Na spotkaniu zjawili się m.in. Robert van Buuren, Marcus Estreicher i baron Taheto. Przeprowadzono kilka ciekawych rozmów, a pan de la Kowalski zaprezentował swój pomysł założenia Magazynu Grafit, dla którego piszę tę notkę. :)

Spotkanie zaliczono do udanych, więc nie dziwi fakt, że mieszkańcy Republiki Weblandu na swojej LD ustalają następną datę czatu. Planuje się organizować spotkania co tydzień. Co z tego wyniknie? Dowiemy się niebawem.

Redaktor Naczelny Magazynu Grafit, nowej platformy informacyjnej w Królestwie Dreamlandu, świeżej, dynamicznej i pełnej energii, kłania się serdecznie.

Na początek kilka słów o tym, czym jest Grafit i dlaczego powstał. Jak podaje Wikipedia - "minerał pospolity i szeroko rozpowszechniony z gromady pierwiastków rodzimych, naturalny smar". Poważnie zaś rzecz biorąc, powstał on w wyniku moich przemyśleń i obserwacji dreamlandzkiej sceny prasowej. Obserwacji, z których wynikało, że na rynku gazet ewidentnie dominują czasopisma. Głos Weblandu, LOTH - których redakcje gorąco z tego miejsca pozrawiam, lecz które jednak nie są w stanie zaspokoić naturalnego głodu informacji, który odczuwa każdy obywatel. Nie są w stanie, ponieważ nie to jest ich celem i zadaniem. Funkcjonują według zasad swojego gatunku - zbieranie informacji, kilkutygodniowe przygotowywanie artykułów, stopniowe zapełnianie nowego numeru, skład pisma, szata graficzna, aż w końcu wydanie egzemplarza. I w tej roli, nieregularnie wychodzącego czasopisma polityczno-społeczno-kulturalnego, sprawdzają się znakomicie. Ludzie potrzebują jednak czegoś jeszcze. Serwowanych na bieżąco, aktualnych wiadomości z kraju i ze świata. Platformy informacyjnej, na której stronach będą mogli zawsze przeczytać świeże artykuły, komentarze i wywiady traktujące o obecnej sytuacji. Zapełnienie tej właśnie niszy miałem na celu, gdy przygotowywałem koncepcję Magazynu Grafit. I taki właśnie będzie miał on profil. Polityka, kultura, gospodarka, sport - zarówno dreamlandzkie, jak i międzynarodowe. Słowem, wszystko, czym może i powinien być zainteresowany każdy obywatel mikronacji.

Redakcja liczy obecnie trzech członków, aczkolwiek planuję powiększenie jej o kolejne dwie lub trzy osoby. Niniejszym ogłaszam więc także nabór na stanowisko redaktora Magazynu Grafit. Wszelkich szczegółów udzielam osobiście, zapraszam do zapoznania się z zakładką "Redakcja".

To by było na tyle. Ufam, iż wspólnymi siłami uda się nam osiągnąć status szanowanej i poczytnej gazety, a także pozostawać na bieżąco z wszelakimi informacjami. Gdybyśmy nie planowali zostać poważną agencją prasową, zakrzyknąłbym w tej chwili z angielska "Break it down!". Ale skoro planujemy, pozostaje mi tylko w imieniu swoim i całego grona redakcyjnego zaprosić do regularnej lektury Grafitu.

Zapraszam!

Piotr Maksymilian de la Kowalski, Redaktor Naczelny

Utopia Huxleya jest w pierwszej fazie realizacji. Wolność jest zagrożona. Niewolnicy nawet nie wiedzą, że są niewolnikami, a nawet jeśli mgliście zdają sobie z tego sprawę, to nie mają nic przeciw temu. Niewolnicy kart kredytowych, systemu ubezpieczeń społecznych, prawa i regulaminów, konwenansów i norm kulturowych. Zdrowi i szczęśliwi nie walczą, nie mają aspiracji, są absolutnie niekreatywni. Gdzie podziała się godność? Nie wiem, ale wiem, że łatwiej umrzeć za godność niż zachowując godność.

