Weer eens mooi staaltje van gefnuikte persvrijheid:

De lange tenen van George Forrest - 16 mei 2008 (MO) - De Rechtbank van Eerste Aanleg in Brussel heeft de knoop doorgehakt in de zaak Forrest tegen John Vandaele en MO*/vzw Wereldmediahuis. Aanleiding voor de rechtszaak, die George Forrest aanspande, was een dossier dat in maart 2006 verscheen, waarin de impact onderzocht werd van enkele grote contracten die onder meer Forrest nog net voor de Congolese verkiezingen heeft afgesloten. Het vonnis verwerpt de klacht van Forrest tegen het artikel, maar bevat ook slecht nieuws: Wereldmediahuis wordt veroordeeld tot het betalen van één euro symbolische schadevergoeding voor het publiceren van een cartoon van Forrest op de cover. John Vandaele en Gie Goris geven hun mening over het vonnis.

Technorati labels: Congo, Satire, Justice, Katanga ]]> http://lievewoordjes.wordpress.com/?p=47 Fri, 16 May 2008 10:53:05 +0000 lievewoordjes http://lievewoordjes.wordpress.com/?p=47 We bladerden vanmorgen in oude nummers van Volksmacht, het oude blad van de christelijke arbeidersbeweging. En onze glimlach werd steeds breder bij het lezen van zoveel poëtische journalistiek!
De eerste regels zijn al wat vervaagd door de tijd, maar het ontcijferen ervan is de moeite waard...

Je wordt er zowaar zwaar nostalgisch van, zelfs als je die tijd nooit hebt meegemaakt... Moet journalistiek per se objectief en sec zijn, zoals vandaag de dag? ;-)
We vonden zo nog enkele schatten terug en hebben ze ingescand: binnenkort meer en beter!

Vakantienieuws?
Op andere momenten ontgaat mij gewoon het een en ander. Als ik op vakantie op Curacao ben bijvoorbeeld. Dan houd ik het Nederlandse nieuws een stuk minder in de gaten en mis ik grote nieuwsverhalen. Maar ja, dan ben ik op vakantie en heb ik een legitiem excuus.

Af en toe kom ik laat op gang
Anders is het dat wanneer een boek verschijnt over het correspondentschap van Joris Luyendijk in het Midden-Oosten. Van iedereen hoorde ik toen dat het boek zeer de moeite waard is. Ook voor beginnende journalisten. Maar toch kocht ik het boek niet. Ik had niet eens een bijzondere reden. Nu had ik wel een reden om het boek aan te schaffen. Maar omdat ik wel vaker laat reageer, nu pas een weblog daarover.

Journalistiek in een dictatuur..kan dat?
Er is namelijk een tegenboek verschenen van twee NOS-buitenlandredacteuren: Het Maakbare Nieuws. Een boek dat ik graag wil lezen, want het correspondentschap fascineert mij. Maar daarvoor moet ik wel eerst 'Het zijn net mensen' van Luyendijk lezen, anders snap ik het natuurlijk niet. De lange treinreis van Alkmaar naar Hilversum Noord gebruik ik om het boek te lezen en ik blijf me verbazen over de journalistiek en dictatuur in het Midden-Oosten. Ieder hoofdstuk weer.

copyright foto: Wim Danneels / De Standaard

Het is een schande. Weerwolven (elke maandag veel te laat op Canvas) is intussen al wekenlang bezig en ik heb nog niet één poging gedaan om de kijkcijfers tot duizelingwekkende hoogtes te doen stijgen. Als alle bezoekers van mijn blog de volgende keer kijken, zal de studiedienst van de VRT ’s anderendaags weliswaar geen fenomenale piek zien verschijnen, maar toch...

Nog een grotere schande: waar blijven de paginalange interviews met Dimitri Van Zeebroeck, de maker van dit weergaloze programma? De grootste onnozelaar die opduikt in een derderangs – en vaak ook derdehánds – tv-concept, krijgt meteen en microfoon onder de neus geschoven, maar Van Zeebroeck, met voorsprong de meest getalenteerde tv-maker van zijn generatie, hoor of zie je nergens.

