kavramlar « WordPress.com Tag Feed

Cemil Meriç

harezmi — Fri, 27 Jun 2008 16:58:45 +0000

Kalemle yapılan her fetih tarihe mal olur, tarihe yani ebediyete.Bir kılıcın kazandığı zaferi bir başka kılıç yok edebilir.

Düşünce şüpheyle başlar.Düşünce tezatlarıyla bütündür.Zıt fikirlere kulaklarımızı tıkamak, kendimzi hataya mahkum etmek değil midir?

Kaçmak kaderin hatalarını düzeltmektir.

Kelimeleri tarif edilmeden girilecek her tartışma kısır kalmaya mahkumdur.

Münakaşada zafer mağlup olanındır, yenilmek zenginleşmektir. Münakaşa hakikati birlikte aramaktır. Hakikat bin bir cepheli, bin bir görünüşlü. Karşınızdaki göremeyeceğinizi gösterecek size.

İdeallerin konuştuğu yerde vicdan susar.

Sol-sağ... Çılgın sevgililerin emzirdiği iki ifrit. Toplum yapımızla hiç bir ilgisi olmayan iki yabancı. Solun halk vicdanında yarattığı tedailer casusluk, darağaçları, Moskova; sağın müphem, sevimsiz, sinsi bir-iki hayal.

Hristiyan Avrupa'nın bu habis kelimelerinden bize ne?

Bu maskeli haydutları hafızalarımızdan kovmak ve kendi geleceğimizi kendi kelimelerimizle anlayıp anlatmak her namuslu yazarın vicdan borcudur.

Tefekkür kılıçla fethedilmez.

Taşlar dinlemesini bilmese de susarlar.

Tecrübe harem ağalarının silahı... Büyüklerin koltuk değneğine ihtiyacı yoktur.

Daha beterini düşünmek bir teselli değil ki! Daha beteri varsa acırsın sadece.

Söyleyecek sözü olan her zaman her yerde hürdür. Var oldukça hürdür. Fedakarlıksız hürriyet olmaz. Hürriyet bir fedakarlık mirasına dayanır.

Bütün canlı varlıklarda aç gözlülüğün nedeni ya korku ya da yoksulluktur.

Tanzimatta Türk aydınının alın yazısı iki kelimede düğümleniyordu: ALDANMAK ve ALDATMAK. Senaryoyu başkaları hazırlamıştı, biz sadece birer oyuncuyduk. Nesiller bir ütopya kurbanı olmuşlardı.

Avrupa'yı tanımamak bir gaflet, Avrupa'yı tanıyan ülkesinden kopuyor.Bu lanet çemberden nasıl kurtulacağız?

Demokrasinin demopedi olduğunu kimse düşünmedi.

Her toplum bir kitaba dayanır. Ramayana, Neşideler Neşidesi ya da Kur'an. Senin kitabın hangisi?

Vatanlarını yaşanmaz bulanlar, vatanlarını "yaşanmaz"laştıranlardır.

Yabani bağırır, medeni konuşur. Sloğan ilk elin ideolojisidir.

Hakim ideoloji, hakim sınıfın ideolojisidir.

İslami Mücadele Alanında Uzlaşma Bid'ati: Müdahene

kiziroglu — Fri, 23 May 2008 13:29:23 +0000

"öyleyse yalanlayanlara itaat etme. Onlar istediler ki sen yumuşak davranasın da (müdahene edesin de) onlar da sana yumuşak davransınlar. Şunların hiç birine itaat etme: Yemin edip duran aşağılık, herkesi kınayan, söz getirip götüren, hayra engel olan, saldırgan, günahkar, kaba, sonra da soysuz, alçak, mal ve oğullar sahibi olmuş diye (yolunu şaşırmış) kendine ayetlerimiz okunduğu zaman "eskilerin masalları" dedi. Biz yakında onun burnuna damga vuracağız." (Kalem, 68/8-15)

Allah'ın kendilerini elçi seçip vahyi bildirmesiyle, emin kişilikleriyle bilinen peygamberler, sapık toplumlar ve önde gelenler tarafından önce tecrit edilmek istenirler. Daha sonra hareket güçlenince müşrik toplumun mal, makam ve siyasi güç sahibi yöneticileri (mele, mütref, hannas) küçük bir azınlık etkisiz çoğunluğu ilahi bildirime karşı kışkırtırlar. Toplumun bu çıkar grupları zayıf düşürdükleri çoğunluk adına elçilere ve Mü'minlere karşı savaş çığırtkanlığı yaparlar. Bunlar peygamberlere gelen nebevi vahyin adalet çağrısı yaygınlaştığında egemenliklerini kaybedeceklerini iyi bilirler. Bu yüzden peygamberlere karşı mücadele etmeyi kendileri için zorunlu addederler. Elçileri insanlardan soyutlamak; yalancı, beyinsiz, kahin, büyücü, mecnun, gerici vb. kötü isimler takmak gibi yollar seçerler. Önde gelen müşrikler bu saldırılarla peygamberlerin insanları vahyi doğrultuda ıslah etmesini önlemeyi, zulüm ve sömürü üzerine kurulu düzenlerini korumayı amaçlamışlardır.

İlahi vahyin muarızlarının mücadele etme, karşı çıkma, saptırma biçimlerinden biri de 'müdahene'dir. Pragmatizmin ortaya konuluş şekillerinden biri olan müdahene, ilahi bildirimin gücüne karşı geri çekilmeye başlayan şirkin kendini korumayı deneme çabasıdır. İslami mücadele sürecinde ise bir bid'atin, bir sapmanın, maslahatı Rabbani ilkelere karşı tercih edişin adıdır. İslami mücahedeyi sürdüren öncü Mü'minler, sünnetullahı iyi öğrenmeli, belli bir başarının ardından müdahene pazarlıklarının geleceğini iyi bilmeli, nasslar üzerine yapılan her pazarlığın bidat olduğunu iyi kavramalıdırlar.

Müdahene Kavramının Anlamı

Müdahene, yağ çekmek, ovmak, okşamak, müşriklerin taptıklarına, alçak garazlarına, haksızlıklarına ilişmemek, yalancılıklarına göz yummak, lüzumsuz yere yumuşak davranmaktır.

"D-h-n" kök harflerinden, edhene fiilinden türeyen müdahene kavramını Ragıp el-lsfehani şöyle anlamlandırmıştır. Yumuşak davranmak, uzlaşmak, müsamaha göstermek, kati hüküm vermemek, şüphe etmek, kararsızlık göstermek, yağcılık yapmak.[1]

Müdahene etmek, ikiyüzlü davranmak, idare-i maslahatçılık yapmak, düşmanın hoşnutluğunu kazanmaya çalışmak, suça ve suçluya göz yummaktır. Hakkı eğip bükmeden söylemek, Allah'ın emrini, risaletini tebliğ etmek, emrolunan üzere dosdoğru hareket etmek, zalimlerin iftiralarına karalama kampanyalarına karşı sabretmek, Allah'ın bağlılarından istediği davranış biçimleridir. Müdahene ise, bu yolda gösterilen gevşeklik ve sapmadır. Müdaheneyi kullanacak kadar ahlaki erdeme yabancı bir dil ve kaleme sahip olanlar ve onların dinleyenleri, takipçileri, büyüklükten, büyük ahlaktan, temiz akıldan, Mü'mince basiretten uzak insanlardır.

