische geweld).

Door de Colombiaanse FARC-guerrilla als terroristische organisatie te bestempelen gaat Garzón verder dan de meeste Latijns-Amerikaanse landen, die de term “terroristen” zoveel mogelijk mijden. De Verenigde Staten en de Europese Unie hebben het FARC wel expliciet op een lijst met terroristische organisaties gezet.

De Venezolaanse leider Hugo Chávez vroeg eerder dit jaar het FARC te erkennen als “strijdende kracht”, om het vredesproces in Colombia uit het slop te halen. De FARC-guerrilla ontstond in 1964 als een verzetsorganisatie die streefde naar een landhervorming op het Colombiaanse platteland en is er nog altijd actief.

IPS: Worden de mensenrechten nu meer of minder gerespecteerd dan tien jaar gelden ?

Balthasar Garzón: Je kan niet generaliseren. Er is vooruitgang geboekt maar er zijn ook tegenslagen, zoals het terrorisme. Het is van essentieel belang dat terrorisme wordt bestreden binnen een wettelijk kader. Als dat niet lukt, moeten alle burgers daarvoor een prijs betalen. Ik verhef mijn stem hier niet om de ene of de andere partij te bekritiseren, maar om voortdurend wantoestanden aan de klagen en gerechtigheid te eisen.

Denkt u dat het internationale strafhof een doeltreffend instrument is ?

Het is als juridisch orgaan absoluut noodzakelijk, maar het zou nog veel efficiënter zijn als ook landen als de Verenigde Staten, Rusland, China, Israël en vele anderen zouden meedoen. Het is een jammerlijk falen van de mensheid dat er nog zovele leiders zijn die zich aan het strafhof onttrekken. Uiteindelijk gaat het om het belangrijkste initiatief ten dienste van de vrede van de voorbije veertig jaar.

Wat is uw opinie over het FARC ?

Het FARC is een terroristische organisatie, daar zijn geen andere woorden voor. Ze had eigenlijk al lang geleden moeten verdwijnen. Met geweld kan je niets bereiken in een democratisch land. Het leidt nergens toe, omdat een democratie aan zo’n uitdaging nooit kan toegeven. Pas wanneer het geweld wordt opgegeven en men begint na te denken kan dat het startpunt betekenen voor dialoog en het vinden van een oplossing.

Wat vindt u van de operatie van het Colombiaanse leger op Ecuadoraans grondgebied om een kamp van het FARC aan te vallen ?

Die zaak is van de baan nu de Organisatie van Amerikaanse Staten de actie heeft veroordeeld, het heeft geen zin nog verdere commentaar te leveren. Het diplomatieke conflict dat door de Colombiaanse actie was uitgelokt is nu ook opgelost. Dialoog is de beste manier om geschillen tussen buurlanden op te lossen.

In de VS gaan stemmen op om Ecuador en Venezuela toe te voegen aan de landen die het terrorisme steunen, als zou blijken dat ze banden hebben met het FARC. Wat is uw mening daarover ?

Dat is een politieke beslissing en ik zie niet in waarom ik kritiek zou leveren, of het tegendeel. Ik ben geen voorstander van zulke lijsten. Het is erg moeilijk om tegenwoordig te beweren dat een land terrorisme steunt of ontwikkelt, toch op het westelijke halfrond.

Een andere zaak zijn feiten, documenten en gegevens die een persoon in verband brengen met concrete acties. Vanuit de optiek van het strafrecht zijn feiten soeverein en dicteert het bewijsmateriaal wat er moet gebeuren.

Wat vindt u van de manier waarop het Chileense gerecht de zaak-Pinochet heeft aangepakt ?

Het belangrijkste is dat de juridische machine werd opgestart en de problemen overwonnen. Het Chileense gerecht is nu actief tegen de misdaden van de dictatuur, hoewel Pinochet jammer genoeg niet werd veroordeeld. De slachtoffers hadden daar volgens mij recht op. In dit geval zijn we mislukt, maar het is ook zo dat een man die tot dan toe altijd aan de justitie was ontsnapt uiteindelijk voor de rechter werd gebracht.

bron: Mondiaal Nieuws - MO

auteur: Daniel Zueras

copyright: Presidency of Argentina

d.d. 18/03/2008

Fouad Ahmad al-Farhan, eigenaar van een klein IT-bedrijf, werd op 10 december in zijn kantoor gearresteerd en gevangen gehouden in Dhaban Prison in Jeddah.

