[caption id="attachment_139" align="alignleft" width="300" caption="pemenang l-men of the year 2008"][/caption]

Congrats yah buat para pemenang!
Berarti perut sixpack nya sudah diakui ok :)
Buat yang belum punya perut sixpack, konsumsi terus susu LMen yang tinggi protein, serta baik untuk pembentukan otot.
Moga2 bisa ikutan jadi finalist L-Men of the year 2009 yah...

Straciłem kupę czasu na kupowaniu i sprzedawaniu pieniędzy. I na reszcie, która jest milczeniem.
Dla człowieka, który nie umie wydawać forsy, takiego jak ja, mija się to z celem. Zarabianie cyferek opanowałem do perfekcji. I wcale mi do tego nie były potrzebne szkoły. Miałem prosty system. I skuteczny. Oczywiście nie niezawodny. Najbardziej skuteczne w inwestowaniu byłyby kobiety, zwykłe kury domowe. Tylko, że one nie zajmują się takimi duperelami jak gra. Jak hazard. Czy najzwyklejsze inwestowanie.
One wiedzą najlepiej jaki gatunek piwa kupić mężowi, które supermarkety mają najlepsze ceny, jakie odkurzacze i telewizory są fajne. I które banki najbardziej dymają klientów. Analitycy tego nie wiedzą, bo nie mają czasu na zakupy, na pogadanie z prostymi ludźmi. Zajęci są czytaniem raportów i analiz innych analityków, dlatego sami inwestują źle, a ich porady są gówno warte. Chodzi też o coś innego, oni nadto komplikują sprawy, a tu jest potrzebne proste myślenie.
Na przykład takie.
Zarabiam swoje pierwsze wielkie pieniądze, jestem ogłupiony, pewny siebie, tracę węch. Jadę pijany taksówką i taksówkarz mnie zagaduje o akcje, zaczyna opowiadać, które na pewno warto kupić. I wtedy, u nawalonego pojawia się banalna myśl: no zaraz, ale jak taksówkarz, który ma zajmować się wożeniem ludzi zaczyna kupować akcje, to komu on je sprzeda? Trzeba spadać. Tak w 1994 roku, jako młody wilk polskiego rynku kapitałowego uratowałem swoją dupę.
W 1999 miałem sąsiada informatyka, który przychodził do mnie z przekrwionymi oczami zrobić mi coś przy komputerze. Był przemęczony, pisał strasznie dużo programów dla jakiejś amerykańskiej firmy, a pieniędzy dostawał niewiele, obiecywano mu dużo, ale on był pasjonatem. Robiłby to za darmo. Jeśli znacie rasowych programistów, to wiecie. Musiałem go opić, żeby odstąpił od komputera. Wtedy zainteresowały mnie akcje IT. Nie było to jakieś wielkie zainteresowanie, ale najzwyczajniej je kupiłem. W ogóle nie wiedziałem czym się te kupione przeze mnie firmy zajmują. I jakie mają perspektywy, wskaźniki. Gdybym to wiedział - nie kupiłbym ich. Wówczas było nieco kłopotu, bo miałem system +20/-20. 20% strat - sprzedaję, 20% zysku, też sprzedaję. Zyski były tak potężne, że pootwierałem długie pozycje i udałem się na długi urlop na Kanary. Zimą tam jest fajnie. W styczniu i lutym trochę pada. Ale grudzień jest super.
Kiedy wróciłem, przy flaszce sąsiad informatyk opowiadał mi, że on pewnych rzeczy nie rozumie. Firma amerykańska, dla której pracował, zaczęła mu strasznie dużo płacić i kazała latać pierwszą klasą samolotami. On był skromnym facetem i wkurzało go takie marnotrawstwo. Nie musiał nocować w hotelach za 500 dolarów. Wolał, za 100, a żeby mu dali tę resztę, te 400. Dziwił się, że właściciele firmy kupują zamek w Niemczech, w którym nigdy nie zamieszkają i porsche, którym się do dupy jeździ, złote zegarki szwajcarskich firm za kilkadziesiąt tysięcy dolarów. Które w razie bidy będzie można zastawić w lombardzie za kilka tysięcy. Bo przecież przez wiele lat żyli w biedzie, a żeby nawet utrzymać firmę, jeden z właścicieli zaciągnął się do wojska.
To był banalny sygnał sprzedaży.
Wiem, że to trochę zawiłe, dlatego niechętnie o tym piszę, ale poprzednia notka mnie do tego sprowokowała.
Powiem prościej: gdyby Gates zaczął dziś sprzedawać akcje Microsoftu na NYSE to naturalnym jest, że spowodowałby załamanie ich kursu. Z banalnego powodu, nastąpiłby wzrost ich podaży. Do tego doszedłby najważniejszy, psychologiczny aspekt: skoro taki wyjadacz pozbywa się udziałów w swojej firmie, to coś na rzeczy musi być.
Ten gość od Gadu Gadu - Fołtyn, też wypluł wszystko co miał i chce się zajmować polityką czy diabli wiedzą czym. Kiedy dobrzy informatycy zaczną zajmować się budownictwem, a gospodynie domowe pisaniem programów, będzie to sygnał dla inwestorów. Ewidentny.

