The Russian perestroika that was introduced by Mikhail Gorbachev in the mid-1980s marked the last years of communism in Czechoslovakia. The late 1980s are characterized by public demonstrations. A week after the fall of the Berlin Wall in November 1989, the Velvet Revolution brought an end to communism. Václav Havel, former dissident, was elected president during the country's first democratic elections in January 1990.

It started off on November 17, 1989, as a peaceful officially-sanctioned march in Prague to commemorate Czech student Jan Opletal, who died at the hands of the country’s Nazi occupiers 50 years ago, in 1939. Students, however, soon started to scan slogans against the communist regime.

It is said that about 15 000 students had joined the demonstration. They walked to the grave of Jan Opletal and – after the official end – continued from the Czech National Cemetery at Vysehrad to Wenceslas Square calling for democratic reforms. They never made it there, however.

At about 7:30 pm, when they were halfway in their march, at Narodni Street, were the students stopped by a cordon of police. After few minutes, when the students offered flowers to the police shouting rhythmically: “We have bare hands” and singing songs, the police suddenly began to beat the young demonstrators with night sticks. Before that, the police managed to block all escape routes. Nearly 200 people were injured. One student was reported beaten to dead. Although this was later proved false, is served well for mass student’s support among general public.

November 17 was the impulse for great changes to come. The six-week period between November 17 and December 29, 1989, that is the time period called the Velvet revolution. On December 29, Vaclav Havel, a dissident and a play writer well known for his anti-communist opinions, became the President of the Czechoslovakia. Soon enough, in June 1990, the first democratic elections since 1946 were held in Czechoslovakia.

Visit the key places where Czech history was in making – Vysehrad Cemetery, Narodni Street and Wenceslas Square, where students were heading. At Narodni Street, best reached by trams 6, 9, 18, 22, 23 – station Narodni divadlo, there is even a memorial to November 17. I am sure there will be candles there on this day and few days after November 17 too.

President of the Czech Republic always lays flowers there on this special day, you may meet him there!!

It is in a passage through on the right side if you walk from the National Theater towards the Wenceslas Square. There is portrayed a hand on the wall showing a “V” with its finger, which stands for Victory. It was a favorite gesture of demonstrators during Velvet Revolution meaning we will succeed.

On January 1, 1993, Czechoslovakia peacefully split into two independent countries, Czech Republic and Slovakia, and Havel was elected the first president of the Czech Republic.

The Czech Republic joined NATO in 1999 and was approved to become a member of the European Union in 2002. On May 1, 2004 the Czech Republic joined the EU along with 10 other nations.

Happenings During The First Week

• Thursday November 16, 1989 – On the eve of International Students Day (the 50th anniversary of death of Jan Opletal, a Czech student murdered by the German occupiers during World War II), Slovak high school and university students organized a peaceful demonstration in the center of Bratislava. Since the Communist Party of Slovakia had expected troubles and since the mere fact that there was a demonstration was a problem in Communist countries, armed forces were at alert since before the demonstration. In the end, however, the students peacefully moved through the city and finally sent a delegation to the Slovak Ministry of Education to discuss their demands.

• Friday November 17, 1989 – The Socialist Union of Youth (SSM/SZM, proxy of Communist Party of Czechoslovakia) organized a mass demonstration to commemorate International Students Day. Most members of SSM had privately been in opposition to the Communist leadership, but had been afraid of speaking up for fear of persecution. This demonstration gave average students an opportunity to join others and express their opinions without fear. By 16:00, about 15,000 people had joined the demonstration. They walked to Opletal's grave and - after the official end of the march - continued into downtown Prague (map), carrying banners and chanting anti-Communist slogans. At about 19:30, the demonstrators were stopped by a cordon of riot police at Národní Street. They had blocked all escape routes and beat the students. Once all the protesters were dispersed, one of the participants - secret police agent Ludvík Zifčák - kept lying on the street, posing as dead, and was later taken away. It is not clear why he did it, but the rumor of the "dead student" was perhaps critical for the shape of further events. Still in the evening, students and theater actors agreed on going on a strike.

