<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><!-- generator="wordpress.com" -->
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	>

<channel>
	<title>lepra &amp;laquo; WordPress.com Tag Feed</title>
	<link>http://wordpress.com/tag/lepra/</link>
	<description>Feed of posts on WordPress.com tagged "lepra"</description>
	<pubDate>Sun, 07 Sep 2008 23:02:40 +0000</pubDate>

	<generator>http://wordpress.com/tags/</generator>
	<language>en</language>

<item>
<title><![CDATA[Geistliche Krankheiten]]></title>
<link>http://frohebotschaft.wordpress.com/?p=184</link>
<pubDate>Fri, 29 Aug 2008 06:55:03 +0000</pubDate>
<dc:creator>Philip</dc:creator>
<guid>http://frohebotschaft.wordpress.com/?p=184</guid>
<description><![CDATA[Die Krankheiten, mit denen Jesus zu tun gehabt hat und die er geheilt hat, haben ja auch immer eine ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Die Krankheiten, mit denen Jesus zu tun gehabt hat und die er geheilt hat, haben ja auch immer eine Bedeutung in der geistlichen Ebene. Ich denke, dass jeder Mensch auf seine eigene Art und Weise unter der Sünde leidet und sie verarbeitet. Ich habe mir mal ein paar Gedanken gemacht, was die Krankheiten bedeuten könnten.</p>
<p><strong>Blindheit</strong><br />
Der geistlich Blinde hat ein besonders großes Problem, Gott zu erkennen. Denn in geistlichen Dingen ist er einfach blind und kann sie nicht verstehen. Wo andere von Gott ein unscharfes Bild vorgezeichnet bekommen und die verbleibende Unsicherheit mit dem Glauben überwinden, kann der Blinde überhaupt nichts sehen. Deshalb tut er sich besonders schwer damit, sich auf den Glauben einzulassen.<br />
<a href="http://www.bibleserver.com/go.php?lang=DE&#38;bible=LUT&#38;ref=Mt9,27" target="new">(Lies Matthäus 9,27-30)</a></p>
<p><strong>Lähmung</strong><br />
Der geistlich Gelähmte leidet in besonderer Weise unter seinem schlechten Gewissen, oder vielleicht auch unter traumatischen Erlebnissen. Das führt dazu, dass er geistlich "blockiert" bzw. gelähmt ist. Er kann sich geistlich nicht bewegen und verharrt in einer negativen und ungesunden Geisteshaltung, was sich dann in besonders harten Fällen zum Beispiel in Depressionen festsetzen könnte.<br />
<a href="http://www.bibleserver.com/go.php?lang=DE&#38;bible=LUT&#38;ref=Mk2,1" target="new">(Lies Markus 2,1-11)</a></p>
<p><strong>Aussatz</strong> <a href="http://de.wikipedia.org/wiki/Lepra">(Lepra)</a><br />
Der geistlich Aussätzige ist sowas wie das Gegenstück zu dem Gelähmten. Seine geistlichen Nerven (sein Gewissen) sterben ab und er hat kein (oder nur noch ein schwaches) Empfinden für das, was richtig oder falsch ist. Das führt einerseits dazu, dass er in Konflikt mit gesellschaftlichen Regeln gerät und von der Gesellschaft ausgestoßen bzw. an den Rand gedrängt wird. Andererseits verstümmelt er seine Seele von Zeit zu Zeit, weil er geistlich gesehen einfach nichts spürt.<br />
<a href="http://www.bibleserver.com/go.php?lang=DE&#38;bible=LUT&#38;ref=Mt8,2" target="new">(Lies Matthäus 8,2-4)</a></p>
<p><strong>Besessenheit</strong><br />
Der geistlich Besessene hat vielleicht ein bisschen Ähnlichkeit zu dem Gelähmten. Allerdings ist es bei ihm nicht so, dass er Dinge, die er tun will, nicht tun kann, sondern dass er Dinge tut, die er nicht tun will. Er ist sozusagen fremdbestimmt und hat nicht mehr die volle Kontrolle über sich selbst. Sowas könnte sich z.B. in einer Sucht äußern, aber natürlich auch in ganz anderen Formen.<br />
<a href="http://www.bibleserver.com/go.php?lang=DE&#38;bible=LUT&#38;ref=Lk8,26" target="new">(Lies Lukas 8,26-39)</a></p>
<p>Das heißt jetzt nicht, dass man alle Menschen da glatt einsortieren könnte. Matthäus 12,22 berichtet zum Beispiel von einem Menschen der besessen, blind und stumm war. Auch der wurde von Jesus geheilt. Ich denke, es ist wichtig, dass wir uns darüber Gedanken machen, was unsere geistlichen Krankheiten und Probleme sind, damit wir Jesus um Heilung bitten können.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Furkul, el Clérigo Leproso]]></title>
<link>http://sopaderelatos.wordpress.com/?p=517</link>
<pubDate>Mon, 25 Aug 2008 23:32:42 +0000</pubDate>
<dc:creator>Pequadt</dc:creator>
<guid>http://sopaderelatos.wordpress.com/?p=517</guid>
<description><![CDATA[Furkul nació en una familia numerosísima y muy pobre. El padre tenía varias mujeres a las que peg]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 10pt;">Furkul nació en una familia numerosísima y muy pobre. El padre tenía varias mujeres a las que pegaba con demasiada frecuencia, por no decir a diario. Que él recuerde, habrá tenido unas setenta madres en total, y un máximo de quince madres a la vez. Muchas de ellas morían tras una brutal paliza, o de sobrepartos. La cantidad de hermanos era incontable. Tal era el número de hermanos hambrientos y enfermos, que cada mes morían más de tres.</p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 10pt;">Su familia no tenía ni dinero ni prestigios. Los niños cultivaban escasos productos en un pequeño jardín, cazaban alimañas o robaban lo que podían. Se trataba de una supervivencia muy tercermundista. Furkul estaba bastante enfermo. De no comer, estaba en los huesos. Al ser un rival débil, sus hermanos le pegaban y le robaban su comida. Pronto aprendió a matarlos por la noche para comerse su comida y quedarse con sus pertenencias.</p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 10pt;">Un día, un Clérigo del templo de Cyric, Dios del Mal, pasó muy cerca de su casa. En ese momento vio como Furkul apedreaba a uno de sus hermanos. Resultó ser un hermano ciego. Cuando éste cayó al suelo exhausto y sanguinolento, Furkul cogió una piedra con las dos manos y le reventó los sesos, a la par que se reía con una risa que regocijó al Clérigo de Cyric.</p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 10pt;">El Clérigo se acercó a Furkul y le habló de su templo. De la maldad que gira en torno a él y de todo el alimento y lujos que le podrían dar si se unía a ellos. Tendría cuanto quisiera.<br />
Furkul ni se planteó rechazar tal proposición. Era un niño hambriento, criado entre maldad. Así pues, por las mañanas iba al templo a aprender, a realizar milagros y a rezar a Cyric; y por las tardes a torturar a sus hermanos. Dentro del templo, Furkul fue un niño prodigio, con tan sólo doce años de edad.</p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 10pt;">Días más tarde, Furkul llegó a su casa y vio como su madre (la que le parió, para ser exactos) mataba a su padre en una disputa. El padre estaba borracho y no pudo esquivar la cuchillada que le lanzó ella.<br />
La ira que sintió Furkul fue tal, que cogió una leña de la chimenea y apaleo a su madre hasta que se quedó sin aliento. Rescató el cráneo ensangrentado de su madre. Lo llevó al templo donde pulió su calavera y la pintó de morado. Desde entonces, siempre rezaba con la calavera de su madre.
</p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 10pt;">Pasaron los meses sin muchas novedades, hasta que el convento fue atacado por los paladines de Eironeous, Dios del Bien y del Deber. Su credo y creencias eran las de liberar al mundo del mal, chochando enormemente con las creencias de Cyric. Al estar con la guardia baja, el templo fue destruido y los clérigos asesinados. Furkul puso pies en polvorosa, jurando venganza ante tal cobarde ataque por la espalda. Esos estúpidos e insignificantes paladines pagarían su ultraje.</p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 10pt;">Furkul decidió fomentar el mal y la destrucción entre los poblados vecinos, infiltrándose como un aldeano más, y corrompiendo y matando a la gente noble de corazón. Cuando destruía una aldea, o los propios aldeanos se mataban entre ellos gracias a la manipulación de Furkul, iba a otra aldea cercana para arrasarla. Y así pasaron los años.</p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 10pt;">En sus viajes, Furkul fue perdiendo la cordura, hasta llegar a rozar la demencia. Por fuera, parecía una persona inteligente, pulcra y de buen gusto, incluso amable y de fiar; pero por dentro era la maldad en estado puro. Su putrefacto corazón le pedía a gritos que le extirpara el corazón a los demás. Y eso hacía.</p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 10pt;">Años más tarde, cuando Furkul cumplió veinte años, quedó encerrado en una cueva junto con varios mercaderes a los que acompañaba para viajar más seguro en el frío invierno. El temporal no permitía que nadie saliera de la cueva, o al menos que saliera con vida.<br />
Uno de los mercaderes estaba gravemente enfermo, y apenas se podía mover. Era una mujer bastante guapa, pero se tapaba con vendas todo el cuerpo.<br />
 Cuando el temporal mejoró, Furkul apuñalo por la noche al único mercenario que había, y con espumarajos en su boca mató a los demás mercaderes, dejando viva a la mujer a la cual violó repetidas veces. Pasaron tres días, y finalmente la mujer murió presa de los cortes y golpes que le propinaba Furkul, momento en el cual decidió salir de la cueva tras comerse su corazón, aun caliente…
</p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 10pt;">Lo que no supo hasta tres años después es que la mujer tenía la lepra. Tras un prolongado contacto con la leprosa, Furkul quedó contaminado y estuvo incubándola en sus largos viajes.</p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 10pt;">La situación de Furkul iba de mal en peor. A sus veintitrés años estaba sin cordura alguna,  sin dinero. Estaba sólo. Sólo con su enfermedad que poco a poco le iría matando.</p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 10pt;">No obstante, todos los pecadores tienen una segunda oportunidad. Ilmater, Dios de la Clemencia, del Perdón y del Sufrimiento decidió dársela. Le curó la locura y le obligó exhumar sus pecados en un templo suyo. No obstante, le dejó la lepra para que recordara sus pecados.</p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 10pt;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 10pt;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 10pt;">Autor: Germán Pérez Campo, 26 de Agosto del 2008</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Lepra]]></title>
<link>http://dg0lt.wordpress.com/?p=1003</link>
<pubDate>Sat, 16 Aug 2008 16:29:55 +0000</pubDate>
<dc:creator>dg0lt</dc:creator>
<guid>http://dg0lt.wordpress.com/?p=1003</guid>
<description><![CDATA[Lepra ist eine Infektionskrankheit, die die Haut und Schleimhäute zerstört und auch die Nervenzell]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p class="EINLEITUNG">Lepra ist eine Infektionskrankheit, die die Haut und Schleimhäute zerstört und auch die Nervenzellen befällt. Der Erreger der auch unter dem Namen Aussatz bekannten Lepra ist <strong>Mycobacterium leprae</strong>, welcher im Inneren der Zellen des menschlichen Körpers leben kann.</p>
<p>Weil Lepra die Nervenzellen befällt, wird zuerst der Tastsinn der Betroffenen eingeschränkt, was oft zu Verbrennungen und Verletzungen der Hände und Füße führt. Im weiteren Verlauf kann es bei ausbleibender Behandlung auch zur Erblindung kommen. In vielen Ländern konnte Lepra bereits eliminiert werden. Die Erkrankung ist heutzutage durch eine Kombinationstherapie aus mehreren Antibiotika heilbar (Multidrug Therapie, MDT).</p>
<p><a name="definition"></a></p>
<h2>Lepra: Definition</h2>
<p>Der Erreger der Lepra gehört zu den ersten, die entdeckt wurden. Schon im Jahre 1873 beschrieb der Norweger Dr. Gerhard H. Armauer Hansen das <strong>Mycobacterium leprae</strong> im Hautgewebe erkrankter Personen. Zudem gibt es über die Lepra schon seit Jahrtausenden Berichte aus China und Indien, die sie sowohl beschreiben als auch Regeln für den Umgang mit Leprakranken festlegen. Die Krankheit, die in der Bibel als Lepra beschrieben ist, stimmt nicht ganz mit den Symptomen überein und könnte auf eine ganze Gruppe von Hautkrankheiten zutreffen.</p>
<p><a name="haeufigkeit"></a></p>
<h3>Häufigkeit</h3>
<p>Lepra kommt hauptsächlich in Indien, Brasilien, Bangladesh, Myanmar (Burma), Guinea, Indonesien, Kongo, Madagaskar, Mozambique, Nepal, Tansania und Nigeria vor. Die dort bekannt gewordenen Fälle machen über 90 Prozent des weltweiten Lepravorkommens aus. Im Jahr 2005 gab es weltweit noch 296.499 neu registrierte Fälle, die meisten davon im Raum Süd-Ost-Asien. Auswertungen für das Jahr 2000 ergaben, dass von jeder siebten neu entdeckten Lepra-Diagnose ein Kind unter 15 Jahren betroffen war. In Deutschland spielt Lepra keine Rolle mehr. Aus bisher unbekannten Gründen ist die Krankheit im 16. Jahrhundert in Europa bis auf ein paar isolierte Orte fast ausgestorben.</p>
<p><a name="historisches"></a></p>
<h3>Historisches</h3>
