Zęby, wciąż jeszcze mocno zaciśnięte,
Zimową bielą znaczą szczękę,
Lecz ciało ciepła już nabiera
Myśl, zazielenia się w jutro.

Wilgotne jeszcze pamięcią zaspanego wczoraj
Pod drewnianych szczęk uściskiem schną najszybciej

Zdawać by się mogło, że w szamotaninie swojej szepczą
Nikt jednak nie wie, co i komu, więc mówi się - szeleszczą

I tak z tym szumem na papier zwęgla się to, co było wierszem
I tak wśród nocy pierwszej ich świeżość przeszywa dreszczem.

Tak sobie myślę, że lepiej by nam było
Gdybyśmy od początku nie bali się siebie
Win i usprawiedliwień nie szukali poza nami
Ot, gdyby nam się było tak po prostu, zwyczajnie

Mówiłem już Pani, że listy mi z trudem przychodzą?
Nie umiem sam z siebie ostrożnych słów stawiać
Twarde i byle jakie, jak zwiędły kwiat kalafiora
Że treści nie pozbawione? Nie wiem, być może

Niby rozmawiam z Panią, a jednak milczę
Pani też niby mówi, w niby zawiera nam się teraźniejszość
Więzi nas w sobie przeszłość i nadzieja na wszystko
Niby żyć będziemy póki któreś z nas się nie odwróci.

Pochmurno, ale ciepło, byłem po ryż, który skończył się nie wiadomo kiedy, to wiem.
Przejrzałem już wszystkie blogi, które odwiedzać po prostu muszę, tak jak muszę oddychać. Dookoła Macieju leci song, prześladowca. Niech go cholera, nie nudzi się. Smętne to takie, a lepi się wręcz obrzydliwie.
Wstaję i idę się ubrać. Ile można siedzieć w pidżamie? Skarpetki gdzieś polazły. Nie mają co robić tylko chodzić. Znalazłyby sobie inne zajęcie np. mogłyby grać w kierki. Nie rozłaziłyby się wtedy Bóg wie gdzie. Zamiast skarpetek znalazłem torbę. Już się nie wkurzam na skarpetki. Przebierając swobodnie palcami od nóg wypakowuję zawartość. Na wierzchu świeżutkie pachnące, zielone, sztruksowe bryczesy i flanelowa koszula, pod nią zamszowa kutra i rękawiczki. Na samym dnie wyglansowane na błysk sztylpy. Na krótszym boku, w osobnej siatce, buty, prawie świecą przez folię. Miętoszę prze chwile te rzeczy w rękach, a ta cholerna melodia dudni, mi we łbie.

O tej porze jest tu cisza i spokój. Wszyscy wcinają niedzielny obiad, a ja zakradam się do siodlarni. Chryste, ależ ono ciężkie. Popręg pęta mi się między nogami i dzwoni zdrajca judaszowy.
Mr. T patrzy na mnie dziwnie, próbuje mnie podszczypywać. Posapuję i klnę pod nosem. Boks jest ciasny, bo stajnia jest niewielka. Nie mam na szczęście wiele roboty z czyszczeniem.
- Dbają o ciebie. To dobrze. Nie gniewaj się, dbałbym sam…
Kopyto ląduje mi na stopie, nie jakoś mocno, na tyle jednak żebym pojął, co prawda, a co fałsz. Nie mogę się za to gniewać.
- No tak, masz rację, do szczotkowania specjalnej siły nie potrzeba, ale nie jesteśmy sobie znowu obcy?
Prycha, jakby odpowiadał, rzuca głową. Nie żeby mnie rozumiał, to tylko ja tłumaczę sobie to w ten sposób i wierzę święcie, że tak jest.
Siodło stawia opór, nie chce wylądować na grzbiecie. Czaprak zsuwa się. Dopiero trzecia próba zostaje uwieńczona sukcesem. Jestem już cały mokry, ale odpocząć będę mógł kiedy zaciągnę popręg. Zapaliłbym sobie teraz i odpoczął, tylko, że nie palę już od jakiegoś czasu. Stoję, więc z końskim łbem na ramieniu i dyszę.
- Jestem chyba pierdolnięty…
Szepczę czule w końską szyję i otwieram boks. Teraz będzie naprawdę trudne, konfrontacja z M. Będzie zły, pewnie mnie zwymyśla, może wyzwie, ale ja już będę wtedy siedział w siodle i dźwigiem mnie z niego nie ściągnie, chyba żeby zaczął strzelać. Czy M. ma strzelbę?
W przeciwieństwie do bocznych drzwi, te szerokie wychodzą na podwórko. Zanim dojeżdżam na jego środek już mam towarzystwo.
- Co to…
Nie poznał mnie w pierwszej chwili. Staram się uśmiechnąć i zaczynam od „przepraszam”.
- Złaź! Złaź natychmiast!
- Nie mogę, jak Boga kocham nie mogę.
- To ja cię ściągnę. Dorosły facet kurwa mać!
Rusza na mnie. Pociągam lekko wodze i Mr. T cofa się.
- Daj spokój. Proszę. Nie strasz konia.
M zatrzymał się. Jest zły, bardzo zły, ja to rozumiem. Po pierwsze zakradam się jak złodziej do jego stajni. Po drugie zabieram konia, co z tego, że mój? Po trzecie zachowuję się jak szczeniak, on przecież odpowiada tu za wszystko, jemu się do tyłka dobiorą, smrodu narobią gdyby coś się stało. Po czwarte on wie i boi się dwa razy więcej.
- Uciekniesz mi?
Nie odpowiadam. Proszę tylko, w duszy: Dziś już niedziela.
- Nawet toczka nie założyłeś.
- Stępa będzie, bez brawury.
- Z brawurą to ja ci dupę skopię, jak wrócisz… Spierdalaj. Stajni sobie nowej poszukaj.
Odwraca się i odchodzi.
Gdzieś tam, w środku gra ta durna piosenka.
Mr T wywozi mnie za tory, na rozstaje. Lewo działki, prawo las. Powolutku z namaszczeniem mijamy pierwsze drzewa. Wiatr nie urywaj nam już głów, szumi tylko nad nami z rzadka zapuszczając się na leśną drogę. Koń się uspokaja, poklepuję go po szyi i nucę na głos. On jakby czuł, co to za melodia, że wiatr nie tylko między konarami hula, ale i po duszy. Robi mi się lekko, spokojnie, nie czuję zmęczenia, nogi pewnie trzymają się w strzemionach, smyczki ruszają forte. Lewa trochę do przodu, prawa ciut w tył, wypchnąć siodło lekko przed siebie. To tak samo, beze mnie… Mr. T nie potrzebuje niczego więcej, też słyszy te dźwięki. Jest taki jak ja, ja jestem taki jak on. Drzewa ruszają z miejsca galopem, wiatr ściga je wygwizdując radośnie melodię. Łzy same spływają z oczu. Motyle lęgną się stadami… 
Wiesz już jak to jest? Czym jest? Co mi daje?
Przestań czytać, rozłóż teraz, w tej chwili, szeroko ramiona, zapomnij gdzie jesteś, zapomnij, kim jesteś. Weź kilka głębokich oddechów i powiedz mi, powiedz, czym jest szczęście.