• Saturday November 18 -
  • Two students visited Prime Minister Ladislav Adamec in his private house and described to him what (really) happened at Národní Street.
  • At the initiative of students from the Academy of Performing Arts in Prague, the students in Prague began a strike. Gradually, this strike was joined by university students throughout Czechoslovakia.
  • The students were supported by the theater employees and actors in Prague, both of whom had also gone on strike. Instead of playing, actors read a proclamation by the students and artists to the audience. Home-made posters and proclamations were being posted in public places. As all media (radio, TV, newspapers) were strictly controlled by the Communist Party (see Mass media in Communist Czechoslovakia), it was the only way to spread the message. In the evening, Radio Free Europe reported that a student (named as Martin Šmíd) was killed by the police during the previous day's demonstration. This persuaded some hesitating citizens to disregard fear and join the protests.

• Sunday November 19 -
  • Theaters in Bratislava, Brno, Ostrava and other towns went also on strike, following the example of their colleagues from Prague. Members of artistic and literary associations as well as organizations and institutions joined the strikes.
  • Members of a civic initiative met with the Prime Minister, who told them that he had been prohibited from resigning from his post twice, and that if they wanted to achieve changes, there would have to be mass demonstrations like in East Germany (some 250,000 students). He also asked them to keep the number of "casualties" during the expected changes to a minimum.
  • About 500 Slovak artists, scientists and leaders met at the Art Forum (Umelecká beseda) in Bratislava at 17:00. They denounced the attack against the students in Prague on November 17 and formed the Public Against Violence, which would become the leading force behind the opposition movement in Slovakia. Its founding members included Milan Kňažko, Ján Budaj and others.
  • Actors and members of the audience in a Prague theater, together with Václav Havel and other prominent members of Charter 77 and other dissident organizations, established the Civic Forum (Public Against Violence for the territory of the Czech Republic) as a mass popular movement for reforms, at 22:00. They called for the dismissal of top officials responsible for the violence, and an independent investigation of the incident and the release of all political prisoners. College students announced a strike. On TV, government officials called for peace and wanted to restore the city to normal business. The television aired an interview with Martin Šmíd to persuade the public that nobody had been killed; the quality of the recording was nevertheless low and rumors went on. It would take several more days to confirm that nobody had been killed - and by then, the revolution would have already gained momentum.
• Monday November 20 -
  • Students and theaters were on permanent strike.
  • Civic Forum representatives negotiated with Prime Minister Ladislav Adamec without Václav Havel unofficially. Adamec was sympathetic to the students' demands. However, he was outvoted in a special cabinet meeting the same day and the government, in an official statement, refused to make any concessions. Civic Forum added another demand - the abolition of the "ruling position" of the Communist Party from the Constitution.
  • Non-Communist newspapers started publishing information, which contradicted the Communist interpretation.
  • First mass demonstration in Prague (100,000 people), first demonstrations in Bratislava.
• Tuesday November 21 -
  • First official meeting of the Civic Forum with the Prime Minister. The Prime Minister said he would personally guarantee that no violence would be used against the people.
  • An organized mass demonstration took place in Wenceslas Square in downtown Prague (demonstrations were held there throughout the following days). Actors and students traveled to factories in and outside Prague to gain support for their colleagues in other cities.
  • A mass demonstration took places on Hviezdoslav Square in downtown Bratislava (for the next days, it moved to the Square of the Slovak National Uprising). The students presented various demands and asked the people to participate in the planned general strike for Monday, November 27. A separate demonstration demanding the release of the political prisoner Ján Čarnogurský (the later Prime Minister of Slovakia) took place in front of the Palace of Justice. Alexander Dubček delivered an address at this demonstration – his first appearance during the Velvet Revolution. As a result, Čarnogurský was released on November 23.