<p>Den ersten Beweis für Lepra im Mittelmeerraum fand man in ägyptischen Skeletten aus dem 2. Jahrhundert vor Christus. Möglicherweise wurde die Lepra im Mittelmeerraum durch die Soldaten Alexanders des Großen eingeschleppt, als sie 327 bis 326 vor Christus aus Indien zurückkehrten. Die Krankheit breitete sich sehr langsam über das Abendland aus, erreichte im 12. bis 13. Jahrhundert epidemische Ausmaße und nahm dann langsam ab. In Norwegen erreichte die Lepra nochmals einen Höhepunkt im 19. Jahrhundert, wo dann auch das krankheitsauslösende <a href="http://dg0lt.wordpress.com/lexika/krankheitserreger/uebersicht/index.html"><span style="color:#000000;">Bakterium</span></a>, Mycobacterium leprae, entdeckt wurde.</p>
<p>Den Begriff des "Aussätzigen" führte Martin Luther mit seiner Bibelübersetzung in Deutschland ein. Dieser Begriff beschreibt die soziale Behandlung des Kranken, nämlich seine Isolierung von der Gesellschaft. So legte die Kirche im Mittelalter strenge Verhaltensregeln für den Umgang mit Leprakranken fest: Sie bekamen ein spezielles Kapuzenkleid, Handschuhe und eine hölzerne Klapper, um auf sich aufmerksam zu machen, da ihnen auch das Ansprechen von Gesunden untersagt war. Oft führten sie einen Stock mit sich, um von ihnen gewünschte Gegenstände damit berühren und heranholen zu können.</p>
<p>Ferner wurden die Kranken in so genannten Aussatzspitälern (Leprosorien, Sondersiechenhäusern) außerhalb der Städte untergebracht, die aber meistens an verkehrsreichen Straßen lagen, um den Kranken wenigstens das Betteln zu ermöglichen. Charakteristisch für die Lepra war, dass die Betroffenen selten starben, sondern zunehmend verkrüppelten und deformiert wurden. Trotz ihrer weitgehenden Isolierung wurden die Leprakranken (im Gegensatz zu <a href="http://dg0lt.wordpress.com/krankheiten/pest.html"><span style="color:#000000;">Pest</span></a>kranken) von der Kirche versorgt und aufgefangen, da in der Bibel die Heilung der Aussätzigen oft beschrieben wurde. Die zwei letzten Leprakliniken in Europa befinden sich in dem kleinen rumänischen Dorf Tichileski, ca. 300 Kilometer östlich von Bukarest, und im spanischen Fontilles, südlich von Valencia gelegen. Im Jahr 2002 lebten in der im Jahre 1905 errichteten Station in Tichileski nur noch rund 40, meist ältere, sehr gebrechliche Menschen.</p>
<p><a name="ursachen"></a></p>
<h2>Lepra: Ursachen</h2>
<p><a name="erreger_entdeckung"></a></p>
<h3>Die Entdeckung des Erregers</h3>
<p>Die Entdeckung des Erregers der Lepra, das <a href="http://dg0lt.wordpress.com/lexika/krankheitserreger/a-z/mycobacterium_leprae.html"><span style="color:#000000;">Mycobacterium leprae</span></a>, im Jahr 1873 und die Erkenntnis, dass es sich um eine Infektionskrankheit handelte, verhalf den Betroffenen während der nächsten 70 Jahre noch nicht zu einer Verbesserung ihrer Situation. Leprakranke wurden weiterhin vorzugsweise auf Inseln isoliert.</p>
<p>Erst Anfang der 1940er Jahre brachte die Lepraforschung durch die Behandlung der Erkrankten mit Sulfonen (Promin und seit 1949 Dapson, auch bekannt als DDS) erste konkrete Erfolge. Diese Medikamente töteten die Bakterien nicht ab, bremsten aber deren Ausbreitung im Körper. Seit 1963 wird das Antibiotikum Rifampicin in Kombination mit Dapson mit sehr großem Erfolg bei Lepra angewendet. Bei multibazillärer Lepra kann zusätzlich noch Clofazimin zur weiteren Verbesserung der Therapie verabreicht werden.</p>
<p><a name="uebertragungsweg"></a></p>
<h3>Übertragungsweg</h3>
<p>Der genaue Ansteckungs- oder Übertragungsweg der Lepra ist trotz über 100-jähriger Forschung noch nicht vollständig geklärt. Schlechte Ernährung, schmutziges Wasser und beengte Wohnräume scheinen dabei allerdings eine Rolle zu spielen. Als wahrscheinlichster Übertragungsweg gilt die Tröpfcheninfektion der Leprabakterien über das infektiöse Nasensekret.</p>
<p>Ein direkter, langzeitiger Körperkontakt, zum Beispiel durch Umgang mit einem Leprakranken in einem gemeinsamen Haushalt, kann zu einer Ansteckung führen. Allerdings spielt die körpereigene Immunabwehr eine große Rolle: Nur fünf bis zehn Prozent der Menschen sind anfällig für Lepra.</p>
<p>Das <strong>Mycobacterium leprae</strong> teilt sich nur etwa alle 13 Tage. Das ist im Vergleich zu anderen <a href="http://dg0lt.wordpress.com/lexika/krankheitserreger/uebersicht/index.html"><span style="color:#000000;">Bakterien</span></a> wie <a href="http://dg0lt.wordpress.com/krankheiten/salmonellen.html"><span style="color:#000000;">Salmonellen</span></a> oder dem <a href="http://dg0lt.wordpress.com/krankheiten/cholera.html"><span style="color:#000000;">Cholera</span></a>erreger extrem langsam, deren Erreger sich alle 20 Minuten teilen und deren Anzahl im Körper innerhalb von Tagen oder sogar Stunden zur Erkrankung führt. Die <strong>Inkubationszeit</strong>, also der Zeitraum zwischen Ansteckung und Ausbruch der Krankheit, von Lepra beträgt aufgrund dieser langsamen Wachstumsrate des Erregers zwischen einigen Monaten und 20 Jahren, in der Regel aber vier bis acht Jahre.</p>
<p><a name="symptome"></a></p>
<h2>Lepra: Symptome</h2>
<p>Das Mycobacterium leprae wächst am besten bei einer Temperatur von 33 Grad Celsius. Am häufigsten und stärksten sind das Gesicht, manchmal die Augen, die Glieder und die Haut der Leprakranken betroffen. Allerdings sind die Symptome von Lepra sehr vielschichtig und von Patient zu Patient unterschiedlich.</p>
<p>Erste Zeichen einer Lepraerkrankung sind oft ein Taubheitsgefühl in den Fingern oder Füßen und ein Anschwellen der Nervenstränge. Andere frühe Symptome sind Hautflecken, die bei heller Haut gerötet sind und bei dunkler Haut hell erscheinen. Diese Hautflecken fühlen sich für den Betroffenen auch taub an. Leprakranke verwechseln diese Anzeichen gelegentlich mit anderen Krankheiten, wie zum Beispiel der Schuppenflechte und manchen Wurmerkrankungen.</p>
<p><a name="diagnose"></a></p>
<h2>Lepra: Diagnose</h2>
<p>Die Symptome der Lepra, wie die Taubheitsgefühle und Hautflecken, können den ersten Verdacht auf Lepra lenken. Die Diagnose ergibt sich allerdings erst aus der klinischen Untersuchung des Kranken. Der Arzt kann die Lepra durch einen Hautabstrich bestätigen, in dem die Bakterien durch eine bestimmte Färbemethode, die Ziehl-Neelsen-Färbung, sichtbar gemacht werden.</p>
<p>Vereinfacht gesagt gibt es neben verschiedenen Zwischenformen zwei polare Ausprägungen der Lepra: Eine <strong>multibazilläre Lepra</strong>, die ansteckend ist und auch <strong>lepromatöse Lepra</strong> genannt wird und eine <strong>paucibazilläre Lepra</strong>, welche eher als <strong>tuberkulöse Lepra</strong> bekannt ist.</p>
<p><a name="lepromatoese_lepra"></a></p>
<h3>Lepromatöse Lepra</h3>
<p>Die lepromatöse Lepra ist durch eine fast ungehemmte Vermehrung der <a href="http://dg0lt.wordpress.com/lexika/krankheitserreger/uebersicht/index.html"><span style="color:#000000;">Bakterien</span></a> im Gewebe gekennzeichnet. Es wurden bereits bis zu einer Milliarde Bakterien pro Gramm Gewebe nachgewiesen. Dabei kommt es - vor allem im Gesicht der Kranken - zu anfangs geröteten Hautläsionen, die sich im weiteren Verlauf zu knotigen Lepromen weiterentwickeln (Knotenlepra). Zudem sterben oft Nervenzellen ab, was für den Betroffenen eine beträchtliche Verletzungsgefahr birgt: Narben und auch Verstümmelungen sind oft die Folgen. Es kann weiterhin zum Verlust der Augenbrauen kommen, und im Spätstadium der Lepra sind oft auch innere Organe und Knochen befallen. Auch Muskelschwund und damit einhergehende Lähmungserscheinungen gehören zu den Symptomen der lepromatösen Lepra. Diese Form der Lepra kann tödlich sein, in jedem Fall führt sie zu einer fortschreitenden Verkrüppelung beziehungsweise Verstümmelung und kann nur mit Hilfe von <a href="http://medikamente.onmeda.de/Wirkstoffgruppe/Antibiotika.html#"><span style="color:#000000;">Antibiotika</span></a> geheilt werden. Die lepromatöse Lepra ist sehr ansteckend.</p>
<p><a name="tuberkulöse_lepra"></a></p>
<h3>Tuberkulöse Lepra</h3>
<p>Bei der tuberkulösen Lepra hemmt die körpereigene Immunabwehr die Vermehrung der Bakterien. Es treten örtlich begrenzte fleckenartige Hautverfärbungen auf und es stellen sich - durch einen frühzeitigen Befall der Nerven - <a href="http://dg0lt.wordpress.com/symptome/laehmungen.html"><span style="color:#000000;">Lähmungs</span></a>erscheinungen ein. Diese Form der Lepra heilt teilweise von selber aus. Neben diesen beiden Formen gibt es Zwischenformen der Lepra mit schweren Hautreaktionen, die häufig unter lepraspezifischer medikamentöser Therapie auftreten und durch Reaktionen der Körperabwehr hervorgerufen werden.</p>
<p>Es gibt einen so genannten Lepromintest, der die Antikörperreaktion des Patienten gegen den Erreger misst. Dieser Test erlaubt es, infizierte Personen zu erfassen, bei denen die Erkrankung ohne Symptome ausgebrochen ist. Die Ansteckungsgefahr der tuberkulösen Lepra ist im Vergleich zur lepromatösen Lepra eher gering.</p>
<p>Lepra ist nicht zuletzt deshalb schwierig zu behandeln, weil die Krankheit im Frühstadium schwer zu erkennen ist und die Betroffenen wegen der immer noch praktizierten sozialen Ausgrenzung meist erst zur Behandlung gehen, wenn schon irreparable Schäden aufgetreten sind.</p>
<p><a name="therapie"></a></p>
<h2>Lepra: Therapie</h2>
<p>Lepra wird seit 1980 mit Kombinationstherapien (Mulitdrug Therapy, MDT) aus verschiedenen <a href="http://medikamente.onmeda.de/Wirkstoffgruppe/Antibiotika.html#"><span style="color:#000000;">Antibiotika</span></a>, nämlich Rifampicin, Chlofamizin (Lamprene) und Dapson (DDS) erfolgreich behandelt. Die Einnahme der Medikamente ist über einen langen Zeitraum von zwei Jahren bis lebenslang notwendig und führt zu einem vollständigen Abtöten des Erregers im Körper des Betroffenen. Eine unterstützende Bewegungstherapie verhindert Lähmungen. In Ausnahmefällen, zum Beispiel bei einzelnen Hautveränderungen, kann die medikamentöse Therapie der Lepra auf einen einzigen Tag beschränkt werden. Allerdings leiden Leprapatienten oft unter den Nebenwirkungen der genannten Präparate, auch können sie unangenehme Wechselwirkungen mit anderen Medikamenten hervorrufen.</p>
<p><a name="verlauf"></a></p>
<h2>Lepra: Verlauf</h2>
<p>Bei der Lepra handelt es sich um eine chronische, das heißt um eine langsam aber stetig fortschreitende Erkrankung der Haut, der Schleimhäute sowie der peripheren Nervenzellen. Die Begleiterscheinungen reichen von Hautverfärbungen über Lähmungserscheinungen bis in zu einem Befall der inneren Organe und der Knochen. Bei rechtzeitiger Diagnose vor dem Erleiden von irreparablen Schädigungen wie Verstümmelungen ist die Prognose der Lepra jedoch günstig. Die Therapie sollte langfristig - über einen Zeitraum von zwei Jahren bis lebenslang - fortgeführt werden.</p>
<p><a name="rechtliches"></a></p>
<h3>Rechtliches</h3>
<p>Nach dem Infektionsschutzgesetz sind der direkte oder indirekte Nachweis des Erregers der Lepra, soweit die Nachweise auf eine akute Infektion hinweisen, zu melden. Nicht meldepflichtig sind der Verdacht auf Lepra, die Erkrankung selbst, sowie der durch Lepra verursachte Tod.</p>
<p><a name="vorbeugen"></a></p>
<h2>Lepra: Vorbeugen</h2>
<p>Eine <a href="http://dg0lt.wordpress.com/behandlung/vorsorge/impfungen/impfempfehlung.html"><span style="color:#000000;">Schutzimpfung</span></a> gegen Lepra gibt es nicht. Bislang ist es nämlich nicht gelungen, den Erreger im Labor zu züchten. Durch eine Gesundheitsaufklärung und Reihenuntersuchungen - zum Beispiel in Schulen - versucht man, Leprakranke möglichst früh zu erkennen, bevor irreparable Schäden entstehen. In manchen Ländern scheint die Impfung gegen <a href="http://dg0lt.wordpress.com/krankheiten/tuberkulose.html"><span style="color:#000000;">Tuberkulose</span></a> mit dem Impfstoff BCG, deren Erreger das zu Leprabakterien verwandte Bakterium <strong><a href="http://dg0lt.wordpress.com/lexika/krankheitserreger/a-z/mycobacterium_tuberculosis.html"><span style="color:#000000;">Mycobacterium tuberculosis</span></a> </strong>ist, auch einen gewissen Schutz gegen Lepra zu gewährleisten.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Ja]]></title>
<link>http://willykong.wordpress.com/?p=13</link>
<pubDate>Mon, 11 Aug 2008 19:28:31 +0000</pubDate>
<dc:creator>willykong</dc:creator>
<guid>http://willykong.wordpress.com/?p=13</guid>
<description><![CDATA[Doug Narinas acosando a Paty Mayonaisse (By Mario)
]]></description>
<content:encoded><![CDATA[[caption id="attachment_14" align="alignnone" width="589" caption="Doug Narinas acosando a Paty Mayonaisse (By Mario)"]<a href="http://willykong.files.wordpress.com/2008/08/dnpm.jpg"><img class="size-medium wp-image-14" src="http://willykong.wordpress.com/files/2008/08/dnpm.jpg?w=300" alt="Doug Narinas acosando a Paty Mayonaisse (By Mario)" width="589" height="329" /></a>[/caption]
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Prieten fără titlu]]></title>
<link>http://trezirespirituala.wordpress.com/?p=397</link>
<pubDate>Mon, 04 Aug 2008 06:25:02 +0000</pubDate>
<dc:creator>Un fir de iarbă</dc:creator>
<guid>http://trezirespirituala.wordpress.com/?p=397</guid>
<description><![CDATA[Ioan 15:13 Nu este mai mare dragoste decât să-şi dea cineva viaţa pentru prietenii săi. 