Kur'an'da Müdahene Kavramı

'Onlar istediler ki, sen yumuşak davranasın da (müdahene edesin de) onlar da sana yumuşak davransınlar." (68/Kalem, 9)

Ayetten anladığımız kadarıyla bir grup müşrik toplanmış Allah rasulüne sinsice bir plan hazırlamıştır. Bu plan müdahane isteği, uzlaşma ve işbirliği içeriğine sahip. Yani bazı ilkelerden, birbirine zıt olan düşünce ve tavırlardan karşılıklı olarak vazgeçme esası üzerine kuruludur.

Ayet-i kerime, müşriklerin Rasulullah'dan bazı imkansız isteklerde bulunmalarına işaret etmektedir. Müstekbirler, elçiden kendilerine yaltaklanmasını, nüfuz ve toplumsal etkinliklerinin hatırına, iyi bir ücret karşılığında uzlaşmasını beklemektedirler. Uzlaşı taleplerinden ve Rasulullah'ın ruh halinden muhtelif ayetler şu şekilde bahsetmektedir:

"Kendilerinin kâfir oldukları gibi, sizin de kâfir olmanızı arzu ederler ki, onlarla bir (eşit) olasınız" (Nisa, 4/89).

"Bir başka şeyi bize isnad etmen için, sana vahyettiğimizden seni ayırmaya çabalıyorlar. İşte o zaman seni candan dost edinirler. Sana sebat vermeseydik, andolsun ki, az da olsa onlara meyledecektin. O takdirde sana, hayatın da ölümün de kat kat azabını tattırırdık. Sonra bize karşı bir yardımcı da bulamazdın' (İsra, 17/73-751.

Rasulullah'a bireysel ve toplu olarak yapılan uzlaşma taleplerine ilahi cevap, Yunus Sûresi 15. ayette şöyle ifade edilmektedir: "Onlara ayetlerimiz açık açık okununca, bizimle karşılaşmayı ummayanlar (ahireti inkar edenler): 'Bundan başka bir Kur'an getir, ya da bunu değiştir' derler. De ki: 'Onu kendi irademle değiştiremem. Ben, ancak bana vahyedilene tâbi oluyorum.. Şayet ben, Rabbime karşı gelirsem, büyük bir günün azabından korkarım".

Asıl amaçları uzlaşmak değil, nebevi hareketi mecrasından saptırmak olan zalimlerin arzu ve isteklerine, mümtaz, seçkin bir ahlak sahibi Muhammedü'l-Emin, Allah'ın emirlerine muvafık olarak "sizin dininiz size, benim dinim bana" cevabını vermiştir. Bir peygamberin tevhid akidesine aykırı bir anlaşma yapması, zaten mümkün değildir.

Allah'tan hakkıyla sakınan bir mü'min ya da mü'minler topluluğu, ancak Rablerine gereğince kulluk yapmak, ona hiç bir şeyi ortak koşmamak, dini eğip bükmeden, eğriltmeden tebliğ etmek ve yaşamak noktasında anlaşmaya, uzlaşmaya girerler.[2]

Müşrikler mü'minlerden İslam'ı tebliğde İslam'ın hayat içerisindeki tanıklığının yapılmasında gevşeklik göstermelerini arzu ederler. Karşılığında da muhalefetlerini hafifleteceklerini vadederler. Ayet-i kerimelerde Allahu Teala, İslami mücadelenin güçlenmeye başladığı bir dönemde müşriklerin Mü'minlerle uzlaşma taleblerinden bahsetmektedir. Onların sapkınlıklarına uyup tevhid dininin temel ilkelerinden taviz vererek, uzlaşmayı seçmemesi için Rasulullah ve Kur'an'ın bağlıları uyarılmaktadır. Eğer tevhidin temel ilkelerinde bir gevşeklik gösterilirse, ne mü'minleri anlamlı ve var kılan ilkelerden; ne de onurlu, erdemli bir mücadeleden söz edilemeyecektir.

İstikbar sahipleri, kendileriyle uzlaşmamızı ve onları memnun etmek için hoşlanmadıkları bazı düşünce ve davranış biçimlerimizi bırakmamızı isterler. Derler ki, siz bizim ilahlarımıza, kutsallarımıza saygı gösterirseniz biz de sizinkine saygı gösteririz. Rasulullah, birçok ayet-i kerimede müşriklerin ve ehl-i kitabın vb. grupların heva heveslerine uymaması konusunda Allah tarafından uyarılmıştır (5/49).

Cahiliye toplumunun ileri gelenleri Allah'tan gelen vahyi bildirimin yeryüzündeki bütün zulümlere karşı meydan okuyuşlarını gördüklerinde sömürü düzenlerinin sona ereceğini, az çok kestirebilirler. Toplumun Allah tarafından görevlendirilen elçilere itibar etmemesi için önce iftiralar düzer, hedef saptırırlar. Elçilerin menfaatçi olduğunu, yönetici olmak, daha çok dünyevi menfaat elde etmek istediklerini, bunun için topluma egemen olmaya çalıştıklarını iddia ederler. Bu iftiraları peygamberlerin ilahi gayelerini gözden kaçırmak için yapmaktadırlar.

Peygamberlerin daveti, hayra, adalete yönelik çağrıları sürdükçe müşriklerin mevcut düzenden faydalanan öncüleri, hareketi asıl seyrinden saptırmak için yeni yeni yöntemler denerler. Bunlardan biri de uzlaşma talebedir. İşte müdahene kavramı da bu taleple ilgilidir. Yani ilahi risaleti tebliğ eden elçinin Allah'ın emrettiği gibi dosdoğru oluşunu engellemek, yolunu eğriltmek isterler.

Tıpkı dünyevi ticarette olduğu gibi pazarlık yapmayı, ucuz vaadlerle rasulleri ilkelerinden saptırmayı denerler. Bu, onları hem etkisizleştirmek hem de halkın gözünden düşürecek propaganda malzemesi bulmak içindir. Böylece Mü'minleri ilkelerinden taviz veren, zayıf karakterli, kişiliksiz, uzlaşmacı, menfaatçi duruma düşürmeyi amaçlamaktadırlar.

