Na een voormiddagje shopping willen we wat energie opslaan. We willen buiten zitten en vinden een stekje in de tuin van DDL.

In plaats van een zoetigheid te kiezen (ik eet enkel Lacquemants tijdens de Sinksenfoor) nemen we enkel iets zouts. Een lasagne, een broccolisoepje en een smos kaas en hesp, en ik een Normandische pannenkoek 'Désiré De Lille'. Die bestaat uit hespblokjes in bechamelsaus. Niet bijster origineel. Mocht je niet weten wat kiezen, dan vind je foto's van de gerechten op de kaart.

Het eten is niet slecht, maar geen haute cuisine. Niet dat we dat verwachtten. De bediening was gezien het volk vrij snel en de rekening zeker verteerbaar. We betaalden er ongeveer tien euro per persoon.

Een 6/10. Leuk als je buiten wil eten of niet kan weerstaan aan Lacquemant, anders niet echt een aanrader.

Désiré De Lille
Schrijnwerkersstraat 14-18
2000 Antwerpen
Tel: 03 233 62 26

Sinksenfoor 2008
Open van 10 mei tot 22 juni
Tussen de Vlaamse en de Waalse Kaai, Antwerpen Zuid

Aan een wedstrijdverslag zou ik me niet durven wagen. Maar hier enkele plaatjes en bewegende beelden.

Het was zeer fijn. Dank aan de aanwezige bovenvermelde medemensen, aan de enthousiaste fans en iets minder aan de enkele aanstellers achter ons.

Benjamin

Zo veel indrukken, dat ik het in puntjes ga schrijven.

• Eurosong is een Zaak van Nichten. Wie daaraan twijfelt moet zo'n opname maar eens meemaken. Meer dan de helft van de aanwezige mannen én personeel zijn van de verkante keerd. Er werd meer streek verkocht dan tijdens een VIP-avond in Red & Blue of D-club.
• We hadden een luchthavengevoelen. Je komt aan, checkt in, wandelt door de gang richting gate (studio dus). De gangen versierd met memorabilia, net zoals in Zaventem.
• Brahim-fans zijn erg luidruchtig.
• Eva Darche wilde eigenlijk liever niet dat het tv-publiek wist dat haar ventje Pascal haar een 'varken' noemt. Als koosnaam.
• Er was weinig publiek aanwezig. 4 of 5 rijen van 20-30 man zittend, en 150-200 man staand.
• De publieksopwarmer en Donna-presentator Tom De Cock kreeg de goedkeuring van het roos publiek. Net als de blonde gitarist van Raeven. Niet die met zijn tatoeage, maar die andere.
• Over het publiek: wanneer Bart Peeters een artiest aankondigde, zo net voor het zingen, mochten we van Tommeke niet applaudisseren. Maar dat werd toch gedaan. Aiaiaiai.
• In de zaal is de presentatie van Bart Peeters minder ergerlijk dan op televisie.
• De hair extensions van Femme Fatale (Betty Owczarek) waren zeer slecht uitgevoerd.
• Het decor is echt mooi.
• Het viel niet op dat we extra moesten applaudisseren bij Brahim en Betty

Muzikaal

Er werd ook opgetreden zondag. Katy Satyn, ex-Star Academy, mocht openen met Magical Sensation. Een deskundig uitgekozen mix van sounds uit de Balkan, Turkije, Ierland; met een Europopsausje. Hoorde ik daar "marketing"? Totaalplaatje zat goed, maar origineel? Enfin, ze won terecht goud.

Daisy en Dana Nieddu brachten onder de naam Raeven Shut Down The Heath Machine, een poprocksong over de opwarming van de aarde. Goed dat Bart Peeters het meldde, want ik had het niet door. Vooral de gitarist mocht er wezen (zie supra). Maar ecologie bespelen is so 2007. Net iets te marketing, jongens.

Brahim (What I Like About You): geen slécht nummer, maar te veel gekeken naar Justine Timberlake. Ondanks de lovende woorden van pers en jury: Nèèèèèèèxt!

Eva Darche (We Breathe) was een verademing. OK, de zangprestaties konden beter, maar het lied klonk tenminste anders dan de anderen. Haar kleed was trouwens prachtig.

Décadence van Betty / Femme Fatale zou perfect passen bij Kylie Minogue. Zij heeft tenminste de figuur én de stem. De SM-act zou ik ook wel ontkinkyen. Deze was cheap. En oh ja, haar borsten zijn enorm, echt enorm, in het echt.

Jury

Marcel Vanthilt, Kris Wauters en Katrina Leskanich van Katrina And The Waves fungeren als jury. Marcel was lief voor zijn doen, bij Kris droop de Brahim-voorkeur af (ze kennen elkaar van Idool 2003) en de Amerikaanse Katrina had een eigen, vaak verschillende mening. Maar toch vond ik ze alledrie erg braaf.