Nu ca ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<blockquote><p><span style="font-size:x-small;font-family:Arial;color:black;"><span style="color:red;"><strong>Ioan 15:13</strong></span> Nu este mai mare dragoste decât să-şi dea cineva viaţa pentru prietenii săi. </span></p></blockquote>
<p>Nu ca aş spune ceva nou, şi nici nu vreau să-mi fac datoria pe astăzi de a scrie un post însă am constatat şi eu într-un sfârşit sau cel puţin am fost marcat şi m-am convins că prietenii adevăraţi sunt aceia care îţi spun adevărul indiferent de circumstanţe.<a href="http://trezirespirituala.files.wordpress.com/2008/08/266.jpg"><img class="alignright size-medium wp-image-398" src="http://trezirespirituala.wordpress.com/files/2008/08/266.jpg?w=300" alt="" width="239" height="195" /></a></p>
<p>Nu vreau să intru în detalii, dar fiţi serioşi, prea puţini dintre noi, un număr infim de mic au avut ocazia să-şi dea viaţa pentru prietenul/prietenii săi, însă toţi am putea faţă de prietenii noştri să ne "consumăm" viaţa.</p>
<p>Cât de greu deschidem portofelul când are nevoie de noi un prieten, am face lucrul acesta faţă de iubită/iubit însă v-aş putea acuza foarte uşor de faptul că urmăriţi un scop pentru care merită  să jertfeşti, ba chiar aş putea exagera şi să spun că nu e dragoste pură - după cum auzeam o "mărturisire" zilele acestea din partea cuiva care ar fi fost gata să <em>schimbe </em>şoseta pereche în caz de <em>ne</em>potrivire, chiar aşa uşor se învârt treburile astea?</p>
<p>Ne jefuim sentimentele, din cauza egoismului, altruismul nostru e doar o formă, pe nedrept numit <em>altruism. </em>Şi dacă veni vorba de altruism, această atitudine sufletească de a ceda în defavoarea ta, e tot mai străină de zilele noastre, parcă fuge acest concept ca de lepră de societatea noastră,  până şi gestul de a ceda scaunul în troleu pentru o bătrână ascunde o făţărnicie, gesturi de apreciere şi dragoste dintre prieteni devin tot mai egoiste şi cu scopuri perverse indiferet că la prima vedere nu se constată asta.</p>
<p>Imi spunea o prietena, chiar în timp ce-mi scriam postul: "<em>stii mi-am dat seama ca...relatiile de prietenie le pretuiesti mai mult cand nu ai prieteni cu tine, adik is mai departe..si e fain sa stii ca chiar ai prieteni adevarati ...nu conteaza ca sunt putini</em>", mai degraba sarac si smerit si cu un prieten adevarat, decat <em>cu de toate </em>si numai cu lepre pe langa tine.</p>
<p>Cat de dificili ne aflăm când suntem puşi în situaţia de a aprecia un prieten, de fapt suntem înşelaţi permanent de societatea asta smintită cu principiile ei de doi bani şi etica asta care înfundă oamenii în minciuni înghiţite cu toată dragostea.</p>
<p>Când rămâi fără adevăraţii prieteni, indiferent de ceea ce vei poseda, vei simţi cum te arde dorul de <em>sucul ieftn şi îngheţata de 1 leu </em>împărţită cu oamenii care au ţinut la tine.</p>
<p>Ce n-aş da să ardă în mine acelaşi dor pe care îl aveam cândva pentru persoanele pe care le <em>iubesc, </em>adică acelora cărora le doresc cel mai mult bine, în prezenţa cărora îmi doresc să petrec cât mai mult timp, pentru care aş fi gata să fac cel mai mic gest lipsit de importanţă dar cu dragoste - îmi lipseşte. De fapt şi aceasta-i o înşelătorie teribilă, Dumnezeu vrea ca să-i iubim şi să facem aceleaşi lucruri şi pentru cei cu care nu avem acest fel de relaţii.</p>
<p>Mă gândesc mult la modul în care ar reacţiona, cei din jurul meu, care se învârt cel mai des pe lângă mine, dacă aş începe să fac câte un umil gest de apreciere - dragoste, real, neprefăcut. Însă problema vine din <em>vână </em>(inima), care dacă nu e schimbată, ca să poată scoate o apă dulce ... va sfârşi în părăsire.</p>
<p>Cel mai aberant principiu care-mi stârneşte duhul este acesta: <em>dacă el m-ar iubi, şi eu mi-aş face partea. </em>FALS ... urăsc asta, nu vreau s-o mai aud din gura nimănui.</p>
<p>De ce condiţionăm totul cu <em>dacă? </em>De ce suntem posedaţi de egoismul acesta? Dacă am iubi necondiţionat. Doar dacă.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Cristianismo saudável]]></title>
<link>http://nitrogenio.wordpress.com/?p=221</link>
<pubDate>Tue, 29 Jul 2008 15:44:58 +0000</pubDate>
<dc:creator>luna</dc:creator>
<guid>http://nitrogenio.wordpress.com/?p=221</guid>
<description><![CDATA[Uma das imagens mais conhecidas da Igreja é que ela é um hospital. O grande problema é que nós, ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:justify;">Uma das imagens mais conhecidas da Igreja é que ela é um hospital. O grande problema é que nós, brasileiros, temos como referência o SUS. E a igreja evangélica brasileira seria a versão "gospel" do Sistema Único de Sáude.</p>
<p style="text-align:justify;"><!--more--></p>
<p style="text-align:justify;">O que temos visto é um corpo doente, e ainda ouso diagnosticar, estamos com hanseníase. Sim, a famosa Lepra dos tempos bíblicos. Porque hanseníase? Simples, perdemos a sensibilidade da dor, não a nossa, mas a do próximo. Perdemos o contato, uns com os outros. Não sentimos mais a diferença entre calor e frio, seja ele humano ou espiritual.</p>
<p style="text-align:justify;">O mais importante hoje em dia é a unção, o mover. Seja ele profético ou apostólico. E cresce a massa descerebrada, sem noção da verdade e de vida espiritual medíocre, baseada única e exclusivamente no seu próprio umbigo.</p>
<p style="text-align:justify;">Um tempo atrás, escrevi um post com uma frase que dizia:  "E os evangélicos estão se tornando cada vez mais, seres extraterrestres afetados com uma fé idiota e absurdamente pós-moderna, mesmo sem saberem o que significa isso." - (<a href="http://nitrogenio.wordpress.com/2008/07/11/pos-modernidade-e-ermitoes/" target="_blank">Pós-modernidade e ermitões</a>). E fui questionado sobre o que eu queria dizer. Confesso que naquele momento apenas expressei minha ira com a situação evangélica nacional, era apenas um grito de manifesto, um protesto. E fui(re)pensar o que eu escrevi.</p>
<p style="text-align:justify;">Nos tornamos extraterrestres a partir do momento que fugimos, decidimos ficar de fora, da história da humanidade, por achar que assim, seremos santos. Engraçado perceber, que Jesus, sendo santo, interferiu diretamente na história da humanidade, sem temer perder sua santidade. E no cotiadiano, é que vemos a ação do Messias. Em conversas de papo furado em beiras de poço, com pessoas de má fama, com pessoas cabeças duras e religiosas. Pessoas que achavam que podiam apenas dizer, "Senhor eu morro contigo se for o caso". Tudo da boca pra fora. Porque na hora de ver quem era macho de segurar o rojão, ele foi o primeiro a pular fora. Temos que estar inseridos na política sim, mas também na cultura, nas artes, na publicidade, no carnaval, nos bares da esquina e nas conversas de futebol. Sem querer "gospelizar", criar sub culturas ou guetos evangélicos. Mas estar inseridos no contexto do dia-a-dia.</p>
<p style="text-align:justify;">Um Cristianismo de café com leite, pão e manteiga.</p>
<p style="text-align:justify;">A fé idiota e pós-moderna, fica por conta do nosso egoísmo, de achar que Deus trabalha pra nós. Somos especiais, somos filhos do Rei. Pregações e manifestações declarando nossa vitória. Mas esquecem de declarar que para se chegar a vitória ou a terra prometida, há um deserto. É uma fé infantil. Ingênua, e até tola. O mais importante nessa história toda, não é o objetivo, mas a jornada. É onde iremos crescer, amadurecer e desenvolver um cristianismo saudável.</p>
<p style="text-align:justify;">Estamos leprosos. Estamos doentes. Mas há cura.</p>
<p style="text-align:justify;">Quando deixamos que o toque daquele que nunca temeu ficar doente, por amor a nós, nos atinja, seremos curados. Quando nossas mentes começarem a entender que não é por mim, mas pelo próximo que devo viver e servir. Quando nossas ações falarem mais alto que qualquer música ou pregação. Quando nos juntarmos com o povo, e de lá, tirarmos os doentes. Sem medo de ficar doentes. Sem medo de tocar nas pessoas, sentido sua dor, suas angústias. Chorando suas tristezas. Aí sim, seremos verdadeiramente um hospital. Seremos enfermeiros. Lembrando sempre, que também estamos doentes, e precisamos diariamente da dose de nosso remédio, uma transfusão de sangue, o mesmo que foi derramado na cruz.</p>
<p style="text-align:justify;">Eu estou doente. Preciso de ti, Senhor. Sempre!</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Campanha contra hanseniase 2008 está no ar!]]></title>
<link>http://saudedofuturo.wordpress.com/?p=275</link>
<pubDate>Tue, 08 Jul 2008 02:33:25 +0000</pubDate>
<dc:creator>Saúde do Futuro</dc:creator>
<guid>http://saudedofuturo.wordpress.com/?p=275</guid>
<description><![CDATA[Campanha contra hanseníase 2008 está no ar!