Muzyka ucichła, chowam torbę do szafy. Gdzie jest ta skarpetka? Dlaczego mam mokre policzki? Weź się w garść, dziś już niedziela! Nie czas na takie rozklejanki, ważne, że pamiętasz jak to jest.
Mr. T dziś nie ma czasu, wiem, bo dzwoniłem, M. mnie zbeształ za głupie pomysły. Wiatr wieje, w duszy się roi. Koń ma stajnię, ja nostalgiczną niedzielę, bo dziś już niedziela, prawda?

Komar ludzką krew wysysa,
Bo mu nasze życie zwisa.
Lecz dlaczego nocą bzyczy cholera,
Kiedy widoczność spada do zera?

Przysiadła mucha na gnoju... i siedzi
Pewnie się nad czymś biedzi
Ooo, teraz jakby zbladła
Przewróciła się! Ciekawe...Padła?

Marzy mi się cisza
Rozchylona nocnym echem
W codzienności dnia
Z nierozważnym pośpiechem

Marzy mi się lato
Z przerwami na deszcz
Rozszalałe zielonolistnie
I co tylko chcesz...

Słowa, zaklęte czarodziejki, tęsknię za wami
Nie dbam czyście w cudzych oczach byle jakie
Byleście świat na nowo poukładały we mnie
A potem w chmurach pomogły dostrzec kształty.

Dół
  

Ból, wróg spokoju, pęcznieje we mnie

Odnajdując nieznane mi dotąd przestrzenie.

Uwięziony za zamkniętymi powiekami

Rośnie, pyszniąc się rozedrganą dłonią,

Brzydkim grymasem mącąc powierzchnię.

Wilgotnym śladem znaczy wasze twarze

Rozlewając się na nich, zmieniając postać  
Słoną rosą plami białe prześcieradło.

Grzebią mnie te łzy, odbierają światu pogodę,

Idźcie sobie, idźcie między smutne korytarze,

Nakarmcie waszym płaczem ściany,

Żałością niech spłyną schody i posadzki.
Potem, uspokojeni wróćcie, od nowa zacznijcie

I zażartujcie raczej ze mną, wyśmiejcie

Przedziwnie wykrzywione usta.
Niech się ból tej wesołości przestraszy,

Niech mu się ostrze na niej stępi,

Bym mógł spokojnie na was patrzeć,

I bez wahania wesprzeć - Przyjdźcie jutro

 Góra

Jakże was kocham, łzy

Jak bardzo widzieć was chciałem,

Tęsknie wśród nowin wyczekując.

Wciąż wyobrażając sobie

Że na roztańczonych uśmiechem wargach

Lśnicie blaskiem ulgi.