A tak naprawdę, to chciałbym być barmanem w jakimś miejscu, gdzie sezon trwa parę miesięcy, a resztę czasu zajmuje się wyczekiwaniem turystów, pijąc z miejscowymi espresso czy stołowe wino niezbyt wysokiej jakości. No i oczywiście można tam całkiem spokojnie pisać blogaska i opowiadać mniej lub bardziej zmyślone historie. W sumie te blogi to fajna rzecz. Tak sobie teraz pomyślałem. Może ja zawsze chciałem być blogerem, tylko nie wiedziałem tego, kim naprawdę chcę być?

proces7

proces7

Podziwiam tych blogerów, którzy bez nazwisk, bez fotografii, w których pokazują jacy to oni są seksowni i przystojni i zajebiści, i jak innymi anonimowymi gardzą, potrafili osiągnąć sukces i przyciągnąć czytelników. Bez kolesiów z redakcji, bez linków na pierwszych stronach portali, bez chwalenia się swoimi fotkami i zdjęciami rozebranych małżonek.
Autolustracja w sieci jest, póki co, dobrowolna, a jej orędownik, wielki zwolennik lustracji i lustrzycy, nie ma prawa nazywać swoich komentatorów i czytelników szujami. Skąd zresztą wiadomo, że ów redaktorek nie jest twórcą Plotka i reżyserem na PornHub? Niech to udowodni. Można pisać blogi podpisując się fałszywym nazwiskiem, a można ich pisać wiele, każdy na innym pseudonimie.
Z czata pamiętam, że wiele kobiet, które nie umiały porządnie pisać, wysyłało swoje fotki albo pokazywało się w kamerach. Chętnie też zdradzały swoje nazwisko, nierzadko adres i telefon, w oczekiwaniu na okazję do bezpruderyjnego spotkania. To samo było z facetami.
Są ludzie, których nie interesują sława i pieniądze. No dobra, możemy pisać o czymś takim jak popularność pseudonimu, która nie niesie żadnych korzyści dla naszego realnego życia. Może ciut podnosi nam ego, czujemy się lepsi. Do tego grant w postaci satysfakcji jaką czuje się, kiedy pseudo redaktor się obnaży, licząc na karierę i pieniądze. No i potwierdzi, że w redakcjach pism jest cała masa chamów, nierzadko większych niż ci anonimowi blogerzy. A to pozwala pogodniej spojrzeć na sieć. Bo o ile pamiętam, to na wyzywaniu i obrażaniu swoich czytelników sporą popularność pozyskał Kominek.
W tym naszym kraju, który kiedyś stał węglem i stalą i dymiły kominy hut. A wtedy kiedy dymiły, też tylko wybrani mieli głos, ci, których nazwiska i twarze były znane i przyjazne władzy.
Poza internetowymi szujami, proponuję stworzyć pojęcie internetowej dziwki. Czyli takiego blogera, który nieproszony obnaża się, żądając od wszystkich tego samego i do przystąpienia do wspólnej orgii. Za pieniądze, a jakże.
To całkiem normalne, że ludzie mają wątpliwości, nie są pewni, że to co piszą ma sens, jak Samuel Beckett próbują porozumieć się z innymi, bratnimi duszami za pomocą luster, a ich pisanie i niepewność, są czekaniem na nieznane. Może nie odkryli jeszcze, nie znaleźli tu swego miejsca. Albo nie mają dokąd pójść? To co, idziemy? Chodźmy.