No Brasil, 15 mil postos de saúde fazem o diagnósti]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<h1><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">Campanha contra hanseníase 2008 está no ar!<br />
</span></h1>
<p class="MsoNormal"><em><span>No Brasil, 15 mil postos de saúde fazem o diagnóstico e o tratamento da hanseníase. O Ministério da Saúde vai distribuir 100 mil exemplares de cartilha com direitos dos pacientes.</span></em></p>
<p class="MsoNormal">Entre os dias 6 e 20 de julho, o Ministério da Saúde veicula na mídia a campanha contra a hanseníase. A iniciativa vai munir os brasileiros com o máximo de informações para que eles possam ser ativos na prevenção. Quanto mais cedo se identifica a doença, menores as chances de seqüelas. A campanha será transmitida nos canais de TV, rádios e jornais e explica o que é a hanseníase, como se transmite, como identificar os sintomas e como fazer o tratamento adequado.</p>
<p>A cada ano, o Brasil tem 47 mil novos casos da doença. A meta é a detecção precoce de casos, especialmente entre os menores de 15 anos. Espera-se com isso intensificar a identificação e tratamento dos portadores.</p>
<p>No país, 15 mil postos de saúde fazem o diagnóstico. O tratamento da hanseníase – que tem cura – é feito com vários medicamentos fornecidos gratuitamente pelo Sistema Único de Saúde (SUS). É importante que a adesão seja efetiva. Se o indivíduo atrasa a dose ou deixa de tomar o remédio, o bacilo pode ficar mais resistente e há um atraso na cura da doença.</p>
<p><strong><span>CARTILHA</span></strong> – Uma vez identificada a enfermidade, também é importante que o indivíduo faça o autocuidado, com técnicas e exercícios para prevenir incapacidades ou a piora das mesmas. Esses exercícios estão disponíveis na cartilha que o Ministério da Saúde lançou no início de julho com o título Hanseníase e Direitos Humanos – Direitos e Deveres dos Usuários do SUS. Serão distribuídos 100 mil exemplares para gestores, ONGs e Secretaria de Direitos Humanos. A íntegra da cartilha está disponível na página inicial do Portal Saúde (<a href="http://www.saude.gov.br/">www.saude.gov.br</a>).</p>
<p>O manual aborda questões ligadas ao direito do paciente com hanseníase como informação, garantia de acesso a cirurgias reparadoras, apoio psicológico para o enfrentamento da doença e adaptação das pessoas com incapacidades.</p>
<p>Ainda com o intuito de fornecer mais esclarecimentos aos indivíduos para que eles possam ser ativos na prevenção, o ministério distribuirá dois milhões de panfletos sobre a doença, capacitou 100 profissionais do Disque-Saúde para fornecer informações por telefone e, em parceria com uma empresa de telefonia, lançará um milhão de cartões telefônicos sobre o tema.</p>
<p>Dentre os principais sinais da hanseníase estão: manchas esbranquiçadas, avermelhadas em qualquer parte do corpo, lisas ou elevadas; caroços avermelhados ou castanhos; e áreas da pele que não coçam, mas formigam e ficam dormentes, com diminuição da ausência de dor, de sensibilidade ao calor, ao frio e ao toque. Também são sinais: engrossamento de certos nervos dos braços, pernas e pescoço, aparecimento de caroços ou inchaços, perda de pêlos nas manchas e perda dos cílios e sobrancelhas.<strong></strong></p>
<h3><strong><span><strong>Telehansen: 0800 26 2001</strong> - Telefone para tirar dúvidas a respeito da hanseníase.</span></strong></h3>
<p class="MsoNormal">Fonte: Ministério da Saúde</p>
<p class="MsoNormal">__________________________________________________________________________________</p>
<h3>Quem leu esta matéria, também gostou de:</h3>
<p><a title="Tudo sobre hanseniase" href="http://www.bancodesaude.com.br/guia/hanseniase/tudo-sobre-hanseniase" target="_blank">Tudo sobre hanseníase - Artigo completo.</a></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[om lepra og sånt]]></title>
<link>http://caterinablogg.wordpress.com/?p=18</link>
<pubDate>Thu, 12 Jun 2008 16:43:30 +0000</pubDate>
<dc:creator>caterina</dc:creator>
<guid>http://caterinablogg.wordpress.com/?p=18</guid>
<description><![CDATA[Som de fleste andre kvinner er jeg parallell. Dritparallell. Suksessivt med de pågående skrivepros]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 12pt;"><span style="font-size:12pt;line-height:150%;font-family:&#34;">Som de fleste andre kvinner er jeg parallell. Dritparallell. Suksessivt med de pågående skriveprosjekter, har jeg i flere år drevet research til en bok jeg har tenkt jeg skal skrive når tiden er moden. Når jeg finner inngangen, når jeg har nok kunnskap, når jeg er ferdig med … kort sagt: postponed. </span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 12pt;"><span style="font-size:12pt;line-height:150%;font-family:&#34;">Jeg har lest bøker opp og i mente, norske og utenlandske. Jeg kan alt om Armauer Hansen, han lærte jeg om allerede i 4. klasse, vi laget radioprogram for SOS barnebyer, og mannen fascinerte meg dypt. Jeg har vært på St. Jørgens Hospital en million ganger, både i regulære åpningstider og uregulære. Jeg har til grått meg til egne omvisninger, helt alene. Jeg har gått rundt i alle rom, jeg er blitt kjent med huset, kirken, kjøkkenet, skapene, noen av menneskene som har bebodd det. Jeg har vært der på forskjellige årstider, for å sette meg inn i hvor varmt det kan bli om sommeren, hvor kaldt det kan bli om vinteren når man ikke har råd til å fyre med kull. Jeg har forestilt meg stanken. Jeg har lest dokumenter skrevet av leger, personlige beretninger og opplevelser. Jeg har sett for meg at beboerne har vært syke, ja, men de har vært mennesker, og som mennesker har de, til tross for sin ekstreme situasjon, hatt vanlige, menneskelige følelser. De har kjent på stigma og utestengelse, ikke ulikt aids-syke opplever i vår tid. Jeg kan mer enn den jevne mannen i gata om lepra, dens vekst, og fall (som vanlig: i vesten). Jeg har snakket med spesialister som har behandlet denne sykdommen.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 12pt;"><span style="font-size:12pt;line-height:150%;font-family:&#34;">Jeg har nølt lenge med å starte skriveprosessen, både fordi jeg er redd for å skrive historiske romaner; det blir ikke alltid bra … En stund vurderte jeg å skrive om Armauer Hansen, i en blanding av fakta/fiction. Men så kom jo «Drömfakultetet».</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 12pt;"><span style="font-size:12pt;line-height:150%;font-family:&#34;">Så kommer jaggu Victoria Hislop og debuterer med en roman om emnet. Ikke bare det; den er gått rett inn på bestselgerlisten.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 12pt;"><span style="font-size:12pt;line-height:150%;font-family:&#34;">I stedet for å skrive, først dunke hodet litt i veggen, og siden lese i stedet.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 12pt;"><span style="font-size:12pt;line-height:150%;font-family:&#34;">Trøst: en glimrende idé kommer sjelden alene.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 12pt;"><span style="font-size:12pt;line-height:150%;font-family:&#34;">Damn.</span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Mr. Rudolpho Kramers abscheulicher Tod]]></title>
<link>http://hirnwichsen.wordpress.com/?p=7</link>
<pubDate>Tue, 10 Jun 2008 19:30:27 +0000</pubDate>
<dc:creator>hirnwichsen</dc:creator>
<guid>http://hirnwichsen.wordpress.com/?p=7</guid>
<description><![CDATA[Mr. Eugenius Victor Rudolpho Kramer war ein armer, gequälter Mann.
Nicht nur wegen eines Namens, de]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><span style="font-size:medium;"><span style="font-family:Times New Roman,Times,serif;">Mr. Eugenius Victor Rudolpho Kramer war ein armer, gequälter Mann.<br />
Nicht nur wegen eines Namens, den ihm seine Eltern im Marihuanarausch verpasst und dabei keinen Moment an ihn gedacht hatten.<br />
Nein, Rudolpho hatte ein noch viel größeres Problem. Nun, eigentlich drei.<br />
Das Erste hieß Esmeralda Kramer und war sein gebieterisches Eheweib. Eine Ausgeburt der Hölle, welche in seinem tragischen Leben die tragende Rolle des Unterdrückers übernahm.<br />
Das Zweite ist allgemein bekannt als Lepra.<br />
Nun war es nicht so, dass unser Freund Rudolpho mit seinem Namen und dem Aussehen eines glatzköpfigen, untersetzten Mittelschullehrers jemals gute Chancen im Leben erhalten hätte, aber DAS hatte er nun wirklich nicht verdient.</p>
<p>Ein ehrlicher, kleiner Mann hat auch das Recht auf ein ehrliches, kleines Leben, wie Ihnen jeder sozial engagierte Mensch bestätigen wird!<br />
Mrs. Kramer, unumschränkte Herrscherin des Haushaltes, war jedoch die Bewahrerin einer alten, sehr fanatischen Glaubensfraktion. Sie gehörte zu den letzten ihrer Art, doch war sie,  als Mutter Oberin, stets bestrebt, ihre Religion der "Kindergebärenden Haus- und Herdmaschinen" in die Welt zu tragen.<br />
Zu diesem Zwecke hatte sie auch drei Töchtern das Leben geschenkt, deren väterliche Bindung sie auf ein Minimum reduzierte.<br />
Mrs. Kramer nährte und umhegte ihre drei Novizinnen, zog sie sorgsam hoch wie Spargel und stattete sie mit Fähigkeiten wie dem Erwittern von 0,01 Promille und dem Aufspüren fremden Frauenhaares auf Männerhemden aus.</p>
<p>Doch das Wichtigste, was die Schülerinnen und Töchter bei Esmeralda Kramer lernten, war Sauberkeit und dies war letztlich Rudolphos größtes Problem.<br />
Seit Ausbruch seiner Krankheit vom Dienst suspendiert, dem Tode schon viel näher als er es wahrhaben wollte, befand er sich nun vollends in den Fängen seiner irren Ehefrau.<br />
Niemals fähig, sich zur Wehr zu setzen, hatte er seine letzten Lebensjahre an dieses Weib verloren.<br />
Mit Blut unterzeichnet war das Ehegelöbnis, aufgehängt über dem Kamin, Esmeraldas größter Stolz und Rudolphos persönliches Damoklesschwert.<br />
Aus seinen früher vereinzelt auftretenden Schuppen war nun ein wahrer Hautfetzenregen geworden und Esmeralda konnte weder das noch Mr. Kramers allzu strengen Verwesungsgeruch ertragen.</p>
<p>Keifend und zeternd durchstreifte sie, mit Staubsauger und Wischtuch bewaffnet, die Wohnung, während sich Rudolpho seufzend in seine Leseecke zurückzog.<br />
Seinem Schicksal blind ergeben fügte er sich ihren Launen, duschte viermal täglich, umhängte sich mit Duftbäumchen und trug einen Ministaubsauger in seiner Westentasche.<br />
Er verbrachte seine Zeit mit Zeitung lesen, Nachrichten schauen und hin und wieder, wenn es ihm sein Weib gestattete, las er ein bisschen in Shakespeares Romeo und Julia.<br />
Mrs. Kramer wusste jedoch genau, dass all diese Romantik ihren geliebten Rudiwudi zu sehr aufwühlte und so erhielt er nur selten die Erlaubnis zu dieser kleinen Erbaulichkeit.<br />
Die meiste Zeit brachte er in seinem geliebten Ohrenbackensessel zu.<br />
Erbstück und letzter Halt seiner Männlichkeit.</p>
<p>Stunde um Stunde verharrte er dort, um aus dem Fenster die Vögel im Park zu beobachten.<br />
Doch auch diesen allerletzten Fels in der Brandung hatte seine Ehefrau nun im Visier.<br />
Den alten Fetzen, wie sie meinte, müsse man umgehend aus dem Hause schaffen. Er sei eine Schande und wenn nun einmal Besuch käme, könne man sich gar nicht ausdenken, was die Leute dazu sagen würden!<br />
Sie verlangte die umgehende Abschaffung dieser augenpeinigenden Pietätlosigkeit, wie sie sich naserümpfend äußerte.<br />
Mr. Kramer weigerte sich jedoch beharrlich und verlor vor lauter Aufregung gar seine Oberlippe.<br />
Zitternd und bebend verlangte es ihn, diese letzte Bastion seiner ehemaligen Lebensfreude zu erhalten.</p>
<p>Doch Rudolphos Nemesis blieb trotz dieses erschütternden Vorfalles stur, und als Mr. Kramer einmal von einem seiner raren Spaziergänge nach Hause kam, war sein geliebter Sessel entschwunden.<br />
Das Entsetzen, das er in jenem traurigen Moment verspürte war unbeschreiblich. Esmeralda hatte es getan. Der Sessel war vernichtet worden, so wie zuvor jedes andere Stückchen Persönlichkeit, das Rudolpho Kramer jemals besessen hatte.<br />
Zutiefst erschüttert nahm sich Mr. Rudolpho Kramer, leprakranker, suspendierter Mittelschullehrer aus Münster, das Leben.<br />
Er erhängte sich an der Stelle, an der er früher immer gesessen hatte und hinterließ nicht mal einen Abschiedbrief.<br />
Mit einem sanften Seufzen schied er aus seinem elenden kleinen Leben und seine Seele fuhr mit einem Furz direkt zur Hölle nieder.</p>
<p></span></span><span class="text"><strong><strong> © Sybille Lengauer </strong></strong></span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Cüzzam-lepra]]></title>
<link>http://hastaliklarimiz.wordpress.com/?p=46</link>
<pubDate>Thu, 05 Jun 2008 16:49:24 +0000</pubDate>
<dc:creator>hastaliklarimiz</dc:creator>
<guid>http://hastaliklarimiz.wordpress.com/?p=46</guid>
<description><![CDATA[Cüzzam veya lepra, Hansen basili (Mycobacterium leprae) adı verilen bir mikroorganizmanın yol aç]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div><strong>Cüzzam</strong> veya <strong>lepra</strong>, Hansen basili (Mycobacterium leprae) adı verilen bir mikroorganizmanın yol açtığı, çevresel sinir sistemi ve deri başta olmak üzere birçok sistem ve organı etkileyebilen, bulaşıcı bir hastalıktır. Hastalık eski dönemlerde miskin hastalığı olarak da adlandırılmıştır.<br />
Çağlar boyu çok korkulan bir hastalık olan cüzzam, birçok yazıya ve sinema yapıtına da konu olmuştur.</div>
<div></div>
