Placa Reial

Μαγαζί στη Γοτθική συνοικία

Δημαρχείο

Placa Rei , Αντιρατσιστικό φεστιβάλ

Casa Batllo

La Pedrera

Santa Maria del Mar (Παλιά πόλη)

Δρόμος στο Les Corts

Park Guell

Δεν ξέρω τι να πρωτογράψω απ΄τις εντυπώσεις μου της βδομάδας που πέρασα εκεί.

Προσπαθήσαμε ν' ανακατευτούμε περισσότερο με τους ντόπιους ξεφεύγοντας απ΄τ΄αμιγώς τουριστικά αξιοθέατα όσο μπορούσαμε. Ευτυχώς σ΄αυτό βοήθησε το ότι μια απ΄τις τρεις μας γνωρίζει πολύ καλά ισπανικά (καστιλιάνικα). Έτσι κάναμε αρκετές συζητήσεις γύρω απ΄το πώς βλέπουν οι ίδιοι την κατάσταση συη χώρα τους, ρίξαμε μια ματιά στις εφημερίδες τους και συχρωτιστήκαμε μαζί τους επιλέγοντας για φαγητό ή καφέ μικρά μαγαζάκια  στις συνοικίες τους.

Δοκιμάσαμε σπιτικές σχεδόν συνταγές (καταπληκτική παέλια με θαλασσινά σ' ένα παρακμιακό μαγέρικο πίσω απ΄τη Σαντα Μαρία ντελ Μαρ, μακαρονάδα στη Ραβάλ)  τάπας (τορτίγια, τσορίθο, φετούλες ή φετάρες ψωμιού αλειμμένες με σκόρδο και ντομάτα, χαμόν, πατάτες πικάντικες κι άλλα που δε θυμάμαι), παγωτό ανανά υπέροχο, κρέμα καταλούνια κλπ. Δυστυχώς θυμόμασταν να τα φωτογραφήσουμε, αφού τα 'χαμε φάει.  :D   Το πρόβλημα είναι πως σε κάποια μόνο εστιατόρια  επιτρέπεται το κάπνισμα κι έτσι δεν μπορέσαμε να γευτούμε λιχουδιές από μέρη που  μου είχανε συστήσει. Τραπεζάκια έξω έχει κάθε μαγαζί  σε πολύ περιορισμένο αριθμό, με απόφαση του δήμου που τηρείται αυστηρά, όχι όπως εδώ. Οι τιμές πολύ πιο χαμηλές από δω : από 1,35 ως το πολύ 2,40 ο καφές  , φαΐ του σκασμού το άτομo από 14 ευρώ. Να μη πούμε για τους μσιθούς! 900-1.000 ευρώ ο νέος υπάλληλος σ' ιδιωτική εταιρεία. Οι δάκαλοι τα διπλάσια από δω.  Γμτ!   :x

Περπατήσαμε πολύ στα στενά δρομάκια, κι όσο κι αν είναι ονομαστή η Γοτθική συνοικία, μας άρεσε περισσότερο η παλιά πόλη γύρω απ΄το μουσείο Πικάσο και προς τη Μπαρτσελονέτα. Εκεί είδαμε συχνά και το γαϊδούρι , το σύμβολο των Καταλανών , που έχουν μια ωραία τρέλα κι ένα αδούλωτο πνεύμα και πολύ  τους συμπάθησα.

Δεν μπορώ να μην αναφέρω τους  μεγάλους δρόμους με τα πολύ μεγάλα πεζοδρόμια, τους ποδηλατόδρομους  από δίπλα - είδαμε πολλούς που πήγαιναν στις δουλειές τους έτσι-και τη σκιά απ΄τα δέντρα που υπάρχουν παντού. Τα πλατάνια στη Διαγονάλ μου έχουν μείνει αξέχαστα.  Πόλη ανθρώπινη να ζεις, που σε σέβονται στη διάβαση και δε σε βρίζουν αν τυχόν αργήσεις λίγο να περάσεις , παντού προσβάσεις για ΑμΕΑ.

