Thomas zit nu in groep 6 en riep vanmorgen trots: "Nu ben ik een bovenbouwer mama!". Heerlijk is dat om zijn glunderende toet te zien. Lysanne is wat stilletjes ze gaat naar groep 4, ze wil wel maar vind het ook wat eng. Maar ik weet  dat ze haar beste vriendinnetje Delani heel erg mist. Zij is voor de zomervakantie verhuist naar Groningen en dat is natuurlijk niet leuk. Er komen wel weer nieuwe vriendinnetjes, maar mijn meissie maakt niet zo snel contact met andere kinderen. Iets waar ik weinig aan kan doen vrees ik. Ik kijk het nog even aan en dan ga ik denk op school eens vragen wat ik hier mee aan moet. Op school is het ook zo dat zich af en toe helemaal terug trek van de andere kinderen. Hopelijk komt het allemaal wel goed met mijn meissie , we wachten het af.

Verder is het echt rot weer vandaag. Regen, regen en nog eens regen hier. Bah! Ik heb echt een Maandagdip, maar goed ik moet ook het huishouden doen en er wacht nog een stapel was op mij en de bedden moeten nog worden opgemaakt. Dus tijd om deze log af te ronden en aan het werk te gaan.

Liefs Belle

Gisteren, nog voor de kater, bleek dat ik mijn fototoestel op een anonieme bagagedrager heb laten liggen. De vinder benadrukte dat ze niet naar de foto’s had gekeken. En dat was misschien ook maar beter zo.

Leuker dan die vervelende flashmob.

Gebeurt dat eigenlijk nog, flashmobben?

Of is dat eenzelfde lot beschoren als,

en nou zeg ik maar wat, de wellepies?

Tekening door B.N.

Ik dus wel. Nochtans genoeg uitgeslapen in het weekend. Ik dacht aanvankelijk dat het aan de ochtend lag, vandaar dat ik het fenomeen eerst "monday morning blues" gedoopt had. Maar het is intussen voorbij de lunchpauze en ik heb nog steeds last van een onverklaarbare loomheid. Iemand zou me eens ferm moeten wakker schudden!

Alles heb ik reeds geprobeerd: de douchekraan een paar graden frisser zetten (brrr!), naar het werk rijden met het autoraam open (wederom: brrr!), mezelf in het gezicht slaan (wel zachtjes), heftige muziek op m'n iPod opzetten (whaaaaa!), express lang in het licht kijken (prik prik), extreem veel kauwgom eten (nog nooit zo'n frisse mond gehad als op maandag), fris water in m'n gezicht plensen... Je raadt het al: niets helpt!

Voor je mij als 'luie werkkracht' bestempelt: ik kan me er wél nog toe zetten om door te werken op maandag. Maar: ik droom weleens weg, het afwerken van taken duurt net dat tikkeltje langer. Toch hoor ik niemand klagen, zo'n ramp zal 't dus niet zijn.

Gelukkig bestaat een werkweek op vijf dagen en blijft het niet bij die ene lome maandag. Dat 't maar snel dinsdag is, zeg ik u!

What's on my mind:
Getting used aan de tweetalige werksfeer in the office, eindelijk!

Werkweek 2. Nou ja, de tweede volle werkweek dan, want vorige week is niet als werkweek te tellen. Omdat MvH deze week afwezig was, stond ik er als kersverse Treasurer Assistant helemaal alleen voor. PANIEK!!! Nee hoor, het is allemaal best goed gegaan (en ik hoop niet dat ik maandag te horen krijg dat ik er toch een potje van heb gemaakt). Het grootste probleem van afgelopen week week is dat van een stapel contracten die ik per post moest versturen maar die vandaag nog steeds niet zijn aangekomen, maar die zullen volgende week vast wel ergens opduiken (hoop ik).

Het enige wat ik nog wel raar vind, maar ook dat begint intussen te wennen, is de tweetaligheid binnen het bedrijf. Bij BHR was alles Nederlandstalig, bij Forr was alles Engelstalig en hier is het echt 50/50. In de pauzes en met Bon en Benjie (de MISEs op mijn afdeling) praat ik engels, met al mijn andere (niet-MISE) collega’s in het Nederlands (kun je je voorstellen hoe ik soms bij de koffieautomaat sta te klungelen, waar de nederlandstalige en niet-nederlandstalige collegas elkaar in rap tempo afwisselen). Je moet echt met de minuut omswitchen, wat in het begin nogal eens wat foutjes opleverde, maar intussen begin ik er aan te wennen en weet ik hier steeds meer mijn draai te vinden.

