Aujourd'hui n'a pas été une journée trop compliquée, la plupart de mes patients n'ayant pas beaucoup de nouveautés, mais je suis quand même un peu découragé d'avoir encore 2 semaines de gériatrie devant moi... C'est un domaine où le psycho-social prend pratiquement deux fois la place de la science médicale brute. Il est constamment question de physiothérapie, d'évaluations en neuropsy et de centres de réadaptation, et une fois tout l'aspect médical réglé il est courant que les personnes âgées restent sur l'unité pendant des semaines en attente d'une relocalisation. Moi qui préfère les trucs ponctuels et les investigations de problèmes aigus, ça fait maintenant deux semaines que je fais le suivi de certains patients pour qui l'essentiel du travail médical est fini depuis longtemps. :(

Au moins, j'avoue qu'il y a quelques bons côtés à ce stage: l'absence de résidents et la permissivité des patrons fait que je peux m'occuper de mes patients presque comme bon me semble. Je peux décider à quelle heure je commence ma journée, dans quel ordre je visite les patients, combien de temps je passe avec chacun, quels tests je demande, et même quels changements je fais à leur médication avec un niveau d'interférence minimal des patrons. Il n'y a personne dans ce service pour harceler, têter, chialer et envahir l'espace des externes comme le font typiquement les résidents obsessionnels d'une unité d'enseignement. Après un stage de chirurgie où il y avait tout le temps des résidents et où je ne pouvais presque jamais organiser ma journée à ma manière, ce changement d'ambiance est vraiment le bienvenu !

En gériatrie, je procède de la façon la plus confortable pour moi: un bon café en arrivant à l'hôpital, ensuite un blitz de travail "industriel" sans la moindre pause à partir de 9 heures, puis normalement j'arrive à midi débarrassé de toutes mes tâches et il ne me reste pour l'après-midi que de menus détails, du temps libre, et des circonstances propices pour partir très tôt de l'hôpital.

Mais pour les trois prochains jours, le plan de match est encore plus réjouissant: il n'y a tout simplement pas de plan, et je prévois ne rien faire du tout. Congé ! :P

Now that the idiosyncratic blush is no longer a mystery, we can move on to another particularly perplexing question. Oh yeah, it's time for another installment of our favorite guessing game.

Literary Detective: Today's case, boy?
Apprentice: Who described a takeoff in a Comet on Remembrance Sunday? Code: Aeroplanes 1. Looks like a tough case, chief.
Literary Detective: When it's a comet, it's always a tough case, boy. Especially when that comet is not exactly a comet. Got it?

Well, some of you have suggested Mark Twain (still, Remembrance Sunday in his times?!), others thought it must be a war poet, e.g. Siegfried Sassoon. But no convincing evidence so far.

Let's read together this wonderful poem by the wonderful Philip Larkin:

Hurrying to catch my Comet
One dark November day,
Which soon would snatch me from it
To the sunshine of Bombay,
I pondered pages Berkeley
Not three weeks since had heard,
Perceiving Chatto darkly
Through the mirror of the Third.
Crowds, colourless and careworn,
Had made my taxi late,
Yet not till I was airborne
Did I recall the date -
That day when Queen and Minister
And Bands of Guards and all
Still act their solemn-sinister
Wreath - rubbish in Whitehall
It used to make me throw up,
These mawkish nursery games:
O when will England grow up?
- But I outsoar the Tames,
And dwindle off down Auster
To greet Professor Lai
(He once met Morgan Foster),
My contact and my pal.

Philip Larkin, Naturally the Foundation Will Bear Your Expenses, emphases mine.

So Remembrance Day is not explicitly mentioned in the poem - would have been too easy, right? But I hope you will agree that lines 2 & 12-16 are an obvious reference to this specific holiday.

Apparently, I am the first to come up with this answer. This means...oh well, not much, just that I am unofficially great. And that lots of readers will be brought into the welcoming arms of this blog.