Tylko Dzikus chce kochać nieszczęśliwie, chce czytać Szekspira. Nikomu poza nim na Szekspirze już nie zależy. Iluż pozostało dziś Dzikusów Huxleyowskich? Kto czyta Cervantesa? Kto poważnie traktuje problemy Józefa K. czy Obcego Camusa i umie w nich dostrzec analogie do własnego życia? Dzikus ma czas i ochotę  na refleksję, na namysł, na rozpacz - kogo dziś stać na takie luksusy?  Każdy w ramach pierwszej fazy realizacji Huxleyowskiej utopii dąży tylko do utrzymania homeostazy swojego szczęścia, które ma zwiększyć sumę szczęśliwości na Ziemi, więc w końcu dotyczyć wszystkich jej mieszkańców. W jakim celu? Cel dawno znikł. Ale komu na nim zależy?

Dzikus przegrywa w momencie, kiedy chce społeczeństwo kastowe - które uważa za niesprawiedliwe -  zastąpić społeczeństwem jednokastowym, umieszczając wszystkich w kaście najwyższej. Zapomina, że każdy człowiek jest odrębną "kastą". Koszmarną rzeczywistość usiłuje zastąpić jeszcze groźniejsza. Czy dziwi widok jego stóp "kołyszących się tuż pod wierzchołkiem sklepienia"? Stóp jedynego nieszczęśliwego niewolnika w społeczeństwie niewolników szczęśliwych.

Ludzie odhumanizowani nie są nieszczęśliwi. Nie mają pojęcia o swoim odhumanizowaniu - a gdyby je mieli - i tak ich by to nie obeszło. Wolą żyć jak najdłużej nawet za cenę obniżenia sprawności intelektualnej, wolą uniknąć depresji i rozpaczy za cenę rezygnacji z twórczości.

Dawniej nauka szła w las - co budziło niepokój. Dziś "idzie w miasto" i sprzedaje się pod każdą latarnią, wciąż obniżając cenę. Nikt się nie niepokoi, bo w końcu komu zależy na jej cnocie?  Każda fundacja może sobie pozwolić na kupienie jej usługi, każda firma produkująca masło  czy margarynę, każdy bogatszy człowiek. Żaden klient nie jest zbyt odrażający, jeśli dysponuje pieniędzmi lub władzą.

Dopisek całkowicie zbędny, ale ściśle związany z tematem(mimo wszystko), jako że wskazuje chyba jedyny sposób obrony:

Sokrates domagał się duszy i walczył o nią, prowadził swoich uczniów i przeciwników do poznania, opartego nie na wierze, a na wiedzy i dociekaniach - to dlatego był tak niebezpieczny, bo poznanie zmienia najgłębiej. Całkowicie bezbronny wobec przemocy, uważał rozum za jedynego sędziego ludzkiego życia. Tak łatwo było uderzyć  w twarz filozofa, człowieka zbędnego, bo "nadmiar mądrości może tylko popsuć"(Kalikles w "Gorgiaszu Platona), ośmieszyć go publicznie(Ksantypa), oskarżyć(Eutyfron), a tak trudno polemizować z jego argumentami. I jak nie kochać go za dozgonny optymizm, wiarę w to, że człowiek jest z natury dobry, że jeśli źle czyni to  w y ł ą c z n i e na skutek niewiedzy? Myślał tak nawet wtedy, kiedy pił swoją cykutę.

Czytam komentarze w blogach - łatwo rozpoznać tych, którzy chcą rozmawiać. Równie łatwo rozpoznać tych, którzy chcą tylko pozbyć się własnych myśli (niekoniecznie - a nawet rzadko - na temat narzucony przez autora notki), tych, którzy przyszli pogadać ze znajomymi itd.
Dzięki tym obserwacjom doszłam do wniosku, że mam ogromne szczęście - moi komentatorzy są wspaniałymi rozmówcami, za co im-Wam serdecznie dziękuję. To naprawdę rzadkość. Jesteście jak żubry i szarotki - powinniście być objęci ochroną gatunkową. Każda wypowiedź uzupełnia mój tekst, każda coś wnosi, żart ubarwia i rozładowuje nadmierne napięcie - jestem pełna uznania i ogromnie wdzięczna.

Nie umiem komentować blogów, które są wyłącznie zapisem emocji. Mea culpa. Mogę odczuwać współczucie dla autora, mogę cieszyć się razem z nim - zwłaszcza jeśli to ktoś znajomy, ale co powiedzieć? Myśl mogę komentować, uczuć - nie potrafię. Bo byłoby to nieuczciwe - ktoś pisze, żeby wyrzucić z siebie to, co czuje, ja czytam, mam szansę pomyśleć "na zimno"(mam czas), a kiedy zdecyduję się ewentualnie coś napisać - w autorce buzują już zupełnie inne emocje. I mój komentarz trafia w próżnię, może nawet drażnić. Nie będę czytać blogów o ciuchach, butach, torebkach, fryzurach - bo jeśli zechcę się czegoś o tym dowiedzieć, to skorzystam z odpowiednich czasopism, porad fachowców. Za to z radością odkrywam kolejne notki poświęcone kulturze, sztuce, językowi, polityce, wydarzeniom itd. Lubię czytać intymne wyznania o wątpliwościach, rozterkach, myślach niepokornych. Zwłaszcza te, które są napisane po polsku ;)