  • Demonstrations in all major cities of Czechoslovakia
  • Cardinal František Tomášek, the Catholic primate of the Czech lands, declared his support of the students, and issued a declaration in which he criticized the current government policies and their effect on all of Czechoslovakia.
  • For the first time during the Velvet Revolution, the "radical" demand to abolish the article of the Constitution establishing the "leading role" of the Communist Party was expressed by Ľubomír Feldek at a meeting of Public Against Violence. It was spontaneously supported by the popular demonstration on November 25 and finally accepted by the Communist Party of Slovakia on November 26.
  • In the evening, Milouš Jakeš, the chairman of the Communist Party of Czechoslovakia, held a special address on Federal Television. He said that order had to be preserved, that "socialism" was the only alternative for Czechoslovakia and criticized "groups" that stood behind the development in Czechoslovakia.
  • Governmental officials, especially the Head of the Communist Party Milouš Jakeš, kept their hard-line position and seemed increasingly out of touch. In the night, they had called 4,000 members of the "People's Militias" (Lidové milice, a paramilitary organization subordinated directly to the Communist Party) to Prague to crush the protests, but they were called off in the last moment.
• Wednesday November 22 –
  • Civic Forum announced a two-hour general strike for Monday November 27.
  • First live reports from the demonstration in Wenceslas Square appeared on Federal Television (they were quickly cut off, once one of the participants denounced the present government in favor of Alexander Dubček).
  • Striking students force the representatives of the Slovak government and of the Communist Party of Slovakia to participate in a dialogue, in which the official representatives were immediately put on the defensive.
  • Employees of the Slovak section of the Federal Television required the leaders of the Federal Television to provide true information on the events in the country, otherwise they would initiate a strike of TV employees. Uncensored live reports from demonstrations in Bratislava followed.
• Thursday November 23 -
  • Evening news showed how factory workers heckled Miroslav Štěpán, the Prague Communist Secretary, who was popularly viewed as the most loathed politician in the country. The military informed the Communist leadership of its readiness to act (ultimately, it was never used against demonstrators).
  • The military and the Ministry of Defense were preparing for actions against the opposition. Immediately after the meeting, however, the Minister of Defense delivered a TV address, in which he said the army would never undertake action against the Czechoslovak people and called to an end of the demonstrations.
• Friday November 24 -
  • Milouš Jakeš was replaced by puppet politician Karel Urbánek as the General Secretary of the Communist Party of Czechoslovakia.
  • Federal Television showed pictures from November 17 for the first time and the first television address of Václav Havel, dealing mostly with the planned general strike. Czechoslovak TV and Radio announced that they would join the general strike.
  • A discussion with representatives of the opposition was broadcast by the Slovak section of the Federal Television. It was the first free discussion on Czechoslovak television since its beginnings. As a result, the editorial staff of Slovak newspapers started to join the opposition.
• Saturday November 25 -
  • The new Communist leadership held a press conference. It had immediately lost credibility by keeping Miroslav Štěpán, leaving Ladislav Adamec out and not addressing any of the demands. Later that day, Štěpán resigned from his position as the Prague Secretary.
  • The number of participants in the regular anti-governmental demonstration in Prague reached an estimated 800,000 people. Demonstrations in Bratislava had the highest number of participants at around 100,000.
• Sunday November 26 -
  • Prime Minister Ladislav Adamec met with Václav Havel for the first time.
  • The editorial staff of Slovakia's Pravda, the central newspaper of the Communist Party of Slovakia, joined the opposition.
• Monday November 27 -
  • A two-hour general strike takes place throughout the country between 12:00 and 14:00, supported by a reported 75% of population. The Ministry of Culture released anti-Communist literature for public checkouts in libraries, which effectively ended censorship.