Verder is de week vrij rustig gebleven, maar dat hoort erbij als je pas ergens werkt en je manager (= degene die werk op je bureau gooit) is afwezig. Dus de laatste helft van de week ben ik enthousiast gaan surfen op het intranet van het moederbedrijf. Tijdens de lunches hoor ik de MISEgrads en MISEs regelmatig praten over de modules en andere trainee-gerelateerde zaken, dus mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Lang leve de ontdekkingstocht op het intranet waar ik natuurlijk op zoek ben gegaan naar info over de wondere informatie-wereld der traineeship. Hoe meer ik lees, hoe meer zin ik krijg om te beginnen.
Zo kom ik in de twee jaar als trainee op 3 verschillende functies/afdelingen te werken en wordt ik 4 keer 14 dagen lang afgebeuld tijdens lessen in Kopenhagen, maar dat is geen nieuws. Onder het moeder bedrijf zijn jaarlijks ongeveer 400 trainees, maar bij NFL (waar ik werk) zijn er jaarlijks maar 6. Wat ik nog niet wist is dat we tijdens die twee jaar ook een aantal ‘excuries’ moeten doen om wat meer feeling met het bedrijf en het product te krijgen. Dus we moeten een dagje meelopen in een terminal, een dagje rondkijken in de haven en... een week (!!) meevaren op een (vracht)schip. Bij het lezen van die laatste zin hoopte ik toch van harte dat ik een beetje zeewaardig ben gebouwd.

What’s on my mind:
Moe maar voldaan. Het was een fantastische week!

Mijn hemel, wat was het een fantastische week in Ljubljana, Sloveniè. De lol begon dinsdagochtend al, hoewel we op dat moment de lol er niet echt van inzagen.

Marjolein en ik zouden om 10.10 vertrekken met Adria Airways naar Ljubljana. De vliegtickets waren geboek (vliegtickets.nl) en we hadden netjes ons reisschema en reserveringsgegevens opgeschreven. Tickers zouden we op Schiphol krijgen. Niet dus. Om 8.00 uur wilden we inchecken, maar omdat we wel een reserveringsnummer hadden en geen ticketnummer konden de miepen bij de incheckbalie ons niet verder helpen. Wie ons wel kon helpen? Gelukkig is er voor dit soort online-vliegticket-boek-winkels een balie op Schiphol, maar aangezien de dames daar ons ook niet konden helpen moest de servicelijn worden gebeld. Die lijn is trouwens pas om 9.00 uur bereikbaar. Kortom: STRESS!
Om 9.00 uur belde de baliedame met de servicelijn en we moeten even wachten omdat er ‘uitgezocht moest worden wat was misgegaan met de reservering’... Uiteindelijk kregen we om 9.15 de tickets, en toen moesten we nog inchecken, bagage afgeven en als de sodemieter de douane door en naar de bus hollen want om 9.45 vertrok de bus die ons naar het vliegtuig bracht (schijnbaar moet je met Adria Airways niet door een slurf het vliegtuig in, maar wordt je met een bus naar het vliegtuig gebracht waar je met zo’n trapje moet instappen). Het vliegtuig zelf was ook nog een heel avontuur: het had meer weg van een vrolijk gekleurde dinky-toy (52 zitplaatsen, inclusief de business class) wij zaten helemaal achteraan op rij 13 (ook nog eens het ongelukstgetal!). Onderweg rammelde alles verschrikkelijk en bij de landing (erg bewolkt) was er veel turbulentie waardoor het gerammel nog overheersender werd.

Al met al zijn we op tijd en veilig aangekomen in Ljubljana en gelukkig is ook onze bagage meegereist. Op het vliegveld zijn we opgehaald door Maja van de SiMUN organisatie en netjes bij hostel Vila Veselova afgezet. Het hostel ligt in de ambassade-wijk (naast de Duitse en Amerikaanse ambassades) en heeft wel wat weg van Villa Kakelbont, het huis van Pipi Langkous. Aangezien wij een dag voor aanvang van SiMUN aankwamen, hebben we de eerste nacht met zn tweetjes in de turqouise kamer geslapen, maar de rest van de week lagen we in de 8-persoons gele kamer (met een Zweeds meisje (sliep naast mij), een Roemeens meisje, een Roemeense jongen, een Kroatische jongen, een Moldavische jongen en een Servische jongen (sliep onder mij))

Na het inchecken bij het hostel zijn we de stad in gegaan. Bij aankomst sneeuwde het, maar tijdens onze stadswandeling hadden we alleen te kampen met regen en koude wind. Onze eerste missie: een paraplu kopen. Daarna zijn we veilig door een wat saaie, druilerige stad gelopen. En natuurlijk heb ik een Sloveens Harry Potter-boek gekocht. De tweede dag (woensdag, de dag waarop de meeste andere SiMUNers aankwamen) hadden we een guided tour door de stad, waarbij we toch hele andere dingen hebben gezien dan tijdens onze eigen tocht.