Ik mocht hem zelf ooit, in 2004, eens interviewen voor De Standaard, en dat werd een gezellig gesprek (de link werkt enkel voor abonnees van DS Online, sorry) in een Antwerpse volkscafé waar de pintjes nog 1 euro kostten, en soep (mét brood) 2,5 euro. Een tijdje later sprak ik hem nog eens (opnieuw enkel voor abonnees) en zowaar, nu ik dat artikel nog eens herlees, werd daarin zijn overstap van Kanaaltwee, waarvoor hij toen nog De Dag maakte, naar Canvas al aangekondigd. Ik citeer:

Van Zeebroecks aanpak krijgt navolging. In Villa politica was afgelopen vrijdag een reportage te zien waarin premier Guy Verhofstadt door een tweemansploeg met een kleine digitale videocamera gevolgd werd. Deze fly-on-the-wall-stijl zou wel eens een nieuwe rage kunnen worden op de Vlaamse televisie. Zouden ze dan aan de Reyerslaan niet beter het origineel in huis halen? ,,Ik heb geen exclusiviteitsovereenkomst met Kanaaltwee'', zegt Van Zeebroeck. ,,Ik ben nu formats aan het ontwikkelen en het zou best kunnen dat ik daar ook met de mensen van Canvas over zal praten.''

‘Nuff said. Dat was dus in 2004. We zijn nu vier jaar verder. Dat heeft dus véél te lang geduurd. Aan dit tempo maakt Van Zeebroeck pas in 2012 iets voor één, waardoor eindelijk iedereen zal doorhebben wat deze gast in zijn mars heeft.
 
Twee afleveringen uit Weerwolven zijn me bijgebleven, te beginnen met de aflevering met JMH Berckmans. Ok, een groot deel van het programma verkocht hij zatte praat, maar het was wel boeiende zatte praat, poëtische zatte praat zelfs! En tussendoor kreeg je toch een beetje toegang tot het wondere universum waarin deze schrijver dapper standhoudt. Alles in Weervolven is pikdonker en korrelig, maar de mentale littekens van Berckmans kwamen duidelijk in beeld. Zoals elke alcoholicus heeft Berckmans een personage gecreëerd dat hij aan de buitenwereld toont, en dus is het per definitie al hopeloos om te proberen er een authentiek portret van te maken. Maar dit kwam volgens mij verdomd dicht in de buurt. En dan heb ik het nog niet over de beelden gehad! Van Zeebroeck is eigenlijk een fotograaf, en dat is eraan te merken. Eigenlijk maakt hij gewoon portretten met een videocamera in plaats van een fototoestel. Zeker de vertraagde zwartwitbeelden zijn eigenlijk zachtjes bewegende prachtfoto’s.

Ook de aflevering met Eyskens sprong eruit, vond ik (en Dwarskijker in Humo ook, merkte ik van de week). Ik heb dat altijd al een bedenkelijke figuur gevonden (Eyskens, niet Dwarskijker). Héél intelligent, dat wel, maar een tsjeef tot in het diepste van zijn ongetwijfeld oranje bloedcellen. Glad, sluw, vals: in die termen dacht ik over de man. Nu ik de reportage in Weerwolven heb gezien eigenlijk nog altijd, maar toch is er een vreemd soort menselijkheid aan dat beeld toegevoegd. Eyskens wordt een oud heertje, die op een gegeven moment sukkelt met een weerbarstige staande lamp en er zowaar wat ontmoedigd door raakt. Wat menselijker dus. Het kan geen kwaad.

Zoals gebruikelijk strooide hij allerlei gedachten in het rond, het ene al wat zinniger als het andere. Maar deze vond ik wel mooi: “De nacht wordt vaak voorgesteld als iets beangstigend. Nochtans moet je geen schrik hebben voor de nacht. De nacht misdoet je niets. Het is het licht dat je kan verblinden als het te fel schijnt. Dáár moet je voor opletten.”

Misschien was Eyskens op dat moment óók wel zat. God knows I was…

Hoedanook: maandag aanstaande én de week erop is Pierre-Alain Volondat aan de beurt, die pianist met zijn maffe robotbuiging toen hij 25 jaar geleden de Koningin Elisabeth-wedstrijd won. Ik zou maar eens kijken als ik u was.

Doordat er een collega-journalist aan boord was wiens partner bij het nieuwsagentschap Belga werkt, was het nieuws nogal snel verspreid. Op de websites van een paar kranten verscheen dezelfde dag nog een bericht en de volgende dag stond het in de krant in de rubriek 'meest gelezen op internet'.