To może być ciekawy film (trochę z mojego świata)

Sepertinya disitu bisa bertemu dengan para pria berotot dan ber perut sixpack yang sudah jadi finalisnya LMen.
Acara ini juga bekerjasama dengan celebrity fitness yang tenama itu, hypermarket giant, Calvin Klein, dan lain-lain.
Pasti oke punya tuh acaranya. Ada pembagian suvenirnya lagi. Kira2 apa ya?! :)

Lebih jelasnya bisa dilihat di website L-Men dari Nutrifood berikut ini: http://www.l-men.com/loty-2008/grand-finalists-2008.html.

Hayooo... Siapa pilihanmu?

Wybaczcie mi tę notkę, prawie o polityce, ale po ostatnich dyskusjach byłem nieco przez różnych zboczeńców politycznie molestowany.
Tu zachodzi też pewien paradoks, bo dobrzy: lekarz, polityk, prawnik, psycholog, prostytutka, analityk giełdowy, nie będą udzielać porad i dyskutować na blogach o swoich zawodach. Tak jak dobry pisarz pisze książkę, nie blog, dobry piosenkarz śpiewa, a nie pisze o śpiewaniu na blogu. Dobry polityk rządzi krajem, a nie użala się jak cipa nad sobą na blogasku.
Piękna kobieta nie będzie pisać bloga o tym, że jest piękna i fantastycznie zna się na sztuce miłości, że jest damą. Bo i po co?