Een vertegenwoordiger van het Ministerie van Binnenlandse Zaken had hem eerder klaarblijkelijk gewaarschuwd dat hij het risico liep om te worden aangehouden voor verhoor door het ministerie. Dit in verband met de teksten over politieke gevangenen die hij op zijn website schreef.

Iedereen verdacht

Het ergste wat je over iemand te weten kan komen is alles. Het is een kernachtige uitspraak van Bert-Jaap Koops, hoogleraar Regulering van technologie in Tilburg. Privacy acht hij een belangrijke waarborg om de macht van de overheid in toom te houden, zei hij bij het aanvaarden van dat ambt. En een wezenlijk bestanddeel van de ‘condition humaine’.
Als de bescherming van de persoonlijke levenssfeer als beginsel wordt losgelaten, dan moet iedereen er dus steeds rekening mee houden te worden geobserveerd. Zonder dat de burger zelf nog kan bepalen wanneer en hoe die informatie gebruikt mag worden. De keuze om te zwijgen of onzichtbaar te blijven, vervalt. De volledig transparante burger is dan een feit. Iedereen verdacht, niemand meer vrij.

Vandaag kondigen de NS aan in alle treinen bewakingscamera’s op te hangen. Het bedrijf werkt al aan een chipkaart voor reizigers waarmee het alle individuele reisbewegingen op naam kan terugbrengen. En straks dus ook op gezicht. Kwestie van databases koppelen. Onlangs kondigde de politie te Zwolle aan op de plaatselijke snelweg alle kentekens te fotograferen en drie dagen op te slaan. De Tweede Kamer stond vorige week de regering toe om ieders bel- en surfgegevens een jaar op te slaan. Nog niet de inhoud ervan, maar wel de tijdstippen, nummers en adressen. Na een arrestatie in de Puttense moordzaak groeit de roep om DNA-gegevens bij álle politiecontacten op te slaan. Je weet maar nooit welke misdrijven in verleden, heden of toekomst er nog mee kunnen worden opgelost. Het Openbaar Ministerie nam deze maand bij een politiek tekenaar de computer in beslag omdat hij er ‘discriminerende’ tekeningen mee zou maken.

De bedoelingen zijn goed. En niemand pleit ervoor om privacy vóór veiligheid te laten gaan. Alleen is de balans volledig doorgeslagen. Verkeersassen moeten inderdaad bewaakt worden. Discriminatie en racisme bestreden. Maar wat zoekt de staat op de harde schijf van de computer van een tekenaar? Aantekeningen van foute gedachten? Ieder mens heeft het recht te veranderen, opnieuw te beginnen, fouten te herstellen, alleen met zichzelf te zijn of intiem met een ander. Dat kan in vrijheid en dus onbekeken, onbeluisterd en ongeregistreerd. Ook de mondige burger die ‘niks heeft te verbergen’ geeft z’n keuzevrijheid niet op.

De Amsterdamse hoogleraar informatierecht Egbert Dommering wees er in zijn recente afscheidsrede terecht op dat de burger in een staat van permanent toezicht verzeild is geraakt. Overigens mede door zijn eigen gedrag. De samenleving verandert in een Panopticum waarin alle reis- en communicatiegegevens van alle burgers bekend zijn, alle beelden van bewakingscamera’s opgeslagen. Sinds de aanslag op de Twin Towers leven we in een permanente staat van (fictieve) bedreiging. Ground Zero is volgens hem het begin van een nieuwe jaartelling. Angst is de leidraad. En alle maatregelen lijken geoorloofd. Daar word je pas echt bang van.

'De grootschalige en systematische mensenrechtenschendingen in onder meer Darfur, Zimbabwe, Irak, Afghanistan, Israël en de Bezette Gebieden, Irak en Myanmar vragen om onmiddellijke actie', zo zegt Amnesty International bij het verschijnen van het Jaarboek 2008.

Jaarlijkse stand van zaken
Het Jaarboek 2008 is Amnesty’s jaarlijkse, wereldwijde overzicht van de stand van zaken op mensenrechtengebied over het jaar 2007. Het Jaarboek laat zien dat er in tenminste 81 landen sprake is van mishandeling of marteling, dat in 54 landen oneerlijke processen gevoerd worden en er in 77 landen geen vrijheid van meningsuiting is. In 24 landen is de doodstraf uitgevoerd en in 51 landen werden doodvonnissen uitgesproken. Er zijn gewetensgevangenen in 45 landen.

