<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><!-- generator="wordpress.com" -->
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	>

<channel>
	<title>kasandra &amp;laquo; WordPress.com Tag Feed</title>
	<link>http://wordpress.com/tag/kasandra/</link>
	<description>Feed of posts on WordPress.com tagged "kasandra"</description>
	<pubDate>Sun, 12 Oct 2008 02:14:37 +0000</pubDate>

	<generator>http://wordpress.com/tags/</generator>
	<language>en</language>

<item>
<title><![CDATA[Vacanta]]></title>
<link>http://octavlarisa.wordpress.com/?p=238</link>
<pubDate>Tue, 10 Jun 2008 08:57:04 +0000</pubDate>
<dc:creator>octav77</dc:creator>
<guid>http://octavlarisa.wordpress.com/2008/06/10/vacanta/</guid>
<description><![CDATA[
AMR 19 zile !! Gata&#8230;este oficial, mi-au sosit si biletele&#8230;.deja nu mai am rabdare. Vrea]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><a class="aligncenter" href="http://octavlarisa.files.wordpress.com/2008/06/hotel-palladium-06.jpg"><img class="alignnone size-medium wp-image-239" src="http://octavlarisa.wordpress.com/files/2008/06/hotel-palladium-06.jpg?w=300" alt="" width="259" height="168" /></a></p>
<p style="text-align:justify;">AMR 19 zile !! Gata...este oficial, mi-au sosit si biletele....deja nu mai am rabdare. Vreau sa plec din orasul asta prafuit. De abia astept sa stau la soare cu un ice-coffee langa mine, sa innot in Marea Egee, si sa nu am nici o grija cat e ziua de lunga. Anul asta ne-am ales ca destinatie tot Grecia, Halkidiki. De data asta mergem pe bratul Kassandra undeva intre Kallithea si Kriopigi. Am gasit un hotel care pare mai mult decat OK. Se cheama <a href="http://www.hotel-palladium.gr/site/xHome.asp?LangId=6" target="_blank">Palladium</a> si singurul neajuns (din cate am aflat pana acum de pe net) este faptul ca pana la plaja ai de mers vreo 700 m. Vom merge cu masina, in doua etape: 1. Bacau-Bucuresti, 2.  Bucuresti - Sofia - Kulata - Salonic - Kallithea. In total sunt vreo 1050 Km ceea ce nu e mult. Daca da Domnul si totul decurge conform planului pe 29 Iunie pe la un 4 - 5 dupa amiaza incep incarcarea bateriilor cu o baie in mare. Uite si cateva imagini pe care am reusit sa la gasesc referitoare la Hotel Palladium.</p>
<p><a href="http://octavlarisa.files.wordpress.com/2008/06/hotel-palladium-04.jpg"><img class="alignnone size-medium wp-image-240" src="http://octavlarisa.wordpress.com/files/2008/06/hotel-palladium-04.jpg?w=300" alt="" width="137" height="103" /> </a><a href="http://octavlarisa.files.wordpress.com/2008/06/hotel-palladium-02.jpg"><img class="alignnone size-medium wp-image-242" src="http://octavlarisa.wordpress.com/files/2008/06/hotel-palladium-02.jpg?w=300" alt="" width="122" height="102" /></a></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[- El terror a ser enterrado vivo de LEONARDO SCIASCIA -]]></title>
<link>http://kasandra.wordpress.com/?p=2176</link>
<pubDate>Mon, 12 May 2008 21:19:32 +0000</pubDate>
<dc:creator>kasandra</dc:creator>
<guid>http://kasandra.wordpress.com/2008/05/12/el-terror-a-ser-enterrado-vivo-de-leonardo-sciascia/</guid>
<description><![CDATA[.
.