<div><strong>Tarihçe</strong></div>
<div>Cüzzam hastalığının ilk kez ne zaman ortaya çıktığını kesin olarak belirlemek halen mümkün olmasa da hastalığı tanısı ile ilgili ilk yazılı kayıtlar M.Ö. 600'lü yıllara aittir. Hint, Mısır ve Çin uygarlıklarının bu tarihten daha önceleri M.Ö. 16-13. yüzyıllarda hastalığı tanıdıkları var sayılmaktadır. Bu zaman dilimine tarihlenen Mısır'da bulunan bazı kalıntılar varsayımı desteklemektedir. Eski Yunanlılar ve Araplar'ın da hastalığı tanıdıkları düşünülmektedir.</p>
<p>Bazı kaynaklar cüzzam'ın Avrupa'ya Hindistan'dan Büyük İskender'in ordusunun askerleri ile, bazıları da Roma askerleri tarafından taşındığını öne sürerler.<br />
Cüzzam Haçlı seferleri sırasında oldukça yaygın bir hal almıştır. Hastalık yaygınlaşmaya başladıkça cüzzamlılar adeta lanetlenmiş kimseler olarak kabul edilip, toplumdan dışlanmışlardır. Tedavisinin bilinmediği dönemlerde cüzzamlılar yerleşim birimlerinden uzak yerlere hatta özel adalara sürülerek, buralarda kendi hallerine bırakılmaktaydılar.</p></div>
<div><strong><br />
Tanı</strong></div>
<div>Hastalık nedeni olan basil 1873 yılında Gerhard Armauer Hansen tarafından tanımlanmıştır. Hansen basili bazı özellikleri bakımından verem hastalığının nedeni olan Koch basiline benzemektedir. Doğada sadece insan vücudunda bulunabilen Hansen basilinin yapay ortamlarda kültürlenebilmesi mümkün olamamıştır. Basil, insan dışında yalnızca Güney Amerika'da yaşayan Armadillo ve bazı fare türlerinde hastalığa yol açabilmektedir. Hastalık etkeni bakteri vücuda girdikten sonra belirtilerin ortaya çıkması, bağışıklık sisteminin direncine göre 2 ile 20 yıl arası zaman alabilmektedir.</p>
<p>Cüzzamın bulaşma kaynağı sadece insandır. Basil hasta vücudundan dışarıya çeşitli yara salgıları ve özellikle burun salgısı ile çıkar ve etrafa yayılır. İnsanlar arasındaki bulaşmanın nasıl olduğu kesin olarak bilinmemekle beraber bunun daha çok sıkı temasla olduğu ve bu temasın uzun süre devamının gerekli bulunduğu düşünülmektedir. Çocuklara anne sütü ile geçebilmektedir. Hastalığa duyarlılık 3-5 yaşlarında daha fazladır.</p></div>
<div>
Hastalığın tanısı yalnızca mikroskobik incelemelere dayanır. Çünkü kültür besiyerlerinde üreyememektedir. Mikroskobik inceleme için burun mukozası kazınarak alınan madde Ehrlich Ziehl Neelsen yöntemi ile boyanarak incelenir. Küme ve demet halinde toplu kısmen serbest ya da hücre içinde olan basiller görülür. Ayrıca deri lezyonlarından biyopsi ile parça alınarak boyanarak incelenebilir. Alınan bu örneklerin bir kısmının üzerine; bir damla DOPA = (3-4 dihydroxphenylalanine) karıştırılır ve bakteriler Mycobacterium leprae ise siyahlaşma olur. Tanı için diğer bir işlem Histamin testidir. Sağlam ve hasta deriye iğne ile çizgi çizilerek histamin eriği damlatıldığı zaman sağlam deri reaksiyon verirken cüzzamlı deri tepki veremez.</div>
<div><strong><br />
Cüzzam Türleri</strong></div>
<div>Cüzzam hastalığı, vücudun direncine bağlı olarak birbirinden ayrılan iki ana tip ve iki ara tip olarak sınıflandırılır. Ana tipler Lepramatöz ve Tüberküloit tip, ara tipler ise Borderlein ve İndetermine tip cüzzamlardır.</p>
<p><strong>Lepramatöz Tip Cüzzam</strong><br />
Cüzzamın en kötü tipidir. Vücut direnci tamamen kırıktır. Hastalık etkeni basiller çok sayıda ve etkindirler. Küçük, çok sayıda ve gövdede simetrik olarak yayılmış, sınırları keskin olmayan, parlak bakır kırmızısı renginde lekeler sözkonusudur. Bu lekelerin olduğu deri bölgeleri zamanla duyu kayıplarına uğrarlar. Yüz, ense, memebaşı ve üreme organlarında yerleşen, leprom adı verilen sert açık kahverengi lekeler belirir. Yüzde, yerleştiklerinde arslan yüzü denilen yüz görünümünü ortaya çıkarırlar. Lepromlar ayrıca semer burun denilen burun çöküntüsüne, damak delinmesine, göz kapaklarının düşmesine, ses kısıklığına, parmakların kendiliğinden kopmasına da yol açarlar. Lepromlar iyileşecek olurlarsa mutlaka yerlerinde iz bırakırlar.<br />
Bu tip cüzzamda sinirler görece daha az etkilenirler. Fakat iç organlardaki rahatsızlıklar daha sık görülür. Karaciğer tahrip olabilir, erbezleri etkilenerek kısırlık ortaya çıkabilir, kemikler etkilenerek derin kemik tahribatları gelişebilir, göz etkilenerek körlük ortaya çıkabilir.</p>
<p><strong>Tüberküloit Tip Cüzzam</strong><br />
Bu tür cüzzam çoğunlukla çevresel sinir sistemini etkiler. Yüz felci meydana gelebilir. El kaslarına gelen bazı sinirlerin felci sonucu pençe el görünümü ortaya çıkar. Duyu sinirlerinin felci sonucu ısı temas ve ağrı hislerinin ortadan kalkması sözkonusudur. Terbezleri de çalışamadığından deride kuruluk giderek artar ve deri dökülmeye başlar. Bu sinirlerle ilgili belirtilerden başka deride dağınık olarak birkaç tane küçük leke bulunabilir.</div>
<div><strong></strong></div>
<div><strong><br />
Borderlein Tipi Cüzzam</strong></div>
<div>Lepramatöz ve Tüberküloit tipler arasında bir tiptir. Gelişim olarak iki tipten birisine daha yakın olur. Hangi tipe doğru gidiyorsa o tipin özellikleri daha belirgin olmaktadır.</div>
<div><strong><br />
İndetermine Tip Cüzzam</strong></div>
<div>Genellikle bir tek leke şeklinde kendisini gösterir. His bozukluğu da gösteren bu leke etrafa doğru yayılabilir veya ortası iyileşebilir.</div>
<div><strong></strong></div>
<div><strong><br />
Korunma ve Tedavi</strong></div>
<div>Günümüzde cüzzam korkulacak bir hastalık olmaktan çıkmıştır . Tanı koyulduğunda tedavisi kesin olarak yapılabilmektedir. Bir çok hastalıkta olduğu gibi erken tanı önemlidir. Erken tanı yapıldığı durumlarda hiçbir kalıcı sakatlık oluşmadan tedavi mümkündür.<br />
Tedavi bakterinin duyarlı olduğu antibiyotikler ile yapılır. Dapsone (diaminodipheynlsulfone, DSS), sulfonlar, rifampisin ve ethionamid gibi ilaçlar kullanılabilir.</p>
<p>Hastalık yetişkinlere bulaşmaz. Ancak hastalara yakın çevredeki çocukların hastalıktan korunması düşünülebilir. Bunun için BCG aşılamaları ve 2 yaşından küçüklere haftada 5 mg ve 2 yaştan büyüklere de haftada 10 mg Dapsone adlı ilaç verilebilir. Çocukların hastalık olan çevreden uzaklaştırılmaları en uygun tedbirdir.<br />
Cüzzam, ihbarı zorunlu bir hastalık olup , tedavi devlet eliyle ve ücret alınmadan yapılmaktadır. Cüzzamın tıbbi tedavisi kadar cerrahi tedavisi, fizik ve psikiyatrik tedavisi de çok önemlidir.<br />
Türkiye’de 2002 yılı rakamlarına göre 2500 lepralı hasta bulunmaktadır. Hastalığa Doğu ve Güneydoğu Anadolu’da daha sık rastlanmaktadır.</p></div>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[El Padre Damián decide morir]]></title>
<link>http://trasmispasos.wordpress.com/?p=9</link>
<pubDate>Sat, 10 May 2008 03:42:52 +0000</pubDate>
<dc:creator>GA</dc:creator>
<guid>http://trasmispasos.wordpress.com/?p=9</guid>
<description><![CDATA[Tal día como hoy hace 135 años el Padre Damián llega a Kalaupapa, ciudad Hawaiana donde aislaron ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><em>Tal día como hoy hace 135 años el Padre Damián llega a Kalaupapa, ciudad Hawaiana donde aislaron a todos los leprosos para evitar su contagio y se presentó diciendo: "Llego a vivir y morir como vosotros"</em></p>
<p><img style="border:1px solid black;vertical-align:middle;margin:5px;" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/8/80/FatherDamien.jpeg" alt="El Sacerdote y Padre Damián en la isla de Molokai." width="300" height="429" /></p>
<pre>Imagen: <a title="Wikipedia" href="http://es.wikipedia.org/" target="_blank">Wikipedia</a></pre>
<p>La vida en Kaunakakai era muy tranquila, con sus casas de madera y su gente, que se reunía todas las tardes para chismorrear bajo el omnipresente sol, culpable de los 25º de temperatura que marcan sus termómetros durante todo el año. No os puedo contar mucho de la familia que me rescató de las frías aguas del océano pacifico puesto que hablaban hawaiano nativo, y aunque he podido aprender muchas lenguas a lo largo de mi vida esa no. Eran 9 hermanos y su madre; todos, incluso el pequeño, con 9 años, trabajaban en el puerto, en la plantación de piñas. Su padre era pescador y creen que murió en un día de marea alta. Estuvieron más de seis meses con la esperanza de que algún día volvería sano y salvo, pero nunca apareció, ni él ni su barco.</p>
<p>En poco tiempo la situación en aquel pueblo comenzó a cambiar. La lepra era un enemigo invencible que estaba acechando en cualquier esquina. La gente no se atrevía a salir de sus casas por miedo de ser contagiados; todo empeoró cuando Kamehameha, rey de Hawai, decidió aislar a los enfermos de lepra en una isla llamada Kalaupapa separada del resto por unos acantilados de 1.010 metros de altitud, unos de los más altos del mundo.</p>
<p>La supervivencia, por tanto, pasaba por aparentar que físicamente estaban perfectamente, porque ir a aquella villa significaba morir como un perro. Esta situación me ha hecho ver tanto escenas dramáticamente conmovedoras como historias amargamente trágicas.</p>
<p>Tres de los nueve hermanos andaban jugando conmigo y su vecino, yo probablemente era el único muñeco de trapo que existía en aquel entonces en la isla, y por tanto, un capricho para estos niños de 9 y 11 años. De pronto les interrumpió su hermano mayor y no sé que les dijo que los niños fueron inmediatamente hacia el puerto. Cuando me quise dar cuenta estaba tirado en un sitio oscuro junto al hermano pequeño y una multitud de personas. Por el movimiento del habitáculo supe que estábamos en el mar, por lo que me temí lo peor.</p>
<p>Al cabo de de unas horas recibí la confirmación a mis peores presagios y el barco nos arrojó cual desperdicios humanos al lugar que, a partir de ese día, se convertiría en nuestro nuevo hogar. Efectivamente, se trataba del municipio de Kalaupapa, lugar designado para aislar a los leprosos del resto de mortales.</p>
<p>Todos habían escuchado cosas terribles de este sitio conocido como la "colmena de la muerte", pero pronto comprobaron que todo lo que se decía eran puras especulaciones: la realidad era muchísimo peor. Aquello era una ciudad sin ley donde la muerte estaba por todas partes. Todos sabían que su cuerpo se pudriría a medida que avanzaba su enfermedad y que tarde o temprano tendrían una agonía lenta, triste y en la más absoluta soledad.  En la colmena de la muerte no existían palabras como amor o amistad, las mujeres eran continuamente violadas, en ocasiones los borrachos arrancaban una risa matando y vejando a otros moribundos, mirases donde mirases habían cadáveres devorado por los perros salvajes... intentar no pensar en las condiciones en las que vivía aquella pobre gente era imposible, siempre estaba presente aquel olor a descomposición y muerte para recordártelo.</p>
<p>Un buen día, en una nueva remesa de leprosos, llegó un hombre que decía ser sacerdote y estar completamente sano. Aquel Belga de nacimiento llamado Josef de Veuster, afirmaba que llegaba a la isla porque nos amaba, venía para ayudarnos y para vivir y morir como nosotros. Pido disculpas si al narrar la historia utilizo la primera persona, como si yo fuera uno de aquellos hombres con lepra, pero he vivido tantas cosas con las personas, que la mayoría de las veces me siento como uno más y olvido que solo soy un muñeco de trapo.</p>
<p>Las palabras de aquel hombre, conocido como el Padre Damián, chocaban mucho, la gente no estaba acostumbrada a oír hablar de "esperanza", cosa que, por otra parte, necesitábamos como el comer. En un principio, algunos le consideraban un farsante y otros se reían de él, incluso hubo quienes intentaron atacarle, pero poco a poco, todos fueron contagiándose de su fe y sus ganas de vivir. Aunque la situación era prácticamente la misma, este hombre logró cambiar la mentalidad de toda una comunidad.</p>
<p>Bajo su liderazgo se empezó a limpiar el lugar de cadáveres, se reestablecieron unas normas básicas de convivencia, comenzaron a pintar todas las granjas, algunas incluso, se convirtieron en escuelas para niños y adultos; tambien se levantó una iglesia donde todos se reunían para rezar y a los más enfermos se le dedicaba una atención primaria, por no mencionar a los moribundos terminales que ya no morían solos.  Esto me dio otra visión de la humanidad, me hizo comprender el increíble potencial que poseen los seres humanos. En cuestión de un año la ciudad era otra, parece mentira que un sólo hombre haya sido capaz de llevar a cabo un cambio tan inmenso. Obviamente, el panorama seguía siendo terriblemente desesperanzador y la delincuencia seguía viva en aquella comunidad, pero la situación había mejorado en un porcentaje altísimo, cosa que anteriormente parecía completamente impensable. Pronto los países de Europa y Estados Unidos hicieron eco de su heroicidad y reunieron una gran cantidad de dinero para la ayuda humanitaria en Kaloupapa.</p>
<p>Como era de esperar el padre Damián se contagió de lepra y un 15 de abril del 1889 murió, después de haber rechazado en numerosas ocasiones volver a la "civilización" para recibir atención sanitaria especializada. Tras 16 años en la villa del horror, el padre de los marginados y moribundos había fallecido, no sin antes planificar la continuación de su programa para cuando el no estuviera.</p>
<p>Hoy en día la iglesia católica celebra el día 10 de mayo en conmemoración al padre Damián. El Belga más importante de todos los tiempos fue beatificado en 1995 y actualmente, se encuentra en proceso de  canonización; aunque en mi opinión todas las "medallas" que se le puedan poner es tan solo una anécdota religiosa para recordar a un hombre que recuerdo como un Dios, por mucho que los católicos llamen a eso sacrilegio.</p>