Yours truly,

The indefatigable Literary Detective

Like a belly dancer, i have the answer

So i put yo head in the fan, slice and dice yo mind with my pen

Create horror for the man, who destroys young mind's,

By selling crack, if i'll see you do that i'll attack,

I'll massacre your whole pack

Giving you a blood bath

Cause i kill and move like a free mason

I'll fuck your creation, giving you an brain infection,

Meleeing you with a spoon

Splash your blood on the walls of your child's room,

Use verbal abuse, to smash your caboos,

We are not doing a truce

You look like a moose, you have the brain of a goose,

And this world is run by fake christians and fake politicians

They talk about terrorism and on tv you can see social crucifications,

The corrupt domination, they are killing our population,

Crack industrialization, government's high taxation,

Kid's getting shot in bus stations,

Killing the nations, body poisoning and soul starvation,

And God doesn't give a fuck about his creation,

We are killing each other, killing our mothers, fathers and brothers,

And they think that this shit is funny, the only thing they want and care about is money,

I'll kill you sonny, i'll serve you on a plate like a good cooked bunny.

And beware cuz i'll cover you in leches, i'm tierd of your fake christian preaches and fake speeches

Malicios and vicious, distractions from the cultural foundations,degrading the population.

So i'll start the technologization from the temple of hip hop and lit the night from it's roof top.

Most of you have ended up here via search strings containing the words "blush", "heat", "water". Or simply by asking one of the questions in the TLS/Faber quiz (see previous post) - verbatim.

So I decided to lend my expertise in the "blush that heats bath water"- issue, by offering you the following excerpt:

[...] the ancient lady bent to kiss the girls and was alarmed to find that her lips had been mildly burned by a sudden rush of heat to Sufiya Zinobia's cheek; the burn was bad enough to necessitate twice-daily applications of lip salve for a week.

The affliction was real enough. Miss Shahbanouu, the Parsee ayah whom Bliquis had employed on her return to Karachi, complained on her first day that when she gave Sufiya Zinobia a bath the water had scalded her hands, having been brought close to boiling point by a red flame of embarrassment that spread from the roots of the damaged girl's hair to the tips of her curling toes.

To speak plainly: Sufiya Zinobia blushed uncontrollably whenever her presence in the world was noticed by others. But she also, I believe, blushed for the world.

Salman Rushdie, Shame, New York: Picador, 1983; p. 124 (emphasis mine)

Have fun with the other questions! And do let me know if you find the answers to Trains 1 & 4, Madhouses 2, Bodily Oddities 4 & 5, Criminals 5.

Yours truly,

The Literary Detective

Organised By: LiveJournal and Caferati

Key Dates:
Deadline for Submitting the entries: September 7, 2008

For Whom:
Residents of India who are registered LiveJournal users. Registration is 100% free.

LiveJournal and Caferati are delighted to present a contest where one can pit their story-telling abilities against those of others. The contest is all about telling a quciker, snappier story than anyone else.

The theme of the contest is "Journal".

For entering the even, fill the Contest Entry form here.

For more details on Flash Fiction here.

More details of the event can be found here.

Subscribe to Lit RSS Feed here.
Subscribe to Let Me Know RSS Feed here.

Whose blush could heat bath water?
Which large fruit squashed two women?
Whose amputated leg was returned in a brown-paper parcel?
Which novel opens with seasick passengers singing for a showbiz evangelist?

And, saving the best for last:
Which light-fingered lesbian was imprisoned in a lunatic asylum?

Anyone up for this lit-quiz? Any suggestions are, of course, welcome.

ஜி.மீனாட்சி

இந்த ஆண்டுக்கான (2008) "சிற்பி இலக்கிய விருது' பெற்றுள்ளார் கவிஞர் சுகுமாரன். கவிஞர் என்ற முதன்மை முகத்துடன், பத்திரிகையாளர், மொழிபெயர்ப்பாளர், பதிப்பாசிரியர் என்ற பன்முக அடையாளம் கொண்டவர் சுகுமாரன்.