Μια πόλη που την ομορφαίνει πολύ η αρχιτεκτονική της  με πρωτοπόρα τα κτίρια που σχεδίασε ο Γκαουντί κι οι ομότεχνοί του της εποχής του, μια σύγχρονη πόλη με παραδοσιακό χρώμα . Στα πρότυπα των Βορειοευρωπαϊκών πολέων με μεσογειακό ταπεραμέντο.  Ευτυχής συνδυασμός. ;) Θα ΄θελα πολύ να ξαναπάω! :D

]]> http://anagennimeni.wordpress.com/?p=594 Sat, 05 Jul 2008 10:34:44 +0000 renata http://anagennimeni.wordpress.com/?p=594

La Rambla dels Estudis

Liceu

4CATS

Πυρηναία (μετά το τούνελ Καντίρ προς Ανδόρα)

Ορεινή Καταλωνία (προς Βαρκελώνη)

Η νέα Αρένα (τουριστοπαγίδα)

Santa Suzanna (Costa Brava)

Γλυπτό του Νταλί με πολύ νόημα (Δημαρχείο Figueres)

Μουσείο Νταλί

Η αλυσίδα που φαίνεται καταλήγει στο λαιμό του αγάλματος της προηγούμενης φωτογραφίας και μου  θύμισε μία λαϊκή παροιμία. :P

]]> http://anagennimeni.wordpress.com/?p=575 Thu, 03 Jul 2008 11:33:07 +0000 renata http://anagennimeni.wordpress.com/?p=575 Εικόνες απ΄τις δυο πρώτες μέρες της διαμονής μας.

Το λιμάνι της Βαρκελώνης απ' το λόφο Montjuic

Sagrada Familia (γένεση)

Sagrada Familia (πάθη)

Πάρκο Guell, Casa-Museu Gaudi

Park Guell

La Bugadera

Pueblo Epsaniol

Ginjoler

Οι δυο τελευταίες εικόνες είναι απ΄το προάστιο που μέναμε. Θέλανε  να κόψουν  το δέντρο της φωτογραφίας (ginjoler). Τα πράσινα κουρελάκια, όπως και οι ζωγραφιές τοιχοκολλημένες στο πλάι, είναι μια μορφή διαμαρτυρίας.

Love as if you were a child...

Smile no matter what they tell you

Don't listen to a word they say

'Cause life is beautifull that way...

...
And think about a brighter day...

'Cause life is beautiful that way

.

Din terapia antistres, o super melodie de pe coloana sonora a unui film de vis si plin de vis(e): La vita e bella

Ioana mică

Ana şi Haiduc

Ana

Paul

Roxana

Dudţchi

Ţara Tăşuleasa

Alin

Fetiţa

Ca să compensez lipsa de gust a acestei tradiţii, nu rămân niciodată mai mult de o zi şi o noapte. Mă refugiez apoi în Deltă, pentru un borş de peşte, o curăţenie, o masă rotundă, o atenţie.

Anul ăsta, înainte de a ajunge la Somova, am tras o fugă la Vadu la un festival psy. Accesul aici a fost mai interesant decât evenimentul - drumurile erau inundate şi într-un loc am trecut printr-un adevărat lac. Mai înainte ne oprisem să cugetăm dacă să mergem sau nu mai departe: până ne-am hotărât noi, caravana s-a transformat într-un mic party ad-hoc.

De-li-cios.

Nah,, minggu ini terlewati dengan mana-aman sajah,, tidak menangis,, tidak marah-marah,, tidak ada dokumen yang hilang,, tidak ada yang salah ketik,, tidak ada yang salah hitung,, dan tidak ada yang bete,, Hmmm.. tunggu sebentar.. ada ga ya?? :mrgreen:

Intinya,, lupakan dan maafkan,, hihihihi..

Akuw belajar dari Pak Iwan,, thanks ya oom..

Mau dimarahin,, mau ada yang BT,, mau ada yang kesel,, hmm,, cuekin aja,, kalo itu emang salah kita yaudah minta maaf,, trus dibenerin,, jadikan sebagai alat koreksi diri sendiri,, nahhh,, habis itu udah,, ga usah dipikirin,, ato malah jadiin diri sendiri berantakan,, gyyyyaaaa..

Belajar untuk melupakan dan memaafkan segala hal yang menyakitkan hari itu,, sip!!! Bagaimanapun,, life must go on kan??

“C’est la vie,, inilah hidup,, belajar dewasa ya asti..” ucapku pada diri sendiri,,

“Be Brave,, and Be Strong asti,, jangan cengeng,, inget,, air mata yang mengalir dari mata mu hanya untuk Allah dan Nabi Muhammad,, bukan untuk meratapi kehidupan,, bukan untuk menangisi pekerjaan mu,, jadilah asti yang kuat,, yakin pasti bisa” Pesen Bapakku yang selalu kuinget.. sampe kapanpun,, longing to see u paps!! :(

Nahhh.. aku punya satu resep lagi,, kalo dimarahin boss di kantor,, atau di betein temen kantor,, jangan lupa makan,, trust me,, berhasil mengurangi perasaan menderita hari ini,, hehehehe..