<p>Es triste que, hoy en día, si preguntamos a muchos que es lo que conocen del padre Damián, más de uno respondería que ese es el de la canción del chiki chiki, que dice textualmente: "En el velatorio del padre Damián pusieron Chiki-Chiki, y el muerto echo a bailar bailar, bailar"... Será que lleva razón Woody Allen cuando afirma que la comedia es igual a la tragedia por el tiempo, es decir, un hecho  trágico se convierte en comedia cuando pasa el tiempo suficiente.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Os 7 mergulhos de Naamã (6º Mergulho)]]></title>
<link>http://jovenstorreforte.wordpress.com/?p=69</link>
<pubDate>Sun, 04 May 2008 10:00:43 +0000</pubDate>
<dc:creator>Pr. Uagner</dc:creator>
<guid>http://jovenstorreforte.wordpress.com/?p=69</guid>
<description><![CDATA[II Reis 5:1 a 19
Estamos chegando ao final desse tratamento. Faltam apenas 2 mergulhos.Vencemos o or]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>II Reis 5:1 a 19<br />
Estamos chegando ao final desse tratamento. Faltam apenas 2 mergulhos.Vencemos o orgulho, a duvida, a vergonha, a falta de perdão, e no ultimo mergulho vencemos a ansiedade, que rouba nossa fé, muda o nosso foco e distorce nossa visão atrapalhando nossa caminhada com Cristo. Não foi fácil chegar até aqui, lutamos muito, principalmente contra nós mesmos. Mas como vimos em cada um desses mergulhos vencemos os maiores desafios de nossas vidas. Desafios que talvez tenhamos que enfrentar futuramente. Porem agora de maneira diferente porque sabemos quais armas iremos utilizar.</p>
<p>Aprendemos nesses dias que a vida com Cristo não nos da imunidade ao sofrimento ou a dor. Porem nos da a certeza que podemos passar o que for, temos um amigo companheiro que caminha conosco em todo <!--more-->momento. E esta disposto a fortalecer-nos sempre que estivermos desfalecendo. Esse é o desafio desse 6º mergulho, vencer o cansaço. Estamos indo bem até aqui, mas afundar 7 vezes no mesmo rio, sem ter a certeza que é um método eficaz para o nosso problema, não é fácil. Depois que afundarmos pela 6ª vez, só falta mais uma vez. E a nossa vida começa a passar como um filme por nossa cabeça. É obvio que se chegamos até aqui não devemos retroceder. Tudo o que já enfrentamos, já foi motivo para abandonarmos tudo. Mas chegamos até aqui. Não pensávamos que conseguiríamos chegar, mas chegamos.</p>
<p>Orgulhosos ou não, aqui estamos, prestes a viver um novo tempo da nossa vida;ou não. A fé é o fator mais determinante nesse momento. Cumprir com nossa parte do trato é a única garantia que temos que poderemos chegar até o fim e vencer. Estamos prestes a viver a tão sonhada vida que sempre desejamos. Sem condecorações, sem honrarias militares, sem tapinhas nas costas, apenas carregando sobre os ombros a promessa cumprida de Deus. Nada mais importa nessa hora. Porem há um problema, estamos visivelmente cansados. As pernas estão bambas, os lábios estão roxos por causa da água gelada, a pele esta perdendo sua cor, tudo por causa do cansaço.</p>
<p>A bíblia relata a historia de 2 homens que haviam convivido com o Messias. Não sabemos por quanto tempo. Mas o certo é que foi tempo suficiente para que eles pudessem amar não somente ao Cristo, mas sua visão, seus ideais; e depositar Nele, a confiança de um futuro melhor. O interessante é que esses dois discípulos se encontraram com uma situação duríssima. O GRANDE MESSIAS foi assassinado, juntamente com todos os seus idéias e as suas expectativas de melhoras. Por isso esses 2 discípulos caminhavam a pé rumo a sua terra. Visivelmente abatidos e cansados, eles discutem sua situação de total frustração. Mais uma vez suas expectativas foram frustradas;o que fazer ?O que era para ser um dia de alegria, por ver cumprida a palavra do mestre tornou-se em desespero. Eles não sabiam como entender a vontade de Deus.</p>
<p>Sabemos que Deus tem um desejo para nós, porem o que ainda buscamos é a forma de como acessar esse plano para nós.Deus não é Deus de confusão e onde quer que Ele encontre buscadores sinceros, de coração confuso, você pode ter certeza que Ele estará pronto a revelar sua vontade, e foi exatamente o que aconteceu com os dois discípulos no caminho de Emaús. Visivelmente cansados, e abatidos, sua conversa gera em torno de um assunto, A MORTE DO REVOLUCIONARIO MOVIMENTO CRISTÃO.</p>
<p>Quando do nada alguém muito estranho começa a caminhar com eles. Era o próprio Cristo, quem vem a revelar-se junto aos seus companheiros de jornada, que descuidaram de sua palavra, e por isso estavam confuso, mas que só então puderam entender o propósito do filho de Deus. O filho de Deus veio ao mundo revelando todo o seu poder curando enfermos e fazendo muitos sinais, para morrer de maneira cruel em uma cruz, e ressuscitar ao terceiro dia, trazendo-nos de volta o direto de andar com Deus exatamente como Adão fazia todas as tardes. E a única forma de retirarmos esse cansaço é recorrer ao seu amor. Ao mesmo tempo que Naamã sentia debilitado pela quantidade de vezes que já havia mergulhado, também ele podia sentir-se rodeado por esse amor, e isso o inspirava a ir por mais um, e mais um, e mais um até chegar ao ultimo mergulho. É direito nosso estarmos cansados de tudo aquilo que vemos. Todo tipo de injustiça, impunidade, miséria. Um mundo caótico que esta se deteriorando. Porem a única coisa que ainda mantém o equilíbrio a esse mundo tão cruel, é não apenas sentirmos esse amor de Cristo, mas responder a esse amor.</p>
<p>Naamã estava respondendo ao amor de Deus. E isso o motivava a continuar. Recuar ou desistir não era a saída para seu problema, o mínimo que ele podia fazer era responder ao amor sublime, e colocar-se a disposição para ser alvo da maravilhosa graça de Jesus.</p>
<p>A única coisa que você pode fazer é aceitar esse chamado do mestre quando em Mateus 11:28 "vinde a mim vós que estais cansados e sobrecarregados e eu vos aliviarei." Essa palavra alivio, me faz lembrar a sensação de quando eu tive que carregar todas as cadeiras da igreja, e logo após a um árduo trabalho poder sentar em uma delas e beber uma refrescante garrafa de água. A sensação de alivio, é aquela quando estamos vivendo um dura pressão em nossas vidas, e derrepente tudo se resolve, ou quando estamos com uma dor insuportável de cabeça, e tomamos um remédio, minutos depois a sensação de alivio.<br />
A palavra alivio me leva a pensar em uma sensação de libertação de algo que incomodava muito e já não incomoda mais.</p>
<p>Os discípulos no caminho de Emaús puderam sentir esse alivio ao verem que o mestre cumpriu sua palavra. Naamã pode sentir esse alivio quando ao final dos sete mergulhos , já não havia mais lepra, e por conseqüência sua vida foi transformada. Aceite ao convite do mestre. Aproxima-te da sua vontade, e desfrute desse alivio que não dura minutos, horas ou dias. Mas pode durar a vida eterna.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Os 7 mergulhos de Naamã (4º Mergulho)]]></title>
<link>http://jovenstorreforte.wordpress.com/?p=67</link>
<pubDate>Fri, 02 May 2008 10:00:56 +0000</pubDate>
<dc:creator>Pr. Uagner</dc:creator>
<guid>http://jovenstorreforte.wordpress.com/?p=67</guid>
<description><![CDATA[É obvio que sem Deus e sem a coragem do profeta de liberar a palavra sobre Naamã a cura não acont]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>É obvio que sem Deus e sem a coragem do profeta de liberar a palavra sobre Naamã a cura não aconteceria.</p>
<p>II Reis 5:1 a 19</p>
<p>No 1º mergulho Deus afunda de uma vez o ORGULHO do grande comandante,</p>
<p>No 2º mergulho, ele vence a DUVIDA. .</p>
<p>No 3º mergulho Naamã vence a VERGONHA. Ele aprende mais do que nada, que para alcançar o milagre temos que nos expor a vontade de Deus, sem medo de correr riscos. Ele já não tinha mais nada a perder, a única coisa que lhe sobrava era obedecer de uma maneira extravagante.</p>
<p>É obvio que sem Deus e sem a coragem do profeta de liberar a palavra sobre Naamã a cura não aconteceria.<br />
Porem sem a incrível informação de uma menina que era sua escrava isso já mais aconteceria. Aquela menina israelense era prisioneira de guerra e foi trabalhar na casa de Naamã. Além de ser serva do general, <!--more-->ela nunca esqueceu que era antes de tudo uma serva de Deus. E nos da a maior lição de vida. Não guardava rancor nem ódio contra o seu patrão. Pelo contrário, queria o bem daquela família. E é aí que se mostram os verdadeiros cristãos, não sou cristão porque digo que amo a Cristo, mas sou cristão porque o represento de maneira responsável, santa e integra enquanto estou na terra. A palavra do Senhor nos diz:Filipenses 4:8 "tudo o que é puro, tudo o que é reto, tudo o que é integro, se há alguma virtude nisto pensai."</p>
<p>A serva não foi omissa nem se calou. Ela testemunhou sobre o poder de Deus e influenciou aquela família. Por isso creio que o 4º Mergulho assim como os três primeiros foi fundamental para cura, porque ele teve que vencer seu 4º pior inimigo Falta de perdão. A bíblia não nos da detalhes explícitos. Porem já sabemos que para alguém que era leproso naquela época, havia inúmeras dificuldades. Primeiro que eles não podiam morar no mesmo lugar de pessoas comuns, depois se eles se aproximassem de pessoas que não tinham lepra eles tinham que sair gritando "pessoa impura.. pessoa impura", chegando ao cumulo de quem era leproso ter que usar um sininho e tinha que sair sacudindo o sininho anunciando a chegada de alguém que era leproso.</p>
<p>Precaução ou não, essa medida de segurança com certeza causava marcas irreparáveis nas emoções de quem era leproso. Naamã vence seu orgulho, vence suas duvidas, vence sua vergonha, e agora no 4º mergulho era hora de deixar o passado para trás, porque ele estava a 3 mergulhos de ficar curado. Nesse momento, seu passado, poderia prejudicar a atuação de Deus, já que mais do que nada, Deus o estava livrando de suas impurezas não apenas físicas, mas emocionais e espirituais. Era o momento de sua redenção. Quando aceitamos a Cristo, não somente recebemos todas as suas bênçãos, como também somos enxertados Nele, ou seja, somos submergidos Nele.</p>
<p>Por isso que o apostolo Paulo declara com propriedade (Romanos 8:35) que nada pode nos separar do amor Cristo, porque uma vez enxertados é quase que impossível tirar-nos de lá.</p>
<p>Naamã estava sendo batizado em Cristo, porque alem de todas as evidencias claras sobre isso, ele se batiza no rio onde o Messias viria a alguns milhares de anos depois a batizar-se também. Naamã estava sendo enxertado em Cristo, e quando isso acontece, uma das coisas que ele quer nos livrar é do nosso passado. A palavra de Deus nos diz se o filho de Deus vos libertar, verdadeiramente sereis livres(João 8:36). O plano de Deus era fazer de Naamã e fazer de nós verdadeiramente livre.A salvação que Jesus oferece é total (SOZO).</p>
<p>Quando Jesus foi a cruz, ele nos provou devido a toda sua historia de 3 anos de ministério que a única coisa que poderia prender um homem que calou o vento e aquietou o mar, andou sobre as águas, multiplicou pães e peixes e curou a milhares de enfermos na cruz não eram os pregos, e sim o seu amor por nós.E o mais impressionante é ver que milhares de anos não nos podem separar desse amor. Pense bem; pra quem tinha feito o que ele fez, uns pregos não eram nada. Por isso que no 3º mergulho Naamã teve que perder a vergonha porque Jesus não ousou ter vergonha de nós. O que ele precisava se libertar agora era de todas as chacotas e zombarias que fizeram sobre ele, de toda historia de sofrimento e de dor, que apesar dele ter vencido muitas batalhas, nenhuma vitória apagava o fato dele ser leproso. E isso mesmo que ele fosse curado de sua lepra, ficaria marcado para o resto de sua vida, e porque não dizer que depois da cura ele poderia até vingar-se de quem zombou do grande capitão da Síria. Deus o queria livre, inclusive de seu passado.</p>
<p>O apostolo Paulo declara, uma coisa só eu faço, esquecendo-me das coisas que para trás ficam, e olhando as que estão adiante, prossigo para o alvo da soberana vocação de Cristo Jesus (Fil.3:13). O que Paulo esta dizendo é a mesma coisa que o soldado de Naamã. (vs. 13) se ele tivesse pedido algo difícil (pela cura) você não faria? . Paulo diz não estou fazendo nada complicado, uma coisa só eu faço que esquecer-me e para prosseguir. É uma condição. Para que eu consiga ver o que esta na minha frente tenho que deixar de olhar pra traz. Para que eu consiga segurar as bênçãos que virão tenho que soltar as más e as boas experiências que já foram. Não é difícil, depende apenas de uma decisão.</p>
<p>A falta de perdão é uma chaga que tem se espalhado na humanidade e principalmente no meio do povo de Deus. Estar livre dessa lepra, significa responder ao mesmo chamado de amor que recebemos de Cristo.</p>
<p>Livre-se hoje do seu passado, e espere com expectativas o seu futuro. Pois estou plenamente certo que aquele que começou a boa obra aperfeiçoara no dia do Senhor. (Fil.1: 6).</p>
<p> </p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Os 7 mergulhos de Naamã (2º Mergulho)]]></title>
<link>http://jovenstorreforte.wordpress.com/?p=65</link>