நவீன தமிழ்க் கவிதையில் தனக்கென தனித்த மொழி நடையும், சொற்செட்டும் கொண்டவர். வருணனைகள் அதிகமின்றி நதியின் இயல்பில் நகரும் படகுபோல் இயல்பாய், நேருக்கு நேராய் பேசக்கூடியதுபோல அமைந்தவை அவரது கவிதைகள்.

35 ஆண்டுகளாக சுகுமாரன் பெரும்பாலும் பென்சிலால் எழுதி வந்துள்ள கவிதைகளின் தொகுப்பான "பூமியை வாசிக்கும் சிறுமி' என்ற புத்தகமே அவருக்கு சிற்பி இலக்கிய விருதைப் பெற்றுத் தந்துள்ளது. விருது பெறுவதற்காக பொள்ளாச்சி வந்த கவிஞர் சுகுமாரனிடம் பேசியதிலிருந்து...

உங்கள் எழுத்துலகப் பிரவேசம் எந்த வயதில் நிகழ்ந்தது?.

பள்ளி செல்லும் பருவத்தில் எல்லோரையும்போல் கிறுக்குத்தனமாக எதையாவது எழுதிக் கொண்டிருப்பேன். பிரசுரமான முதல் கவிதை என்றால், என்னுடைய 16-வது வயதில் "கண்ணதாசன் இதழில்' வெளிவந்த கவிதையைக் கூறலாம். தொடர்ந்து "தாமரை', "கணையாழி', "காலச்சுவடு' போன்ற இதழ்களிலும் எனது கவிதைகள், சிறுகதைகள் வெளிவந்தன. ஆரம்ப காலத்தில் என்னுடைய தமிழாசிரியர்கள் என் கவிதைகளைப் படித்துப் பார்த்து ஊக்குவித்தார்கள்.

உங்களின் முன்னோடியாக யாரைக் கருதுகிறீர்கள்?

இலக்கியத்தை விரும்பும் எல்லோரையும்போல சுப்பிரமணிய பாரதியார்தான் என்னுள் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியவர். புதுமைப்பித்தனின் படைப்புகளில் மனதைப் பறி கொடுத்திருக்கிறேன். சுந்தரராமசாமி, பிரமிள், விக்கிரமாதித்தன், கலாப்ரியா ஆகியோரின் படைப்புகள் என்னை வெகுவாகக் கவர்ந்தன. பலரது படைப்புகளும் என்னைபப் பாதித்திருந்தாலும், எனக்குள் அதிர்வை ஏற்படுத்தி இருந்தாலும், என்னுடைய படைப்புகள் யாருடைய சாயலும் இல்லாதவை. எனக்கென தனி மொழி, என் அனுபவத்தின் வெளிப்பாடு போன்றவையே என் கவிதைகளில் நிறைந்திருக்கின்றன. எல்லோரும் செய்வதையே நாமும் செய்வோம் என்பதில் எனக்கு எப்போதும் உடன்பாடு இருந்ததில்லை.

இதுவரை நீங்கள் எழுதியுள்ள படைப்புகள் பற்றி...

35 ஆண்டுகளாக நான் எழுதி வந்திருந்தாலும்கூட, குறைந்த எண்ணிக்கையிலான கவிதைகளையே எழுதியுள்ளேன். 4 பக்கத்தில் சிறுகதை எழுதுவதற்குப் பதிலாக ஒரே கவிதையில் என் கருத்துக்களைச் சொல்லிவிடலாம் என்பதால், கவிதைக்கே நான் முன்னுரிமை கொடுத்தேன். "உயிர்மை' சிற்றிலக்கிய இதழில் "தனிமையின் வழி' என்ற தொடர் எழுதியுள்ளேன். நிறைய நூல்களை மொழிபெயர்ப்புச் செய்துள்ளேன். மலையாளத்தின் மூத்த கவிதாயினி சுகதகுமாரி முதல் புதிய தலைமுறைக் கவிதாயினி கவிதா பாலகிருஷ்ணன் வரை 10 பெண் கவிஞர்களின் கவிதைகளை தமிழில் மொழிபெயர்த்து "பெண் வழிகள்' என்ற தொகுப்பை வெளியிட்டுள்ளேன். பாப்லோ நெரூடா கவிதைகள் பற்றி கட்டுரை எழுதியிருக்கிறேன். உலகக் கவிஞர்கள் எட்டு பேரைப் பற்றி "கவிதையின் திசைகள்' என்ற புத்தகமும் வெளிவந்துள்ளது.