&lt;&lt;¡Permanezcan estos cantos en la tumba de mi padre!&gt;&gt;
GIOVANNI PASCOLI
Prefacio a ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<h2><span style="color:#000000;">.</span></h2>
<p><span style="color:#000000;">.</span></p>
<h3 style="text-align:right;padding-left:300px;"><span style="color:#ff0000;">&#60;&#60;¡Permanezcan estos cantos en la tumba de mi padre!&#62;&#62;</span></h3>
<h1 style="text-align:right;"><span style="color:#ffffff;">GIOVANNI PASCOLI</span></h1>
<h2 style="text-align:right;"><strong>Prefacio a Myricae</strong>, <em>1894</em></h2>
<p><span style="color:#000000;">.</span></p>
<p><span style="color:#000000;">.</span></p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://www.tealibri.it/scheda.asp?idlibro=1970" target="_blank"><img style="vertical-align:middle;" src="http://www.tealibri.it/copertine/MaestroRagalpetrag.jpg" alt="El maestro de Regalpetra" width="180" height="276" /></a></p>
<p><span style="color:#000000;">.</span></p>
<p><span style="color:#000000;">.</span></p>
<h3><span style="color:#ffffff;">Parece que</span> <strong><span style="color:#ff0000;">Sciascia</span></strong> <span style="color:#ffffff;">espera pacientemente a que todo acabe. Es verdad que todo tiene un final. La oscuridad de la muerte y ya está, no existe la más mínima probabilidad de un imposible error:</span> <span style="color:#cdb86f;"><em>&#60;&#60;Tenedme junto a vosotros el máximo posible, hasta que estéis seguros de que mi muerte es definitiva&#62;&#62;</em></span><span style="color:#ffffff;">, había pedido a su mujer y a sus hijas, a las que dejó tres cartas idénticas, su testamento. Le aterrorizaba la idea de sufrir una catalepsia y ser enterrado vivo. Por ello suplicó a sus seres queridos que esperaran, que esperaran incluso a costa de vilipendiar el cadáver -había dicho literalmente-. El entierro prematuro de</span> <strong><span style="color:#ff0000;">Edgar Allan Poe</span></strong>: <span style="color:#cdb86f;"><em>&#60;&#60;Ser sepultado vivo es sin duda el más terrible de los horrores que pueden vivir los mortales. El hecho de que haya ocurrido con frecuencia, con demasiada frecuencia, es algo que no se puede negar&#62;&#62;</em></span><span style="color:#ffffff;">. Es un terror que</span> <strong><span style="color:#ff0000;">Sciascia</span></strong> <span style="color:#ffffff;">sentía desde aquella lectura, el mismo pánico que había llevado a</span> <strong><span style="color:#ff0000;">Carolina Invernizio</span></strong> <span style="color:#ffffff;">-que escribió</span> <span style="color:#ff0000;"><strong>'La sepultada viva'</strong></span><span style="color:#ffffff;">- a pedir a su marido que le disparase un tiro en la sien antes de que la enterrasen.</span></h3>
<p><span style="color:#000000;">.</span></p>
<h3><span style="color:#ffffff;">Ya no hay que temer que ese espanto tenga lugar. Ha muerto, y como sucede a veces con los muertos que han sufrido en los últimos días de su vida,</span> <strong><span style="color:#ff0000;">Sciascia</span></strong> <span style="color:#ffffff;">no tiene rictus de dolor, no tiene el color de la muerte.</span> <strong><span style="color:#ff0000;">María</span></strong> <span style="color:#ffffff;">le acaricia los dedos de las manos, los toca con una expresión difícil de describir, mientras llora silenciosamente. Su último encargo lo ha llevado a cabo con gran celo: Leonardo puede reposar tranquilo, no habrá posibilidad de error cuando la tapa oscurezca la caja.</span> <strong><span style="color:#ff0000;">María</span></strong><span style="color:#ffffff;"> no parece desesperada, más bien recuerda a una enamorada que ha perdido a su hombre, pero que no cree haberlo perdido de verdad. Pocas mujeres han amado a su marido como </span><strong><span style="color:#ff0000;">María Sciascia</span></strong>...</h3>