proces7

Weźmy takiego Olsa, którego być może niepotrzebnie tu nadaremnie wzywam, ale cóż z niego postanowiliśmy uczynić (my proces) jakiś, tymczasowy przynajmniej, symbol admina. Nie tylko w Agorze. W ogóle. Poprawne czy powiedzmy - przyjazne relacje z nim mogłyby budzić podejrzenia, że mi sprzyja i wstawia na przykład tendencyjnie mnie na stronę główną, by przysporzyć portalowi zaniedbywanych wejść. Nie, nie będzie o Siwej, dziś nie.
Blox i forum próbują z niekiepskim skutkiem łączyć klasę i liberalizm w necie. I zgrzyty zawsze będą. Moje niezadowolenie będzie tyczyć platform, portali, którym ufam, które wybrałem. Po kij mam narzekać na Interię czy Wirtualną Polskę, skoro tam nie bywam? I guzik mnie obchodzą tamtejsze fora i blogi. Pewnie są dużo gorsze od agorowych, ale nie widzę tu sprzeczności, bo ja chcę bywać na najlepszych. I mieć dwie niemożliwe do pogodzenia rzeczy: dobry poziom i wolność. I czepiał się będę. Krytykował będę najlepszych. I jasnym jest, że kiedy Blox już wykupi WordPress, to zostanę tu i będę smęcił. O ile będę jeszcze miał ochotę pisać.
Pisałem sporo ostatnio na temat administracji wszelakich. I zauważyłem pewną sprzeczność w moim rozumowaniu.
Gdzie leży mój błąd w pojmowaniu rzeczy? Z jednej strony chcę by portal traktował wszystkich równo, czyli nie dobierał znajomych na jedynkę, nie faworyzował promocjami syndykatów, zasłużonych blogerów. Z drugiej zaś sam często oczekiwałem, a nawet wymagałem specjalnego traktowania. Weźmy Blog Roku, chciałem by jakoś admini zachęcali do udziału w nim i pomagali tym, którzy grali w konkursie. A niby dlaczego? Skoro chcę by wszystkich traktować jednako, to nie mogłem tego oczekiwać. Przecież kupa ludzi uważała ten konkurs za głupotę, tak jak ja uważam wiele blogów za głupotę, a mimo to są reklamowane i promowane. Więc Ols dobrze zrobił, że nic nie zrobił w kwestii konkursu (wiem, że są tam ponoć ważniejsi, Mpieck czy Ememzet), ale ja tego nie wiem, stąd wymieniam Olsa.
Nie chciałem nic innego tylko po prostu tego, by moje gówienko pływało na wierzchu. To był logiczny błąd. To samo na forum. Wkurzam się gdy widzę specjalne traktowanie niektórych uczestników, a sam czego chciałem? Specjalnego traktowania mojego forum i nieingerowania weń w kwestiach cenzury. Nie chcę dziś się żalić, dziś chcę się kajać, więc powiem tylko, że i tak admini i my, którzy te fora budowaliśmy, świetnie sobie przez te lata radziliśmy z tym całym czatowym gównem, które tam ściągało. Z tymi niedyskrecjami, z głąbami, tymi co śmiecili, wyzywali itd. Dziś napiszę, że te ponad dwa lata trwania i prosperity forum Lotu, Zawróconych, Pokerowa były sukcesem, naszym i też portalu, który nam to umożliwił. Są fora na prywatnych serwerach, czaty tlenu mają tego masę i co? Kupa, żadnych nowych, ani kreatywnych ludzi, a tam tylko cenzura i zarządzające fajfusy - admini z czata, którzy osiągnęli na czacie swój szczyt życiowej kariery.
Olsa nie będę przepraszał za moje wcześniejsze rozważania, on jest od tego by na niego napieprzać. Niemniej jednak należy cenić ludzi, którzy próbują ten cholernie zrelatywizowany świat netu uporządkować, nie naruszając przy tym niczyjej wolności.
Tak jak nie miałem racji, kiedy przyszedłem napuszony i pełen złości do Reuptake, wrzucając mu pod jego notką jakieś niezwiązane ze sprawą swoje żale czy chwilowe złości. Zaraz tam pójdę i go przeproszę.
On mi nic złego nie zrobił, a chciał czegoś dobrego. Bo najlepiej tak jak ja: siedzieć i narzekać i nic nie robić. Ludzie, którzy mają pasję tworzenia w sieci, są dla niej najwartościowsi. A że ich pomysły nie zawsze natrafiają na euforię, to oczywiste. Bo zamysł linkowania i podawania źródeł jest jak najbardziej słuszny. Chciałbym by można było linkować fotografie, obrazy i podawać ich źródło w sieci. Ale czy mogę to robić, kiedy znaleziony obraz pochodzi z jakiegoś bloga, gdzie jestem pewien, że właściciel bloga nie jest autorem obrazu czy fotografii? Pisząc teraz do Was też z pewnością kogoś cytuję, ktoś w przestrzeni napisał poprzednie moje zdanie. Poprzednie i następne, które napiszę, a teraz jeszcze nie wiem, jak ono będzie brzmieć. Srał tam na to co Gazeta wystawiła na czołówkę, ale przychodząc tam do "Netto" zachowałem się źle, a Reuptake nie usunął mojego komentarza i nawet nie nazwał mnie bezpośrednio trollem, tylko między wierszami. I byłem niesprawiedliwy pisząc potem o nim to co czułem.
Mogłem odnieść się merytorycznie do pomysłu, który przecież jest kapitalną ideą. Tyle, że niewygodną i trudną do wykonania. Tak jak odsyłanie lenia do biblioteki.
Myślę, że autorowi - Reuptake - chodziło o coś innego, czego ja zrazu nie pojąłem. O to by docenić myśl w sieci. Pochwalić konstruktora czy twórcę frazy bądź tekstu, który dał innym uśmiech, pomoc, radę czy pomysł na pisanie, a może nawet i życie.
Pójdę przeproszę, ale nie będę linkował ani tu ani tam, żeby nie trollować;)

Tak jak wspominałem, miałem już napisaną mowę pożegnalną i chciałem się przenieść, nie gdzie indziej, jak właśnie na Blox z tym oto głównym mym blogiem. Bo mam kilka blogów, co jest moją zmorą i sprawia, że w dzień nie jadam, a nocami nie sypiam.

Może zbyt mało używam emotek? Kafka i Czechow ich nie używali, niech chociaż w tym będę do nich podobny.
Wiem, że dziś tekst jest trudniejszy, bo ja nie umiem pisać tak jak ci dwaj pisarze, których wymieniłem. Inna rzecz, że czyta mnie też sporo głąbów oraz pipek, które komentują tekst zanim przeczytają. A potem jak już skomentują to po co mają czytać?
Prawda leży pewnie pośrodku. Nie piszę fatalnie, ale i też niezbyt dobrze. A czytają mnie mądrzejsi i głupsi ode mnie. Choć akurat ci ostatni upodobali sobie mój blog w szczególności.

