Nie sprawdziły się obawy, że miasto, zdewastowane przed trzema laty przez huragan Katrina, ponownie ucierpi w czasie przejścia Gustava. Żywioł zniszczył jednak sieć energetyczną i to właśnie - zdaniem Nagina - stanowi główny problem miasta i stanu Luizjana, gdzie przeszedł huragan.

Według danych, przekazywanych w ostatnich godzinach przez lokalne władze, dobę po przejściu Gustava w Luizjanie nadal bez prądu pozostaje 1,4 mln gospodarstw domowych. Jak zakomunikował we wtorek gubernator stanu Bobby Jindal, naprawa linii może potrwać nawet kilka tygodni. W samym Nowym Orleanie zniszczone pozostaje 13 z 14 linii przesyłowych, zaopatrujących miasto w prąd.

Także w stanie Missisipi ponad 92 tys. gospodarstw nie ma prądu. We wtorek w tym stanie w 108 tymczasowych schroniskach przebywało jeszcze 14 tysięcy mieszkańców, ewakuowanych z zagrożonych przez huragan miejscowości.

W środę Luizjanę odwiedzi prezydent USA George W. Bush - zapowiedział rzecznik Białego Domu Scott Stanzel. Prezydent formalnie uznał 34 z 64 gmin Luizjany za rejony klęski żywiołowej, co otwiera mieszkańcom możliwość ubiegania się o pomoc federalną.

Gustav spowodował w Luizjanie śmierć siedmiu ludzi, a wcześniej na Karaibach zabił ponad 100 osób.

interia.pl

Huragan znajduje się obecnie nad Zatoką Meksykańską. Ulewny deszcz i wichurę zanotowano także już w Nowym Orleanie, mieście zdewastowanym przed trzema laty przez huragan Katrinę.

Gustav, który w sobotę przeszedł nad Kubą, spowodował zmianę planów krajowej konwencji Partii Republikańskiej (GOP) . Odwołano m.in. wystąpienie prezydenta George'a W. Busha, który zamiast na konwencję ma udać się do Teksasu, swego rodzinnego stanu, gdzie także oczekuje się uderzenia huraganu. Oprócz Busha, przyjazd na konwencję odwołali także: wiceprezydent Dick Cheney i gubernator Kalifornii, były gwiazdor filmowy, Arnold Schwarzenegger.

wp.pl

- To jest matka wszystkich huraganów. Gustav już jest potężny i z dnia na dzień będzie coraz silniejszy. Nie jestem pewien czy kiedykolwiek widzieliśmy coś takiego. Krajowi synoptycy mówią, że to najgorszy huragan jaki kiedykolwiek mogli sobie wyobrazić - stwierdził burmistrz Nowego Orleanu Ray Nagin. Ewakuacja mieszkańców ma się rozpocząć o godz. 8 rano lokalnego czasu, czyli o godz. 15 czasu polskiego. Już teraz na drogach wyjazdowych z miasta tworzą się korki, nie ma także miejsc w samolotach. Mieszkańcy Nowego Orleanu wyjeżdżają w pośpiechu, bo pamiętają uderzenie huraganu Katrina sprzed trzech lat. Masz tylko jedno życie - powtarzają.

Z Kuby, u wybrzeży której szaleje żywioł, ewakuowano już m.in. 1200 zagranicznych turystów.

interia.pl

Mieszkańcy Nowego Orleanu, ciężko doświadczeni w 2005 r., gdy huragan Katrina zabił 1500 osób i spowodował ogromne straty materialne, jeszcze przed ogłoszeniem obowiązkowej ewakuacji, sami dobrowolnie opuszczali miasto.

Oficjalnie ewakuacja ma rozpocząć się o godzinie 14.00 naszego czasu. Miasto opuści nawet 240 tys. osób.

Gdy Gustav docierał do wybrzeży Kuby, jego wiatry osiągały prędkość 240 km/h. Przechodząc nad wyspą żywioł wytracił nieznacznie impet i obecnie prędkość jego wiatrów nie przekracza 220 km/h. Huragan nadal kwalifikuje się do czwartej kategorii w pięciostopniowej skali Saffira-Simpsona.

Poruszający się w kierunku północno-zachodnim Gustav dotarł najpierw do kubańskiej Wyspy Młodości (Isla de la Juventud), a następnie najbardziej wysuniętej na zachód prowincji tego kraju Pinar del Rio. Z czterech zachodnich prowincji Kuby ewakuowano 250 tys. osób, co pozwoliło uniknąć ofiar w ludziach.