<p><span style="color:#000000;">.</span></p>
<h3><span style="color:#ffffff;">Murió en paz. Sus últimas palabras fueron: </span><em><span style="color:#cdb86f;">&#60;&#60;Ha amanecido&#62;&#62;</span></em><span style="color:#ffffff;">. Y tal vez quería decir que había pasado una noche más, llena de miedo, y que se preparaba otra jornada de sufrimiento. Despunta el día y con él un presentimiento que había tenido treinta y siete años antes, cuando en una de sus escasas poesías escribió:</span></h3>
<p><span style="color:#000000;">.</span></p>
<blockquote>
<h4 style="text-align:center;"><span style="color:#ffffff;"><em>Ahora, en esta luz de amanecer, que tienen las casas,<br />
el pueblo es un navío que zarpa;<br />
en su nítida arboladura<br />
para mí se enciende una vela de muerte.</em></span></h4>
</blockquote>
<p><span style="color:#000000;">.</span></p>
<h3><span style="color:#ffffff;">Amanece y llega la luz.</span></h3>
<p><span style="color:#000000;">.</span></p>
<h2 style="text-align:right;"><strong><span style="color:#ff0000;">'SCIASCIA' </span></strong><em>(El maestro de Regalpetra)</em></h2>
<h1 style="text-align:right;"><span style="color:#ffffff;"> - Matteo Collura -</span></h1>
<p><span style="color:#000000;">.</span></p>
<p><span style="color:#000000;">.</span></p>
<p><span style="color:#000000;">.</span></p>
<p><span style="color:#000000;">.</span></p>
<p><span style="color:#000000;">.</span></p>
<p><span style="color:#000000;">.</span></p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://kasandra.files.wordpress.com/2008/05/sciascia.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-2177" src="http://kasandra.wordpress.com/files/2008/05/sciascia.jpg" alt="Leonardo Sciascia" width="400" height="588" /></a></p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#ffffff;"> Leonardo Sciascia,</span> <em>1964</em> <strong><span style="color:#ff0000;">©</span></strong> <strong><a href="http://www.nital.it/sguardi/44/scianna.php" target="_blank">Ferdinando Scianna</a></strong></p>
<p><span style="color:#000000;">.</span></p>
<p><span style="color:#000000;">.</span></p>
<h2><span style="color:#000000;">.</span></h2>
<h3 style="padding-left:30px;"><span style="color:#ffffff;">Mi abuela lo escondía. Probablemente para que yo no lo viera. Fue un regalo de su hermana mayor. Esa que es casi centenaria y a la que yo siempre he visto, desde que mis ojos tienen recuerdos, con un libro en las manos. Esa que desde que la pienso, en su frase más inmortal, siempre era aquella de 'Y ahora me toca a mí. La próxima soy yo'. En todos los entierros de rigor pero que es la que nos sobrevivirá a todos. Esa que tiene y tuvo aquella historia de amor,  historia de luto y guerra, exiliada en Francia. Huída de tiempos franquistas donde se perdieron muchos hombres buenos... con valores, con principios o al menos el suyo... La que luego se casó sin amor porque a amar nunca más volvió... y con alguien simpatizante del Régimen. Había que sacar un hijo adelante... esa excusa o no...</span></h3>
<p><span style="color:#000000;">.</span></p>