Conclusie

Superleuke avond, een belevenis! Maar hopelijk komen betere kandidaten aan de beurt.

Benjamin

De uitnodiging was al een verrassing. Een trouwfeest van een koppel die je nog nooit lijfelijk hebt gezien. En toch. Het voelde aan alsof we elkaar al kenden.

Het voor- en het nadeel om laat te reageren, is dat anderen al een verslag hebben geschreven.

Maar toch enkele persoonlijke punten:

• Ik zal, Imke Dielen, niet meer vergeten dat je cavalier Lestat (van Mediabom) heet.
• Ik zal, beste Bert & Bart, jullie niet meer verwarren.
• Ik vond het ook erg fijn - kort - met LamaZone (met hoofdletter Z of niet?) te hebben gesproken.
• Een aantal mensen niet gesproken wegens gemist: Anne van Tender Feelings, Uw Moeder van Appelogen, Sloddervossen, Chop Suey, ChateauBrys. Mogelijk vergeet ik hier nog heel wat mensen.
• Want ik moest er te snel vandoor. Gent-Antwerpen + Emanuel afzetten = 1 uur rijden. En zaterdag moest ik er vroeg uit.
• Ondanks het bloggersgehalte, werd er niet te veel over bloggen gesproken. Mijn eerste 'blogmeeting' was niet te blog, en dat vond ik erg fijn.

Wout & Mick en andere feestneuzen, het was een waar genoegen. Tot de volgende gelegenheid!

Benjamin

PS: Flickr-reeks van Lama.

Het was zeer leuk met B&B te hebben gepraat en LamaZone en Imke Dielen (+ partner wiens naam mij ontglipt) te hebben ontmoet.

Benjamin

Mockamore is dus eerst en vooral een koffiehuis, maar Emanuel en ik zijn geen koffiedrinkers. We hadden wel honger. Een ruim aanbod aan bagels doet ons watertanden. Een sesambagel met gerookte zalm, plattekaas, sla en kappertjes. Fris en warm tegelijk. Als drankje een kiwi-appelsiensapje en een warme choco. Als dessert delen we een stukje speculaastaart. Kaneel, speculaas, marsepein. Al dat zoets is gevaarlijk lekker.

Echt goedkoop is het niet, met z'n tweetjes hadden we een rekening van 18 euro, maar het verandert van de klassieke broodjes krap, en de omgeving is aangenaam gezellig.

Omdat het hier van toepassing is: 4 Senseo's.

Vestigingen België
Antwerpen: Groenplaats 30, tel. +32 (0)3 2265426
Antwerpen: Schrijnwerkerstraat 6, tel. +32 (0)3 2318201
Luik: Centre Belle Ile - Quai des Vennes 1, tel. +32 (0)4 3490348
Wijnegem: Wijnegem Shopping Center - Turnhoutsebaan 5, tel. +32 (0)3 3533863

Wie zullen we allemaal zien? B&B natuurlijk, en ID wellicht ook. LZ zal er vermoedelijk ook zijn. Warempel, een heuse bloggersmeeting. Oei! Stress! Het is onze eerste keer. Ik moet Emanuel nog up to speed brengen. Wie wie is.

En wat aantrekken? OK, de dress code is op zich duidelijk, maar… hoe formeel? In pak? Meer casual? Een trouw is toch feestelijk, maar als er één regel die je móét volgen bij een huwelijk, is dat je de bruid niet mag overtreffen. In dit de geval de bruidegommen.

Nog 16 dagen…

Benjamin

Ik ben geen blogosfeer- of webwatcher. Soms kom ik toevallig op iets nieuws, maar ik scan het (Vlaamse) weblandschap niet zoals Appelogen, Om ter saaist of Bart van Netlash* op zoek naar leuke dingetjes. Ik sta niet in de MetaTale Top 100, de De Standaard Top 20 en ben nog nooit naar een Bwards-meeting geweest.

Vlaamse blogosfeer

Ik tikte Vlaamse blogosfeer eens in Google in, en kwam terecht op een bericht van Terloops. "Vlaamse blogs hinken achterop", klinkt het daar. We hebben geen waakhondblogs, het ruime publiek kent de blogs niet en de kwaliteit is niet altijd het me dat.

Tja, er zullen wel tal van verklaringen voor zijn. Een kleine taal, niet genoeg stof om fulltime en professioneel te bloggen. We hebben ook niet die cultuur om politici te outen over allerlei onderwerpen. Waarom? Uit schroom, omdat we meer respect hebben voor privacy? Omdat we schrik hebben voor processen? Sommigen roepen inderdaad snel laster en eerroof. Nochtans is men in de VS veel meer trial happy dan hier, en daar heb je wél tal van politieke waakhondpblogs.