Just open your eyes,, and see that life is beautiful,, la vita e bella,,

SEMANGAT!!! ^^ :mrgreen:

Iar Bucurenci e mulţumit că de-acum le poate răspunde ipocriţilor care-şi încep orice conversaţie la telefon cu "Bună, Dragoş, ce faci?" (fără să asculte vreodată răspunsul) cu un răspuns solomonic: "Scrie pe Twitter. Tu ce faci?"

Το ξέρω πως ακούγεται κλισέ, αλλά το Παρίσι το λάτρεψα, παρά τις συνεχείς προσπάθειες του καιρού που μας "έπαιζε" συνεχώς. Έφυγα από δω έχοντας στο μυαλό μου τα μουσεία του πιο πολύ και τις φημισμένες συνοικίες του, έχοντας σημειώσει τα μέρη που ήθελα να δω και μελετήσει το χάρτη (του μετρό κυρίως ) εντατικά. Δεν ήμουν προετοιμασμένη για την τόση ομορφιά γύρω μου όμως.

Μπρος στους πίνακες και τα γλυπτά λες κι ήταν κάποια άλλη κι όχι εγώ, ένιωθα πως ήμουν εκεί και δεν ήμουν ταυτόχρονα, ίσως γι αυτό τραβούσα τόσες φωτογραφίες για ν΄αναγκάσω τον εαυτό μου να το χωνέψει και για να σιγουρευτώ πως δεν ήτανε της φαντασίας μου. :) Όταν περπατούσα την πόλη ήταν αλλιώς. Ένιωθα οικεία λες και ζούσα εκεί από παλιά. :P

Μεγάλο εμπόδιο η γλώσσα υπήρξε στο ότι δεν είχα εγώ τη χαρά να τη μιλήσω (η επιφοίτηση δεν ήρθε :P ). Όμως σε μέρη που χρειάστηκα εξυπηρέτηση (μικρά εστιατόρια) ή οδηγίες μπόρεσα μια χαρά να συννεννοηθώ στ΄αγγλικά. Ιδιαίτερα αγενείς δεν είδα να είναι -εκτός απ΄το προσωπικό στο Ντε Γκολ που ΄ναι εντελώς στην τσίτα! -και κάποιες φορές που με είδαν με το χάρτη στο χέρι προθυμοποιήθηκαν να με βοηθήσουν (αχ! έναν κούκλο στο μπουλβάρ Σαν Μισελ δε θα ξεχάσω) αν και με περνούσαν για Ισπανίδα .

Στιγμές που θυμάμαι με μεγάλη ευχαρίστηση ήταν :

η αντάμωση με το Κροτάκι κι η πιο γευστική ζεστή σοκολάτα στην Γκραν Μαρκτ,

η εξοχή της Νορμανδίας ,

τα υπέροχα λουλούδια παντού ,

οι γαστριμαργικές απολαύσεις

( γλυκά και θαλασσινά τα τσάκισα) ,

το άκουσμα της λειτουργίας στη Σακρ Κερ, η πανσέληνος πάνω απ΄το φωτισμένο Παρίσι απ΄τη Μονμάρτη,

η θέα της θάλασσας (μου ΄λειψε λιγουλάκι),

οι μπουλανζερί (σκέφτηκα αμέσως γνωστό που θα τρελαινόταν εκεί! ) και πατισερί στη Ντοβίλ

κι η συγκίνηση που 'νιωσα αντικρίζοντας τη Νίκη της Σαμοθράκης έτοιμη να πετάξει και μπρος στον πρώτο Πόλοκ στο Μπομπούρ ( έκλαψα κανονικότατα μιλάμε! ).

Δεν ήμουν προετοιμασμένη για τέτοια επίδειξη παιδείας - και δεν εννοώ μόνο τα κτίρια και τα μουσεία- αλλά το ότι ένα σκουπιδάκι δεν είδα στους δρόμους, μήτε κήπους αφρόντιστους -που ξεφύτρωναν παντού- μήτ' ένα μουσείο ή κεντρικό σταθμό μετρό που να μην υπήρχε ράμπα ή ασανσέρ για ΑμΕΑ που είχαν ελεύθερη είσοδο στα μουσεία οι ίδιοι και οι συνοδοί τους κ.α. Για μένα αυτά είναι καθαρό μέτρο σύγκρισης της αγωγής μας ως χώρα.

Επειδή ούτε όσα ήθελα πρόλαβα ούτε το χόρτασα, θα ξαναπάω όποτε μου ξαναδοθεί η ευκαιρία. :D

Υ.Γ. Αν και θα γίνω γραφική βρίσκω πως ταιριάζει πολύ το τραγουδάκι.

[audio=http://www.fileden.com/files/2006/6/9/58787/Edith_Piaf-Sous_Le_Ciel_De_Paris.mp3]

Καλό μήνα!