Nie jestem zwolenniczką egalitaryzmu w nauce czy kulturze. Chłam finansuje się sam. Kicz niech pozostanie w zasięgu mechanizmów wolnorynkowych. Edukacja - zgodnie z postulatem, wyrażonym w komentarzu Rojpliego - powinna dawać równe szanse. Trzeba sobie jednak zdawać sprawę z tego, że dzieci wychowane w domach, w których panuje kult wiedzy, nie życiowego cwaniactwa, którego efektem jest posiadanie "fury, skóry i komóry" - mają o wiele większe szanse na zdobycie dobrego wykształcenia. Właściwie miałyby, bo system testów skutecznie eliminuje perły, preferując przeciętniaków. Renomowane uczelnie, chcąc pozostać w gronie najlepszych, wcześniej czy później wypracują własne kryteria naboru, żeby te perły wyłowić. Albo wypadną z rankingu. Nie zamkną też wydziałów humanistycznych - nie tylko zarządzanie i bankowość, nie tylko ekonomia(z różnymi przymiotnikami), nie tylko kierunki politechniczne będą dla nich ważne. Nadal będą kształcić etnologów i politologów. Po to, żeby potem co mądrzejsi ekonomiści wpadli wreszcie na pomysł, że warto im płacić na tyle dobrze, żeby swój zawód wykonywali. Bo jest potrzebny. Dobry bibliotekarz to osoba, dzięki której ogromna część czyjejś pracy jest wykonywana szybciej i lepiej.

Kultura - nie ta masowa - nie sfinansuje się sama. Opery są dotowane. Nikomu nie przychodzi do głowy dziki pomysł(dziki, bo godny dzikusa), żeby sama się utrzymywała. Teatr eksperymentalny, film niekomercyjny, filharmonia, dobra książka - to luksusowe kochanki. Należy je utrzymywać dla rozkoszy, której nie da prostytutka. Wyrafinowania można uczyć, również konsumentów. A że konsumenci popu będą liczniejsi? Jedni wolą metresy, inni dziewczyny uliczne - i tych drugich jest znacznie więcej, sądząc z podaży. Martwi tylko bezczelność nieuków, którzy nie dość, że przechwalają się swoją niewiedzą, to jeszcze okazują pogardę tym, którzy ośmielają się mieć gust bardziej subtelny. Przeżywamy chyba kolejny najazd barbarzyńców. Czas się bronić.
Ekonomiści - zwłaszcza młodzi - sądzą, że filozofowie, teatrolodzy, literaturoznawcy, muzykolodzy itp. są niepotrzebni, mogą być więc nędznie wynagradzani, jako że nie tworzą dochodu narodowego. Otóż tworzą, drodzy mlodzi panowie w pięknych garniturach, do których końskie okulary nijak nie pasują - to oni wpływają na jakość kształcenia Polaków, to oni budują w nich poczucie piękna, kształcą dobry gust, zmuszają do myślenia i polemik. To właśnie oni budują wam lepszy kapitał ludzki(jak to określacie), a lepszy kapitał daje większy zysk. Popatrzcie czasem na całość problemów społecznych, bo ekonomia jest tylko ich częścią. "Kochani ludożercy..."

Wiem, że tematu nie wyczerpałam. Ale najpiękniejsze akty seksualne, te strzeliste, jak modlitwa, nie wyczerpują, tylko rodzą kolejną modlitwę, prośbę o jeszcze. Nie łudzę się, że zostanę poproszona o kontynuację. Mimo to jeden z kolejnych tekstów poświęcę erotyce w filmie. Bo kto mi zabroni?