Tevhide bağlı bir mü'min ister peygamber olsun, ister olmasın inancının nassla, vahiyle belirlenmiş hiç bir prensibinden vazgeçemez. Onun gözünde büyük küçük bütün ilkeler aynı öneme sahiptir. İlahi risaletin ortaya koyduğu dinde Allah'ın emirlerinin büyüğü küçüğü olmaz. İnanç sistemi her bir parçasıyla birbirini bütünleyen bölünmez bir niteliğe sahiptir.

İlahi kaynaklı esaslara bağlı biri bir prensibe uyarken diğerinden vazgeçemez, İslam'ın cahiliye ile ilkesel anlamda buluşması asla mümkün değildir. İslam ile cahiliyeyi bir noktada kesiştirmek, uzlaştırmaya çalışmak abesle iştigaldir. Aralarında tarih boyunca ve günümüzde devam eden uzlaşmaz bir mücadele söz konusudur.

Elçinin ve vahyin bağlılarının taviz vermediğini gören iktidar sahipleri, onları kendi ilkeleriyle uzlaştırmaya çalışırlar. Mesela nefse hoş gelecek vaadlerle gururu okşamaya, ilahi kontrol altındaki çizgiyi saptırmaya çalışarak Mü'minlerin öncülerini kendilerinin daha iyi imkanlara layık olduğunu söyleyerek kandırmaya çalışmak gibi. Müşriklerin bu saptırma denemelerine Allah'ın kontrolü altındaki peygamberler tarih boyunca ücretlerinin Allah'a ait olduğunu, mal, mülk, nüfuz ve daha geniş kitleleri harekete katmak için ilahi risaletin safiyetini bozmayacaklarını açık bir dille ilan etmişlerdir. Aynı yolun bağlıları bizler de, benzer bir durumda Allah'ın razı olacağı bu yöntemi seçmeliyiz.

Siyer'de Müdahene Kavramı

Siyerden biliyoruz ki, peygamberimize de müşrikler, müdahene teklif etmişlerdir. Rasulullah'ın topluma kendini ve risaletini kabul ettirip hareketinin belli bir etkinlik kurduğu süreçte kafirlerin uzlaşma talepleriyle karşılaşıyoruz. Bu talep elçinin daha yumuşak bir tutum içine girmesi, tanrılarına karşı saygılı olması ibadet biçimlerini küçümsememesi, siyasi karar alma mekanizmalarına (Daru'n-Nedve'ye) ve çıkan kararlara itaat etmesi şeklinde ilkesel sapmayı ifade eden içerikler taşıyordu.

Olay şöyle gerçekleşmişti: Tebliğin ilk günlerinde müşrikler açık tepkiler ortaya koymamışlardı. Hareketi küçümsemişler, yok saymışlardı. Ne zaman ki Peygamberimiz müşriklerin şefaatçi inanç biçimlerini, ibadet şekillerini, kız çocuklarını diri diri gömme geleneğinin yanlışlığını, ekonomik zulümlerini, zorbalıklarını gündeme getirerek, tenkit etmeye başlamış, o zaman tepkinin şiddeti artmıştır. Ebu Süfyan, Velid b. Müğire gibi Kureyş kabilesinin ileri gelenleri Ebu Talip'e giderek Hz. Peygamber'i şikayet edip şöyle demişlerdir: "Ey Ebu Talib! Yeğenin dinimizi aşağılıyor, fikirlerimizi, hayat tarzımızı saçmalık olarak niteliyor, geçmiş atalarımızı sapıklıkla suçluyor. Ya onu bu işten vazgeçirirsin ya da aradan çekil, biz onun hakkından geliriz. Ona engel olmazsan iki gruptan biri helak olana kadar savaşırız."

Müşriklerin Peygamberimizin amcası Ebu Talib'e gelerek Rasulullah'ı şikayet ettiklerini bir çok tarihçi aktarmıştır. Ebu Talib müşriklerin uzlaşma taleplerini Peygamberimiz'e anlatınca onun şu meşhur cevabı verdiğini bütün siyer kaynakları kaydetmektedir: "Amcacığım, vallahi bu işten vazgeçmem için güneşi sağ elime, ayı da sol elime koysalar yine de vazgeçmem. Allah bu dini üstün getirene veya ben bu uğurda ölene kadar bir an bile mücadeleden geri kalmam...''[3]

Peygamberimiz Allah'ın dininin öngördüğü hayat biçimini herkesin görebildiği şekilde uyguluyor, şahitliğe ve davete devam ediyordu. Hz, Hamza'nın müslüman olduğu günlerde Utbe isimli müşrik Peygamberimizin yanına gidip müşrikler adına şu talebi dile getirmişti:

"Ey yeğenim, bildiğin gibi bizim aramızda aşiret ve soy bakımından saygın bir yere sahipsin. Sen kavminin başına büyük bir iş açtın. Birliklerini parçaladın, fikirlerini saçmalık olarak niteledin, tanrılarının çokluğunu ve dinlerini ayıpladın, geçmiş atalarını tekfir ettin... Sana bazı önerilerde bulunacağım. Ey yeğenim, eğer sen bu getirdiğin dini kullanarak mal edinmek istiyorsan, senin için mal toplarız ve aramızda en çok mala sahip olanımız olursun. Eğer bu yaptıklarınla şeref elde etmek istiyorsan seni başımıza lider tayin ederiz ve sensiz hiçbir şey yapmayız. Eğer kral olmak istiyorsan seni kral yaparız.“

Utbe sözlerini bitirince Peygamberimiz cevap olarak Fussilet suresinin 1- 6. ayetlerini okumuştur. Rasulullah müşriklerin pazarlık girişimlerini üstün ahlâkı gereği bir karşılıkla boşa çıkarmış, onların ilahi vahyi mecrasından saptırma girişimlerini yok etmiş, heveslerini kursaklarında bırakmıştır:

"Ha, Mim. Bu Kitap, merhametli olan Allah katından indirilmedir; bilen bir millet için müjdeci ve uyarıcı olmak üzere arapça okunarak, ayetleri uzun uzun açıklanmıştır. Ama insanların çoğu yüz çevirmiştir, onlar işitmezler de: "Bizi çağırdığın şeye karşı kalplerimiz kapalıdır, kulaklarımızda ağırlık, bizimle senin aranda anlaşmamıza engel vardır; istediğini yap, biz de yapacağız" derler. Onlara söyle: "Ben de ancak sizin gibi bir insanım. Bana, ilahınızın tek bir ilah olduğu vahyolunuyor. Artık O'na yönelin, O'ndan bağışlanma dileyin; vay ortak koşanlara!" (Fussilet 41/1-6)

Bir başka pazarlık girişimini (müdahane isteğini) İbn İshak şöyle anlatıyor:"... Bir gün Peygamberimiz Kabe'yi tavaf ederken Velid bin Muğire, Umeyye bin Hayef, As bin Vail ile karşılaştı. Bunlar kabileleri arasında dişli kimselerdi. Dediler ki:

"Ya Muhammed gel biz senin taptığına tapalım, sen de bizim taptığımıza tap. Böylece seninle ortak bir noktada buluşalım. Eğer senin taptığın bizimkinden-hayırlıysa ondan nasibimizi alırız. Yok eğer bizim taptığımız seninkinden hayırlıysa o zaman sen bizimkinden nasibini almış olursun." Bunun üzerine Yüce Allah Rasulullah'ın cevap vermesi için şu ayetleri indirdi:

"Ey Muhammed deki: Ey Kafirler, ben sizin taptığınıza kulluk etmem. Benim taptığıma da siz kulluk etmezsiniz. Ben sizin taptığınıza kulluk edecek değilim, siz de benim taptığıma kulluk edecek değilsiniz. Sizin dininiz size, benim dinim banadır." (109/Kureyş, 1-6)

Sonuç

Hz. Peygamber hiç bir zaman İslam'ın Allah tarafında konulmuş ilkelerini pazarlık konusu yapmamıştır. Ama insanlar arası ilişkilerinde yumuşak huyludur. Yakınlarına, akrabalarına, insanlara iyilikte bulunmayı, kolaylığı seven biridir. Fakat Allah'ın vahiyle indirdiği doğruluğu tartışılmaz ilkelerde tıpkı bütün insanlar gibi o da inisiyatif sahibi değildir. Aynı şekilde Mü'minler de insiyatif sahibi değildir. Mü'minlere düşen de, peygamberleri gibi davranarak onun sünnetini sürdürmek, bid'atlere tevessül etmemektir.

Peygamberimiz, Mekke'nin en zor şartlarında bile dinini pazarlık konusu yapmamıştır. Allah yolunda en dayanılmaz eziyetlere, işkencelere uğratılmış yine de Mü'minlerle birlikte mal, mülk ve güç sahibi zorbaların yüzüne karşı söylenmesi gereken hak sözü gizlemeye yeltenmemişlerdir. Basiretli Mü'minler kafirlerin kalplerini yumuşatmak için, baskı ve işkenceyi hafifletmek, savmak için pragmatist manevralara gerek duymamışlardır. Allah'ın vahyini gizli gizli, açık açık, eğriltmeden, olduğu gibi açıklamaktan da asla geri durmamışlardır. Tepkilere rağmen bütün kalbi içtenlikleriyle tebliğe, öğütte bulunmaya devam etmişlerdir.

Alaylara, kulakları tıkayıp gözleri kapatmalara karşılık, saldırı ve iftira kampanyalarına, öldürme ve sürme tehditlerine rağmen sadece Allah'a tevekkül etmek, O'na güvenmek, O'ndan yardım istemek her Mü'minin ve İslami mücadelenin uyması gereken ilkelerdir.

Allah'ın nurunun korunmasını sadece O'na havale etmeliyiz. Hakkın şahitliğini yaparken, müslümanlar olarak öz güçlerimizi kullanmalıyız. Kâfirlerden çekinmemeli, geçici kazanımların hatırına müdaheneye tevessül etmemeliyiz. Rabbimizden sakınan bir tavırla, O'na tevekkül etmeli, istianeyi (yardımı) sadece O'ndan beklemeliyiz.

Fevzi Zülaloğlu

Haksöz Dergisi Sayı: 65 Ağustos 96

[1] (R. el-lsfahani, "Müfredat", sh. 250, Kahraman Yay., 1986, İstanbul)

[2] (Konuyla ilgili olarak ayrıca bkz. En'am 6/51-52; Hud 11/12; Kehf 18/28; Abese 80/1-11; Alak 96/19; Kâfirun 109/1-6).

[3] (İbn İshak, Siyer, sh. 257-263, Akabe Yay., 1988, İstanbul; Seyyid Kutup, "Fizilal'il-Kur'an", sh. 126-130, Dünya Yay., İstanbul)

Tönnies'in Cemaat Teorisi

Reha Başoğul — Mon, 03 Mar 2008 18:06:33 +0000

Mesele itibariyle, 'Hepimiz birimiz, birimiz hepimiz için mi vardır?' sorusunun çıkış mantığını irdelemektir, kısa ve öz olarak... Açarsak; sosyolog Ferdinand Tönnies'in topluluk ve toplum başlıklı araştırmasında yer alan teoride, gelenekçi ve modern çizgilerin içinde kollektif bir birlikteliğin ne gibi şeylerden etkilendiği ve buna göre bu birlikteliği bozmamak için, model olarak bir insan figürü(prototip) tasvir etmek istemiştir. Bu tip insanlar arasındaki bağlılığı da kan, mekan, fikir ortaklıkları olmak üzere ayırt etmiş ve aralarındaki ilişkinin esasında, tamamen bütünseli korumak adına gerekli olan çıkar ilişkisini organik ya da psikolojik değil, mekanik bir düzenekle işlediğini savunur.

Araştırma başlığından da anlaşılacağı gibi, ortada bir toplum bir de topluluk vardır ve farklı nüanslardan oluşmuşlardır, topluma baktığında irade; yönetim, bilim, sanayi, ticaret, hukuk, gibi öğelerle varken, topluluklar; hobiler, rütin ev işleri, kendini gerçekleştirme, aile, din gibi öğelerle vardır ve topluluk ile toplumun birbirine zıt olarak davranması sözkonusudur ki sorunlar da bu çatışmadan ileri gelmektedir. Geleneksel ve modern toplumlar arasında ise bu farklar ve çatışmalar daha da barizdir...

Pygmalion Etkisi ve Pazarlama İletişimi

Reha Başoğul — Sat, 01 Mar 2008 17:19:33 +0000

Oldukça geniş perspektiflere etki eden iletişim psikolojisinde yer alan olgudur ve Etiketleme Teorisi'nin de çerçevesini oluşturur. 'kendini gerçekleştiren kehanet' adı verilen bu olgunun kökeni mitolojideki Kıbrıs prensi Pygmalion'dan gelmektedir: hikayesi ise şöyle: "Olgunun eski yunan mitolojisinde yer alan örneği hiç kuşkusuz sihire dayanıyor. kıbrıs prensi, aynı zamanda heykeltıraş Pygmalion, ideal kadını temsil eden fildişinden bir heykel yapmış ve ona Galatea adını vermiş. Galatea o kadar güzelmiş ki, kendini ona aşık olmaktan alıkoyamamış ve ona hayat vermesi için tanrıça Venüs'e yakarmış. Venüs de onun bu isteğini kabul etmiş ve sonsuza kadar bahtiyar yaşamışlar."