என்னுடைய படைப்புகளும் இந்திய மொழிகள் பலவற்றில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளன.

பத்திரிகைத் துறையில் உங்கள் அனுபவம்...

குங்குமம் பத்திரிகையின் துணையாசிரியராகவும், சூர்யா தொலைக்காட்சியின் தலைமை செய்தி ஆசிரியராகவும் இருந்துள்ளேன். இரண்டு ஊடகங்களிலுமே எனக்கு நிறைய சுதந்திரம் இருந்தது. என் கருத்துகளை வெளிப்படையாகச் சொல்லும், எழுதும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது.

தற்போது கிழக்குப் பதிப்பகத்தின் நியூ ஹொரைசான் மீடியாவின் தலைமைப் பதிப்பாசிரியராக திருவனந்தபுரத்தில் பணியாற்றுகிறேன்.

எழுத்தாளனுக்கு பத்திரிகைப் பணி என்பது ஒரு சாபக்கேடாகக்கூட இருக்கலாம். நாம் சார்ந்திருக்கும் பத்திரிகையின் கொள்கைகளுக்கேற்ப எழுத வேண்டி இருக்கும். வர்த்தக அடிப்படையில் செயல்படுவது, பத்திரிகையின் குணம். அதற்கேற்ப பத்திரிகையாளன் இயங்க வேண்டி உள்ளது.

இதுவரை பெற்றுள்ள விருதுகள் பற்றி...

இப்போது கிடைத்துள்ள சிற்பி இலக்கிய விருதுதான் நான் பெற்ற முதல் விருது. என் படைப்புகளை நானே அனுப்ப, அதைச் சிலர் தேர்ந்தெடுத்து விருது தருவதில் எனக்கு எப்போதும் உடன்பாடு இருந்ததில்லை. விருது தர விரும்புபவர்கள் தாங்களாகவே சிறந்த படைப்பைத் தேர்ந்தெடுத்து வழங்கும் விருதுதான், படைப்பாளிக்குக் கிடைக்கும் உண்மையான அங்கீகாரம் எனக் கருதுகிறேன்.

கவிதை எழுதுவது, மற்றவர்களின் படைப்புகளை மொழிபெயர்ப்பது... எது கடினமானது?

சொந்தமாகக் கவிதை எழுதுவதுதான் என்னைப் பொருத்தவரை கடினமானது. உணர்வைச் சொற்களாக்குவதில் சிக்கல்கள் தோன்றலாம். மொழிக்குள் நான் இயங்கினால்தான் கவிதை பிறக்கும். எதையும் வலிந்து செய்ய முடியாது. மொழிபெயர்ப்பில் சிக்கல் இல்லை. அந்த மொழி நமக்குத் தெரிந்தால்போதும். கலாசார இடர்பாடுகள் வேண்டுமானால் சில நேரங்களில் வரலாம்.

பத்திரிகையாளன்... கவிஞன்... எப்படிச் சொல்லிக் கொள்வதில் பெருமைப்படுகிறீர்கள்?