Μια πολύ μικρή γεύση από Παρίσι. :) Έπεται συνέχεια. ;)

Smile, without a reason why
Χαμογέλα, χωρίς να υπάρχει λόγος
Love, as if you were a child,
Αγάπα, σαν να σουν παιδί,
Smile, no matter what they tell you
χαμογέλα, ό,τι κι αν σου πουν
Don't listen to a word they say
μην πιστεύεις ούτε μια λέξη από όσα σου λένε,
Cause life is beautiful that way.
γιατί η ζωή είναι όμορφη με αυτόν τον τρόπο..

Tears, a tidal wave of tears
Δάκρυα, ένα παλιρροιακό κύμα δακρύων,
Light, that slowly disappears
φως, που σιγανά εξαφανίζεται..

Wait, before you close the curtain
περίμενε, πριν κλείσεις την κουρτίνα,
There is still another game to play
υπάρχει ακόμη ένα παιχνίδι να παίξεις,
And life is beautiful that way
και η ζωή είναι όμορφη με αυτόν τον τρόπο..

Here with his eyes forevermore
εδώ με τα μάτια παντοτινά,
I will always be as close as you
πάντα θα είμαι όσο πιο κοντά σου μπορώ,
remember from before
θυμήσου από πριν,
Now that you're out there on your own
τώρα που είσαι μόνος σου εκεί έξω,
Remember what is real and
θυμήσου τί είναι αληθινό και
what we dream is love alone
ότι ονειρευόμαστε είναι αγάπη μόνη
Keep the laughter in you eyes
κράτησε το χαμόγελο στα μάτια σου,
Soon your long awaited prize
σύντομα, το πολυαναμενόμενο βραβείο,
We'll forget about our sorrows
θα ξεχάσουμε τις λύπες μας,
And think about a brighter day
και σκέψου μια πιο λαμπερή μέρα,
Cause life is beautiful that way.
γιατί η ζωή είναι ομορφότερη έτσι
We'll forget about our sorrows
θα ξεχάσουμε τις θλίψεις μας,
And think about a brighter day,
και σκέψου μια πιο λαμπερή μέρα,
Cause life is beautiful that way
γιατί η ζωή είναι ομορφότερη έτσι
There's still another game to play
υπάρχει ακόμη ένα παιχνίδι να παίξεις
And life is beautiful that way..
και η ζωή είναι ομορφότερη με αυτόν τον τρόπο..

Έτσι γιατί όσο κι αν όλα μας πάνε στραβά, εμείς έχουμε πάντα το θάρρος να αγαπάμε, να ερωτευόμαστε, να κάνουμε όνειρα, να απλώνουμε το χέρι στα αστέρια για να τα κλέψουμε από τον ουρανό, γιατί όσο ανασαίνουμε τόσο θα χτίζουμε όνειρα κι ελπίδες για ένα πιο όμορφο μέλλον, και κανείς μα κανείς δεν μπορεί και δεν πρόκειται να μας στερήσει το δικαίωμα αυτό. Γιατί το έχουμε κατακτήσει αυτό το δικαίωμα, με τα δάκρυά μας, την ανάσα μας, τους καθημερινούς αγώνες στην αρένα της ζωής.. ;)
Το τραγούδι είναι από την ταινία La vita et bella με τον Μπενίνι, μια πανέμορφη, βαθιά συναισθηματική ταινία για ανθρώπους που τους αρέσει να μοιράζονται τις χαρές μα και τις λύπες τους.

La cererea publicului admirator (care a asaltat casa de bilete a Teatrului Metropolis, a trimis scrisori de ameninţare directorului teatrului, l-a hărţuit cu petiţii pe ministrul culturii şi a făcut greva foamei în faţa Preşedinţiei), am hotărât să mai jucăm două reprezentaţii ale spectacolului de teatru de amatori

Pas de deux. Perechi în pragul unei crize de nervi
Luni, 7 aprilie şi marţi, 8 aprilie
Ora 19:30
Teatrul Metropolis

Spectacolul este coordonat de Oana Pellea, iar actori suntem mai mulţi amatori, cu toţii absolvenţi ai programului Erisma oferit de Asociaţia Erudio.

Am mai scris despre Pas de deux aici şi despre cum mi-am paradit piciorul la prima reprezentaţie aici. Un filmuleţ cu fotografii din spectacol găsiţi pe site-ul Erudio.

Nu sunt multe bilete disponibile (nu glumesc, avem o groază de prieteni :) ), aşa că dacă vreţi să ne vedeţi, scrieţi iute pe dragos at maimultverde punct ro. Un bilet e 30 de ron.

- Tu n-ai timp ca să ai simţul umorului...