<h3 style="padding-left:30px;"><span style="color:#ffffff;">Mi abuela lo escondía porque tenía que leerlo antes otra hermana... Pero yo lo vi antes. En aquellas semanas hablaba con alguien que decía estar obsesionado por la Muerte... Reconozco que yo también lo estuve; pero sólo unas semanas... Creo que aquel apremio tenía que ver con que de repente sentí que tenía demasiadas cosas por acabar, y quería poder terminarlas, y sentía que no podría y  sobre todo porque no me sentía en Paz... Afortunadamente fueron solo unas semanas. Detesto las obsesiones. Pero ésta del terror a ser enterrado vivo... me hizo saltar resortes antiguos. Porque este terror era el terror más preocupante de toda mi niñez; hasta que conseguí, ya con 17 años... que mi madre accediera a  contratarme un seguro de vida para la Muerte. Porque aquí crematorio no había. Y yo lo único que quería era que me quemaran, sólo que me incineraran, eso me aseguraba mi tranquilidad. Ahora es distinto. Adoro los cementerios y comprendo la Muerte de otra manera; sin embargo, en la póliza dice que se me quemará. Ahora que no me preocupa. Sciascia reconocía sentir una curiosidad intelectual por su muerte. Pero no son esos los fragmentos de su obra que he seleccionado. Algunos aquí. Casi al azar. </span></h3>
<h2><span style="color:#000000;">.</span></h2>
<p><span style="color:#000000;">.</span></p>
<p><span style="color:#000000;">.</span></p>
<p><span style="color:#000000;">.</span></p>
<blockquote>
<h2 style="padding-left:60px;">&#60;&#60;... Había una sala circular en la que resonaba una música victoriosa, se sentía la música en las vísceras, tenía la sensación de que estaba dentro de la caja de un violín inmenso; llegaba el frío de las iglesias desiertas, una luz subterránea y lejana.<strong><span style="color:#ff0000;"> Stalin</span></strong> estaba en el ataúd de cristal. Calogero veía las manos, que parecían de madera, secas y duras. Acercó su cara al vidrio para mirar mejor aquel hilo negro que rodeaba las muñecas de Stalin y se alzó pensando: ''Cómo son las mujeres, mi mujer, sin que me diera cuenta, le ha puesto un rosario'', no lo sabía con exactitud, pero tenía la sensación de que Stalin se le había muerto en su casa.&#62;&#62;</h2>
</blockquote>
<p><span style="color:#000000;">.</span></p>
<p><span style="color:#000000;">.</span></p>
<blockquote>
<h2><span style="color:#ff0000;">&#60;&#60;Volviendo a los años de la guerra y la posguerra en los que mil cuatrocientas páginas de las Obras de Ortega fueron para mí una explicación y simplificación del presente (y, por tanto, también del pasado), de cada aspecto de la realidad que padecía y gozaba, tengo que decir que aquellas páginas no las leí y releí como las de un filósofo. La afirmación puede parecer extravagante y paradójica; pero las Obras de Ortega fueron para mí un gran libro de viajes, un viaje extraordinario, venturoso, rico de imprevistos y de revelaciones en las regiones de la inteligencia. Hemingway decía que hubiera dado un millón de dolares por encontrarse de nuevo en el momento de leer por primera vez ciertos libros (y pensaba principalmente en los libros de Stendhal). Yo también daría el millón de dolares que no tengo por encontrarme de nuevo leyendo por primera vez a ciertos autores, por revivir ese sentimiento de venturosa felicidad, de feliz descubrimiento: Diderot, Stendhal, Tolstoi. Y</span><strong><span style="color:#ff0000;"> <span style="color:#ffffff;">Ortega y Gasset</span></span></strong><span style="color:#ff0000;">.&#62;&#62;</span></h2>
</blockquote>
<p><span style="color:#000000;">.</span><span style="color:#000000;"><br />
.<br />
.</span></p>
<h3 style="padding-left:90px;"><span style="color:#ffffff;">&#60;&#60;La familia es la única institución verdaderamente viva en la conciencia del siciliano; pero viva más como dramático nudo contractual, jurídico, que como agregación natural y sentimental. La familia es el Estado del siciliano.&#62;&#62;</span></h3>
<h1 style="text-align:right;"><span style="color:#ff0000;">Leonardo Sciascia</span></h1>
<h2 style="text-align:right;"><span style="text-decoration:underline;"><em>'El día de la lechuza'</em></span></h2>