நான் பத்திரிகையாளன் ஆனது தற்செயல் நிகழ்வு. வாழ்வின் நோக்கமல்ல; பிழைப்பின் நோக்கம். ஆனால், பத்திரிகைத் துறையில் ஈடுபட்டபோது, அதற்குத் தகுதியான ஆள் நான் என்பதை உணர்ந்தேன். 12 வயதில் பிடித்த பேனா, அதே உற்சாகத்துடன், ஆர்வத்துடன் என்னை எழுதத் தூண்டிக் கொண்டிருக்கிறது. எழுத்தைச் சார்ந்து நான் இருக்கிறேன். ஒரு முகம்தான் எனக்கு.

பத்திரிகைகளின் பக்கத்துக்குப் பக்கம் ஒரு காலத்தில் கோலோச்சிக் கொண்டிருந்த புதுக் கவிதைகளில் தற்போது பெருத்த தொய்வு ஏற்பட்டுள்ளதாகத் தெரிகிறதே..

1945-ல் பிச்சமூர்த்தி எழுதிய "காதல்' என்ற கவிதைதான் தமிழின் முதல் புதுக்கவிதை வடிவம். அதற்கு முன்பு பாரதி, புதுமைப்பித்தன் எழுதியவை வசன கவிதைகளாகக் கருதப்பட்டன. ஆரம்பத்தில் புதுக்கவிதைக்கு நிறைய எதிர்ப்பு இருந்தது. எந்தப் புது விஷயமும் ஆரம்பத்தில் எதிர்ப்புக்குள்ளாவது இயல்புதானே? பின்னர் எந்தவித நிபந்தனையும் இல்லாமல் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டது. பழங்காலக் கவிதைகள் செய்யுள் வடிவத்தில் இருந்தன. மொழியும், மொழி சார்ந்த இலக்கணமும் அவற்றுக்கு ஆதாரமாக இருந்தன.

காலப்போக்கில் புதுக்கவிதையை ஜனநாயகப்படுத்தும் முயற்சியாக அச்சு ஊடகங்களில் வெளியிடப்பட்டன.

உண்மையில் புதுக்கவிதையில் புதிய பரிமாணங்கள் இப்போதுதான் பிறந்துள்ளன. பெண் குரல், தலித் குரல், குழந்தைகள் குரல் என்று பல குரல்கள் புதுக்கவிதையில் ஒலிக்கத் தொடங்கியிருக்கின்றன.

புதிய தலைமுறைக் கவிஞர்களில் யாருடைய படைப்பு தங்களை அதிகம் கவர்ந்துள்ளது?.

பெண் கவிஞர்கள் சல்மா, மாலதி மைத்ரி, சுகிர்தராணி, குட்டிரேவதி, தேன்மொழி போன்றவர்களின் படைப்புகள் என்னை ஆச்சரியப்படுத்தியுள்ளன. ஆண்களில் முகுந்த் நாகராஜன், ராஜ்குமார், அழகிய பெரியவன் என்று பெரிய பட்டியலே உள்ளது.

இளம் தலைமுறைக் கவிஞர்களுக்குத் தாங்கள் கூற விரும்புவது...?

அறிவுரை என்று எதுவும் சொல்ல விரும்பவில்லை. என் அனுபவத்தை, என் சக மனிதனிடம் பகிர்ந்து கொள்வதற்கான பொது வெளிதான் -எழுத்து. சமூகத்தின் மீதான என் வருத்தத்தை, கோபத்தை என் எழுத்தின் மூலம் வெளிப்படுத்துகிறேன், அவ்வளவுதான். பாரதியார் கூறியிருப்பதுபோல "தெளிவுறவே அறிந்திடுதல், தெளிவு தர மொழிந்திடுதல்' என்பதே என் கருத்தும். லத்தீன் அமெரிக்கக் கவிஞர் நிக்கோனர் பாஹாவின் கருத்துப்படி, காகிதம் காலியாக இருக்கிறது. அதில் உண்மையை எழுதி நிரப்புகிறேன். பொய்யை எழுத முடியாது அல்லவா?

உங்கள் சாதனையாகக் கருதுவது...?