Jeszcze jest chłopcem
żyje w nim nadzieja
stroi się w zbroję z srebrnego papieru
jeszcze mu wolno dotykać bezkarnie
każdego z pytań
nim go dzień zagarnie

Marzył - i przyszło
chciał - i mu się stało
goli się wreszcie - utył i sporządniał
wygodnie siedzi w swoich długich spodniach
ma za złe Bogu, babskim tyłkom, klęskom
nie tak być miało
miało być zwycięstwo

Rośnie w nim wrzawa
bunt sie wzmaga - leci
i uleciało wśród żony i dzieci
jego wieczory nie pachną kadzidłem
a szarym mydłem
barchanowych szat
pat

Zaczynam od wiersza(za którego grafomaństwo przepraszam serdecznie znawców), poświęconego mężczyznom. Tym, których życie nie do końca i nie tak, jak chcieli, się toczy. Toczy obok. Przy akompaniamencie telewizora. Z kimś, kogo już nie kochają u boku, ale z tym kimś trwają dla dobra. Nieważne czyjego. Każdy argument jest dobry, byle dostatecznie usprawiedliwiał inercję.
Przecież poświęca się dla rodziny(jak większość facetów), zarabia, dba o nią. Skąd więc wieczne pretensje żony? Czemu podejrzewa go o zdradę? W końcu jej nie zdradził, bo mu się zwyczajnie nie chciało. Bo to wymagałoby jakiegoś wysiłku - zdobywania innej kobiety od początku, wciągania brzucha, umizgów, poznawania, dbania o siebie. Zero luzu - wtedy trzeba uważać na wszystko - choćby przez krótki czas, zanim dodatkowa partnerka oswoi się z niedoskonałością "ideału". Czemu ta żona tak ujada i ujada? Powinna być szczęśliwa. A jeśli nie jest - to jej wina, sama nie wie, czego chce. Ona zapomniała już, że on m u s i od czasu do czasu usłyszeć "Wierzę w Ciebie". Szczególnie wtedy, kiedy coś idzie niekoniecznie dobrze, kiedy rzeczywistość z różowej zamienia się w szarą, czasem czernieje znienacka. On - skazany na wieczną rywalizację w pracy, a coraz częściej również na niepewność, czy niedługo nie będzie musiał poszukać sobie nowej - wraca do domu i szuka w nim azylu - miejsca, gdzie o konkurowaniu z innymi może wreszcie zapomnieć, oglądając sport, w którym właśnie rywalizują inni, nareszcie nie on sam. Może w tym właśnie tkwi tajemnica popularności programów sportowych wśród mężczyzn? Gorzej, jeśli zabiera pracę do domu. Wtedy traci swoją bezpieczną niszę. Zastanawia się wciąż nad tym, co go jutro czeka, warczy na otoczenie, bo nadal jest w fazie rywalizowania. A jeszcze gorzej, kiedy pracująca kobieta przyniosła robotę do domu. Oboje bezwiednie zaczynają rywalizować. Nie odpoczywać. Następnego dnia idą do swoich biur - równie zmęczeni. I oto ona zaczyna zarabiać - czasem więcej, niż on. Bo pracuje w komputerze, który wymaga cierpliwości, inteligencji, wytrzymałości - a te cechy kobieta posiadła u boku mężczyzny. Bo musiała jakoś z nim wytrzymać przecież. Jest lepsza. Mężczyzna może stać się z powrotem Narcyzem, Piotrusiem Panem i włożyć sobie krótkie gatki - ona i tak patrzy przecież na niego nieco pogardliwie. Dorównała mu, a nawet go przewyższyła. A on zapłacił za to - tak jak kiedyś płacił za jej perfumy, czekoladki, fatałaszki. Tym razem zapłacił jednak bardzo drogo - utratą męskości. Stał się chłopcem albo czort wie, kim. Ona musi się rozwijać - i robi to. On? A po co? Jeśli straci pracę - ona zarobi na dom. Ma się rozwijać dla niej? A po cholerę? I tak żaden inny nie będzie na