İletişimdeki ve psikolojideki ortak yeri bir nevi kendi kendini güdülemeye dayanır. Aslında The Secret'da "sır" adı altında bahsedilen çekim yasası ya da Mevlana'nın 'ne düşünüyorsan osun' sözünden veyahut Murphy kanunları'ndan pek farkı yoktur. Şöyle açıklanabilir pygmalion etkisi ya da 'kendini gerçekleyen kehanet':olası bir yapay gerçeklik yaratmışsanız zihninizde bunun henüz gerçekleşmemesi nedeniyle , Sizin bu gerçekliği zihninizde yaratmanız onu gerçeklemektedir. çünkü zihninizdeki gerçekliğe göre -ister olumsuz olsun ister olumlu bir düşünce biçimi- gerçekleme sürecini başlatmış olursunuz ki davranışsal psikolojinin de incelediği bir konudur.

1957 yılında Robert Merton'un , yazdığı makalede verdiği tanım ise şöyle, 'bir durumun yanlış tanımlanması, yanlışı doğru hale getiren yeni bir davranışa yol açar'

Pazarlamada, yönetim bilimlerinde ve iletişimde 'algı yönetimi' adı altında da incelenen bu olgu, siyaset teorisinde de yer bulmakta esasında.. Türkiye'de ya da dünya'da aydın kimdir? sorusunun belirli kriterlere bağlanması bizi kısırdöngüye sokacaktır. zira etiketlenen aydın kimliği, -aydın doğasının tersine- bir kalıp halinde yobazlaşmaya mahkumdur. Pygmalion etkisi'de burada devreye girer; insanların yeni aydın arayışını, bu sanal eleştiriden hareketle zihinlerinde oluşturması, olan, eskide ve yobaz kalan aydın kimliğini doğrulamaktadır ve bu da ideolojileri, mezhepleri, ayrımcılığı doğuran bir etken olarak karşımıza çıkar. Yapıcı eleştiriden farkı olarak onu özgür iradeyle ya da akılla değil, güdülenmeyle yaratabileceğimiz gerçeğidir.

Eğitim sistemindeki olumlu ve olumsuz etkileri, "Ölü Ozanlar Derneği veya "The Magdalene Sisters filminde görülebileceği gibi, kuantum fiziğinde çekim yasası olarak metafizik düzleme fırlatılmaya çalışılan şey, arzularınızın evren tarafından yaratılacağı iddiasıdır. Şu an ki bilimsel okumalarım itibariyle söylersem; böyle bir bilimsel kanıt yoktur ve olduğunu bilimsel altyapısının sağlam dayanaklardan oluştuğunu belirtmek istismara girer. İstatistiki yüzdenin fazla çıkması bile onu bir yasa yapmaz. Yine paralel evrenler yaratma konusunda "the butterfly effect" , "Donnie Darko" filmleri ya da "Lost" dizisi, pygmalion etkisi altında senaryosunu biçimler.

Pazarlamada ya da iletişimde bakarsak, şüphelerinizin ya da merakınızın kaynağına göre size davranılması (bkz: pazarlama içgörüsü)(marketing insight) ona göre reklam hazırlanması, dürtülmesi stratejilerini hazırlar ve buna göre halkla ilişkiler çalışmaları yapılır.

Aldatma olgusunda ise sözü edilen pygmalion etkisi, eğer aldatılma kuşkunuz varsa ve emin olmadığınız halde aldatılmış gibi davranıyorsanız aslında gerçek anlamda aldatılmaya kendinizi yaklaştırıyor olabilirsiniz.

Hayatı yeniden anlamlandıran kuram: Bayes kuramı

Reha Başoğul — Sat, 09 Feb 2008 13:23:00 +0000

Etrafımızdaki her türlü olayda kullanılan, 1763'de Thomas Bayes tarafından Royal Society dergisinde 'Essay towards solving a problem in the doctrine of chances' (rastlantısallık doktriniyle problem çözümü) makalesiyle ortaya konan ve sonrasında Pierre Simon Laplace tarafından geliştirilen ve çağdaş yaşamın içine dahil edilen olasılık kuramı...

Raslantısal bir olayın gözleminden önce, öne sürülen varsayımlara ilişkin olasılıkların değerlendirilmesine dayanan bu istatiksel çıkarım yöntemine örnekler verirsek;

Orhan pamuk'un, Nobel ödülü alma olasılığı %68'dir. piyasanın kar romanının talepleri karşılama olasılığı ise ;

1- nobel alırsa %55
2- nobeli alamazsa %90'dir.

buna göre 'kar' romanın zamanında talebi karşılama olasılığı nedir?

cevap bayes kuralıyla hesaplanır ve %66 olarak bulunur.

daha içimizden bir örnek verirsek;

herhangi bir blog'daki girdilerin %70'i ansiklopedik bilgilerden, %30'u ise geyik girdilerden oluşmaktadır. ansiklopedik bilgilerin %83'ü kurallara uygunken, geyik girdilerin %63'ü kurallara uygundur. 'rasgele' bir girdi seçilmesi halinde ise girdinin kurallara uygun olduğu gözüküyorsa, bu girdinin geyik girdi olma olasılığı nedir?

cevap: %25'tir.

bayes kuramının oldukça geniş bir alana hitap etmesine örnek olarak, pazarlamada, tüketici analizlerinde, siyasi ya da sektörel stratejik kararlar alınmasında, savaş stratejilerinde, yazılım teknolojisinde, hukukta, suçlu tespitinde, tıpta, fizikte, kimyada, biyolojide, şifreleme güvenliğinde veya bir online yemek sitesinden sipariş verdiğinizde ya da köşedeki marketten siparişlerinizde, kargo alımlarınızda hep şirketlerin sizin evde olup olmadığınıza, kredi kartı ile ödeyip ödemediğinize veyahut sizin gerçekten alıcı olup olmadığınıza dair maliyet analizi yapıp buna göre fiyatlandırma stratejisine giderek ulaşım giderlerini fiyata dahil etmesinde kullanılan yöntemlerden biri olarak örnek verebiliriz.

bayes kuramının önemine ilişkin iki tarihi örnek verirsek ise, ingiliz matematikçi alan turing'in nazilerin enigma şifresini çözmesinde kullanılması, bir diğer örnek ise, kalp krizlerini %50 oranında azalttığını öne sürerek bir ilaç ürettiğini iddia eden bir ilaç şirketinin aslında risk olasılığının yanlış olduğu yine bayes kuramıyla gösterilmiştir.

Salavat getirmek nasıl olur ?

kiziroglu — Mon, 18 Jun 2007 21:15:54 +0000

Salavat getirmek nasıl olur ?[1]

Maalesef din diye inandığımız ve yaşadığımız Ku’an’daki halis/saf Allah’ın dininden başka bir şey durumundadır. Dil-din ilişkisi açısından hareketler yüzlerce kavramın içi boşaltılmış, binlerce sözcüğün anlamı saptırılmak suretiyle kimsenin işine yaramayan (din tüccarları hariç) bir ucube din ortaya konmuştur.