<pubDate>Wed, 30 Apr 2008 10:00:09 +0000</pubDate>
<dc:creator>Pr. Uagner</dc:creator>
<guid>http://jovenstorreforte.wordpress.com/?p=65</guid>
<description><![CDATA[Estamos vendo lições importantes sobre a vida e a história de Naamã um grande chefe do exercito ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Estamos vendo lições importantes sobre a vida e a história de Naamã um grande chefe do exercito da Síria (outrora inimigos do povo de Israel) que era um sucesso no que fazia, porem um fracasso como homem, não somente por ser leproso, mas porque escondia por trás de sua lepra um homem arrogante, acostumado as condecorações, e que precisou passar pelos batismos de Deus para ser totalmente regenerado.II Reis 5:1 a 19</p>
<p>Naamã era um homem que apesar de não servir a Deus, já estava listado no caderninho de Deus. No versículo 1 do capitulo 5 o autor descreve que apesar de Naamã não servir a Deus, Deus já havia lhe ajudado. Isso prova mais uma vez que o que fazemos não pode mudar os pensamentos de Deus ao nosso respeito.</p>
<p>Uma das coisas importantes e que foi determinante na sua cura, é que Naamã reconheceu que precisava de <!--more-->ajuda. Ou seja, apesar de muitas vezes acharmos que faríamos melhor sozinhos, necessitamos entender que nunca chegaremos a lugar nenhum se estivermos sós, sempre dependeremos de alguém para chegar ao topo, mesmo que seja alguém que nos trouxe experiências negativas, essas experiências nos incentivaram a não desistir, sempre haverão pessoas que serão ferramentas úteis para a chegada ao sucesso. Um homem como ele, que havia conquistado o carinho e a total confiança de seu rei, precisou engolir muito sapo pra pedir ajuda fora de suas terras.</p>
<p>Vimos no 1º mergulho que Deus já havia estabelecido o propósito de afundar de uma vez o orgulho do grande comandante, porque ao vencer seu orgulho indo procurar ajuda de um antigo rival, e o preconceito de lavar-se em um rio sujo e que acima de tudo não estava em suas terras, mais uma vez o homem prova que ao descer de sua posição para obedecer a Deus e estar na sua total dependência, temos o sucesso garantido.</p>
<p>No 2º mergulho, começa a aumentar em grande potencia algo que tem paralisado a muitos, que é a DUVIDA. Imagino que nessa altura do campeonato não era pequena a duvida no coração de Naamã sobre a eficácia de seu tratamento. Nessa época não havia tratamento para a lepra, a providencia tomada para os leprosos foi construir uma cidade bem longe do alcance de todos, para que pudessem viver de maneira solitária até sua morte. Morte que para quem era escravo dessa doença não era o pior e sim uma esperança de alivio. Se você ler o capitulo 7 no versículo 4 do livro de II Reis. vemos o relato de alguns leprosos que planejam entrar na cidade, sobre seu raciocínio que se morressem assassinados ou pela doença era a mesma coisa, isso mostra o pensamento de alguém que era escravo que encarava a morte como alivio.</p>
<p>Não é pecado duvidarmos da palavra de Deus, o que é pecado é não obedecer. Muitos são os relatos de grandes homens de Deus que duvidaram da promessa de Deus, porem desses que duvidaram somente os que perseveraram alcançaram a concretização dessa promessa. Ou seja eu posso duvidar, mas se eu quero que as promessas se cumpram o que eu não posso fazer é não obedecer.</p>
<p>Cansar e desanimar é justo para os que estão na batalha, o que não se pode fazer é desistir. Eu tenho direito de querer arriar a cruz, o que eu não posso é abandona-la. No evangelho de Marcos 8:34 Jesus da as cartas, e as condições para os que desejam seguir. Aquele pois que quiser vir após mim, negue-se a si mesmo, tome sua cruz e siga-me. Jamais ele disse que seria fácil, porem, podemos ter a confiança do que diz sua palavra de que ninguém tem o fardo maior do que possa carregar.</p>
<p>Creio que a atitude de Elizeu revela o desejo de Deus de submergir a velha criatura de Naamã, fazendo ressurgir um novo homem não somente físico porem espiritualmente com pele de criança. Os mergulhos de Naamã tiveram uma transcendência poderosa em sua vida. Cada um dos mergulhos provaram não somente uma atitude de fé na palavra do profeta, mas também de confiança em um propósito divino.</p>
<p>A duvida rouba a fé, e mina as esperanças. Quando duvidamos do nosso propósito, das promessas de Deus e da eficácia da igreja de Cristo na terra, em pouco tempo estaremos vivendo a escassez e solidão. Como vimos outrora, Moises diante do mar da duas ordens aquietai-vos e vede. Tudo porque o que falamos esta diretamente ligado ao que cremos. A bíblia diz que a boca fala do que o coração esta cheio. E tudo na nossa vida esta ligado aquilo que cremos. Você é o resultado de sua fé. Jó declara aos seus amigos que sabia em quem cria. E nós cremos o suficiente na palavra de Deus para lançar-nos em seus braços com as luzes apagadas?</p>
<p>Quando você começa a crer de todo o coração que você é um fracassado, tudo o que você faz fracassa, porque você é o resultado daquilo que você crê.<br />
Naamã tinha dinheiro e influencia, capazes de materializar o sonho de qualquer sonhador, porem, estava diante de uma situação constrangedora tendo que se submeter a palavra de um homem que praticamente o humilhou ao nem sequer se dar o trabalho de encontrar-se com surpreendentemente famoso comandante, do exercito da Síria.</p>
<p>Vencer os fortes exércitos no decorrer de sua vida foi difícil, porem seu maior desafio foram os 7 mergulhos. Primeiro ele vence a si mesmo, depois, vence sua duvida. Imagine o que ainda haveria de vir. Todavia faltam 5 mergulhos. Qual será o propósito de Deus em tudo isso?<br />
Nossa historia ainda não acabou, se vivo estamos, algum propósito ainda há de ser revelado a nós. Prepare-se pois os 5 mergulhos ainda nos trarão grandes lições.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Os 7 mergulhos de Naamã (1º Mergulho)]]></title>
<link>http://jovenstorreforte.wordpress.com/?p=59</link>
<pubDate>Mon, 28 Apr 2008 10:00:16 +0000</pubDate>
<dc:creator>Pr. Uagner</dc:creator>
<guid>http://jovenstorreforte.wordpress.com/?p=59</guid>
<description><![CDATA[II Reis 5:1 a 19
Vemos nesse texto a história de um homem que podia dizer que tinha de tudo; prest]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>II Reis 5:1 a 19</p>
<p>Vemos nesse texto a história de um homem que podia dizer que tinha de tudo; prestigio, dinheiro, fama, e tudo mais que uma pessoa normal sonharia em ter. Era herói de guerra, sua farda estava cheia de condecorações por seus atos de bravura, seu nome ocupava as manchetes de todos os jornais da época.Talvez somente com essa informação já nos seria suficiente para entender a quantidade de barreiras e de preconceitos que esse homem teve que enfrentar até chegar onde chegou. Porém era leproso. Um grande sucesso para o público, e um imenso fracasso pessoal.</p>
<p>Agora o que é essa doença?</p>
<p>A lepra é uma doença transmissível causada por uma bactéria, afeta na maioria dos casos a pele e os nervos. Ela progride lentamente com uma media de um período de incubação de 3 anos. A principal <!--more-->característica de alguém que possui essa doença é a perda da sensibilidade ao calor, e muitas vezes a mutilação de partes do corpo.</p>
<p>Hoje existem remédios que podem trazer a cura desde que diagnosticado em seu começo.<br />
Agora, traga essa doença para o âmbito espiritual. Naamã é a simbologia do estado espiritual de muitos crentes hoje. No mundo espiritual a lepra representa o pecado. E assim como a doença física, o pecado causa morte espiritual que futuramente leva a morte física.</p>
<p>Preste atenção se você ou alguém que você conhece não esta com esses sintomas de lepra:</p>
<ul>
<li>Perda da sensibilidade ao calor (não sente mais a presença de Deus), o fogo e a paixão de Deus não ardem mais. E por mais que Deus faça, não sentimos nada.Ou pior ainda, nos tornamos insensíveis a necessidade alheia, somente conseguimos enxergar nosso próprio umbigo.</li>
<li>Manchas no corpo, ou seja, o pecado já esta tão impregnado na pele, que aquilo que a alguns anos atrás era abominável pra mim, hoje se tornou a coisa mais normal do mundo.</li>
<li>Torna-se uma doença transmissível, ou seja, já estou tão insensível pras coisas de Deus, que a única coisa que me resta é transmitir meu veneno a outras pessoas.</li>
<li>Mutilação de partes importantes do corpo, ou seja, quando estamos insensíveis, e nos tornamos contagiosos, logo vemos que parte do corpo de Cristo começa a ser afetada por nossa causa.</li>
</ul>
<p>Naamã manda uma carta ao rei de Israel, e como já havia acontecido alguns conflitos entre Síria e Israel, mas estavam em um tempo de paz e colaboração, o rei se desespera por encontrar uma oportunidade de ajudar um antigo inimigo que atualmente era aliado, porém não tinha recursos para isso.</p>
<p>O rei rasga suas roupas com uma mistura de raiva e frustração por não poder ajudar, então uma de suas escravas lembra ao rei que havia um homem de Deus que morava a poucos kms dali. Então essa escrava aprende que um problema nos dá acesso ao palácio.</p>
<p>O rei indica Elizeu a Naamã, e Elizeu ao contrario de seu mentor Elias que pregava pesado sobre arrependimento, revelava a graça e o favor de Deus. Tanto isso é prova que graças a unção dobrada que recebeu de Elias, Elizeu tem em seu currículo de vida o dobro de milagres de Elias. E não que isso fosse uma competição, mas por inúmeras vezes Elizeu, age com mais paciência e misericórdia que Elias.</p>
<p>Naamã procura Elizeu e ao contrario do que pensava, Elizeu nem o recebeu, talvez porque fosse leproso, e havia uma lei que proibia a qualquer um de ter contato com leproso, tanto que o único relato de alguém que tocou em um leproso foi o de Jesus. Ou pode ser também que Elizeu simplesmente queria mostrar a senhor incrível (comandante) que diante de Deus somos todos iguais e ninguém merece glória a não ser Deus. Por causa das dificuldades que aquele homem possa ter enfrentado para chegar a fama que chegou, Naamã desenvolveu uma soberba muito grande.</p>
<p>O primeiro mergulho de Naamã não o livra da lepra, e sim da sua soberba.</p>
<p>II Crônicas 7:14 diz: "se o meu povo que se chama pelo meu nome se humilhar e orar e buscar a minha face e se arrepender dos seus maus caminhos, então eu ouvirei do céus perdoarei seu pecado e sararei a sua terra."</p>
<p>Para que o comandante Sírio pudesse ser curado, o primeiro mergulho foi fundamental, porque foi a prova de total submissão a vontade de Deus revelada através de seu profeta. O que ele queria dizer no versículo 12 que ele conhecia outros rios melhores é porque o Jordão era um rio muito sujo, e para um comandante tão renomado se rebaixar a tanto era uma ofensa. Porém, assim como Deus faz hoje, muitas vezes Deus nos pede algo que fere nosso conceito para provar nossa total submissão a sua autoridade. O primeiro mergulho foi fundamental, porque foi a hora que Deus vence o homem, Deus vence a soberba. Ao final dos 7 mergulhos ele foi limpo, porém o primeiro revela a total dependência do homem a Deus.</p>
<p>Assim como foi com Moisés e o povo hebreu, assim como foi com Josué, Deus espera que dependamos de suas forças, de sua estratégia e de seu poder. O que temos não vale pra Deus. O que somos não surpreende o criador, porem quando nos voltamos a Ele, Ele nos ouve, e estende suas mãos poderosas. Todo reconhecimento humano não pode se comparar com a Gloria que Deus quer revelar em sua vida.</p>
<p>Atreva-se a crer dê seu primeiro mergulho. Livre-se da soberba, permita que Deus te vença para que Ele revela sua vontade que é boa, perfeita e agradável.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[A doença mais antiga do mundo]]></title>
<link>http://tonyvinicius.wordpress.com/?p=168</link>
<pubDate>Sun, 27 Apr 2008 10:22:30 +0000</pubDate>
<dc:creator>tonyvinicius</dc:creator>
<guid>http://tonyvinicius.wordpress.com/?p=168</guid>
<description><![CDATA[
A Lepra é a doença conhecida mais antiga do mundo, os primeiros registros dessa doença datam de ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><img class="alignnone" src="http://louletania.blogs.sapo.pt/arquivo/Lepra.jpg" alt="" /></p>
<p>A Lepra é a doença conhecida mais antiga do mundo, os primeiros registros dessa doença datam de 1350 a.C..Apesar de ser muito antiga, um tratamento rápido e eficaz contra ela só foi descoberto no começo dos anos 1980, com o desenvolvimento da poliquimioterapia.</p>
<p>A lepra consome e resseca, agride e penetra na pele, deforma nervos, músculos, ossos. A insuportável dor do inicio é substituída pela perda da sensibilidade e dos movimentos. Tal enfermidade é provocada pela bactéria Mycobacterium Leprae, e agride principalmente os nervos e pele, podendo causar deformações em estágios mais avançados. Em decorrência do preconceito com o qual a doença é tratada, no Brasil seu nome foi modificado para hanseníase.</p>
<p>Por Eliene Percília</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[NUMERI – un rezumat al fiecarui capitol]]></title>
<link>http://alergatorulcufaclie.wordpress.com/?p=53</link>
<pubDate>Mon, 24 Mar 2008 23:19:21 +0000</pubDate>
<dc:creator>alergatorulcufaclie</dc:creator>
<guid>http://alergatorulcufaclie.wordpress.com/?p=53</guid>
<description><![CDATA[
Numeri 1: Dumnezeu îi porunceste lui Moise sa faca recesamântul poporului.