Około godziny 2.00 nad ranem czasu polskiego Gustav znajdował się nad Zatoką Meksykańską, 850 km na południowy-wschód od ujścia rzeki Missisipi. Jeśli potwierdzą się prognozy Amerykańskiego Centrum Huraganów (NHC) w Miami, huragan sięgnie wybrzeży USA w poniedziałek.

Meteorolodzy z NHC obawiają się, że nad ciepłymi wodami Zatoki wichry Gustava przekroczą prędkość 250 km/h i stanie się on huraganem piątej kategorii.

Gdy huragan Katrina przełamał wały przeciwpowodziowe Nowego Orleanu, kwalifikował się zaledwie do trzeciej kategorii na skali Saffira-Simpsona. Mimo to spowodował straty w wysokości 80 mld dol. i przeszedł do historii jako najdroższa katastrofa naturalna w USA.

NHC wydało ostrzeżenie huraganowe dla Luizjany, Missisipi, Alabamy i części Teksasu.

wp.pl

Chwyćcie w swe dłonie butelki rumu, uśmiechnijcie się, bo oto przed nami długa podróż, żeby zobaczyć jakie przygody nas czekają za horyzontem. Wszyscy na pozycje. Oto czeka nas nowy dzień. Piracki dzień.

Czy Owcoświniokot może zostać piratem? Oto pytanie, które dręczyło filozofów przez całe pokolenia. Wszyscy na raz i każdy z osobna zastanawiali się nad tym jak Owcoświniokotowi założyć przepaskę na oko, żeby ten nie zareagował na to zbyt gwałtownie, jak wytresować małpiatkę lub dużą barwną papugę, aby te nie lękały się siadać na ramieniu tego pirata, który w końcu we wszystkich wokół budził lęk. Rozmyślali o tym, czy Owcoświniokot może poruszać się, gdy utnie mu sie nogę i wstawi za nią drewniany kikut, oraz czy po usunięciu dłoni, to stworzenie będzie potrafiło się z wprawą posługiwać pirackim hakiem. Jasne, to są dopiero podstawy filozofii, która opiera się na tym problemie. W końcu zagadnień jest o wiele więcej.

Czy świńska część Owcoświniokota potrafi pływać, czy owczy fragment nie jest zbyt delikatny do tej roboty, oraz czy koci umysł będzie mógł pokonać lęk przed wodą? Kontynuując wywód, czy w łapie tego stworzenia, kordelas, szabla czy sztylet będą się dobrze trzymać, tak, żeby porządnie fechtować i walczyć z Flotą Królewską, czy potrafi posługiwać sie busolą, czy wie co to jest fok czy grot. Czy ta istota potrafi pływać i czy potrafi pić rum i nic nie czuć. No i oczywiście - czy lubi jeść ryby. Niby kot, więc powinien, ale obawiam się, że jest zupełnie odwrotnie.

Nie znamy niestety wielu owiec, które trudniłyby się rabunkiem lub ogólnie pojętym rozbojem. Dlatego ten aspekt Owcoświniokota pominiemy. Możemy wspomnieć jedynie o tzw. Aquaowcy z Wormsów, która potrafi pływać i mordować, ale obawiam się, że to za mało, aby zostać piratem. Myślałem jeszcze o niejakiej Owcy w wielkim mieście i o tym, czy nadawałaby się na korsarza, jednak poza tym, że może robić za napęd do działa napędzanego owcami, które można by użyć na krypie pirackiej, nie ma żadnych cech prawdziwego morskiego bandyty.* Jednak te aspekty mogą pomóc w ogólnym rozrachunku całej owco-świnio-kociej hybrydy.

Podobnie sprawa ma sie ze świniami, lecz tutaj jest trochę gorzej, gdyż nie mamy żadnego przykładu "Aquaświni". Nawet wspomnienie Trzech Świnek nic tu nie da, bo te budowały domki, a nie statki. A nawet gdyby konstruowały łodzie to dużo tu nie zmienia. Jedna budowała ze słomy - mokra słoma szybko tonie, trzecia z cegieł - cegły nawet gdy nie są mokre szybko idą na dno. A gdzie druga? Druga świnia prawda skleciłaby łódkę z drewna, tylko, że podobnie jak pierwsza - była głupia. Można wziąć pod uwagę jeszcze Superświnkę z japońskiego anime. Miała super moce, potrafiła pływać, zbierała perły, tylko miała dwie wady, które mogłyby stanowić problem przy zostaniu piratem. Po pierwsze - spełniała dobre uczynki. Po drugie - miała zajebiście kiczowaty outfit. A to się nie godzi. Kpt. Jack Sparrow nigdy nie pohańbiłby się wieśniackim, za przeproszeniem, wdziankiem.