tyle głupi, żeby ją zechcieć, tyle lasek chodzi po świecie. Mężczyzna oddaje po kolei wszystkie przyczółki, wcale ich nie broniąc , nawet nie próbując. Kobieta przejmuje je - nie chcąc ich właściwie. Wolałaby być chroniona, wspierana, być partnerką, nie chce dominować. Któraż nie lubi być noszona na rękach? Któraż nie chciałaby się poddać jego woli, być zwolniona z decydowania o wszystkim? Ale już pewnie tego nie potrafi, bo straciła zaufanie do jego siły, bo nie chce oddać się w ręce wiecznego chłopca. Ten chłopiec szuka sobie namiastek dawnej adrenaliny, która towarzyszyła mu podczas polowania: skacze na bungee, uprawia survival, pcha się na najwyższe szczyty i w Rów Mariański. Nie dla odkryć. Sportem ekstremalnym jest też czasem zaliczanie kolejnych kobiet - też adrenalina. Nawet bywa wierny, ale tylko dopóki trwa fascynacja erotyczna tą jedną. Potem drugą, trzecią, czwartą... Używa je po kolei, więc uważa się za monogamistę. Czasem robi pieniądze - bo są mu konieczne dla osiągnięcia rzeczonego skoku adrenaliny - w końcu udział w rajdzie Safari na przykład swoje kosztuje. Dziś nie da się sprawdzić swojej męskości w obliczu niebezpieczeństwa, które kiedyś było jej nieustannym probierzem - facet leci więc na siłownię. Tam buduje sobie masę mięśniową, bo tą - jako doskonale widocznym, w przeciwieństwie do innych, atrybutem - może uwodzić partnerki. Rzecz w tym ,że siła bohaterów westernu była wykorzystywana w obronie honoru, w obronie słabszych - kobiet i dzieci, w obronie ważnych wartości. O tym zapomniał zupełnie współczesny modelator muskułów. Zapatrzony w Terminatora, pozbawionego ludzkich uczuć, nie pamięta o Johnie Wayne, który występował w czyjejś obronie, walczył dla kogoś, kochał. Nie musiał o tym wrzeszczeć, często zaznaczał to tylko spojrzeniem, ale jego kobieta w i e d z i a ł a . I była z niego dumna.
Są i inni. Z "sercami połatanymi jak żagiel"(Grek Zorba). Dojrzali. Umiejący kochać kobietę, a nie tylko swój obraz w jej oczach. Przyznający się do porażek i błędów. Ci, dla których prawdziwe kobiety są gotowe nie tylko ufarbować włosy na dowolny kolor, ale chcą wciąż czuć ich obecność; których nie zdradzą nigdy. Dla których potrafią zmienić swoją pracę, adres, przy których nie boją się starzeć. Silni siłą nie tyle fizyczną, ile siłą charakteru, żałujący nietrafionych decyzji i naprawiający skutki błędów. Którzy od partnerki wymagają nie tylko pięknej buzi i dobrego gustu w wyborze strojów, którzy są zażenowani jej niewiedzą - i nie usiłują jej bronić, kiedy zostanie to dostrzeżone. Których drażni głupota słodkich idiotek. Wymagający. Dumni i pokorni jednocześnie. Potrafiący mówić o swoich emocjach. Którzy potrafią zamykać swoją kobietę w ramionach na środku ulicy, całować ją nawet na torach kolejowych czy w kawiarni pełnej ludzi. Oni wiedzą, że męskość i kobiecość to nie opozycja - a dopełnienie. Wiedzą, że pozbawieni kobiety są niepełni. Mają poczucie braku. Nie byle jakiej kobiety. To oni zdobywają te odnalezione, jedyne. Nie interesują ich te zdobywające. Są tacy. Wierzę.
* Jego mości życie - bo to nie on je sobie i innym mości, ten jegomość, to jego życie umościło i wkleiło w miejsce, z którego ani się wyrwać, ani w nim tkwić ;)