Donderdag begon het dan écht, SiMUN. Bij aankomst in het faculteitsgebouw, waar op donderdag, vrijdag en zaterdag de simulatie plaatsvond, was meteen onze stoelindeling al bekend. Aangezien het op alfabetische volgorde was zat ik als delegatie van Bolivia helemaal vooraan op stoel nummer 5, tussen Argentinie en Bosnie Herzegovia in (hebben allebei in de 3 dagen niets gezegd). Maar ondanks mijn stille buren was mijn achterbuurman (Indonesie, vertegenwoordigd door een Spanjaard, tevens een van mijn bondgenoten) een praatgraag mannetje die, net als ik, keer op keer in de discussies sprong om ‘zijn’ land te vertegenwoordigen. Gelukkig maar. Marjolein vertegenwoordige Zimbabwe en zat dus helemaal achteraan verstopt (naast een van mijn andere bondgenoten, Venezuela, vertegenwoordigd door een Sloveen).
Bij de opening was de president van Slovenie aanwezig, waardoor er ook veel pers was. Tijdens een plaspauze ben ik door een Sloveense krant geinterviewd en de volgende dag stond er een klein stukje met mijn foto erbij in de krant. Na de opening was het tijd voor een toespraak van en theekransje met een aantal ambassadeurs (oa. Nederland, UK, USA, Oostenrijk, Hongarije).

De simulatie was erg leuk om mee te maken, al waren het wel lange dagen. De feesten iedere avond waren echt geweldig, werkelijk iedereen was op de dansvloer te vinden. Donderdagavond was de dansvloer goed gevuld toen de Lambada en Samba di Janeiro uit de speakers knalden terwijl het buiten sneeuwde.

Tot onze grote verbazing kwamen later op de avond een aantal bekende gezichten binnenwandelen om met ons mee te dansen: de ambassadeurs van Oostenrijk en Hongarije!
Vrijdagavond had de organisatie van SiMUN een Sloveense avond voor ons georganiseerd, waarbij we Sloveense volksdansen (en de polka!) leerden. De foto’s en filmpjes zeggen genoeg, al ziet het er nu nog niet half zo idioot uit als in het echt. Gelukkig schonk de bar ook echte Sloveense drank, waardoor het dansen van die gekke dansen steeds makkelijker ging, net als het begrijpen van al die vreemde talen om me heen.

Sloveense dans-filmpjes: 1 en 2

Omdat ik toch een soort persoonlijke tastbare herinnering wilde overhouden aan iedereen (naast de fotos), heb ik tijdens het diner mijn Harry Potter-boek laten rondgaan zodat iedereen er een persoonlijke boodschap in kon schrijven. Aangezien we met ergens tussen de 70 en 80 mensen waren kon niet iedereen tijdens het diner iets schrijven. Wanneer dan wel? Nou gewoon, in de kroeg, tjidens het afscheidsfeest (Sangria voor € 1,50). Jullie kunnen de diepgang van de teksten wel raden...

Zondag scheen dan eindelijk de zon, heerlijk weer om door de stad te banjeren (die er ook ineens een stuk fleuriger en levendiger uit zag dan op de regenachtige dinsdag), op een terrasje te zitten en het kasteel bovenop een heuvel in het hart van de stad te bezoeken (mooi uitzicht!).

's Avonds reden Marjolein en ik met Mihai (Roemeense kamergenoot die in London studeert) naar het vliegveld, een ritje door een prachtig landschap met her en der een schattig dorpje en overal om je heen bergen en/of bossen. Vast wel de moeite waard om nog eens voor terug te komen. Tegen de tijd dat ons vertraagde vliegtuig vertrok om kwart voor zeven was het al donker en toen ik zes uur later eindelijk thuis was ging bij mij ook hel snel het lichtje uit.

Later deze week een berichtje over hoe is het in mijn eentje uithoudt met alle cijfertjes, rekeningen en financiele contracten op de werkvloer...

Compilatie van internet-beroemde kantoormomenten met een happy muziekje erbovenop. Om helemaal rustig van te worden - voor als het even moeilijk gaat.

Review in nl20

Pagina op reguliers.net

De Duivel
Reguliersdwarsstraat 87 (ten oosten van de Vijzelstraat)
1017 BK Amsterdam