Niet au sérieux

Probleem is dat Vlaamse buiten 'het wereldje' niet au sérieux worden genomen. Wanneer komt het publiek in contact met blogs? Via de klassieke media. Genre "blablabla, stelt Justine Henin op haar blog".

Politici en ook veel bedrijfs- en organisatieleiders zien blogs als kleine broertjes. Zo las ik bij Luc Van Braekel (LVB.net):

Tijdens de drink achteraf komt Jef Valkeniers op mij toegelopen. 'Ha, gij zijt den diejen die mijn uitspraak over Koning Boudewijn in de gazet gekregen heeft!' Waarop ik bij mezelf de bedenking maak: ja, zo denken politici anno 2007 nog altijd over weblogs: geen medium op zich, maar een middel om in de gazetten, de échte media, te geraken.

De harde realiteit. 'Op papier' of 'op video' of 'in de ether' is precies meer waard. Omdat het eens verspreid of uitgezonden, niet meer te veranderen is? Terwijl je online entries kan blijven aanpassen. Misschien kunnen we nog niet om met interactiviteit. Eigenlijk kunnen we niet om met kritiek, want daar komt het op neer.

Ondergewaardeerd

Dus. Ja, blogs worden ondergewaardeerd. Ze doden zelfs humor, de snoodaards. En dat uit angst voor commentaar. Is dit geen vicieuze cirkel? Als niemand ervoor gaat, zal de (Vlaamse) blogosfeer nooit sterk genoeg zijn om anderen te lokken, waardoor het wel geloofwaardigheid zal verkrijgen.

*In Jobat Magazine maakt Bart zich sterk binnen de 5 minuten in de mot te hebben als er iets over Netlash wordt geschreven. Wel beste Bart, heb je deze post gezien?

Urban Outfitters = Urban Counterfeiters?

Maar UO is niet oncontroversieel. De blog Urban Counterfeiters beschuldigt de keten ervan massaal te plagiëren. Ook zou de voorzitter van Urban Outfitters, Richard Hayne, de 'verkeerde' politieke sympathieën koesteren. Zo heeft hij de republikeinse presidentskandidaat Rick Santorum financieel gesteund. En dat is een rasechte conservatieve snoodaard. Foei toch. Tenzij je je daar niets van aantrekt.

Pers niet welkom = boycot

Wij zijn er nog niet geraakt, maar Bert van Bart & Bert wel. Hier lees je zijn ervaringen (met beeldjes). Ook Indymedia ging op bezoek, al werd de fotograaf niet echt geapprecieerd. Blijkbaar was er voor de VIP-première een exclusiviteitscontract afgesloten met Gazet van Antwerpen (foto's hier). En dat is in het verkeerde keelgat geschoten, waardoor de gevestigde pers haar kat stuurde op het feestje.

My favorite “grab-a-bite”: Mmmm, lekker, snel en goedkoop eten in Antwerpen? Wagamama, of Taloorkes.

My favorite shop in town: Hoewel ik de winkel serieus aan het ontgroeien ben, moet ik nog steeds Hennes & Mauritz die stempel geven. Bij - voorlopig - gebrek aan opvolger.

My favorite restaurant: Ha, euh. Even denken. Er zijn tal van lekkere restaurants in Antwerpen. Ik tracht dan ook telkens elders te gaan.

My favorite “take my friends when in town”: Ik heb geen stamcafé, eigenlijk. We go with the flow. En steeds vaker bij elkaar op bezoek. Zaterdag nog even Zomerbar en Strantwerpen bezocht.

Other 5 things to mention: Aiaiai, places to be. Ik kom overal zo, en ik probeer graag dingen uit. Enfin, vijf plekjes in Antwerpen. In willekeurige volgorde.
1: Een klein park in de zomer. Eender welk, vermijd het Stadspak. Neem een dekentje, cava en vrienden mee. Wees decadent, maar niet te.
2: Cocktails at 9. Loungy cocktails in het stadscentrum.
3: Gay places: Van Popi tot Red & Blue. D-club, Café Den Draak. Het Hessenhuis ook. Durf afwisselen.
4: De Antwerpse haven: cruisen in de polders. Met de wagen, niet op seksjacht hé!
5: Theater 't Eilandje: voor balletvoorstellingen.

Dit estafettestokje kreeg ik van Jasper 'Is niet voor mietjes'.

Ik stuur het door naar B&B omdat ze een leuke persoblog hebben, PJ omdat het lang geleden is, Bob omdat ik benieuwd ben van wat hij in Engeland uitspookt, Kevin die net bekomen is van een wilde trip in Barcelona, Tim die zijn blog eens mag updaten, en P., al betwijfel ik dat hij het stokje zal aannemen.

Ik mag Reynie en Johan niet vergeten. Tenslotte Pieter 'Antwerp Calling' N., die ik veel beterschap wens en Da Dame, die nog naar een leuke lay-out zoekt(?).