This concluded the "popular" phase of the revolution, with many public demonstrations. The following victories, though supported by the strike students and actors lasting until December 29, were achieved mainly through negotiations between the governments, the Civic Forum and Public Against Violence.

The Weeks To Follow

• November 29 - Parliament, still dominated by the Communists, removed the article guaranteeing a leadership role to the Communist Party and Marxism-Leninism as a state ideology from the Constitution. The speaker of the federal Parliament resigned.
• November 30 –
  • Education in Marxism-Leninism and the history of international workers' movement officially cancelled for universities and colleges.
  • The Presidium of the Slovak parliament (Slovak National Council) resigned. It was gradually replaced by non-Communists.
  • The federal government decided that barbed wire should be removed at the border with Austria (later also at the border with West Germany), and that Czechoslovak citizens do not need "exit visa permits" anymore when travelling abroad. Barbed wire at the border with Austria was removed from December 1.
• December 3 - President Gustáv Husák nominated a new federal cabinet, headed by Ladislav Adamec. It had 15 Communist and only 5 non-Communist ministers (so called "15:5 government") and was rejected by the Civic Forum and public demonstrators.
• December 4 - Government announced freedom to travel to Austria (later to all countries). It was no longer necessary to apply for any documents before traveling to Austria. The following weekend, 250,000 people would visit this country. A permanent queue of cars reaching from the city center of Bratislava to the border crossing with Austria will arise.
• December 6 – Most members of the government of the Czech lands were replaced by non-Communists. František Pitra remains Prime Minister of the Czech government.
• December 8 – President Gustáv Husák declared amnesty on political crimes.
• December 10 :
  • President Gustáv Husák nominated a federal cabinet, headed by Marián Čalfa, based on an agreement between Civic Forum and the Communists, and resigns. It was the first federal government since 1948 in which the Communists had no majority.
  • Strike of theaters was called off, but students stayed on. Secret police burned their files (incomplete files, insufficient to convincingly prove or disprove collaboration, caused embarrassment to many public figures in the following decade).
  • 100,000 people participated in a protest walk from Bratislava, Czechoslovakia to Hainburg, Austria.
• December 11- Czechoslovakian border fortifications removed from borders with West Germany
• December 12 - Slovakia received a new government headed by Milan Čič. It was the first government of Slovakia since 1969 in which the Communists had no majority.
• December 14 - Tomáš J. Baťa, son of a famous Czech entrepreneur Tomáš Baťa and a president of Bata Shoes, arrived in Czechoslovakia, from Canada. He was given a warm welcome by the population. His company had been a symbol of old Czech industrial traditions and entrepreneurship, which were suppressed by the Communists.
• December 21 - The People's Militia was abolished, and their weapons confiscated by the army. Later on it was established that the militia had operated against the law throughout the whole Communist era from 1948.
• December 22 – The Civic Forum, Public Against Violence, Communist Party of Czechoslovakia and representatives of students and other political entities agreed that Alexander Dubček would be made speaker of the federal parliament, while Václav Havel would be made President of the Republic.
• December 28 - Federal Parliament, still consisting of Communist deputies coming from rigged one-candidate elections of 1986, passed a law allowing for co-optation of new personalities. Several non-Communists became deputies this way. This reform of the Parliament "from inside" was orchestrated by Prime Minister Marián Čalfa and helped re-establish legitimacy of the Parliament immediately without the need to call elections (which took place in June 1990). Alexander Dubček was elected Chairman (speaker) the same day.
• December 29 - Federal Parliament elected Václav Havel as President. The irony of the situation was that Havel, a former dissident, was "freely" elected President by the Communist deputies, who would have endorsed his imprisonment only a few days before.

Students subsequently ended their strike. The Velvet Revolution ended.

In December and the following months, the Communist Party lost much of its membership (especially those who joined it only as a vehicle for promoting their business, academic, or political career). The federal parliament introduced key laws for promoting civil rights, civil liberties, and economic freedom. The first free elections were scheduled for June 1990. Problematic events included the first parliamentary deadlock, caused by Czechs and Slovaks disagreeing over the name of the state (see Dash War, the first step towards a Dissolution of Czechoslovakia). Nasty accusations of collaboration with Communist secret police (relying on incomplete documents, as some files were burned in December 1989) were rampant. Sadly, an increase in crime took place, due to low morale and a lack of public trust for the police. An extensive general pardon by the new president Havel (who in effect released all petty criminals from jails) exacerbated this problem.

Nowy zwiastun Tomb Raider: Underworld jest bardzo filmowy i klimatyczny. Widać, że gra jest mroczniejsza od poprzednich części. Wszystko zweryfikujemy już w listopadzie, bo trzeba przyznać, że nowe przygody Lary zapowiadają się świetnie i warto na nie czekać.

Najmu pokoj na dny nebo týden ve Valencii ve Spanelsku.

Byt je v centru mesta. Vlakové nádrazí, autobusy jsou velmi blizko. Spolecná Koupelka, Living a Kuchyne. Pracka.

15 Euros za den/cloveka. Jestli prijedete s pritelem/kyni 20 Euros za den/2 lidi.

Jen cesi nebo slováci.

0034 693 46 00 04 - Vlad

Valencia, Ruzafa

Rzeczy najlepsze są najprostsze - wiadomo. Zawsze i w każdych warunkach zagłosuję za minimalizmem żywieniowym. Pajda ze śmietaną i cukrem - nie znam niczego lepszego do jedzenia; ugotowane i posolone jajko - poezja kulinarna; rosół - kulinarne złoto; ziemniak w łupinie z ogniska - prawdziwy kamień filozoficzny; bób gotowany łuskany w ogrodzie w letnie popołudnie - przedsionek nieba! I parę innych smakołyków, które sprawiają, że kurczowo trzymamy się ziemi i życia...