Pe vremea când lucram la British Council, locul fumătorilor era în garaj. Acolo am găsit-o, pe unul dintre rafturile cu scule ale lui Adrian: o scrumieră de sticlă, neverosimil de mare, nefolosită, cu o inscripţie simplă şi elegantă: "E II R", cifrul Reginei Elisabeta a II-a.

Scrumiera, mi s-a spus, aparţinuse primului director al British Council, Claus Henning. Fusese un fumător pătimaş, după cum dovedea şi scrumiera, capabilă să găzduiască chiştoacele a mai mult de două pachete de ţigări. Când Claus s-a îmbolnăvit grav şi a renunţat la fumat, scrumiera a fost exilată în garaj. La vremea când am descoperit-o eu, scrumiera zăcea în continuare nefolosită, deşi Claus plecase demult din România şi nu toată lumea mai ştia povestea scrumierei.

Îmi plac la nebunie obiectele supra-dimensionate şi am făcut o pasiune pentru scrumiera lui Claus. Când am plecat de la British Council, am primit-o cadou şi am luat-o mândru cu mine în noul birou din Str. Frumoasă, unde puteam fuma în linişte. Mi-a ţinut apoi companie în birourile de la Caţavencu şi s-a achitat conştiincioasă de datoria de a-i uimi sau îngrozi pe toţi vizitatorii mei, care nu credeau că cineva poate să fumeze aşa de mult.

Despărţirea noastră s-a produs acum aproape doi ani şi jumătate. Tocmai primisem noul număr al revistei InfoBrit, un buletin editat de British Council. Când am deschis-o, am citit pe pagina a 3-a necrologul lui Claus. Atunci m-am hotărât prima oară să mă las de fumat.

Prima tentativă a eşuat după 7 luni. Au urmat alte 6 sau 7, toate eşuate mai devreme sau mai târziu.

Când ne-am mutat de la Caţavencu, scrumiera a rămas acolo. Uneori îmi aduceam aminte de ea şi-mi părea rău că n-o mai pot folosi ca accesoriu de birou.

Acum, după ce am fumat ultima ţigară din viaţa mea, întâmplarea mi-a scos-o din nou în cale. Eram în vizită pe la Caţavencu şi ieşisem pe un balcon să iau o gură de aer. Am găsit-o acolo, încă fidelă misiunii ei originare, dar parcă puţin pusă în valoare.

Mi-a părut rău de ea, aşa cum regreţi un prieten cu care astăzi nu mai reuşeşti să schimbi trei cuvinte.

În ultimii ani, cancerul a încetat să mai fie o boală despre care auzeam vorbindu-se şi a devenit sinonim cu suferinţa şi cu pierderea. A secerat aproape de mine şi, când spun "cancer", în nări îmi miroase a spital şi a catafalc. Pe cel mai drag om pe care cancerul l-a luat de lângă mine mi-l aduc mereu aminte fumând. Dar legăturile astea iau foarte mult timp ca să se facă...

În secolul care a trecut, fumatul a făcut 100 de milioane de victime. O hecatombă similară li se impută regimurilor dictatoriale comuniste, care au făcut uz de cele mai ample sisteme represive din istorie. Pentru un număr egal de victime, n-a fost nevoie decât de liber arbitru şi de avdertising.

Pe lângă o astfel de cifră, orice legendă despre bunicul de la ţară care a fumat toată viaţa şi a trăit bine mersi până la adânci bătrâneţi ar trebui să pălească. Şi totuşi, ea revine cu obstinaţie în apologetica oricărui jucător la ruleta rusească.

Despre "alegerea" de a muri mai repede

N-am să devin niciodată nefumător, am să rămân, însă, tot restul vieţii mele, un fost fumător. Între mine şi cei mai mulţi dintre nefumători va exista întodeauna o diferenţă esenţială: în vreme ce ei nu înţeleg neghiobia oamenilor care aleg să-şi scurteze viaţa inhalând cu încetinitorul un drog ucigaş, eu am trăit această "neghiobie" şi nu mi-e la îndemână s-o expediez cu uşurinţă între prostelile tinereţii.

Fumatul nu este o fiţă, nu este o prosteală, nu este "lipsă de voinţă", nu este un obicei prost (cum cred nefumătorii), după cum nu este nici un liant social, un anxiolitic, un relaxant sau o alegere (cum cred fumătorii). Pentru un fumător începător, el poate fi oricare dintre acestea sau toate la un loc. Dar pentru fumătorul cronic, fumatul nu este altceva decât o boală.