Amnesty International roept regeringen - zestig jaar na de totstandkoming van de UVRM - op om net als hun voorgangers in 1948 concrete actie te ondernemen om mensenrechten te beschermen, daadwerkelijk na te leven en te verbeteren. 'Regeringen moeten nu handelen om het gat tussen beloften en praktijk te dichten', aldus Amnesty International.

bron: http://www.amnesty.nl/

Als je geen uitzetbeleid hebt, kun je het hele vreemdelingenbeleid wel opdoeken. Snap ik ook, hoor. Maar gisteren ging het om de bejegening. De uitwassen. Die, wat de politici ook beweren, geen uitzondering zijn. De mentaliteit die daarachter steekt. De onmenselijkheid. De onverschilligheid. En waar het dus op neerkomt is, dat dit onze volksvertegenwoordigers in meerderheid niet zo erg veel kan schelen. Ze nemen het op de koop toe. Omdat ze denken: Regels zijn regels*, we hebben dit beleid nu eenmaal vastgesteld, het moet worden uitgevoerd, en natuurlijk zal er wel eens wat misgaan, maar waar gehakt wordt vallen spaanders. Ze bewijzen wel lippendienst aan de beschaving, omdat dat nu eenmaal hoort, maar in wezen interesseert het ze niet zoveel, waar Nova gisteren over berichtte.

Terwijl, wat je behoort te doen, als je weet dat dit soort dingen (zie Nova gisteren) gebeurt, dan hoor je als parlementslid of als bewindspersoon te zeggen: 'Zolang ik niet 100% zeker weet dat dit niet meer kan gebeuren en dat we voldoende geschikte faciliteiten hebben met een voor deze doelgroep geschikt regime, sluiten we deze mensen niet meer preventief op.' Vervolgens voeg je de daad bij het woord.

Waarom is dit belangrijk? Omdat de wijze waarop je kwetsbare groepen behandelt een van de ijkpunten is waaraan je het beschavingsgehalte, de morele kwaliteit van de samenleving kunt afmeten. Het is in een aantal hoeken en gaten in Nederland op dit punt slechter gesteld dan veel mensen zich realiseren.

Natuurlijk, we zijn in vergelijking met veel buitenlanden een paradijs op het gebied van de mensenrechten en op tal van andere punten. Maar het vereist wel enig verstand en oplettendheid om te zorgen dat dit ook zo blijft. Er heerst wat mij betreft bij de politieke elite van Nederland ten aanzien van dit soort onderwerpen teveel daadwerkelijke onverschilligheid. Het is dezelfde onverschilligheid die er ook voor zorgt dat Ad Bos en Fred Spijkers nog steeds niet fatsoenlijk zijn gerehabiliteerd en schadeloos gesteld, dat we de grote bouwfraudeurs hebben laten lopen maar voor alle bijstandsgerechtigden elementaire grondrechten de facto buiten werking hebben gesteld (bijna niemand weet dat, dus daarover later misschien meer), dat we het niet meer willen hebben over de foute Irak-politiek en dat we nu in Afghanistan weer in dezelfde fuik zijn gestapt, om maar een paar van de meest evidente voorbeelden van slecht beleid en falend bestuur te noemen.

* Daarover heeft Dorien Pessers behartenswaardige dingen gezegd in Buitenhof, aflevering 21 mei 2006

Elk volk ter wereld heeft recht op zelfstandigheid. Deze zelfstandigheid mag andere volkeren niet schaden. De zelfstandigheid van Israël heeft geleid naar een genocide op een ander volk.

Bekijk de gevolgen van de Israëlische terreurmachine en bepaal voor uzelf of Israël een bondgenoot is.

Kris Roman
Hoofdcoördinator Euro-Rus
Coördinator N-SA

www.eurorus.org

Gedood door Israëlische chemische wapens:

Gelukkig is het nooit te laat om te gedenken. Jammer genoeg zijn twee minuten te weinig...