Próbuję nie dać się pogrążyć listopadowemu koszmarowi. Ryż z jabłkami, zapiekany z cynamonem i polany waniliowym sosem nie do końca rozwiewa czarną chmurę nade mną, ale humor poprawia na tyle, że rozluźniają się nerwowe postronki... Potem jeszcze na deser przypominam sobie literackie ulubione uczty, jak placek z jabłkami w "Hanemannie" (Chwin), płat polędwicy zapiekany w pieprzu z "Barbarzyńcy w ogrodzie" (Herbert), rosół na kogucie z "Widnokręgu" (Myśliwski), mistyczne jabłko (Lawrence), a na zwieńczenie dnia racuchy z mate (Cortázar)... I jestem najedzona i bogata w nowe, niezużyte jeszcze myśli!

A na koniec jeszcze ulubiony drink Brigitte Bardot: 25 ml wódki wyborowej, 15 ml rumu Havana Club, 2 łyżki soku z cytryny, coca cola. Alkohole i sok wlewam do szklanki wypełnionej lodem i dopełniam colą...

------

A potem szukajcie mnie pod stołem...

W środkowym rzędzie górna fotografia to portugalski szal, który dostałam od Mary na urodziny. Zachwycający! Zrobiłam sobie z nim zdjęcie i dostałam informację, że wyglądam jak Portugalka:) No proszę, a my się tu zastanawiamy, gdzie emigrować:) Ale i tak chyba wax print cotton robi na mnie największe wrażenie. Aż trudno to opisać - wzory są z innego świata (adekwatne, choć może ironiczne określenie, zważywszy, że najpiękniejsze wax printy robią w Afryce), są bezkompromisowe, odważne we wzorach i kolorach, zupełnie zwariowane, wypełnione afrykańską magiczną wyobraźnią. Te poniżej (w pierwszym rzędzie w pionie) przysłała mi nieoceniona Marta:

Drugi pionowy rząd to polski len, gruby i sztywny - jak polska mentalność. Ale szlachetny i mocny, chociaż koszmarnie się pierze, a by go uprasować, trzeba by mieć żelazko fabryczne, bo domowym można się jedynie poślizgać po powierzchni:) Kolekcji dopełnia włoska przecierana bawełna - rozkrzyczana trochę i wesoła, ale kolorowa i zupełnie nielistopadowa. Z ostatnich zdobyczy - dziś odebrałam paczkę z bawełną kenijską. Zielona jak las tropikalny...

--------

Droga Natalia co jakiś czas przysyła mi rozpaczliwe pytanie: co ciekawego przeczytałaś, co mam kupić przed kolejnym wyjazdem do Anglii? W listopadzie, kochana, się nie czyta, tylko wariuje, przepada bez wieści w kołdrach, kocach, kurtkach i szalikach. I walczy z wewnętrznym zimnem siłą woli albo herbatą. Z czytania raczej nici - słowa zamakają i żaden ogień z nich nie będzie. Radzę czytać prasę, encyklopedie albo słowniki. Ja ostatnio przekopuję się przez stare numery "Kafki" i "Foyer", czyli zacnych pism teatralnych i literackich, które już nie wychodzą, bo nie ma ich kto czytać właśnie... To jest najlepsze rozwiązanie na spleen listopada - nie narracja, a cięta riposta albo giętkie zdanie, które działa jak zastrzyk glukozy:

"[...] ćwiczę wiry tybetańskie, które trzymają w formie kręgosłup. Zaczynam od tego dzień. Potem kładę się na macie Kuzniecowa, która ma ostre, wystające kolce. Po takiej porannej rozgrzewce wyglądam przez okno, chłonę pejzaż pól i drzew, obserwuję ptaki, przyjmuję petardę dobrej energii. Jeśli nawet jestem czymś zdenerwowany, jeśli zostają z poprzedniego dnia jakieś fusy, w ten sposób to łagodzę. Potem wspólne śniadanie. I pędzę do pracy".

Zagadka: komu się tak chce i ile ma lat (i dlaczego mnie się nie chce, chociaż jestem młodsza od jego córki i energii powinnam mieć za dwóch?)

Odpowiedź: Jan Peszek, lat 63. Pozazdrościć...