“Salavat getirme”, “salavatı şerife okuma” da yukarıda değindiğimiz maddelerden bir tanesidir. Ki bu konuya ahzab suresinin 56. ayeti yanlış mealler verilmek suretiyle ve de yanlış tebyinlerle (onlar maalesef tefsir diyorlar) tahrifat yapılmıştır. Öyle ki çeşit çeşit salavatı şerife modelleri (salaten tünciye, salat an nariye, salatı terficiye vs. gibi) oluşturulmuş ve bu model model salavatları okumak her ibadetin önüne geçirilmiştir.

Dikkat ederseniz görürsünüz ki camilerde imam namaz sonrasında okuduğu duadan (yaptığı dua değil, zira o da şablon) sonra “lillahil fatiha” der. Yani,Allah için bir Fatiha okuyun der. İşte bu sırada fatiha okumaz, Herkes “Allahümme salli ala seyyidina… diye salavat okur. (Buna iyi dikkat ediniz.) Şefaat buna bağlanmış ve salavat getirmekle ilgili onbinlerce hadis uydurulmuştur.İşte ayet. Herhangi birkaç mealden sunalım, sonra da olması gereken meali sunalım ve gerekli talileri yapalım.

Şüphesiz, Allah ve melekleri Peygambere salat ederler. Ey iman edenler, siz de ona salat edin ve tam bir teslimiyetle ona selam verin. (Ali Bulaç)

Şüphesiz Allah ve melekleri Peygamber’e salât ediyorlar. Ey iman edenler! Siz de ona salât edin, selam edin (Diyanet meali)

Şu bir gerçek ki, Allah ve melekleri, o Peygamber`e salat ederler/onun şanını yüceltirler. Ey inananlar! Siz de ona destek olun/onun şanını yüceltin ve ona içtenlikle selam verin. (Y. Nuri Öztürk)

Muhakkak ki, Allah ve melekleri, peygambere hep salat ile ikramda bulunurlar. Ey iman edenler, haydi ona teslimiyetle salat ve selam getirin! (Elmalılı)

Salavat:

Bu meallere ve daha yüzlercesine bakarsanız görürsünüz ki Allah ve melekler peygambere salavât getirirmiş, Müslümanlar da getirmeliymiş. Yani diğer bir ifadeyle, onlara göre Allah kendi yaptığını, meleklere yaptırdığını biz mü’minlere de yaptırtmak istiyor ve bunu kesin ve vurgulu olarak emrediyor.(!)

Nedir bu salatta bulunmak, salavat getirmek?

Kime sorarsanız sorun, hangi ilm-i hale bakarsanız bakın: Salavât getirmek . “Allahümme salli….. yada bunun değişik versiyonlarını söylemek” demektir.

Maalesef böyle öğrettiler, gerçeği bizden sakladılar, Türkçe diye sundukları da Arapça oldu, kimse de sözcüklerin gerçek anlamını öğrenemedi.

Salavat getirme ya da salavatı şerife okumanın ne anlam taşıdığını anlamamız için “salat” sözcüğünün analizini yapıp sözcüğün gerçek anlamını bulmak zorundayız.

Kur’an’a baktığımızda göreceğiz ki Ahzap suresi âyet 43 de ifade edildiğine göre Allah ve melekler sadece peygamber efendimize değil biz mü’minlere de karanlıklardan nura çıkmamız için salavât (!) getiriyorlar. Bunda hiç şüpheniz olmasın. Allahü Teala şöyle buyurur:

هُوَ الَّذِي يُصَلِّي عَلَيْكُمْ وَمَلَائِكَتُهُ لِيُخْرِجَكُم مِّنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ وَكَانَ بِالْمُؤْمِنِينَ رَحِيماً {43}

O ki sizi karanlıklardan ışığa çıkarmak için melekleri ile birlikte sizi (yusalli) destekler.

O, inananlara karşı Rahimdir. (33 Ahzab 43)[2] (Doĝru anlam)

(Sizi karanlıklardan aydınlığa çıkarmak için üzerinize rahmetini gönderen O'dur. Melekleri de size istiğfar eder. Allah, müminlere karşı çok merhametlidir.) (33 Ahzab 43)[3] (Geleneksel anlayıştaki anlam)

Ayrıca Bakara suresi âyet 157 de Allah’ın denemek için korku, açlık, mal noksanlığı, can noksanlığı, meyveler-ürünler noksanlığı verdiği zaman sabredip, kendilerine bir musıbet isabet ettiği zaman teslim olup muhakkak biz, Allah içiniz ve şüphesiz ona dönücüleriz” diyenlere “rabblerinden “rahmet” ve “salavât (!)” vardır. deniliyor. Kısaca Allah sabırlılara da salavât (!) getiriyor.

أُولَـئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَوَاتٌ مِّن رَّبِّهِمْ وَرَحْمَةٌ وَأُولَـئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ

İşte onlara, Rab'lerinden (salavatun) destek ve rahmet vardır. Onlar doğruya ulaşanlardır. (2 Bakara 157)[4] (Doĝru anlam)

(İşte Rablerinden bağışlamalar ve rahmet hep onlaradır. Ve doğru yolu bulanlar da onlardır.)

(2 Bakara 157)[5] (Geleneksel anlayıştaki anlam)

Ayrıca Tevbe suresi âyet 99 ve 103’te Peygamberin salavatından (!) bahsedilir. Mutlaka okuyup anlayınız.

خُذْ مِنْ أَمْوَالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَتُزَكِّيهِم بِهَا وَصَلِّ عَلَيْهِمْ إِنَّ صَلاَتَكَ سَكَنٌ لَّهُمْ وَاللّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ {103}

Onları temizlemek ve yüceltmek için paralarından bir sadaka al ve (salle aleyhim) onları özendir/destekle, zira senin desteğin onları memnun eder. ALLAH İşitendir, Bilendir.

(9 Tevbe 103) [6] (Doĝru anlam)

(Onların mallarından sadaka al; bununla onları (günahlardan) temizlersin, onları arıtıp yüceltirsin. Ve onlar için dua et. Çünkü senin duan onlar için sükunettir (onları yatıştırır). Allah işitendir, bilendir. ) (9 Tevbe 103) [7] (Geleneksel anlayıştaki anlam)

Şimdi bu yanlış “salavat” anlayışına göre oluşan istifhamları bir düşünün. Allah, peygamberi ve kulları için kime salavât getirsin?