Dependenţa de nicotină este una dintre cele mai puternice şi mai nocive adicţii, în luptă cu care "voinţa" singură e, de cele mai multe ori, neputincioasă. Nu te-a frapat niciodată faptul că între fumători (oameni consideraţi, îndeobşte, "lipsiţi de voinţă") se numără personaje cu cariere impresionante sau chiar sportivi de performanţă, indivizi care au dat de nenumărate ori de-a lungul vieţii probe de voinţă?

Am auzit de foarte multe ori reproşul ieftin după care această boală începe cu o "alegere". Ei bine, ce să vezi? Nenumărate alte boli încep cu o alegere: alegerea de a nu te alimenta echilibrat, alegerea de a nu face destul sport, alegerea de a avea o viaţă sedentară, alegerea de a lucra într-un mediu poluat. Şi totuşi, nimeni nu le reproşează celor care suferă de marile boli ale traiului modern şi urban că "au ales să se îmbolnăvească".

Nicotina, cel mai valoros contribuabil

Dar a le reproşa fumătorilor că şi-au ales destinul este o scuză comodă care linişteşte pe toată lumea (inclusiv pe fumători) şi perpetuează o politică de sănătate ipocrită.

Pentru statul român, este confortabil să taxeze din ce în ce mai mult produsele din tutun, permiţând în acelaşi timp comercializarea şi consumul lor, în loc să investească în subvenţionarea programelor de renunţare la fumat şi să pună un punct acestui cerc vicios.

Heroinomanii abia au la dispoziţie câteva centre de unde pot face rost de ace sterile, în vreme ce fumătorii îşi pot procura drogul la orice oră din zi şi din noapte, îl pot consuma aproape oriunde, îl pot primi gratis de la una dintre promoteriţele care invadează barurile şi terasele, toate astea în vreme ce sunt expuşi brand-urilor de ţigări la aproape toate evenimentele la care merg, în orice baruri şi restaurante, în staţiile de metrou, pe orice stradă, în autobuze, supermagazine, WC-uri, cluburi, oriunde...

În schimb, deşi statul câştigă sume enorme din taxarea produselor din tutun, nici măcar 1% din aceşti bani nu se întorc în programe de tratare a fumătorilor, care trebuie să-şi găsească singuri calea de ieşire din acest labirint ucigaş.

În România nu este acceptabil dpdv social să-i strănuţi cuiva în faţă sau să vii gripat la serviciu, dar este perfect acceptabil să tolerezi şi să încurajezi, în prezenţa foştilor fumători, consumul unui drog care face mai multe victime decât toate celelalte droguri (inclusiv alcoolul) la un loc. Felul în care interpretează restaurantele şi barurile legislaţia cu privire la locurile pentru nefumători este un bun exemplu despre cum se încurajează, de fapt, consumul şi nu abstinenţa.

Liberul arbitru la 10 ani

Am scris cu năduf şi mă îndoiesc că voi privi foarte curând cu seninătate problema fumatului în România.

Am crescut într-o familie de fumători, ai mei nu şi-au pus niciodată problema să nu fumeze în prezenţa mea. Am început să fumez la 10 ani, la sugestia unchiului meu. Lui şi prietenilor lui li se părea o chestie "bărbătească". La 14 ani am ajuns să fumez regulat şi de-atunci nu m-am mai oprit până acum 2 ani, când am avut mai multe tentative eşuate de a mă lăsa. În România m-am simţit întotdeauna încurajat să fumez şi descurajat să mă las. Fumatul a însemnat mereu un plus de status, de încredere, de acceptare şi de socializare. Nu de puţine ori, descurajările de a mă lăsa au fost formulate explicit.

E greu să te raportezi cu seninătate la o ţară care încurajează o formă lentă de suicid colectiv şi la nişte oameni care, prin ce spun sau ce fac, par să-ţi ureze la fiecare pas "Îmbolnăvire grabnică!" sau "Metastază plăcută!".

Poate să fie o întâmplare, dar toate tentativele mele anterioare de a mă lăsa de fumat au început în străinătate şi au eşuat în România.

Închei aici. Când am să simt că ar mai fi ceva de spus, am să revin.

Dacă vrei să te laşi de fumat, s-ar putea să te intereseze metoda asta.

Άρχισε από χτες το βράδυ, που με την παρέα-5 γυναίκες ζωή να ΄χουμε- παρακολουθήσαμε τη μουσική παράσταση στο μουσικό βαγόνι στο "Τρένο στο Ρουφ". Απίθανα ατμοσφαιρικός ο χώρος , μου θύμισε έντονα την ταινία "Οριάν Εξπρές" και όταν βαδίζαμε στο διάδρομο προς το βαγόνι, περίμενα να ξεφυτρώσει ο Ηρακλής Πουαρό από μια μεριά κι ένα πτώμα απ΄την άλλη. :)

Ένα αρνητικό-ίσως γι άλλους θετικό - πως επιτρεπόταν το κάπνισμα μόνο στο βαγόνι-μπαρ. Μόλις όμως ξεκίνησαν οι ταλαντούχες κοπελιές να τραγουδούν το ξεχάσαμε. Μες στην απόλαυση κι η κουβέντα προς και από τον προορισμό μας με τα σχόλια και πειράγματα . Θα ξαναπήγαινα ευχαρίστως για να δω τη θεατρική παράσταση!