Coraz częściej inwestorzy pytają o rozwiązania automatyki domowej. Nie wszystkich jeszcze na to stać, albo raczej nie uświadamiają sobie, że te 3-8 % wartości inwestycji znacząco zwiększy atrakcyjność i funkcjonalność ich domu...

Gdzieś w Polsce, na obrzeżach lasu, drewniany kościółek otoczony cmentarzem. Przejeżdżałem i sfotografowałem.

- Janek!
- Co?
- Wstawaj, jedziemy na msze!
- Jaką mszę, na litość... Przecież dzisiaj święto zmarłych!
- No właśnie. Jedziemy na mszę z tej okazji!
- Z jakiej okazji? Przecież to Święto zmarłych! Nie żywych!
- Wstawaj i nie marudź!
Kurwa...
- Tylko ubierz się ciepło!
- No jak ciepło, koszulka i bluza. Wystarczy.
- Załóż jeszcze jedną bluzę, tą grubą...
- Po co? Przecież będę miał na sobie kurtkę, a poza tym w kościele...
- Ta msza jest na cmentarzu!
kurwa...

No właśnie. Kolejne święto w roku, którego szczerze nienawidzę. Już pal go licho te wszystkie msze, odwiedzanie grobów, modlitwa, rodzinne obiady i te bajery. To wszystko, samo w sobie, jest nadzwyczajnie pięknym zwyczajem. Denerwuje mnie jednak fakt, że powyższe święto zmieniło się diametralnie przez te kilka lat.

Stoję na durnym cmentarzu. Marznę jak cholera i nasłuchuję z nudów, co dzieję się dookoła mnie.
- Zobacz Janek, wujek nie żyję już 17 lat! To tyle ile ty masz...
- Wiem, że mam 17 lat i wiem, że wujek właśnie tyle nie żyję. Czy to jakaś aluzja do mojej osoby?
- Nie, ja tylko tak...
Super.
- Łooo! No to Pioter już ma numer buta 46! Ty wiesz jak mu ciężko kupić nowe adidasy?
- Wiem, mój Marcin ma numer buta 76 i też miałam problemy...
Czyż to nie piękne? Rodzina zbiera się nad grobem własnego ojca i konkuruję ze sobą w długości śmierdzącej stopy własnego syna.
- Idę się wyspowiadać! - rzuciłem od niechcenia, bo przecież nie powiem: "Idę zobaczyć, czy fajne dupy przyszły na groby!". Jak powiedziałem, tak zrobiłem. Ruszyłem alejką cmentarną w stronę polowego konfesjonału. Po drodze musiałem przepychać się przez ludzi, którzy akurat teraz postanowili stanąć na samym środku przejścia oddając się głębokiej zadumie na temat dzisiejszej telewizyjnej ramówki.
- Przepraszam, przepraszam...
Kiedy w końcu przed moimi oczami zakreślił się kawałek pionowej deski z dziurkami, za którą zabunkrował się ksiądz, ukląkłem ostrożnie, przeżegnałem się i rozpocząłem swoją nawijkę.
- Niech będzie pochwalony. U spowiedzi świętej byłem ze 6 lat temu. Nie pamiętam, czy odmówiłem pokutę, ale pal go licho. Otóż przez te sześć lat przeklinałem, masturbowałem się. Więcej grzechów nie pamiętam, za wszystkie serdecznie żałuję. Proszę doładowanie na następnych 6 lat.
Zza deski dobiegło do mnie niejasne mamrotanie o życiu, śmierci, nadziei, wierze i miłości, o tym jak mocno kocha mnie Bóg i, że Jego miłosierdzie nie zna granic.
Hmm, przysiągłbym, że tych sześć lat temu słyszałem to samo.
Cóż.
Ja swoją regułkę, on swoją regułkę.
Jeb, Jeb - o konfesjonał.
No właśnie, teraz najgorsze - pocałować stułę.
Niby nic wielkiego, ale jednak są powody, aby tego nie robić.
Po pierwsze: Ksiądz, jak nikt nie widzi, wyciera w nią nos.
Po drugie: Jak kaszlę, zasłania sobie nią usta.
Po Trzecie: Przed Tobą, całowała ją babka z gruźlicą, zasyfiony chłopak z twojej klasy, facet, który w ustach ma gronkowiec złocisty zamiast zębów oraz dziewczyna kochająca sos czosnkowy. Po całym tym zwierzyńcu nadchodzi twoja kolej, aby ucałować ten święty szalik a jak na złość, wszyscy znajomi, największe plotkary i frajerzy spoglądają kantem oka. Musisz złożyć pocałunek, bo następnego dnia usłyszysz, że syn\córka "tej a tamtej" jest satanistą, antychrystem, scjentologiem, aseksualistą!
kurwa!