Nota bene - zabrałam kiedyś ze trzy razy nieco młodszego ode mnie syna znajomych do filharmonii, był wtedy w górnych klasach podstawówki i dolnych technikum.Jechał pod przymusem ujadając wielce i twierdząc, że wolałby koncert rockowy. Po kilku latach spotkałam przystojnego faceta w smokingu - w tejże filharmonii; Marcin zaczął tam bywać z wlasnej woli. Gra rocka, czasem zabiera mnie na koncerty i do klubów. Nochżeż można, cholera!

Kiedy właściwie narodziła się popkultura? Czy grafitti na ścianach Forum Romanum wykonane w czasach starożytnych są jej przejawem? Chyba nie - to tylko dowód wandalizmu, chęci naruszenia piękna zbyt czystego, zbyt doskonałego. Średniowiecze? Przepiękna bazylika w Vezelay budziła jednakowy podziw pielgrzymów, mówiła do nich językiem płaskorzeźb i rzeźb, który był przez nich odczytywany tak samo. Nie wiem, kiedy powstała, ale w romantyzmie już widać wyraźny podział. Poeci czerpią z kultury ludowej jak z nowego, nieznanego salonom źródła.
Druga
Kultura wysoka zawdzięcza swoje istnienie popkulturze. Gdyby nie ona - nigdy nie nabrałaby przekonania o swojej "wysokości"; trwa poprzez kontrast z tym, co wulgarne i pospolite. A jeśli tak - to zawdzięcza swoje istnienie właśnie "majteczkom w kropeczki"(istnienie zawdzięczamy rodzicom, więc "majteczki" są ojcem i matką kompozycji Góreckiego). Kolejna implikacja tego założenia: elitarni twórcy nie mogą być wobec masowej kultury obojętni, wciąż uwikłani w swoistą grę - od flirtu po potępienie.
Trzecia
Popkultura korzysta z mitów i archetypów, ale zmienia ich istotę - karę, która spotyka bohaterów. Happy end za wszelką cenę. Nawet kiedy Orfeusz odwróci się patrząc na Eurydykę nadleci Batman, żeby ją uratować w ostatnim momencie. Odbiera mitom i symbolom ich wieloznaczność, krzyż w "Pasji" traci znaczenie symbolu kaźni, staje się jej narzędziem. Tylko narzędziem.
Czwarta
W niepewnym świecie, w którym ideologie i religie tracą moc - w którym człowiek nie ufa ani politykom, ani księżom, ani rodzicom, nie wierzy filozofom ani wyroczniom - pozwala ma skoncentrowanie się na swoich emocjach jako jedynym pewniku. Popkultura karmi te emocje, każąc śmiać się z Kiepskich, chociaż to krzywe lustro, w którym odbija się twarz przeciętnego widza. Każe płakać na melodramatach, bać się o bohatera filmu akcji, z wygodną pewnością. że nie może on zginąć(zresztą można wcześniej przeczytać streszczenie). Popularność piłki nożnej jest chyba najlepszym dowodem - ważne kto i w jakim stylu wygra, a namiętności, jakie budzi mecz są odwieczne: "nasi" i "obcy", "wojna zastępcza" - konieczna jak powietrze mężczyznom pozbawionym dzid, ale uzbrojonym w kije i noże.
Piąta
Czy możliwe jest mieszanie się kultury masowej z elitarną? Źle postawione pytanie - oczywiście, że możliwe, ale z jakim skutkiem? Czy popkultura próbując wznieść się w górę nie straci najważniejszego - masowego odbiorcy? Czy twórca zniżający sie do poziomu przeciętnego człowieka nie zatraci swojej finezji? Kiedy prosty język staje się prostacki? Język jest wszak narzędziem poznania. Która metafora jest trafna i zrozumiała, ale jeszcze oddaje istotę rzeczy?

Potrafię pogodzić się z tym, że znakomity aktor gra w serialu, bo może uczynić go po prostu lepszym, nie tracąc twarzy(wspaniały Holoubek w "Opowiadaniach profesora Tutki"), nie umiem zaakceptować decyzji Zanussiego o zaangażowaniu Dody do jego filmu, to jakby postawić ją w jednym rzędzie z Komorowską i Zapasiewiczem. Można człowieka wytresować, ale nie można mu nadać tego wewnętrznego blasku, który płynie z namysłu. Metafizyczny temperament nie jest cechą wszystkich ludzi.

Ogromną popularnością cieszy się Doda - ubrana i śpiewająca dokładnie tak samo, jak tysiące innych panienek(nie tylko w naszym kraju), najwięcej czytelników zdobywają kolorowe plotkarskie tygodniki - często spolszczone(w zakresie realiów), których cechą charakterystyczną jest zwolnienie odbiorcy z jakiegokolwiek myślenia, sale kinowe są zapełnione, jeśli na ekranie pojawia się kolejny film z cyklu "zabili go i uciekł", do KFC i innych McDonald'sów chodzą całe rodziny, a bohater programu tv BB zostaje posłem na sejm i autorytetem dla wielu rodaków. Przykłady można zresztą mnożyć.