Σάββατο πρωί και καθιερωμένη βόλτα μετά θεαμάτων με τη φιλενάδα στο πρόγραμμα ξανά! :D Η εικόνα που είχαμε για το άγιο Όρος και πως απεικονίστηκε μέσα στην τέχνη είναι αυτή απ΄τις λιθογραφίες των Φ. Κόντογλου και Ρ.Κοψίδη, που κοσμούσαν τα σχολικά μας βιβλία. Δεν ήμουν προετοιμασμένη για τις εικόνες που αντίκρυσα, ειδικά όταν μπήκαμε στην αίθουσα με τους πίνακες του Σπύρου Παπαλουκά.

"Είναι δυνατόν, τόσο φως και τόσο ζωντανά χρώματα για να απεικονιστούν τοπία απ΄το Όρος? 8O Απίστευτο", είπα. Ήταν πολύ όμορφα. Ιδιαίτερα συγκινητικό είναι το κείμενο που έγραψε ο Στρατής Δούκας, επιστήθιος φίλος του, και περιγράφει με αγάπη το πώς "μελετά" όλες τις θέσεις του χώρου με διαφορετικό φως κάθε μέρα και την αφηρημάδα, τη σχεδόν απουσία του Π. όταν ετοιμάζεται να ζωγραφίσει καινούριο πίνακα.

"Μιαν άνοιξη στην τέχνη είναι παραπάνω από μιαν άνοιξη. Η άνοιξη τούτη του φίλου μου Παπαλουκά πό 'χω τη χάρη να τη βλέπω να στολίζει τους τοίχους της κάμαρας μου, θαρρείς κι έχει κάτι το αειθαλές. Και ολοένα κι ανθίζει. Σε λίγο, ανάμεσα από μιαν αγκαλιά βλαστούς και τριαντάφυλλα, θα δεις να κουβαλιέται εδώ μέσα ένα δέντρο, ένα καλύβι ερημικό, ένα καμπαναριό, μια βαρκούλα, ένας αρσανάς, ένα κομμάτι γης, ένα κομμάτι ουρανού, ένα κομμάτι θάλασσας. [... ]
Ναί, θέλει να συλλάβει το τραγούδι της χαράς, και θα το κατορθώσει. Μας το βεβαιώνει ο τρόπος που προχωρεί στη δουλειά του. Μια βδομάδα τώρα που παραμόνεψε την κάθε γωνιά στην κάθε στιγμή της. Την παραμόνεψε την αυγή, την παραμόνεψε με τον ήλιο, την παραμόνεψε με το φεγγάρι, τα δούλεψε όλα με το μολύβι, με χρώμα, με μελάνι, με κάρβουνο. Έκρουσε κάθε τους χορδή δοκιμάζοντές τες, αυτός ο τρομερός αρμονίστας, όπως σε προανάκρουσμα. Αύριο αρχίζει. Οι προετοιμασίες όλες έχουν τελειώσει."

Παρακάτω σταθήκαμε περισσότερο στα έργα του Δ.Γιολδάση, Πολ. Ρέγκου και πιο πολύ του Ν. Πεντζίκη, εξοικειωμένες πλέον με τα χρώματα.

Ευτυχώς είχαμε την άνεση να βγάλουμε όσες φωτογραφίες θέλαμε χάρη στην ευγένεια ενός φύλακα, που πέρασε την πολυλογία μου για ξενάγηση και εμφανιζόταν συχνά δίπλα μας . :)

Στη συνέχεια ο απαραίτητος καφές με άρωμα... ποίησης. Απ' όσα άκουσα και παρακολούθησα, αυτή η ποιητική πρόταση ήταν που με ξεκούρασε περισσότερο ακουστικά με την εκφραστική της λιτότητα και με άγγιξε. Το πως αντιλαμβάνεται κανείς την ποίηση είναι βέβαια υποκειμενικό. Πριν αρχίσουν προλάβαμε (?) να μοιραστούμε τα καθημερινά μας , που΄χαμε καιρό να ιδωθούμε. Ο χρόνος ποτέ δεν είναι αρκετός.