Bij dodenherdenking om acht uur 's avonds luister ik altijd naar het avondlied van de vogeltjes in de vele bomen om ons heen.
Bij dodenherdenking denk ik niet alleen aan de verhalen van mijn ouders over de Tweede Wereldoorlog, waarbij mij de rillingen over de rug gaan, maar ook aan de vele verhalen, geschiedenissen opgetekend door overlevenden van de hel door Hitler in gang gezet. Ik denk ook aan heel andere oorlogen. Oorlogen die nooit ophouden zo lijkt het, omdat het niemand genoeg kan schelen om er een grote macht voor in te zetten. Het is een loterij waar die macht dan wel voor wordt ingezet en ook dan nog is het de vraag of het geweld zal ophouden. Het is dus hopeloos wat dat betreft. Aldoor worden er mensen uit het leven weggeslagen.

Ik denk dus aan al die landen en gebieden waarmee de wereld gevuld is, waar kinderen en volwassenen geen plek hebben om te schuilen voor honger, kou en geweld. Waar zij geen gelegenheid krijgen om bij elkaar te zijn, om hun doden te rouwen, om te eten en dus te leven, en waar geen medicijnen zijn om beter te worden, geen school is om te leren, geen plek om veilig te spelen, geen weg om overheen te rijden, geen radio om nieuws mee door te geven of te vernemen, geen bescherming van wie ook maar. En dat allemaal speelt zich nog steeds iedere dag in deze wereld af. En is genoeg om tijdens de dodenherdenking een gedachte aan te wijden.

De vraag speelde steeds op, ook voor sporters, heeft dergelijke kritiek en protesten nu werkelijk zin? Naar het zich laat aanzien voelt zich China behoorlijk ongemakkelijk bij de huidige situatie. De angst dat China terug in zijn schulp zou kruipen lijkt vooralsnog niet bewaarheid te worden.

gesprek

Waar enkele weken geleden China nog een hard en onverbiddelijk standpunt innam, lijkt er nu toch beweging te zijn. De Dalai Lama heeft zich altijd open gesteld voor de dialoog. Al enige tijd spreekt hij voor autonomie en niet meer over onafhankelijkheid. Het commentaar van de Chinese woordvoerder dient beschouwd te worden als een vorm om gezichtsverlies te voorkomen.

dalai lama

Dat de Dalai Lama alleen serieuze discussies wilt en geen schijngevechten is niet geheel ongegrond. Het is zeer goed mogelijk dat China vooral een charme offensief is begonnen, met als doel het probleem over de OS heen te tillen, om daarna weer terug te vallen in haar oude patroon. De oproep van jacques Rogge is dan ook heel vreemd.

rogge

Deze luide stem is waarschijnlijk wel de reden dat China nu in beweging komt. Met groot ongemak maskeert jacques Rogge zijn eigen falen. Slechts na zwaar aandringen van het Westen en de demonstraties is hij toch maar eens gaan praten met China over de mensenrechten. Welke trouwens nog altijd slechter zijn dan voorheen. Dat China in zijn schulp kruipt is juist niet bewezen. Eerder het tegendeel. In zulks geval had China de Dalai Lama nooit uitgenodigd en hadden zij volhard in hun standpunt. De argumentatie van Rogge wordt door de realiteit tegengesproken.

En waarom zouden wij China als het gaat om mensenrechten meer tijd geven? Elke dag dat de mensenrechten geschonden worden is 1 dag teveel. Het Westen staat toch principieel voor de mensenrechten? Hebben wij daarom de UNDHR ondertekend? Is dat niet de basis van onze westerse samenleving? Verwacht Rogge nu dat wij onze principes verloochenen? En hoe lang moeten wij dat dan maar doen? 40 jaar is lang genoeg lijkt mij.

Hier spreekt dus niet een oprecht en betrokken persoon. Hier spreekt een persoon die zijn eigen blazoen bevuilt ziet door de kritiek op hem, het olympisch comite en gefrustreerd is door de desastreuze fakkeltocht. Het IOC had beter moeten nadenken over de organisatie van de Spelen en vooral welke landen deze mogen organiseren.

Trouwens, politiek en sport waren toch gescheiden? Vanwaar dan ineens deze bemoeienis van Rogge? Of liggen de zaken toch niet zo zwart-wit zoals hij maar ook Terpstra ons steeds willen doen geloven. Juist, politiek en sport, met name OS, zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Dus laten wij de druk nog verder opvoeren. Wanneer is de Dalai Lama voor het laatst in Nederland geweest? Gaat de kroonprins zich nu eindelijk terugtrekken uit het OC? De chinese experts zullen U ook vertellen dat chinezen zeer gevoelig zijn voor gezichtsverlies