A tymczasem - w ankiecie na 100 najwybitniejszych twórców świata przeprowadzonej wśród Brytyjczyków - jest Henryk M.Górecki. Kto w Polsce promuje jego twórczość? Propagowaliśmy Moniuszkowską "Halkę" z uporem godnym lepszej sprawy przez wiele lat - na wszystkich kontynentach. Bezskutecznie - bo melomani z łatwością odróżniają epigona od genialnego muzyka, a nasz swojski Moniuszko sympatyczny, owszem, ale gdzie mu tam do Szymanowskiego. Tego dla odmiany nie usiłowała popularyzować żadna z powołanych do tego polskich instytucji - robią to inni. Z dobrym skutkiem - jego utwory znajdują swoje stałe miejsce w repertuarze wielu niepolskich muzyków na całym świecie - wystarczy, że raz się z jego kompozycjami zetknęli, a natychmiast potrafią docenić. Przepiękna kołysanka czy hymn do słońca z "Króla Rogera" to jedna z żelaznych pozycji w menu najsłynniejszych wykonawców. Muzyka psychodelic ma swojego prekursora i u nas. Grotowskiego porównywano do Becketta - słusznie. Jego filozofia teatru ma swoich kontynuatorów - za granicą, u nas postarano się o nim zapomnieć. Odstawał. Studenci szkół filmowych w USA zachwycają się (dziś!) naszym "Rękopisem znalezionym w Saragossie", zdumieni, że taki film powstał w Polsce i to tak dawno. A wielu intelektualistów niemieckich uważa powieść Potockiego za kultową. Ilu Polaków ją przeczytało? Grupa Behemot odnosi ogromny sukces w USA - można tego typu muzyki nie lubić, ale u nas niewiele osób wie, że to jedna z najbardziej cenionych kapel świata(mowa oczywiście o tym gatunku muzyki). Kołakowski ma ogromny autorytet w Anglii - my znamy nazwisko i właściwie nic więcej. Z jego wiedzy korzystali studenci zagranicznych uniwersytetów, nie naszych.

Niszowość jest trendy. Zapewne miał na to wpływ i internet - tworząc możliwość zaistnienia mnóstwa miejsc, do których może zajrzeć każdy, ale którym wierni pozostają tylko niektórzy. W takich niszach właśnie tworzy się postęp - tam odkrywane są nowe możliwości, pulsuje tętno awangardy.

Przeciętniacy chcą zrównać wszystko i wszystkich do swojego poziomu. Tacy właśnie robili rewolucje kulturalne - z pieśnią na ustach, doskonale wiedzący, że mają wyciąć to, co inne. Potem jednak trzeba było wypełnić pustkę - wtedy okazywali się bezradni. I elita wracała(ta, której nie zdążono zniszczyć), bo egalitaryzm sprawdza się w różnych dziedzinach - nawet w ekonomii(vide egalitaryzm płacowy w "tygrysich" krajach azjatyckich ), ale nie w kulturze. Były premier uderzając w intelektualistów zamierzał ich zastąpić wazeliniarzami - ale oni z natury rzeczy nie są w stanie pełnić roli przywódców intelektualnych. Bo i umysły nietęgie, i charyzma żadna.

Mam nadzieję, że z tymi pokładami głupoty i przeciętności czas zrobi porządek - zmineralizuje je, pozostawiając to, co wartościowe - wytwór elit.

"Rezerwa" wspomniała o aroganckiej, rozpychającej się łokciami przeciętności. Również w necie. Mam cichą nadzieję, że ci, którzy tak się zachowują, wielce sobie przy tym ceniąc własną "świeżość umysłu" istotnie niepokalanego żadną wiedzą i myślą, znajdą się na netośmietniku . Naprawdę nie wystarczy wygulgotanie wyguglowanej informacji, żeby pretendować do miana osoby, która ma cokolwiek do powiedzenia. A właśnie oni cieszą się dziś popularnością Dody wśród innych - przeciętnych. Nawet są uważani za autorytety. Bo lenistwo umysłowe tzw. szerokiego odbiorcy zwalnia go również z prób odczytania myśli niebanalnej. I z krytycznej oceny fraz swoich idoli - a z ich ust tylko frazesy...

Danny D FoTo to głównie fotografia zwierząt – w przeważającej mierze psów i kotów, fotografia Szczecina –
szczecińskich miejsc znanych i mniej znanych, fotografia ludzi,
samochodów, przedmiotów... Galerie fotografii na stronie oferują kilka tysięcy fotografii podzielonej zarówno
chronologicznie jak i tematycznie. Znajdziesz tam najlepsze
fotografie autora a wśród nich fotografie dobre i fotografie bardzo
dobre. Zresztą trudno ocenia się fotografie – wejdź na stronę i
zrób to sam. Zapraszam