35 ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து எழுதி வருவதே சாதனைதான். எல்லோரையும்போல சாதாரண வாழ்க்கைதான் என்னுடையதும். வாழ்க்கைச் சூழல்களுக்கிடையே கவிதை எழுதும் ஆர்வத்தை இன்று வரை தக்க வைத்துக் கொண்டிருப்பதே சாதனைதானே?.

In contrast, here's some great stuff (according to me at least) from William Stafford:

Traveling through the Dark

Traveling through the dark I found a deer
dead on the edge of the Wilson River road.
It is usually best to roll them into the canyon:
that road is narrow; to swerve might make more dead.

By glow of the tail-light I stumbled back of the car
and stood by the heap, a doe, a recent killing;
she had stiffened already, almost cold.
I dragged her off; she was large in the belly.

My fingers touching her side brought me the reason—
her side was warm; her fawn lay there waiting,
alive, still, never to be born.
Beside that mountain road I hesitated.

The car aimed ahead its lowered parking lights;
under the hood purred the steady engine.
I stood in the glare of the warm exhaust turning red;
around our group I could hear the wilderness listen.

I thought hard for us all—my only swerving—,
then pushed her over the edge into the river.

[Also check out At The Bomb Testing Site]

Those prosaic routine mornings spent wandering,

Pelting for the next class, oh what shall it bring!

Those thunderous pelts of laughter, annoying midgets,

Head spins in a whirl like Op Art from ol’ Bridget,

“Stop wearing that uniform like my mother’s rag!”

Every lesson, every time, must I have to nag?

Thy shalt not indulge in frivolous talk in class,

Go to the field and shout oh if you must!

Sneaky, oh yes! Mere rats you are.

Defy my orders, see if I care,

Its not like my father can grow more hair.

Yet with all that breeding negativity,

The noise sings a song to fill a cavity (once empty, now filled),

That little summer of youth, as seen through those vivacious eyes of you.

How does she feel about such a rate of production? Surprisingly, this is what she has to say:

I don't feel as if I'm amazingly prolific. I always feel as if I'm working very slowly, and it's not going as well as it could.

The whole interview here.

We're missing Singapore and home cooked food now. Can't say much about the breakfast here, except that it got pretty repetitive after awhile. Last night's casino night was awesome, kudos to our top gambler Tim, who together with Josh managed to get into the lucky draw at the end and win prizes. We'll miss this college and everything that it has had to put up with for the past two weeks. The sprawling lawns and the fresh pluckable apple trees. The squirrels and the rabbits, the basketball court. Notably the meteor showers four nights ago. That was one of the major highlights. Now we really understand why REACH cambridge is really such a privilege to attend and why there's so much enthusiasm about getting into it.

I've to put something in for Lit now. Hah. :D Yesterday we went punting, and it was really unfortunate nobody fell in, cause we were kuind of hoping someone would. For the record, the girls in Lit punt much better than the guys, which is me actually (but shh.. don't tell them it was because we were heading downstream so they weren't doing anything at all :P) anyway, punting was fantastic fun, our boat nearly lost the punting stick twice and we got stuck in the riverside trees almost all the time, with Anna, our tutor, getting the most of it since she sat in front. The worst part though, was that we had to do our a lit practical analysis of a poem on the boat, which of course everybody forgot as we punted and balanced and punted and laughed and punted at looked for eye candy and punted and took random camera shots and punted, and grew muscles. V got quite a good exercise so she says and J nearly fell into the water save for her kneeling down at the right moment. :( aww.. haha.

Eating at Cafe Uno was the best meal of the entire trip i must say, thanks Tim for recommending it. We had pasta and bruschetta and pizza and tuscan bean soup (heavenly) and the best part of it all was the dessert. Lime sorbet or waffles with raspberry syrup and vanilla ice-cream. I know your salivating now, don't, you'll wet your keyboard.

Unfortunately, the cliched phrase arises again that all good things must come to an end. Bye for now, the taxi's here and we're going shopping now.