Kiedyście przyszły,

Kiedyście zakwitły,

Stałyście się światem,

Drzwiami na oścież otwartymi,

Ku życiu, schodami do jutra.

Sękiem każdy zakręt w nim odciśnięty.
Każda prosta liściem naznaczona.
Ty na nim kolorem zakwitasz,
Kto inny hubą przyrósł na zawsze.

Wydaje mi się, że jeszcze coś mówię,
A to gałęzie skrzypiąc rosną we mnie,
Czas nie przyśpiesza już, zwalnia
Kostura rytm z wolna w echu gaśnie.

Czas i życie. Dwie rzeczy, które człowiek połączył w jedno. Sprzągł przemijanie z odliczaniem. Podzielił okrąg małymi przecinkami, powymyślał mechanizmy z coraz większą dokładnością odmierzające odległość, jaka je na tym okręgu dzieli. Dlaczego? Po co?
Zawsze uważałem „czas”, ten odmierzany, wyliczony za sztuczny twór właściwy dla rozwijającego się cywilizacyjnie gatunku. Czas stał się dla nas niezbędnym elementem życia. Określa położenie lini życia względem osi czasu i kariery.
Oś kariery należy traktować indywidualnie, każdy z osobna określa, czym ta „kariera” jest. Uogólniając można by ją było nazwać sensem, chociaż może to zbyt abstrakcyjne pojęcie i dla wielu z nas oznaczona jako wartość „X”. Wartość nieznaną, a potrzebną przecież do samookreślenia, a więc podlegającą wzorowi na sens, czyli „X”. Co by musiało znaleźć się w takim wzorze? W jaki sposób określić sens? Co jest ważne? My go określamy, czy to on nas?
Pytania, pytania tak banalne, że się nad nimi nie zastanawiamy. Oczywiste jest tylko istnienie, ale istnienie nie jest stałą. Istnienie to zmienna, na którą ma wpływ wspomniany przeze mnie ludzki wynalazek „czas”.

„Kwadratura koła”, pomyślicie i ja się zgodzę, że to brednie, ale jeżeli zastąpię czas zwykłym przemijaniem, które ze swojej istoty dźwiga pierwiastek śmierci, ale nie jest napiętnowane schizofrenicznym tykaniem zegara wszystko wraca na swoje miejsce i można przestać grać na „czas”, można zacząć żyć.
Nie wymyślam świata od nowa, wystarczy rozejrzeć się dookoła, a zobaczycie ludzi, którzy właśnie tak przeżywają życie. Nie są ograniczeni czasem, często mówi się o nich dziwacy, pasjonaci, oryginały, nieprzystosowani, nadwrażliwcy. Zbyt często kwitujemy ich pobłażliwym uśmiechem zarezerwowanym dla nieszkodliwych wariatów. Żyją swoim życiem, albo we własnym świecie – tak się mówi.
Nie namawiam was do porzucenia czasomierzy, spóźniania się na spotkania, zapominania o „chlebie”, chcę tylko powiedzieć, że czas jest przesiąknięty strachem, a strach nie pozwala żyć. Nieświadomość przemijania i zdanie się tylko na odliczanie czasu między „tym i tamtym”, zabija w nas życie na długo przed tym nim nas dosięgnie koniec tej przygody. Przygody jedynej w swoim rodzaju, z której nie ma poprawki, nie da się jej po raz drugi ułożyć lepiej. Świat to wspaniale, cudowne miejsce, to piękno jest naszym domem, w którym rozstawiamy swoje meble, one ze swojej natury też są niepowtarzalnej urody i wdzięku.
A może trzymasz je w przechowalni? Ciekawe, na co czekasz?

Nie pamiętam ciebie jesienią
Latem rozgrzanym tylko,
Pachnącym szaleńczo,
Oślepiająco skrzącą się rzeką.

Nie znam ciebie* zimą.
Nierozważną wiosną raczej,
Chłodem topniejącym gwałtownie,
Świeżą zielenią wkradającą się w jutro.

Na, co ta jesień bez wspomnień?
Rozpłakane, zimne samotnie.
Kominek sadzą przygasły
I kamień w kasztan zaklęty.

Wiatr błądzi za oknem
Chyba jesienną burzę niesie
Nie ma, czemu się dziwić,
Przecież kończy się wrzesień.

* - z inspiracji zbyt prostego słowa :)

Dynda się od lewa do prawa
Każda niezamknięta sprawa.
Buja się wdzięcznie poczucie wstydu
Lecz skruchy w układzie ni słychu ni widu.

Ktoś tam jeszcze kogoś czymś obarcza,
Lecz to na majtasy, by wstyd okryć nie starcza.
Może się jądro sprawy da za tym schować?
Jądra odpadły, gdy prawem zaczęli majstrować!

Aaa, niech sobie dynda, niech sobie wisi,
PiSior bez jąder niczego już nie zLiSi
Nie nacwaniaczy, nie nakombinuje
To, co zepsute bardziej się nie popsuje.

*Claude Monet - Parlament Londyński 1904