Niçin getirsin? Nasıl getirsin? Zira yaratan O, yaşatan O, affedecek O, Maliki yevmiddin O. Öyleyse bunun mantığı ne? Allah Cc. kendisi melekler bir salavât korosu mu kurmuşlar da bizleri de o koroya katılmaya dâvet ediyorlar? Bizim sabah akşam yüzlerce kez getirdiğimiz salavâtın kime ne faydası var. Kime ne faydası olur? Peygamberini affedecekse, ona merhamet edecekse bize yalvarttırarak edeceğine direkt kendisi affediverse olmaz mı?

Kılıf hazırlanmaya çalışılmış: Efendim, salât Allah’a nispet edilirse “kullarına rahmet etme “anlamına, meleklere nispet edilirse “Allah’tan kullar için af dileme” anlamına, kullara nispet edilirse “duâ” anlamına gelir. Bu tarz hileler meselenin daha girift hal almasından başka bir işe yaramaz.. Bu mânâlar, maalesef işin içinden çıkılamadığı için uydurulmuştur. Hakikatle alakası yoktur. Bakara suresi 157. âyete iyi dikkat ediniz. Orada “ İşte böyleleri üzerine Rablerinden salavât/destek/ yardım ve bir rahmet vardır.” buyurularak “rahmet” ve “salâvat”’ın ayrı ayrı şeyler olduğu ifade edilir. Öyleyse bu meselenin hakikati nedir? Bu meselenin hakikati salât sözcüğünün hakiki anlamına dönmek ve ondan sapmamaktır.

Gelelim tahlile:

“Salât” sözcüğü yapı olarak görünüş itibariyle “saly” ve “salv” köklerinden türemiş olabilir. Dilbilgisi kurallarına göre her ikisi de olabilir. Zira her iki sözcük de “nâkıs”tır. Yani son harfleri harfi illettir. Dikkat çeken bir husus da “salv” kökünden olan kalıpların çekimlerinin bir çoğunun “galb” neticesi “ya” ya dönüşmesidir. Ki, üzerinde ciddi bir araştırma yapılmazsa bu bir çok karışıklığa neden olabilmektedir.

Biz Arapça’daki bu mastarlar üzerinden tahlil ve anlamını açıklayalım.

Birincisi:

Saly: Ateşe atmak-ateşe girmek anlamına gelir. Bu mânâda el Hakka suresi 31.âyette kullanılmıştır:

“Sonra cahime (cehennem) sallayın onu. (sallûhû)”(Hakka 31)

Bu kökten türemiş olarak ve bu anlamda Kur’ân’da “islavhâ, yeslâ, veseyeslavne, seüslîhi, layeslâhâ” gibi farklı kalıplar ile bir çok kez yer alır.

Türkçe’deki sallamak ve yaslamak sözcükleri de Arapça’daki “Saly” sözcüğünden gelmiştir.

İkincisi:

Salv: İsim olarak uyluk, fiil olarak “uyluklamak” yani uylukları hareket ettirmek demektir. Ki kişi herhangi birisinin sırtındaki yüke veya herhangi bir hayvana yüklenmiş ağır yüke destek vermek isterse uyluğun (bacağın diz ile kalça arasındaki bölümünü) birini kaldırır, uyluğu yatay haline getirip yükün altına uzatır, destek sağlar.

“Salât” sözcüğünün aslı “salvet”tir. Kelime nakıs (sonu harfi illetli) olduğundan genel dilbilgisi kuralları gereği “salât” şekline dönüşmüştür. Bize göre “salât” sözcüğünün kökü kesinlikle “salv” dır “saly” değldir. Zira kelimenin çoğulunda kelimenin asıl harfi olan “vav” açıkça ortaya çıkmakta; çoğulu “salavât” olarak gelmektedir. Bunun bir çok örneği daha vardır. Meselâ “gazâ/savaştı” sözcüğü aynı konumuz olan “sallâ” (mastarı salât’tır) sözcüğüne benzer. Onun mastarı “gazve”, Gazve’nin çoğulu “gazevât” olarak gelir. Diğer fiil çekimlerinde de “gazâ”nın “vav”ı, ya “ya”ya kalb olur yahut da düşer yok olur.

“Saly” sözcüğünün anlamı ile “Namaz, dua yakarış, çaba, gayret, destek” anlamları arasında herhangi bir anlam ilişkisi kurmaya da imkanı yoktur.

Eğer “salât” sözcüğünün kökünün “saly” olduğunu varsayarsak çok enteresandır ki Kevser suresindeki “salli” emrinden “onu ateşe at” ve Ahzab suresi 56. ayetteki “sallû aleyhi” den de Muhammed’i ateşe sallayın, atın” anlamı çıkarmamız gerekir.

Doğal olarak sözcükler yan anlamlara kayarlar. Ama hep ana eksen etrafında olur bunlar. Kesinlikle ana eksen kaybolmaz. Ki örneklerini “Nahr, Ebter” sözcüklerinin tahlillerinde görebilirsiniz.

Tamam böyledir ama yine de bu çok ciddi meselede her insanın zihninde bir “acaba” mutlaka kalır. İşte o istifhamı Kur’ân zihnimizden çeker alır. Zira “Salv, Sallâ, salât” sözcüğünün açık anlamı 75/Kıyamet suresinin 31, 32. âyetlerinde çok bariz olarak açıklanmıştır. Ki orada bu sözcüklerin karşıt anlamları da verilmiştir.

Şöyle ki: “Felâ saddaqa velâ Sallâ velâkin kezzebe ve tevellâ = O, ne tasdik etti ne de çaba harcadı/destekledi. Ama yalanladı ve geri durdu.” Âyette dört eylem yer almış, ikisi diğer ikisinin karşıt anlamı olarak gösterilmiştir. Âyette “saddaka”nın karşıtı “kezzebe” Yani “tasdik etmenin” karşıtı “tekzib etme”; “sallâ” fiilinin karşıt anlamı olarak da “tevellâ = sürekli geri durmak, sürekli yüz dönmek, lakayt kalmak, ilgisizlik, pasiflik, ve yapılmakta olan girişimleri kösteklemek ” fiili gösterilmiştir. “Tevellâ” sözcüğü kalıbı itibariyle süreklilik anlamını taşır. Buradan hareket edersek “sallâ”, “tevellâ”’nın karşıtıdır. Yani anlam olarak “destek olmak, seyirci kalmamak” anlamındadır.

İş burada bitmedi. Salât sözcüğü nasıl yanlış girdiyse İslâmi hayatımıza, “selâm” ve “teslîm” sözcükleri de yanlış girmiş durumdadır. Âyeti celilenin “ve sellimû teslimen” kısmının da tavzih zarureti doğmuş durumdadır. Zira elinize hangi meali alsanız âyeti celiledeki bu, mü’minlere verilen ikinci görev için “….ve tam bir teslimiyetle selam veriniz!” dendiğini göreceksiniz.(Bazı kelime farklılıkları olabilir.) Halbuki sözcüklerin gerçek manaları üzerinde dikkat gösterilse kolay kolay bu hata yapılmaz. Şöyle ki:

Âyette geçen “sellimû” ve “teslîmen” sözcüklerinin kökü, “slm” harflerinden oluşan muhtelif harekelerle de ifade edilebilen “selm, silm” kökleridir. Hangisi kabul edilirse edilsin manasında “selâmetlik” yani eski tabirle “isabeti mekruhtan emin olmak” anlamını taşır.

