źródło: Flickr.com

źródło: Flickr.com

źródło: WeHeartIt.com

źródło: Ffffound.com

źródło: Flickr.com

źródło: Mmoabc.com

źródło: Flickr.com

Alimony, originally uploaded by Stewf.

]]> http://szulima.wordpress.com/?p=222 Wed, 30 Apr 2008 14:41:55 +0000 szulima http://szulima.wordpress.com/?p=222

Shape your nose, originally uploaded by Limbic.

]]> http://szulima.wordpress.com/2008/03/30/dziwne-religijne-gadzety/ Sun, 30 Mar 2008 20:40:15 +0000 szulima http://szulima.wordpress.com/2008/03/30/dziwne-religijne-gadzety/

A może boska kawa?

JON BURGERMAN, originally uploaded by artoyzflickr.

Zabawki

LINK

Podpowiedział StumbleUpon.

Wykonał Hans Hemmert.

Podpowiedziała Neatorama
LINK

Koszulkę ostrzegawczą znalazłam tu. A można ją kupić tu.

Podpowiedziała Neatorama

Hodowca zamierzał go uśpić, bo uznał, że jest strasznie brzydki i nikt nie będzie chciał go kupić.

Droga Pani, nie trzeba było mu przeszkadzać. Gdybyśmy mogli zajrzeć w oczy Elwooda (zakładając oczywiście że jakieś ma pod ta opuchlizną) napewno dostrzeglibysmy w nich nieme błaganie kill me.

Mimo postanowiłem uhonorować zwycięstwo Elwooda, tym oto plakatem:

Jednym z takich dokumentów jest Embarkation card for reentrant, czyli druk, który musi wypełnić każdy, kto ma wizę i chce wyjechać z Japonii na kilka dni. Po powrocie trzeba oddać drugą część tego samego dokumentu, który teraz nazywa się uroczo Disembarkation card for reentrant. Daję słowo, że nigdy nie zrozumiałem, co mam wpisać w rubrykę Port of Disembarkation. Ciekawe, czy osoby, które znają japoński, rozumieją to polecenie. Wypełniałem ten dokument wiele razy, próbowałem różnych wpisów, raz było dobrze, innym razem urzędnik kwestionował wpis, choć wpisywałem dokładnie tak samo, co poprzednio. I pewnie przy następnym wyjeździe będzie tak samo, tzn. nie tak, jak oczekuje pogranicznik. Uf! Co za zawiłe zdanko!

Osoby, które wjeżdżają do Japonii po raz pierwszy też muszą wypełnić taki dokument, tyle że nazywa się on po prostu Embarkation card. Dobrze będzie więc przed wyjazdem sprawdzić w słowniku, co to jest embarkacja (ang. embarkation) i dysembarkacja (ang. disembarkation).

Proszę w komentarzach nie pytać, jak poprawnie wypełnić ten druk. NIE WIEM.

PS. A już prawdziwym kuriozum jest odwrotna strona tego druku. Wjeżdżający musi tam zadeklarować, że nie posiada narcotics, marijuana, opium, stimulants, or other drugs, swords, explosives or other such items. Czy można sobie wyobrazić odpowiedź twierdzącą? Przecież i bez twierdzącej odpowiedzi można trafić z lotniska prosto do aresztu. Logika biurokracji! Niech żyje!

Jeśli ktoś interesuje się Japonią, nie musi całego tekstu czytać, bo nic więcej w nim o Japonii nie ma. Kto ma ochotę na XXX też nie ma w tym artykule czego szukać.

Autoerotyzm zwany bywa z łaciny masturbacją (od „drażnić”) lub ipsacją (od „sam, we własnej osobie”), po staropolsku samieństwem, czy też – co brzmi już groźnie – samogwałtem. W niektórych kulturach autoerotyzm jest całkowicie akceptowany, a nawet zalecany jako forma treningu przystosowującego do dojrzałego życia seksualnego. Na przykład dla większości Japonek tego rodzaju techniki seksualne są czymś naturalnym: otwarcie o tym rozmawiają, a w łazienkach, bez skrępowania, trzymają w widocznych miejscach dildo, czyli atrapę członka.

Zagadnąłem raz jedną zaprzyjaźnioną Japonkę, czy ma swoje dildo. Do dzisiaj patrzy na mnie z byka!

Czy Wielce Czcigodny Autor zechciałby wskazać, skąd ma takie wiadomości? Jeśli ktoś z czytelników (są tacy?) ma w tej materii jakieś wiarygodne informacje, proszę o kontakt. Dziękuję z góry. A na razie wstawiam tę zapiskę do kategorii Kurioza.

„Jestem wciąż pod ogromnym wrażeniem filmu „Między słowami” Sophii Cappoli”.

Przytaczam poniżej fragmenty tego wywiadu, bo po pierwsze dowodzą niezbicie, że nie zawsze podróże kształcą, po drugie zaś pokazują, jaki jest poziom mediów, które same siebie nazywają „opiniotwórczymi”.

Rz. Chciała pani jechać do kraju, w którym jesteśmy kompletnie niezrozumiani?

To prawda, że nie ma szans na żaden kontakt. Japończykom się wydaje, że mówią po angielsku, ale trudno ich zrozumieć. Kiedy na lotnisku chciałam się dowiedzieć, z którego terminalu odlatuje mój samolot, sześciu pracowników obsługi nie było w stanie mi pomóc. Bez tłumacza nie ma szans na znalezienie odpowiedniej toalety. Z „robaczków” nic się nie da wyczytać, a napisy anglojęzyczne są rzadkością.

Następnie nasza globtroterka przechodzi do spraw kulinarnych.

Dlatego wchodziłam tylko do tych restauracji, gdzie było obrazkowe menu. Nawet osoby, które potrafią zjeść wszystko, poddawały się na widok robali i dziwnych smaków. Ja po kilku dniach mogłam jeść tylko banany i zupę jarzynową.

Pani Kasiu, daję słowo, że mieszkam tu już dwa lata i żadnych robaków nigdy w japońskim menu spotkałem. Smaki i owszem, odmienne od naszych, czasem dziwne, ale po kilku próbach nie można bez nich żyć. Czy Pani aby nie pomyliły się kraje? „Robaczków” (znaków kanji) używa się także w Chinach i Korei. Ale czy tam się robaki jada? Niestety, nie wiem.

Na koniec jeszcze jeden smaczny (!) kąsek:

Wychodząc na ulicę, pytałam „o co tu chodzi?”. Wyglądała ja wesołe miasteczko. Ludzka masa przypominała tłum wychodzący z koncertów Michaela Jacksona. Poczucie obciachu tam nie istnieje. Królują ostre kolory, kicz. W ten sposób młodzież odreagowuje stres w szkole. Większość wygląda jak skrzyżowanie Pokemona z punkiem i heavymetalowcem. Można sobie założyć na głowę uszy królika, przypiąć świński ogon i nikt nie zwróci uwagi.

Cóż, każdy widzi to, co chce widzieć.

Ten wywiad dowodzi jeszcze jednego – fachowcy od śpiewania nie powinni za dużo mówić. Tak będzie lepiej i dla nich i dla nas.