<p><span style="color:#000000;">.<br />
.<br />
</span></p>
<h2><span style="color:#000000;"> .</span></h2>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Kraksa Kasandry]]></title>
<link>http://entelepentele.wordpress.com/?p=454</link>
<pubDate>Mon, 28 Apr 2008 05:45:40 +0000</pubDate>
<dc:creator>entelepentele</dc:creator>
<guid>http://entelepentele.wordpress.com/2008/04/28/kraksa-kasandry/</guid>
<description><![CDATA[
Sobotnia noc doprawdy musiała być upojna. Skasowana ławka, naruszone drzewo, rozbity reflektor]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><img src="http://entelepentele.files.wordpress.com/2008/04/fiat.jpg" alt="fiat bambino" width="400" height="300" /></p>
<p>Sobotnia noc doprawdy musiała być upojna. Skasowana ławka, naruszone drzewo, rozbity reflektor... Przez cały dzień to auto - porzucone bez cienia żalu przez własciciela - było atrakcją naszej ulicy... Wygląda jak wyrzut, poczyniony dorosłości, że pozwala na takie nieprzyjemności... Ale zanim ta historia nabierze aromatu najprzedniejszej anegdoty, przyniesie temu sobotniemu kierowcy niemało kłopotów...</p>
<p>Myślę o tym wyrzucie wobec dorosłości od dwóch filmów ostatnio widzianych. Pozornie niepasujących do siebie, a jednak wiele je łączy. "Control" i "Sen Kasandry" są opowieściami o inicjacji w dorosłość. Ian Curtis niemal jednym gestem przechodzi ze zdecydowanych chęci do nonkonformizmu w sam środek nonkonformizmu, którego nijak nie da się dzielić z tzw. normalnym życiem, a dwaj bracia z filmu Allena w jednej chwili dowiadują się, że dorosłe życie, którego tak bardzo chcą, wymaga nie tylko wyprowadzenia się od rodziców, ale i podejmowania kwestii znacznie trudniejszych i doprawdy wyrafinowanych jak monologi z greckich tragedii... Są tacy, co się znakomicie odnajdują, jak jeden z braci, ale dla innych przebijanie się przez kolejne etapy bycia dorosłym kończą się kraksą. Tyle marzeń i obgadanych po nocach planów, a Kasandra ma i tak dla każdego tylko jedną ścieżkę i czasem podszeptuje, że ta - a nie inna - będzie najwłasciwsza, ale oczywiście nikt jej nie słucha... Każdy wie lepiej, co jest mu przeznaczone... Jasna rzecz, że nie byłaby ludzkość w miejscu, w którym jest teraz, gdyby słuchała tych podszeptów - to właśnie tacy nonkonformiści pchają świat do przodu, dają mu skrzydła, koło, zacne trunki, wspaniałą muzykę i jeszcze lepsze wiersze... </p>
<p>Ale kto - w licealnej ławce - by pomyślał, że dorosłość tak boli? Weryfikacja jest szybka - to nie chodzenie z głową w chmurach, ale ewidentne chodzenie na pasku - korporacji, rodziny, wymagającej publiczności... Nieustająca - nawet nie walka - ale nudna szarpanina między tym, co się wydawało, gdy nastolatkiem wypalało się trawkę albo papierosy rodziców, a tym, co w słowie wolność oferuje dorosłość - pożyczony jaguar, przejażdżka którym zaiste rozwiewa włosy, dreszczyk emocji (dlaczego nie) przy legalnym już teraz (a nie pokątnym, gdy się jest pryszczatym dzieciakiem) pokerze... A przecież długów i wgniecionych błotników nie ma w wyobrażeniach o świecie, gdzie się stanowi o samym sobie - nie ma też pieluch, martwej atmosfery małego miasteczka, a moralne zasady, których stara się się trzymać większość, można naginać w nieskończoność... Stąd nieustające kraksy, z których tylko Kasandra wychodzi najmniej pokiereszowana.</p>
<p>Ech - jeszcze zdaniem w nawiasie napiszę - jakie piękne są zdjęcia w filmie "Control"! Od razu wiadomo, że autor jest fotografem. Co kadr, to znakomite zdjęcie! Wspaniałe światło, perfekcyjnie dobrany drugi plan, zadziwiające perspektywy. Myślę, że każdy artysta chciałby mieć tak sfotografowane życie:)</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[- últimas noticias: NADHA AMA A NAZARET -]]></title>