William's on his hols, obv, and I'm unemployed ssh meant to be looking for a flat SSSSHHH.  He seems anxious that we aren't using enough electricity, and has come up with a novel solution: sitting up all night watching Two Pints reruns and messing about on FL Studio 8 (which is fair enough like, because otherwise I would be at a complete loss in terms of making my own beats).  The other night we were both sitting up and at about 1ish there was one of those horrid list programmes on, and it was like Best Children's Fantasy or something.

In the end, William turned the TV off because he was sick of me ranting.

But this is my blog and I can rant all I want.

Two things particularly bothersome:

1.  Bashing of CS Lewis.  My parents read me the Narnia books when I was tiny, and I've only ever really liked The Silver Chair, and am otherwise largely indifferent to them.  But I suppose it was Philip Pullman who kicked off this new vogue for criticising the Christian propaganda aspect of the books, and talking about Susan's being 'punished' for liking boys and makeup, which is sort of bollocks really.  I mean I don't think it was a question of Lewis thinking

"Hmm, I like the Bible... but kids don't really like the Bible... but if I like rewrote it with like lions and that... and talking beavers yeah... then it might be... more children to liking it yes and etc?"

Not really.  Pullman's own moral message makes me a good deal queasier - not really the atheism, more the whole "Gosh, children today are so unacquainted with Milton!" Blake-perverting thing.  Or just, it makes me feel a bit sick people marching around claiming they know what Blake was getting at.  If Christians can claim him, and atheists, and confused people like me, there's obviously some ambiguity there that I daresay even a brain as shiny and magnificent (though not sexy - the sexy brains all belong to me) as Pullman's might not quite be able to explicate in one fell swoop.  Is my opinion on the subject.  Oh but - the only person to defend Narnia was WILL FUCKING SELF.  He said without the allegory it wouldn't be anything like as good.  I am glad that his TV work has prevented him from further mutilating the corpse of dear auld Oscar, and if the BBC or something, like even Beeb 3, can get him his own talkshow - that would just be so super, and I wouldn't watch it, but I would just be so HAPPY knowing that he didn't have time to write. Kthxbye beeb peeps.

2.  Second problem is much ramblier.  The talking heads were annoying, but they always are.  And I have this sort of lingering feeling that one oughtn't to make TV list shows about literature, just on principle.  But I think this show sort of expressed the way a lot of adults actually feel about children's literature: that these stories are just shiny baubles for kids to play with, escapism, and work best when tethered by a Strong Moral Message About Something-or-other.  It's like when people think that myths are just garbled histories, or poor explanations of natural phenomena in lieu of actual science.  Pretty stories.  Someone even began waffling about how children understand through Edmund that although it's very tempting to be naughty, in the end it never works out well.

That's just cock; I thought Edmund was a little shit.  I didn't sympathise at all, as a child - I wasn't a naughty child, after all.  It's like I don't think anyone ever identifies with Goldilocks either.  When you're a child, you're Baby Bear, with his nice parents and his nice porridge.  You aren't the naughty child - other children are the naughty child.  I suppose that probably is an attitude that most of us maintain through later life, but I doubt that's what this show was getting at.

The books my parents read me did shape me, but not in a straightforward way at all.  They often read me Cristina Rossetti's Goblin Market, not really getting the lesbian subtext, and it marked me indelibly (although I don't think particularly in a lesbian way).  Granted it's not 'children's literature', but what is?  People think I'm a terribly dear little thing for claiming Alice as my favourite book at this point in my life, but they are usually people who don't read.  Anyone who does read knows that Alice is brilliant on the superficial level of involving lots of very flashy parodies, references to contemporary music hall songs, and tightly knotted wordplay, and that it shows kids a very familiar picture of the world around them that ought to be just as relevent to any adult capable of a bit of reflection - a pretty frightening world full of arbitrary rules and temperamental grotesques.  (Not even mentioning its purpose as Petrarchan love-offering to the real-life Alice at nine years old)

But I suppose everything's got a moral, if only you can find it.