Zrobiłem to...

Splunąłem ukradkiem i ruszyłem z powrotem.
Tym razem musiałem mijać dziadków, którzy odkryli w sobie talenty wokalne i śpiewali na cały ryj Bogurodzicę.
- Przepraszam, przepraszam...

Usadowiwszy się na swoim starym miejscu zacząłem nasłuchiwać kazania.
- ... Internet sprawia, że młodzież ukazuję swoją małość, nie wielkość! Małość!
Może nie mam racji, ale 1 listopada powinno się odpierdzielić jakąś mowę pokrzepiającą, upominającą, puentalną.
Skąd temu księdzu wziął się internet? Może jest zazdrosny, że w latach młodości musiał "trzepać" oglądając gościa niedzielnego i każdą zakonnicę usilnie rozbierał oczami wyobraźni?
Cóż...

- ... Przekażcie sobie znak pokoju!
Oczywiście pokręciłem głową we wszystkie strony mówiąc: Pokój wam wszystkim, ale jakaś babka, w swojej wierze, wyciągnęła do mnie rękę.
- Pokój nam wszystkim! - mówi do mnie.
- Pokój... - odpowiadam i ściskam jej dłoń.
W tamtej chwili musiałem mieć niezłe jaja skoro się nie rozpłakałem. Ta XV - wieczna babuszka tak skleszczyła moją łapę, że odbiła mi się pizza ze śniadania. Pytam się - skąd te babki mają tyle siły? Od lepienia pierogów?

Potem kościelny zbierał na tacę. Nie chcę opisywać jego skrzywdzonej miny, kiedy rzuciłem mu 50 groszy...

- Jeszcze tylko komunia i do domu... - pomyślałem sobie i czym prędzej ruszyłem w stronę kolejki.
Niestety...
Nieważne jak szybko bym nie biegł, tak wszyscy możliwi emeryci wyprzedzą mnie z taką szybkością, że w powietrzu unosi się swąd palonych trampek. Aż dziw bierze, że ich ciała na co dzień trawi prostata, osteoporoza, rak krtani, niedotlenienie, miażdżyca, stawy itp.
No nic.
Więc idę do przodu popychany przez opalonego harleyowca a blokowany przez przekwitłą gruchę. W takich chwilach powinienem skupić się nad tym, co zrobił Jezus poświęcając za nas życie, ale tytoniowy podmuch z tyłu i smród łupieżu z przodu skutecznie mnie od tego odciągały.
- Ciało Chrystysa.
No wreszcie!
- Amen!
I zgadnijcie co - Ten miś Trąbalski nie dał mi opłatka, nie! Śmiał zwrócić mi uwagę, że moje ręce nie są skrzyżowane na klacie tak jak miał je skrzyżowane Jezus, gdy Jan Chrzciciel polewał go wodą oczyszczając z grzechu pierworodnego.
Myślałem, że chuj mnie trafi! Czy to takie ważne w jakiej pozie stoję? A jeśli wyskoczyłbym przed nim w jakiejś wymyślnej pozycji z Kamasutry, to zmieniłoby to w jakiś sposób odbioru mojej wiary?! Co jest z wami ludzie?

Wróciłem do domu rozgoryczony. Położyłem się na łóżku i postanowiłem napisać tego posta. Wybaczcie, jeśli okazał się on za ostry, ale inaczej nie potrafiłem opisać rozmiaru klęski na jaki został skazany 1 listopada. Przemyślcie sobie to, co tu napisałem.

Pokój dla wszystkich zbawionych i potępionych

Jacek Żakowski dnia: 2006.11.19,
Warszawa, Redakcja Krytyki Politycznej, Chmielna 26. Dyskusję o książce Jacka Żakowskiego Koniec. Rozmowy o tym, co się popsuło w nas, w Polsce, w Europie i w świecie. W spotkaniu brali udział: Marek Borowski, Jan Rokita, i autor. Prowadził: Sławomir Sierakowski.
Fot. Dawid Skoblewski

Technorati Tags: żakowski, skoblewski, książka