No i w końcu doszliśmy do kota. O tak, temu jest najbliżej do bycia piratem. Jasne, jak już wcześniej wspomniałem, koty cholernie boją się wody, ale za to mają multum innych cech, które mogą pomóc w dostaniu się na szczyt i staniu się postrachem Siedmiu Mórz. Są buntownikami i dachołazami, przechadzają się po rudych dachówkach starych kamienic, pusząc się, z nonszalancko podniesionym łbem, tak, żeby każdy kto je zobaczył, wiedział, że ma do czynienia z rozbójnikiem krwisto-kostnym. W swoim drzewie genealogicznym mają także kilka znanych osobistości, które mogłyby pretendować do roli pirata.
Mamy takiego Kota w butach. Szlachetnego, to prawda, ale przecież pirat może być szlachetny, to nie jest problem. W końcu trzeba przestrzegać kodeksu piratów. Morduj, pal, grab, ale nie atakuj biedaków (bo po co - oni i tak nic już nie mają). No i jest spryciula. Potrafi dojść do fortuny bez wielkiego wkładu własnego. O tak, taki kot może zostać piratem. Ba, możemy nawet wziąć Shrekowy odpowiednik kociaka. Tego z głosem Antionio Banderasa i z szabelką u boku i w płaszczu, i kapeluszu, których nie powstydziłby się żaden kapitan okrętu pływającego pod czarną banderą (będącą symbolem anarchistów).
Jest jeszcze niezniszczalny, nieśmiertelny i najwspanialszy kot kotów - pan Behemot. Nie, nie mówię tutaj o wyjcach z Nergalem w roli głównej (ba, Nergal bardzo lubi, gdy magiczny Czesław Śpiewa), lecz o szarmanckim i szalonym piekielnym kompanie pana Diaboła. Lubił wódkę, ale prawdopodobnie nie stroniłby od marynarskiego rumu, był także inteligentem ceniącym szachy, co może pasować do kapitana pirackiego okrętu. No i był także na swój sposób zły, bo przecież nie można być dobrym, siedząc w świcie Szatana, prawda. O tak, z niego byłby wspaniały piraczyna z prawdziwego zdarzenia.

A więc tak wygląda rozhybrydyzowany Owcoświniokot, rozłożony na części pierwsze, które po złożeniu mogą dać całkiem niezłego pirata. Oczywiście, nie będzie to ideał i nie będzie się w stu procentach wpisywać w stereotyp okrutnego korsarza, ale i tak mógłby się zapisać na kartach historii Trzech Oceanów jako dość ciekawy okaz morskiego rzezimieszka.

YO HO HO! And a bottle of rum!

*-informacje o Owcy w wielkim mieście ukazały się dzięki uprzejmości Daniela oraz Andrzeja, za co im niniejszym dziękuję.

Pogodno - Pani w obuwniczym

Jak jest słońce, lepiej się pracuje.

Jak jest słońce , to jest lepiej niż kiedy pada.

Jestem listonoszem i jak jest intensywne słońce, po kilku godzinach jazdy na rowerze blisko mi do udaru. To dopiero maj.

Nie mam nic sensownego do napisania o słońcu. Lepiej przejść do muzyki - tym razem karaibskiego karnawału. Karaiby mają dużo słońca i muzyki.

Dennis James - mieszka w Montrealu i nagrywa muzyka w róznych gatunkach, ale pochodzi z Karaibów i nie stroni od klimatów Calypso/tropikaliów.

Kenny Wallace - chrześcijański przekaz do melodii karnawałowych. Podobno na Trynidadzie tak mają.

Abe Vigoda - specjalnie dla nich wymyślono nażwę tropical punk. Stroją swoje gitary, żeby brzmiały jak steelpan i wychodzi im to dobrze. Naprawdę fajna rzecz. Do ściągnięcia tylko dwa utwory, ale warto posłuchać.

Najbardziej imponującym znaleziskiem w Ponce na wyspie Puerto Rico są na razie kamienie pokryte petroglifami, które tworzą plac o wymiarach ok. 40 na 50 metrów. Wśród petroglifów jest męska postać z nogami żaby. Plac był prawdopodobnie używany do gry w piłkę lub ceremonii. Zdaniem specjalistów nie ma sobie równych na całych Karaibach.

Kolejne odkrycie w Ponce to kilka grobów ze szczątkami pochowanymi twarzą w dół z nogami zgiętymi w kolanach. Tak ułożonych ciał naukowcy jeszcze nie znaleźli w tym regionie.