I think this is part of the reason that although basically everyone will acknowledge Pan's Labyrinth as being an amazing movie, plenty of people will bleat about how the 'fantasy' and 'reality' 'halves' 'didn't gel'.  Or not notice del Toro being really really explicit about the fact that the 'fantasy' is REAL.  When I had seen it once, with my mother, I encouraged the rest of my family to see it with us again, and it was like, at the Curzon Soho, and there were lots of chin-strokers there, and on the way in some boy in very thick-rimmed specs was saying nasally that, "Yah, I think it's like an Alice in Wonderland thing" and I thought, "Fuck me - someone's going to be surprised when that bloke gets bottled in the face."  I actually thought the movie was brilliant at playing off the adult audience's expectations of a movie about fauns, but I can't for the life of me understand this fairytales/violence dichotomy that makes people fret about what's suitable for children.  Even in Perrault's Cinderella, the step-sisters are cutting off toes to fit into the glass slipper.

I hate the idea of didactic anything though so.

What I didn’t point out on the show (for several reasons) were the parallels between Absalom and Jesus, parallels that become all the more interesting in light of my interlocutor’s argument to the effect that Absalom’s sin was perfection. There’s a Jewish argument for you, and no surprise coming from an Orthodox rabbi: “be perfect” is just not advice that works for Jews. That argument is his and I cannot duplicate it here. It has to do with Absalom’s much touted physical perfection, his restraint as a life-long Nazirite, his apparent lack of regular human relationships, and his inability to tolerate the injustices endemic to regimes. But I can say in more detail what’s mine.

-Absalom is born to the most illustrious father and a lowly mother (his mother was a captured slave woman).
-we have no childhood stories; after the account of his birth he re-enters the narrative in his prime.
-he is very beautiful.
-he is a defender of women.
-he believes the ruling regime in Jerusalem to be unjust, and makes the idea known.
-he starts a revolution to defeat the Jewish leadership.
-he rides a mule.
-someone refuses to betray him for 10 (or 1000) pieces of silver; he is nevertheless betrayed.
-he ends up hanging from a tree, pierced by spears.
-his body is taken down and placed into a pit, which is then sealed.
-he is much mourned by his father.

What might happen when you tie my argument about the parallels to my interlocutor’s argument that Absalom’s sin was to be too perfect could be very interesting, and might give a whole new spin to the scorn in which Absalom is held by the Jewish tradition.

Lag Stenberg säger godmorgon. Det var på tiden att även ni vaknade till.

curla.wordpress.com ger dig curling-Sveriges hetaste nyheter, FÖRST!

En effet, j'ai remarqué que lorsque je peux me laisser aller à mon rythme circadien instinctif (qui consiste à me coucher extrêmement tard et dormir jusqu'à midi), il m'arrive après environ 2 semaines de passer toute la journée en mode zombie et de n'avoir mon plein éveil QUE durant la nuit. Pour ne pas me transformer complètement en hibou, j'ai donc besoin occasionnellement d'une petite thérapie très efficace appelée nuit blanche ! En ne me couchant pas du tout de la nuit, puis en me contentant d'une petite sieste durant la journée, je parviens à être fatigué tôt le soir venu; le coucher hâtif qui en résulte me rephase partiellement avec les heures d'éveil moyennes de la société québécoise.

Je tape donc ceci en direct du salon de la maison familiale, à la lumière d'une chandelle et du rétroéclairage blafard de l'écran de mon portable, mon esprit animé par trois tasses de café noir et un iPod qui joue du Unto Ashes. Il ne manque plus qu'un hibou qui hulule dehors... Pourquoi on entend jamais de hiboux à Montréal ? Pas assez de rongeurs à chasser ?

Peu d'oiseaux sont aussi beaux qu'un Bubo virginianus, le Grand Duc d'Amérique !