Konumuzdaki “sellimû” ve “teslimen” ifadeleri ise mezidattan “tef’il” babından emri hazır ve mastardırlar. Bu babda anlam: “emin etmek, korumak, güvenlik sağlamak”’tır. (“Sellemehüllah, Allah onu korudu, onun güvenliğini sağladı.” diye kullanılır. Burada mana: “ve tam bir güvenlik sağlamak suretiyle Peygamberin güvenliğini sağlayınız!” demektir. Yoksa “padişahım çok yaşa”, “yaşasın kral” misilli şeyler bir şey ifade etmez. Padişahı çok yaşatmak için, kralın yaşaması için canla başla çaba harcamak gerekir. Laf ile lak lak değil.

Şimdi bahsimizde yer alan âyetin manası şöyle olur:

Ahzap suresi âyet 56:

إِنَّ اللَّهَ وَمَلَائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيِّ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَيْهِ وَسَلِّمُوا تَسْلِيماً {56}

“Şüphesiz Allah ve melekleri Peygamberi destekliyorlar/ ona yardım ediyorlar/ onun için gerekeni yapıyorlar. Ey mü’minler! Siz de ona destek olun ona yardım edin/ onun için gerekeni yapın ve onun güvenliğini tam bir güvenlikle sağlayınız!”(33 Ahzab 56)

Örnek verdiğimiz ayetlerin de gerçek ifadesi şöyledir:

Ahzap suresi âyet 43.

“O, odur ki sizi karanlıklardan aydınlığa çıkarsın diye kendisi ve melekleri (yüsalli aleyküm) sizin için gerekeni yapıyor/ size destek oluyor. Zaten O, inananlara karşı çok çok acıyıcıdır.”

Bu âyetin mealini bir de şu âyetle karşılaştırın. Allah’ın salât’ının nasıl olduğunu ne demek olduğunu ne ma’naya geldiğini kendiniz de anlayacaksınız.

Hadid suresi âyet 9:

هُوَ الَّذِي يُنَزِّلُ عَلَى عَبْدِهِ آيَاتٍ بَيِّنَاتٍ لِيُخْرِجَكُم مِّنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ وَإِنَّ اللَّهَ بِكُمْ لَرَؤُوفٌ رَّحِيمٌ {9}

“O, odur ki, sizi karanlıklardan aydınlığa çıkarsın diye kulu üzerine gerçeği apaçık gösteren âyetler indiriyor. Allah size karşı gerçekten çok çok şefkatli, çok çok acıyıcıdır.” (57Hadid 9)

Görüldüğü gibi Allah’ın salavâtına/yardımından, desteğinden bir tanesi de “Kulu üzerine gerçeği apaçık gösteren âyetler indirmesi”’dir.

Ahzap suresi 56. âyetin yer aldığı sure, özel bir suredir. Orada Peygamberimizin özel hayatı, aile hayatı, sırlarını, misyonu, eşlerinin konumu, görevleri ve ayrıcalıkları yer alır.. Konumuz olan âyeti celileyi en iyi dereceden anlayabilmek için mümkünse surenin tamamını okuyup dikkate alınız. Ve bu destek ve güvenlik sağlama görevlerini yapmayarak peygamberi üzenlerin akıbetinin de neler olacağını 57 ve 58. âyetlerden bakınız. Sakın konu ve pasaj bütünlüklerini bozmayınız.

Bir düşünelim: Bu âyetler indiği zaman Sahabe-i kiram neler yaptı? Herkes bir köşeye çekilip “Allahümme salli ve sellim..” mi dedi? Yoksa varıyla yoğuyla, canıyla harekete geçip Allah yolunda Peygamberimize destek mi oldular, güvenliğini mi sağladılar?

Salavat getirmekle ilgili rivâyetleri inceleyiniz; râvilere ve rivâyetin yer aldığı kitaplara dikkat ediniz. Çoğu kastlı ihanetten kimisi de özendirme amaçlı cehaletten ortaya atılmış şeyler!

Şimdi manzaraya bir bakalım:

Allah,

- “Şüphesiz Allah ve melekleri Peygamberi destekliyorlar/ ona yardım ediyorlar/ onun için gerekeni yapıyorlar. Ey mü’minler! Siz de ona destek olun ona yardım edin/ onun için gerekeni yapın ve onun güvenliğini tam bir güvenlikle sağlayınız!” buyuruyor.

Biz de çıkmışız:

- Allahümme salli ala muhammed ve sellim..” Ey Allahım! Muhammed’e sen yardım et, gerekli desteği sen yap ve onun güvenliğini sen sağla….. diyoruz.

Ne büyük tezat/çelişki değilmi !

Bu hal, Maide suresi 20-26 daki konu içersinde 24. âyet:

“ Dediler ki: Ey Mûsa! Onlar orada oldukça biz oraya asla girmeyeceğiz. Hadi sen git, Rabbinle birlikte savaşın. Biz şuracıkta oturacağız.”

Beniisrail ile Musa As.’ın vaziyetine benziyor mu benzemiyor mu? Bizimkisi biraz kibarca olsa da!

Allah ve melekler gerekeni sürekli yapıp duruyorlar: (yusallûne, fiilimuzâri sıygasıyla vârid olduğundan bu mânâyı mutazammındır.) Gerekeni yapacak olan, destek olacak olan, peygamberin güvenliğini sağlayacak bu işe çaba harcayacak olan, yerinde oturmayıp kalkıp kımıldayacak olan kısaca bu işle yükümlü olan biziz, biz mü’minleriz.

Peygamber bu gün aramızda olmadığına göre bu görevi destek ve güvenlik sağlamayı toplumda peygamberlik misyonunu (Rasülüllah`ın Medinedeki konumunu; Kur`an`ın tebliği ve tebyinini, İslamı,müslümanların devlet başkanlığı görevini) sürdüren kişi ve kurumlara yapmalıyız. Ama padişahım çok yaşa! diyerek değil.

KAYNAK :Hakkı Yılmaz http://www.istekuran.com

[1] Bu yazı Hakkı Yılmaz tarafından kaleme alınmıştır. Ançak sonra tarafımdan bazı ilaveler yapılarak yeniden düzenlenmiştir.

[2] E. Yüksel Meali

[3] Diyanet Vakfı Meali

[4] E. Yüksel Meali

[5] Diyanet Vakfı Meali

[6] E. Yüksel Meali

[7] Diyanet Vakfı Meali