No i na koniec żalu za grzechy powiem o co chodziło z WordPressem. Kilka dni nie było mnie w rankingu WordPressu. I nie będę tłumaczył nikomu, że to nie jest dla mnie ważne, bo akurat będąc poza rankingiem miałem chyba najwięcej wejść w historii tego bloga. Kiedyś tu dam screeny statystyk. Chodzi o zasadę. Byłem spakowany, ale piknęło mnie, żeby napisać do nich maila i zapytać dlaczego mnie usunęli. No i odpisali, że już nie jestem usunięty.
Nie umiem Wam tego objaśnić, ale to jest tak: chcę grać o pierwszą pozycję w platformach blogowych, ale moja mentalność ma taką konstrukcję, że pozycję lidera czułbym jako ciężar. Może nawet balast, który musiałbym dźwigać. Z taką ilością czytelników mógłbym napisać, że ktoś kogo nie lubię jest idiotą, złym człowiekiem, oszustem. Wielu by mi uwierzyło. Idąc za prostym myśleniem: skoro ma tylu czytelników - wie lepiej. Co oczywiście jest brednią, ale jednak istnieje takie zjawisko w rzeczywistości. Dla mnie ważna jest sama gra, nie jej efekt. I naprawdę nie przeszkadza mi bycie frajerem czy pożytecznym idiotą i nabijanie za friko statystyk platformom, na których pisuję.
Miałem nawet taki moment, że pomyślałem sobie: a to fajnie że jestem poza tym rankingiem, niewidocznym i oznakowanym "as mature", będę mógł dawać fotki z Playboya i filmiki z RedTube. A liczba wejść mi się potroi. Potem jednak uniosłem się ambicją. Jakże to tak? Jeśli jakiś bank czy agent ubezpieczeniowy mnie choćby ciut próbuje oskubać, momentalnie zmieniam firmę. Dla zasady.
Zatem Blox może odetchnąć z ulgą, nie przenoszę tego kramu tam, ale będę im zapewniał wejścia, te niezaniedbywalne. Poczekam aż Agora kupi WordPress.pl wraz ze mną. Oczywiście nie dotyczy to Cyca, który walczy o ranking i siedzi Kominkowi na ogonie. Jeśli Kominek nie naciśnie mocniej na pedały to go mamy już za dwa, góra trzy tygodnie. A wtedy Janusz Korwin Mikke przyjdzie do nas i poprosi, żebyśmy go na Cycu zalinkowali.
Oczywiście zasad nie zmieniam w tej kwestii i jeśli możliwe są jakiekolwiek profity materialne z faktu dużej ilości wejść na blogu, to chciałbym dzięki temu wspomóc kogoś potrzebującego. Myślałem, że to mogłoby być tak: mamy pierwszą pozycję w Blox, przychodzi do nas Onet i mówi: wstawcie linka do nas, a my: dobrze, ale ufundujecie laptopa jakiejś szkole. Oni: zgoda. I gra.
Wstawiam wszędzie Pajacyka, innego pomysłu nie mam. Ale i tak nikt w niego nie klika, co sprawdziłem i to się da sprawdzić, więc ostrzegam, żeby nie było. Wiem kto nie klika! I kiedyś wymienię te osoby, które nie klikają z nicka!
Jeśli ktoś ma jakiś podobny - jak Pajacyk - pomysł w tej kwestii, proszę uprzejmie o informację.
Nie zrozumcie mnie źle, nie przeszedłem lobotomii i nagle nie spokorniałem. Chcę się edukować, jestem ciekawy świata. I czasem wypada też ocenić siebie i swoje błędy.
Sami wiecie jak to potem wygląda: Piszę jakąś kiczowatą notkę dla gospodyń domowych w papućkach bądź urzędniczych nierobów i zaraz pod spodem lądują dziesiątki, albo i nawet setki komentarzy, które są nieobiektywne, pełne lizusostwa, pochwały mojej kiczowatej twórczości. Pełno w nich zachwytów, pelargoniowego pierdzenia, perfumowanych komplementów. A nie ma żadnej dyskusji merytorycznej. Głaszczecie mnie tylko, a sami wiecie, że i kota można na śmierć zagłaskać. Chcę byście mi wypominali moje błędy i niekonsekwencje, a nie tylko mnie tu lizali i głaskali. Krytyka musi być, choć wiadomo, że lepiej tak robić, żeby tej krytyki nie było.

proces7

proces7

Video nya mengenai event-event l-men seperti LOTY (L-Men Of The Year) 2008, mulai dari audisi sampai pengumuman pemenang di tiap daerah di Indonesia.