Inhoudelijk waren er een paar schoonheidsfoutjes, zoals 'toeristen'. In se waren het allemaal professionals op weg naar een meerdaags congres.

Waar ik me meer aan stoor, is dat je overal hetzelfde bericht leest. In printmedia valt dit niet op, want uitgezonderd een aantal professionals, zijn er weinig mensen die dagelijks meer dan één krant lezen. Met het internet waar je in google een aantal begrippen intikt, is de kans groot dat er bij de eerste tien berichten vijf identiek zijn, met onderaan de vermelding (belga/eigen berichtgeving).

En dat ligt niet aan de Belgaberichtgeving, maar aan wat de verschillende redacties ermee aanvangen. Als ik het me nog wat kan herinneren uit mijn studieperiode, is Belga ontstaan als een soort telex-berichtgever, waar de redacties dan konden op voortbouwen.

In De Standaard vertelt Hans Cardyn, de verantwoordelijke van de redactie nieuwe media binnen Concentra, over de berichten van Belga: 'Ze kunnen niet meteen op de site. We moeten ze eerst bewerken. Bovendien hebben alle krantensites dezelfde berichten op hun pagina's doordat ze met Belga werken. Wij gaan dan ook op zoek naar berichten in de andere media in binnen- en buitenland die we mét bronvermelding overnemen. De Google reader vervangt bij ons Belga."

Dan denk ik efkes: dit is de wereld op zijn kop. Investeer dan in bekwame mensen en zorg ervoor dat ze op basis van die Belga-berichten een verhaal kunnen maken dat je niet bij de concullega's vindt. Maar het copy-paste verhaal dat ze nu hanteren zal waarschijnlijk goedkoper zijn.

In quasi elke rampenfilm is die zinssnede het begin van het einde en mag de kijker al blij zijn dat er een held overleeft en - toevallig - ook de mooiste dame aan boord. Dat ik het hier nog kan vertellen, verhoogt mijn heldenstatus, als ik de filmlogica volg :)

Om een lang verhaal kort te maken: er was een barst in een van de cockpitruiten gekomen en de piloot wou geen risico nemen door verder te stijgen (wegens drukverschillen en extra kans op barsten). De landing verliep zonder problemen en om 8u45 waren we met een reservevliegtuig voor de tweede keer richting Rhodos vertrokken.

Pas achteraf heb ik van mensen die in de luchtvaart actief zijn geweest, dat een barst niet zoveel voorkomt en dat een landing met quasi volle tanks (en dus een overweighted landing) niet zo evident is en niet zonder risico.

Dit is wat er in de media van te vinden was:
Een Airbus 320 van Thomas Cook Airlines die op weg was naar Rhodos, is moeten terugkeren naar Brussel. Er was een barst in een ruit van de cockpit, zo bevestigt een woordvoerder van de touroperator. Het toestel was om 06.20 uur opgestegen vanuit Brussel richting Rhodos, met aan boord Belgische toeristen.

Barst in ruit
"Net na het opstijgen bemerkte de commandant dat de linkerruit van de cockpit was gebarsten. Het toestel is daarom teruggekeerd naar Brussel. De algemene procedure voorziet dat bij een barst in een ruit het risico bestaat op cabinedrukverlies en men daarom moet gaan landen", aldus een woordvoerder van Thomas Cook.

Drukverschil
Volgens de zegsman kan zo'n barst ontstaan door het drukverschil. Omdat het toestel volgeladen was met brandstof, verliep de landing met een voorrangsprocedure. Dat houdt in dat het toestel voorrang krijgt bij het landen en een aantal voorzorgsmaatregelen gelden. De brandweer kwam er niet aan de pas.

Geen problemen
De landing verliep volgens de woordvoerder vlekkeloos. Er is nooit een dreiging voor de veiligheid van de passagiers geweest, luidt het nog. Thomas Cook had een vervangtoestel ter plaatse. De passagiers konden om 08.45 uur opnieuw de lucht in. (belga/adv)

Overstappen
Het was een hele exercitie om op Tweede Pinksterdag naar de NOS te gaan. Er reden namelijk een stuk minder treinen en daarom moest ik een half uur wachten op de eerste trein richting Amsterdam Centraal. Vanaf daar zou ik wel verder zien. Tot overmaat van ramp moest ik ook nog een kaartje kopen, omdat het een feestdag is. Eenmaal op Amsterdam was de aansluiting met de stoptrein naar Weesp prima te doen. Dus was ik om tien voor half negen alweer op weg naar het station van het plattelandsdorp, waar ik nog een keer moest overstappen.