Άρχισε υπέροχα η άνοιξη! ;)

L’Italia ha saputo imbrigliare con la più amara ironia la drammaticità della cattiva sorte e della malversazione. Ha saputo trarre coraggio anche dalle sventure, inventandosi antidoti e pozioni per meglio esorcizzare il dolore.

I sacrifici, la miseria, le sofferenze, assieme alla meschinità, alla viltà, ai vizi ed alle virtù, tutto nel tempo della storia è stato nello stesso momento esaltato e sdrammatizzato con l’arte dell’ironia e della burla. Gli italiani si sono mostrati capaci di sorridere laddove altri si mostravano seri e compunti, ma anche per converso di piangere e soffrire laddove gli altri si mostravano cinici ed indifferenti.

Tanti attori, tanti interpreti chi con grande talento, altri con un po’meno, come ad esempio Veltroni.

Come non pensare a Benigni? Alla sua La vita è bella  dove ha saputo e voluto raccontare il nazismo e l’orrore, la severità e l’idiozia, i campi di concentramento, l’odio razziale: uno spaccato anche storicamente abbastanza recente della follia dei regimi ideologici. L’ha fatto con l’ironia e la beffa, con la filosofia romantica di un’umanità che sa riscattare in modo provocatorio e fermo il valore umano dell’individuo e la dignità e dell’uomo.

Tra le attitudini ci sono coloro che hanno l’animo ed il gusto interpretativo per evocare sia le giuste emozioni sia la sensibilità delle coscienze. Il pluralismo delle sensazioni è anche un benefico lavaggio nel limpido ruscello del confronto, dove sgorga quell’acqua che elimina le scorie della incomunicabilità e del pregiudizio.

Ci sono anche coloro che invece sembrano goffi e che forzano la loro interpretazione in un crescendo di atteggiamenti che sanno di spicciola furbizia e di consapevole mistificazione, come ad esempio Veltroni, con quei suoi modi da recita, con i suoi onnicomprensivi pensieri, ma anche con la sue mimica suggestiva tra il divertito, il serio, il pensieroso, il preoccupato, l’ascetico.

Ed è meditando su una strana e serrata campagna elettorale che può tornare alla memoria un’opera letteraria così assimilabile con la nostra politica. Una campagna elettorale che interpreta il costume di un Italia dove i feudi, il potere, la sonnacchiosa ed apparentemente distratta gestione, il controllo e le metamorfosi dei pensieri, delle strategie, degli ideali, dei tormenti sociali, resta il filo conduttore di un’idea che sintetizza la trama de Il Gattopardo di Giuseppe Tommasi di Lampedura: “se vogliamo che tutto rimanga come è, bisogna che tutto cambi”.

Anche il nuovo ha l’immagine del vecchio. Cadono i muri e le certezze e il mondo si trasforma, la globalizzazione prende il posto delle autarchie, il principio del mercato si sostituisce a quello del dirigismo marxista, ma i personaggi sono sempre gli stessi. Sempre uguali. Sembra persino che conservino le stesse facce, anche quando le generazioni mutano e si avvicendano. Alcuni sono lì da sempre come se fossero uomini immortali, in prima fila a riproporsi, cambiando giacchette e maschere, dopo un lifting politico tra l’incredibile e l’audace. Sempreverdi di una pianta che non dà frutti, né fiori ma solo bacche grigie, amare, indigeste se non velenose

Veltroni è poi colui che sintetizza alla perfezione la massima di Tommasi Di Lampedusa: “attribuire ad altri la propria infelicità è l’ultimo ingannevole filtro dei disperati”. Circondato dagli stessi uomini contro cui oggi sembra opporsi nei programmi, inoltrandosi verso un percorso politico del tutto diversificato da quello di Prodi e della sua maggioranza, sembra astutamente voler attribuire ad altri le responsabilità della cattiva gestione del governo ancora in carica di Prodi, mentre ne è incontrovertibile continuità per uomini e sostanza politica.

Veltroni, con la finzione di contenuti mutuati alla “rabbia “ della gente, antepone così alla realtà il suo ultimo filtro dei disperati, tanto da sembrare ancora più disperato, come colui che si gioca tutto per restare a galla e per non precipitare verso il giudizio severo del popolo che si vorrebbe ancora una volta mortificare.

Recita da nordista, da imprenditore, da liberista, da fautore delle grandi opere, da repressore della criminalità, da garante dei valori, da promotore della riduzione della pressione fiscale.

Non è che si dimentica d’esser Veltroni? O che finisca per spacciarsi anche per Berlusconi?

Sarebbe davvero un colpo da maestro se nell’impeto della competizione si guardasse allo specchio e si dicesse :  Si può fare! Io sono Veltroni….ma anche Berlusconi!

Vito Schepisi