Pop-kultura nie cierpi paradoksów. Nie tyle kreuje, ile reprodukuje rzeczywistość tak, by ją maksymalnie uprościć. W recepturze tej papki nie ma niczego, co kazałoby odbiorcy posiadać jakiekolwiek kompetencje, jakakolwiek wiedzę. Wszystko jest jednoznaczne. Starannie odcedzono to, co mogłoby budzić niepokój, wszelkie aluzje, które odsyłałyby go do skarbnicy myśli ludzkiej, do jakichś dzieł, do idei. Ideą pop-kultury jest brak idei. Nawet śmierć jest oswojona, bo mówi się o niej językiem, jakim uspokaja się dzieci: "odszedł", "zasnął", "opuścił nas, ale jest tam, gdzie mu lepiej". Pop-kultura kocha symetrię: wszelka komplikacja struktur jest dla niej nie do przyjęcia(muzyka atonalna, teatr Grotowskiego czy Becketta, obrazy Pollocka czy chociażby Wojtkiewicza, wiersze bez rymów, antypowieść itp.). Również symetrię ciał - prawdziwa gwiazda jest modelowana i przykrojona tak, żeby jej ciało przystawało do możliwości estetycznych masowej wyobraźni: żadnych deformacji, nadwagi, brzydoty. I symetryczne do innych ciał.

Konia z rzędem temu, kto potrafi rozróżnić głos i styl kilkudziesięciu jednakowo ubranych i jednakowo śpiewających panienek, których piosenki można usłyszeć na tysiącach niemal identycznych imprez, gromadzących niemal identycznych widzów. Cudowna naiwność odbiorców sprawia, że w poszukiwaniu autorytetów - tak dla nich ważnych, bo w sytuacji niepewności trzeba się na kimś oprzeć - odnajdują tych, którzy umieją przemówić do nich językiem tak prostym, że aż prostackim. Wystarczy, że kilka razy pokażą się w tv, że kolorowe tygodniki zamieszczą ich zdjęcia i strzępy informacji. Spece od PR potrafią wylansować każdego, kto im sie podda. Masowy odbiorca pop-kultury nie potrzebuje autorytetów w postaci wielkich ludzi - szuka popularnych i łatwych w odbiorze, nawet jeśli nie maja mu nic do zaoferowania, poza wystudiowanym na użytek tłumów wizerunkiem.

Tymczasem obcowanie z myślą ludzi naprawdę wielkiego formatu - czy też z myślą wielkiego formatu - wymaga przygotowania, refleksji, korzystania z całego arsenału środków, wśród których na pierwszym miejscu jest umiejętność czytania ze zrozumieniem, namysłu nad tekstem, skupienia. Wtedy rodzi się samodzielne myślenie - i ogromna radość. Nawet wtedy, kiedy wnioski są bolesne, nawet wtedy, kiedy niepokój się zwiększa. Kiedy trzeba przekroczyć granice, które okazują się nie istnieć, a to budzi lęk. Wtedy, kiedy wiara ustępuje miejsca zwątpieniu i rozsypują się struktury. Trwa radość.

Czytam fora - rozmaite. Ze smutkiem obserwuję rozpychanie się forumowego popu. Rozpychanie się łokciami tych, którzy nie mają nic do powiedzenia, którzy zalewają innych potokiem truizmów, wyczytanych w kolorowych tygodnikach. Zyskują aprobatę mądrzejszych współuczestników forów. Słyszę wyrazy podziwu dla tych, którzy prostym językiem tłumaczą, że zło i dobro są kwestią interpretacji, beztrosko zmieniają znaczenia, ślizgają się po powierzchni znaczeń. "Gwiazdami" mogą zostać tylko powierzchowni. Odporni na ironię, umiejący odpyskować ku uciesze masowego odbiorcy, arogancko broniący swojego prawa do niewiedzy. To nie jest "ich zbójeckie prawo" - to prawo dziczy. Bo zbójcy mieli swój kodeks honorowy, a członkowie wspólnot plemiennych szczególnym kultem otaczali "wiedzących".

Wieprz, dowiedziawszy sie o tym, że dawniej, w lepszych czasach dawano świniom do jedzenia perły(tak pojął powiedzenie "rzucać perły przed wieprze") - sprobował tego rarytasu. Zniesmaczony stwierdził, że ideałem jedzenia są jednak pomyje.

Niedawno zapoznałem się z tematem jakim jest Allianz Wrocław, dowiedziałem się że ubezpieczenie przynosi ogromne korzyści. Abstrahując od materialnych, gdyż to jest ostateczność mamy spokojne sumienie o to, że w razie potrzeby bliscy znajdą pomoc.

Chyba już napisałem z jakieś 500 znaków, jeśli nie to trudno. W każdym razie jakaś podstrona będzie. Google i tak się nie kapnie :)

1. Katalog.eriador.pl

2. Seo-link.ovh.org

3. Pozycjonuj.wordpress.pl

Pozdrawiam.