Op het station
Deze keer op de stoptrein naar Utrecht Centraal, die op Hilversum Noord alias Mediapark stopt. Tot mijn grote verbazing verliep de reis erg soepel en waren de aansluitingen goed te doen. Om vijf voor negen was ik op het desbetreffende station, waar slechts enkele mensen uit de trein stapten.

En wat schetst mijn verbazing..
Lekker in het zonnetje trok ik toch even mijn bruine vestje aan. Ik vond het toch wat fris. Maar het was te warm voor een jas. Een vestje is dan ideaal. Een kleine tien minuten later arriveerde ik opgetogen bij het NOS-gebouw. Daar liep ik rechtstreeks naar de lift, die al op me stond te wachten. Opgewekt en luisterend naar muziek op mijn iPod vloog ik over de redactie richting mijn plek. En wat ik daar aanschouwde heb ik nog niet eerder meegemaakt; een lege NOS-redactie.

Stil, rustig, leeg
Althans bijna leeg. Er zat een collega bij de Internetredactie en de Teletekstschrijvers deden ook hun werk. Verder was het leeg en verlaten. Her en der lag een krant of stond een televisie nog aan. Maar van meer mensen was geen spoor te bekennen. Daar zat ik dan om kwart over negen bij de Binnenlandredactie. Na wat in iNews te hebben rondgesnuffeld, besloot ik om naar huis te gaan. 

12 euro lichter
Toch geen werkdag op Tweede Pinksterdag. Om half 12 was ik weer thuis, 12 euro lichter en een ervaring rijker. Een stille redactie; erg bijzonder! Meer foto's van mijn retourtje Alkmaar-Hilversum Noord op mijn photostream van Flickr.

De Vadder kaatste mijn vraag over de lobby terug met een andere vraag: ‘definieer eens wat een lobbyist is’. Ik antwoordde het volgende: ‘een lobbyist is een persoon die in opdracht van een bedrijf of een belangengroep de besluitvormers probeert te beïnvloeden in het voordeel van haar opdrachtgever.’ Achteraf gezien is dat misschien een te negatieve formulering. Het is immers niet meer dan democratisch dat de Belgische en Europese machtsheren het middenveld betrekken bij het besluitvormingsproces in plaats van te besturen vanuit een ivoren toren. Bij de Europese commissie en het Europees parlement is het zelfs een verplichting. Er lijkt in eerste instantie dus niks aan de hand. Lobbyisten voorzien vaak zelfs informatie en expertise die de Europese ambtenaren nodig hebben om hun werk te doen. Ook een aantal Europese parlementsleden appreciëren het werk van lobbyisten en zien hen soms zelf als een extra werknemer.

opdrachtgever onbekend

Toch heeft lobbyen bij veel mensen een uitgesproken negatieve connotatie. Niet altijd terecht, maar lobbyisten de heilige onschuld toekennen zou minstens zo erg zijn. Men kan zich absoluut een aantal vragen stellen bij de activiteiten van lobbyisten, zeker in de buurt van de Wetstraat. ‘Like birds en bees taking in the scent and nectar of the flowers of Brussels, they try to enjoy the honey and money of the EU’, schrijft Prof. van Schendelen in zijn boek ‘Machiavelli in Brussels - The Art of Lobbying in the EU’. Waarom staat Brussel nu op een uitgesproken tweede plaats op het lijstje met steden waar het grootste aantal lobbyisten verblijft? Volgens Corporate Europe Observatory, een Nederlandse organisatie die het reilen en zeilen van de lobby in Brussel op de voet volgt, hokken er zo’n vijftien- à twintigduizend lobbyisten samen rond de Wetstraat. Hoe dichter bij de macht, hoe beter. In een van de kantoren in de Wetstraat huist TechCentralSation, een agressieve lobbygroep die gefinancierd wordt door grote economische spelers als ExxonMobil, Microsoft en McDonalds. Ook de Scientologie-beweging heeft haar kantoor in de Wetstraat.
Het is ook opvallend dat er slechts 5108 geaccrediteerde lobbyisten zijn in Brussel. Van de andere tien- tot vijftienduizend weet men dus niet voor wie ze werken of wat hun doelen zijn; parlementsleden en Eurocommissarissen worden bestookt met informatie uit onduidelijke bronnen. Van figuren met persoonlijke belangen over bedrijven tot lokale overheden; al wie invloed wil uitoefen op de besluitvorming in Europa (en dus alle lidstaten afzonderlijk) heeft een pionnetje in de Wetstraat. Prof. van Schendelen gaat zelfs zo ver te beweren dat sommige leden van de Europese Commissie zich gedragen als lobbyisten (en inderdaad, bij wie gaan de wenkbrauwen niet omhoog als de Duitse eurocommissaris de belangen van zijn nationale autoindustrie weer eens verdedigt?