<link>http://kasandra.wordpress.com/2007/12/08/ultimas-noticias-nadha-ama-a-nazaret/</link>
<pubDate>Sat, 08 Dec 2007 03:17:32 +0000</pubDate>
<dc:creator>lasonrisadelamistica</dc:creator>
<guid>http://kasandra.wordpress.com/2007/12/08/ultimas-noticias-nadha-ama-a-nazaret/</guid>
<description><![CDATA[Lo que se nos viene encima&#8230; ¡Loado sea Sudios!&#8230;  que nadha haya decidido enamorarse loc]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<h2>Lo que se nos viene encima... ¡Loado sea Sudios!...  que <font color="#ff0000">nadha</font> haya decidido enamorarse locamente de <font color="#ff0000">Nazaret</font>, nos tiene completamente desconcertadas. Pero sabemos seguro una cosa, ¡qué dbios nos coja confesadas! xD</h2>
<blockquote>
<h3>Una respuesta to “- últimas noticias: NADHA AMA A NAZARET -”</h3>
</blockquote>
<ol class="commentlist snap_preview">
<li>
<ol>
<li class="alt">Ya ha empezado. Dice que quiere saberlo todo del<font color="#ff0000"><strong> cuerpo de Cristo</strong></font>. Que está convencida de que debemos seguir nuestra propia <strong><font color="#ff0000">vía</font></strong>, que entiende lo que motivo lo de <font color="#ff0000"><strong>Teresa</strong></font>, de Jesús, claro. Dice que la entiende perfectamente y que si <font color="#ff0000"><strong>Teresa </strong></font>se dice que logró levitar, <font color="#ff0000"><strong>Ella</strong></font> también.Que nosotras tenemos otra cabeza, y promete que vamos a volar de verdad. Dice que todo eso se lo ha prometido él esta noche. Y que ya le ha enseñado muchas cosas. Que <font color="#ff0000"><strong>volar con él es Mejor que con ninguno</strong></font> pero que tiene mucho miedo y que por momentos se asusta mucho porque se convierte en un<font color="#ff0000"><strong> lobo</strong></font> y en una <strong><font color="#ff0000">serpiente</font></strong>.Menos mal que nosotras no creemos en <font color="#ff0000"><strong>el demonio</strong></font>, ¿verdad? :)
<p class="commentmetadata"> 				<img src="http://a.wordpress.com/avatar/candelaarias-32.jpg" class="avatar avatar-candelaarias avatar-32" height="32" width="32" />				 				<cite>candelaarias</cite> dijo esto en								<a href="http://kasandra.wordpress.com/2007/12/08/ultimas-noticias-nadha-ama-a-nazaret/#comment-8379">Diciembre 8, 2007 en 3:27 am</a></p>
</li>
</ol>
</li>
</ol>
<p>♦ La <font color="#ff0000"><strong>madre biológica</strong></font> de <strong><font color="#ff0000">nadha</font></strong> ha sido consultada en este mismo minuto<em> (llamó para felicitarle el cumpleaños)</em> y ha dado su <font color="#ff0000"><strong>Bendición</strong></font>. Por primera vez en 40 años la ha dado y todo le ha parecido extraordinario. Por fin le gusta alguien para <font color="#ff0000"><strong>nadha</strong></font> y su oráculo ha sido muy favorable. La madre de <strong><font color="#ff0000">nadha</font></strong> no se ha equivocado jamás y se siente muy contenta. Comparte nuestra idea, eso sí, sobre el <strong><font color="#ff0000">dbios</font></strong>.</p>
<p align="center"><a href="http://kasandra.wordpress.com/files/2007/12/sin-nombre.jpg" title="Sin nombre"><img src="http://kasandra.wordpress.com/files/2007/12/sin-nombre.thumbnail.jpg" alt="Sin nombre" /></a></p>
<h2 align="center">          "Todo el mundo te ama cuando estás muerto"</h2>
<p align="center">              <font color="#ff0000"><strong>John  Winston Lennon</strong></font> <em>(1940 - 1980)</em>, músico británico<br />
<em>      (El 8 de diciembre  de 1980 es asesinado <strong>John Lennon</strong>)  </em></p>
]]></content:encoded>
</item>

</channel>
</rss>