Ini video L-men Of The Year 2008 audisi Semarang:

Banyak laki-laki keren yang mengkonsumsi susu l-men dan berolah raga (nge-gym atau fitness gitu) sehingga berhasil mengecilkan perut dan membuat perut six-pack. Susu l men memang sangat bermanfaat bagi para pria yang ingin membentuk otot nya dengan mudah. Hanya dengan mengkonsumsi susu lmen disertai dengan fitnes ringan maka para pria akan dapat lebih mudah memikat wanita dengan tubuh berotot dan perut sixpack nya.

Ternyata hanya perlu meng-copy text bagian disebelah kanan dari video yang akan
di" embbed" dan pastenya di blog editor. Dan ini hasilnya...


Pria yang berjalan bak model didalam video l-men ini adalah para finalis dari ajang lomba pemilihan pria berbadan ok, L-Men of the year (LOTY) 2007. Mereka terlihat sangat serasi dengan balutan busana dari berbagai daerah di Indonesia. Mungkin ini adalah salah satu appresiasi dari PT Nutrifood Indonesia sebagai produsen produk susu L-men terhadap kekayaan budaya Indonesia.

Untuk para pria, apakah tergoda untuk memiliki tubuh dengan otot dan perut six pack seperti mereka? tidak ada salahnya mencoba susu l-men rasa dark chocolate (yang pernah saya minum juga :) karena enak rasanya) dan mulai berlatihan di fitnes terdekat. Atau bisa tanya mengenai latihan di website resminya L-men

proces7

proces7

Powstaje pytanie: czy łatwiej ukryć się w Londynie, czy w Australii? W filmach, ścigani przez prawo uciekają raczej na egzotyczne odludzia.
W obrazie "Dog Day Afternoon", opartym notabene na faktach, Sal (John Cazale) jest jakby niedorozwinięty, ale ten jego- należący do klasyki kinematografii światowej, w zasadzie przypadkowo zaimprowizowany w obrazie Lumeta- Wyoming, wcale do końca niedorzeczny nie jest.
Gdybym musiał dziś uciekać, choć nie tak łatwo jest przecież zwiać, to dokąd? Kiedyś, kilkanaście lat temu, leciałem samolotem nad Pustynią Gobi w słońcu, która wyłoniła mi się z wysokości Boeinga 747, kiedy maszyna zostawiła za sobą Wielki Chiński Mur. Wtedy, z tej perspektywy pułapu dziesięciu tysięcy metrów, pomyślałem, że jest to najpiękniejsze miejsce na Ziemi. Może jeszcze nie ma tam zasięgu telefonii komórkowej, nie ma bankomatów i nie dociera tam internet, ekolodzy i dopłaty unijne?
Nie wiem, nigdy tam nie byłem, tak jak nigdy nie widziałem lotniska w Cheyenne. Wiele jest miejsc, gdzie nie byłem, choć dziś świat stał się mały. Nasze dzieci już nie będą miały dokąd uciec. Bo te wszystkie miejsca niebawem ogrodzą ekolodzy, urzędnicy opodatkują wielbłądy Gobi, żeby zanieść oświaty kaganek mongolskim dzieciom i zbudować hipermarkety, koniecznie zamknięte w niedzielę i święta, i ze związkami zawodowymi oraz z ustaloną minimalną i maksymalną przez stosownych urzędników płacą kasjerów.
Cywilizowany, demokratyczny świat zaniesie te wszystkie dzikie miejsca postęp, normy, zasady. Przyniesie im swe fobie i lęki, choroby i religię. Ochroni ich nowoczesną technologią i armią. Tak jak ponad sto lat temu biali przywieźli Indianom postęp i butelkę, taką, o jakiej Chief Bromden opowiadał McMurphy'emu, co to wessała jego ojca. Bo kiedy dostajesz pięknie opakowaną butelkę urzędniczego porządku, demokracji, praw człowieka i cywilizacji godności ludzkiej, to wydaje ci się, że to ty z niej pijesz i dostałeś wielki dar od ludzkości i historii. Nie wiesz, że to ona, ta butelka ciebie wsysa i nie chcesz nigdzie uciekać, choć droga ucieczki zdaje ci się prosta i banalna.

proces7

proces7