Numeri 2: Asezarea tab]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><span style="font-size:9pt;"></span><span style="font-size:9pt;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-right:0.35pt;text-align:justify;"><b><span style="font-size:11pt;">Numeri 1: </span></b><span style="font-size:11pt;">Dumnezeu îi porunceste lui Moise sa faca recesamântul poporului.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-right:0.35pt;text-align:justify;"><b><span style="font-size:11pt;">Numeri 2: </span></b><span style="font-size:11pt;">Asezarea taberei pe triburi in jurul Cortului Intâlnirii.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-right:0.35pt;text-align:justify;"><b><span style="font-size:11pt;">Numeri 3: </span></b><span style="font-size:11pt;">Sarcinile pe care le au de facut levitii la Cortul Intâlnirii.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-right:0.35pt;text-align:justify;" align="left"><a href="http://alergatorulcufaclie.wordpress.com/files/2008/03/preot-facand-slujba.jpg" title="preot-facand-slujba.jpg"><img src="http://alergatorulcufaclie.wordpress.com/files/2008/03/preot-facand-slujba.jpg" alt="preot-facand-slujba.jpg" align="left" /></a><b><span style="font-size:11pt;">Numeri 4: </span></b><span style="font-size:11pt;">Urmasii levitilor si sarcinile acestora la Cortul Intâlnirii.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-right:0.35pt;text-align:justify;"><b><span style="font-size:11pt;">Numeri 5: </span></b><span style="font-size:11pt;">Legi privind banuielile de infidelitate si verificarea acestor banuieli.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-right:0.35pt;text-align:justify;"><b><span style="font-size:11pt;">Numeri 6: </span></b><span style="font-size:11pt;">Juruinta de nazireat si regulile privitoare la tinerea acestuia.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-right:0.35pt;text-align:justify;"><b><span style="font-size:11pt;">Numeri 7: </span></b><span style="font-size:11pt;">Sfintirea darurilor aduse la Cortul Intilnirii.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-right:0.35pt;text-align:justify;"><b><span style="font-size:11pt;">Numeri 8: </span></b><span style="font-size:11pt;">Sfintirea si curatirea Levitilor pentru lucrare.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-right:0.35pt;text-align:justify;"><b><span style="font-size:11pt;">Numeri 9: </span></b><span style="font-size:11pt;">Praznuirea Pastelor si legi privitoare la acest eveniment.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-right:0.35pt;text-align:justify;"><b><span style="font-size:11pt;">Numeri 10: </span></b><span style="font-size:11pt;">Plecarea poporului de la Sinai.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-right:0.35pt;text-align:justify;"><b><span style="font-size:11pt;">Numeri 11: </span></b><span style="font-size:11pt;">Poporul cârteste impotriva lui Moise si cer carne, iar Dumnezeu le da ceea ce au cerut.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-right:0.35pt;text-align:justify;"><b><span style="font-size:11pt;">Numeri 12: </span></b><span style="font-size:11pt;">Maria si Aaron cârtesc impotriva lui Moise si Dumnezeu îi pedepseste.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-right:0.35pt;text-align:justify;"><b><span style="font-size:11pt;">Numeri 13:</span></b><span style="font-size:11pt;"> 12 spioni trimisi in Canaan si se intorc cu informatii despre tara.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-right:0.35pt;text-align:justify;"><b><span style="font-size:11pt;">Numeri 14: </span></b><span style="font-size:11pt;">Rascularea israelitilor si decizia lui Dumnezeu de a-i pedepsi prin pribegia a 40 de ani prin Desertul arid al Arabiei.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-right:0.35pt;text-align:justify;"><b><span style="font-size:11pt;">Numeri 15: </span></b><span style="font-size:11pt;">Legiferarea unor jerfe pe care trebuia sa le aduca poporul pentru pacate.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-right:0.35pt;text-align:justify;"><b><span style="font-size:11pt;">Numeri 16: </span></b><span style="font-size:11pt;">Rascola lui Core si a prietenilor lui si pedeapsa lui Dumnezeu.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-right:0.35pt;text-align:justify;"><b><span style="font-size:11pt;">Numeri 17: </span></b><span style="font-size:11pt;">Dumnezeu dovedeste alegerea lui Aaron ca mare preot si slujitor la Cortul Intâlnirii pentru popor.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-right:0.35pt;text-align:justify;"><b><span style="font-size:11pt;"><!--more-->Numeri 18: </span></b><span style="font-size:11pt;">Despre daruri si zeciulelile ce trebuiau aduse de fiecare din popor.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-right:0.35pt;text-align:justify;"><b><span style="font-size:11pt;">Numeri 19: </span></b><span style="font-size:11pt;">Cum sa se curateasca cei necurati prin atingerea de diferite lucruri necurate.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-right:0.35pt;text-align:justify;"><b><span style="font-size:11pt;">Numeri 20: </span></b><span style="font-size:11pt;">Dumnezeu le da la Meriba apa din stânca si la muntele Hor moare Aaron.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-right:0.35pt;text-align:justify;"><b><span style="font-size:11pt;">Numeri 21: </span></b><span style="font-size:11pt;">Sarpele de arama si  biruintele impotriva imparatilor Sihon si Og.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-right:0.35pt;text-align:justify;"><b><span style="font-size:11pt;">Numeri 23: </span></b><span style="font-size:11pt;">Un vazator- Balaam, unelteste cu Balaac-imparatul Moabului impotriva lui Israel.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-right:0.35pt;text-align:justify;"><b><span style="font-size:11pt;">Numeri 24: </span></b><span style="font-size:11pt;">Binecuvintarile lui Balaam.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-right:0.35pt;text-align:justify;"><b><span style="font-size:11pt;">Numeri 25: </span></b><span style="font-size:11pt;">O viziune a lui Balaam asupra poporului Israel si a istoriei acestuia.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-right:0.35pt;text-align:justify;"><b><span style="font-size:11pt;">Numeri 26: </span></b><span style="font-size:11pt;">Al doilea recesamint facut lui Israel de Moise.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-right:0.35pt;text-align:justify;"><b><span style="font-size:11pt;">Numeri 27:  </span></b><span style="font-size:11pt;">Moise il “unge “ ca conducator pe Iosua.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-right:0.35pt;text-align:justify;"><b><span style="font-size:11pt;">Numeri 28: </span></b><span style="font-size:11pt;">Legi privitoare la arderea de tot, Sabat, de luna noua si de sarbatori.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-right:0.35pt;text-align:justify;"><b><span style="font-size:11pt;">Numeri 29: </span></b><span style="font-size:11pt;">Legi privitoare la Sarbatoarea trambitelor, Ziua Ispasirii, Sarbatoarea Corturilor.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-right:0.35pt;text-align:justify;"><b><span style="font-size:11pt;">Numeri 30: </span></b><span style="font-size:11pt;">Despre juruinte facute lui Dumnezeu si facute de oameni unii altora.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-right:0.35pt;text-align:justify;"><b><span style="font-size:11pt;">Numeri 31: </span></b><span style="font-size:11pt;">Lupta cu Madian si omorirea acestora.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-right:0.35pt;text-align:justify;"><b><span style="font-size:11pt;">Numeri 32: </span></b><span style="font-size:11pt;">Fii lui Ruben si Gad se stabilesc in tinutul Galaadului, dar luptatorii merg cu Israelul mai departe, in cucerirea tarii promise.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-right:0.35pt;text-align:justify;"><b><span style="font-size:11pt;">Numeri 33: </span></b><span style="font-size:11pt;">O privire in urma asupra vietii lor, ca natiune, o retrospectiva in care pot observa cu usurinta bunatatea lui Dumnezeu in calatoria lor.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-right:0.35pt;text-align:justify;"><b><span style="font-size:11pt;">Numeri 34: </span></b><span style="font-size:11pt;">Dumnezeu hotareste pentru Israel hotarele tarii pe care le-o va da.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-right:0.35pt;text-align:justify;"><b><span style="font-size:11pt;">Numeri 35: </span></b><span style="font-size:11pt;">Dumnezeu hotareste cetatile levitilor si cetatile de scapare.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-right:0.35pt;text-align:justify;"><b><span style="font-size:11pt;">Numeri 36: </span></b><span style="font-size:11pt;">Casatoria fiicelor mostenitoare ale lui Telofhad si neinstrainarea pamintului de la o semintie la alta.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-right:0.35pt;">&#160;</p>
<p class="MsoNormal" style="margin-right:-42.9pt;text-align:justify;"><span style="font-size:11pt;"></span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Vom Aussatz befallen]]></title>
<link>http://papilias.wordpress.com/?p=115</link>
<pubDate>Sat, 23 Feb 2008 18:12:23 +0000</pubDate>
<dc:creator>papilias</dc:creator>
<guid>http://papilias.wordpress.com/?p=115</guid>
<description><![CDATA[Wer vom Aussatz befallen war wurde sofort aus jeder Gemeinschaft ausgeschlossen. Heute ist die Krank]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Wer vom Aussatz befallen war wurde sofort aus jeder Gemeinschaft ausgeschlossen. Heute ist die Krankheit als <a href="http://de.wikipedia.org/wiki/Lepra" target="_blank">Lepra</a> bekannt und im  Mittelalter galt sie als unheilbar.</p>
<p>Die Betroffenen verlieren das Gefühl für Kälte, Wärme und Schmerzen, da Nerven absterben. Wunden werden oft nicht bemerkt und heilen nicht ab. In der Folge können Körperteilen absterben. Daher auch die Vorstellung, Leprakranken würden Körperteile "abfallen".</p>
<p>Der Zustand des Erkrankten wurde als Strafe von Gott für seine Sünden verstanden. Da die Bevölkerung vor einer Ansteckung geschützt werden sollte, wurde ihm der Umgang mit Gesunden verboten. Ein letztes Mal durfte der Kranke die Messe hören. Anschließend bekam er vom Priester ein geweihtes Leprosenkleid und eine Klapper, um die Menschen zu warnen. Feierlich wurde er vor die Tore der Stadt geführt.</p>
<p><a href="http://papilias.wordpress.com/files/2008/02/387px-lepraratsche.jpg" title="Leprarätsche"><img src="http://papilias.wordpress.com/files/2008/02/387px-lepraratsche.thumbnail.jpg" alt="Leprarätsche" /></a><br />
<a href="http://de.wikipedia.org/wiki/Bild:Leprar%C3%A4tsche.jpg" target="_blank">Leprarätsche</a>, zum warnen der Bevölkerung</p>
<p>Da im Mittelalter die Kirche großen Einfluss hatte, musste auch das Gesetz der Nächstenliebe beachtet werden. So entstanden die Leprosenhäuser. Teilweise lagen sie sehr isoliert, oft aber auch an Straßen, sodass die Kranken betteln konnten. Betteln war ihre einzige Einnahmequelle. (Auf dieser <a href="http://www.lepramuseum.de/doku.htm" target="_blank">Karte</a> lässt sich sehen, in welchen Bundesländern es Leprosenhäuser gab)</p>
<p>Eine wirksame Behandlung für Leprakranke gab es nicht. Es wurde nur unter anderem von austrocknenden und kühlenden Speisen abgeraten. Ab 1400 führte die Besserung der hygienischen Verhältnisse und die Isolierung der Kranken allmählich zum Abklingen der Lepra in Europa.</p>
<p>Heute kann Lepra sehr gut mit Antibiotika behandelt werden. Nur in Entwicklungsländern ist die Krankheit immer noch ein Problem.</p>
]]></content:encoded>
</item>

</channel>
</rss>