Archeolodzy liczą, że znajdą jeszcze wiele innych zabytków pochodzących z 600-1500 roku n.e., w tym stosy śmieci, które zazwyczaj są największą skarbnicą wiedzy o życiu zwykłych ludzi.

Stanowisko jest znane od 1985 r., ale dopiero teraz archeolodzy zorientowali się jak bardzo jest cenne. Decydującą rolę odegrał w tym Korpus Inżynieryjny armii USA, który zaczął usuwać zabytki w związku z budową tamy. Po interwencji archeologów wojskowi zapewnili, że miejsce zostanie zachowane.

Na podstawie ABC News/AP (zdjęcie).

Jednak prawdziwy urok wyspy odkryjemy w małych kolonialnych miasteczkach - w Juan Griego - słynącym z najpiękniejszych zachodów słońca i fortecy La Galera oraz w Ell Valle - miasteczku ze znanym sanktuarium Virgen El Valle, do którego co roku we wrześniu przybywają pielgrzymi z całej Wenezueli.

Na szczególną uwagę zasługuje pięć parków narodowych Margarity. Największym zainteresowaniem turystów cieszy się laguna Laguna La Rastinga z rezerwatem flamingów. Dla ochrony środowiska parku organizowane są rejsy wzdłuż wybrzeża, w czasie których można podziwiać naturalne piękno przyrody.

Pobliska wyspa Isla de los Pajaros zapewnia świetne warunki do snorkelingu i wędkowania. Pasjonatom pieszych wędrówek polecamy górzysty El Copey Hill National Park. Wypoczynek na Margaricie polecamy osobom poszukującym niestandardowego wypoczynku, w sielankowej atmosferze.

Na wschodnim wybrzeżu Margarity, przy plażach Parguito i Guacuco, znajdziemy bogatą ofertę rozrywek, świetnie rozwinięte zaplecze rekreacyjno – sportowe oraz szereg hoteli, poczynając od tych najbardziej luksusowych, po tańsze, kameralne.

Urok tropikalnej Margarity działa jak magnes i czyni z niej miejsce chętnie odwiedzane i lubiane przez wczasowiczów. Atutami wyspy są temperatury niespadające poniżej 25 stopni C, doskonałe warunki do uprawiania sportów wodnych oraz bogate życie nocne charakterystyczne dla wszystkich istniejących tu większych kurortów.

Jeśli zapragniemy wydostać się z wyspy, aby zwiedzić Wenezuelę, będziemy mogli skorzystać z lokalnych linii lotniczych i w ciągu 25 minut przedostać się do Caracas pełnego światowej klasy zabytków. Miłośnicy rejsów, mogą wybrać tańszą podróż łodzią.

Co ciekawe w grobach prawie w ogóle nie było złota, którego na wyspie nie brakowało. Naukowcy tłumaczą to m.in. tym, że Taino nie cenili złota i chętnie płacili nim za skuwki, z których robili naszyjniki.

Na podstawie BBC.

Mające około 1500 lat ostrza znaleźli pod koniec lat 90. kanadyjscy archeolodzy, ale nie potrafili ustalić skąd pochodził minerał. Podobny problem mieli inni archeolodzy, którzy już wcześniej znajdowali na Karaibach nefrytowe przedmioty. Na wyspach nie ma żadnych znanych złóż tego kamienia.

Zdaniem Harlowa nefryt, z którego zrobiono ostrza pochodził z kopalni Majów w dolinie rzeki Motagua w Gwatemali - 2900 kilometrów od Antigui. Potwierdzają to badania struktury i składu minerału.

Współpracujący z Harlowem archeolog Reg Murphy z Muzeum Antigui i Barbudy twierdzi, że karaibscy Indianie byli zaawansowaną społecznością i utrzymywali kontakty z mieszkańcami Mezoameryki i Ameryki Południowej, dzięki sieci handlowej ciągnącej się wzdłuż wybrzeży i rzek. Środkiem transportu były duże łodzie.

Twórcy ostrzy należeli do tzw. kultury Saladoid, która kwitła u wybrzeży Wenezueli i na karaibskich wyspach już 2500 lat temu. Jej zmierzch miał miejsce około 1000 r. n.e. Dotąd sądzono, że na swoich łodziach nie pływali zbyt daleko i ograniczali się jedynie do podróży między pobliskimi wyspami.

Do podobnych wniosków jak Harlow i Murphy doszedł wcześniej Richard Callaghan z uniwersytetu w Chicago, który od lat badał kulturę Saladoid. – Sądzę, że ci ludzie pływali z Puerto Rico czy innych wysp aż do półwyspu Jukatan w Meksyku – powiedział Callaghan National Geographic.