Kennis van zaken
Sinds Brussel zichzelf uitriep tot Europese hoofdstad ondergin het Europese kwartier een totale metamorfose. ‘s Avonds en tijdens het weekend is het er erg rustig tussen de vaak gloednieuwe kantoorgebouwen, maar tijdens de kantooruren werken er zo’n 85.000 mensen. Eén reden waarom het lobbyspel hier gespeeld wordt is uiteraard de machtsconcentratie, maar er is meer aan de hand. De duizenden lobbyisten geloven dat het mogelijk is om de EU te beïnvloeden en hebben daar hun redenen voor. De ingewikkeld en vaak onduidelijke Europese machtsstructuur een aantal bedenkelijke gevolgen: zoals al gezegd moeten het Europees Parlement en de Europese Commissie rekening houden met het middenveld. Dat is op zich geen negatief feit, het zou in theorie de macht zelfs dichter bij de burger kunnen brengen. Maar de complexiteit van de Europese entiteit zorgt er ook voor dat er een soort kenniskloof ontstaat. Enkel wie voldoende tijd en geld kan investeren om de structuren te leren begrijpen kan ook invloed uitoefenen. Kennis is macht, met andere woorden. ‘Het enige ruilmiddel, het toegangsticket voor de lobbyisten in Europa is hun expertise en hun representativiteit’, schrijft Ingrid Van Daele in Knack.
Er is met andere woorden sprake van een scheefgetrokken verhouding. Zoals het parlement een afspiegeling is van de bevolking, zo zou de verhoudingen bij lobbyisten dat ook moeten zijn als de redenering van de middenveldinspraak wil opgaan. De cijfers tonen duidelijk dat dat niet het geval is. Volgens Corporate Europe Observation werkt slechts tien procent van de lobbyisten voor een ngo en zijn er voor elke ngo-lobbyist zes die voor een bepaalde industrietak werken en ze herinneren de commissarissen er maar al te graag aan dat de Lissabondoelstellingen wel eens in het gedrang zouden kunnen komen als die of deze maatregel wordt doorgevoerd.

Lightcorruptie

De Britse Liberaal-Democraat Chris Davis, sinds 1999 lid van het Europese Parlement, liet zich ooit ontvallen dat hij simpelweg nood heeft en zelfs vertrouwd op lobbyisten om de werkdruk en de complexiteit van Europese agenda aan te kunnen. Net als in de journalistiek is aangereikte informatie voor een volksvertegenwoordiger een mes dat langs twee kanten snijdt. Parlementsleden en commissarissen zouden zich altijd moeten afvragen of degene die hen informatie doorgeeft niet een bepaalde bedoeling heef en wat hij (of zijn broodheer) wint met het bekend maken van de informatie. Het is absurd te vertrouwen op een lobbyist die een bepaald doel heeft, zelfs al zijn zijn cijfers correct. Cijfers vertellen niet het hele verhaal.
Corruptie, zo vertelde Ivan De Vadder, is het beïnvloeden van de besluitvorming door bedrijven via het aanbieden van financiële voordelen. Trek die vergelijking door en je kan enkel concluderen dat sommige vormen van lobbyen een light-versie van corruptie zijn. Door onderzoek en informatiewinning uit te besteden aan lobbyisten bespaart de unie collectief geld uit, maar in ruil krijgt ze wel een eenzijdig verhaal.
Het is duidelijk dat er in eerste instantie nood is aan transparantie. Er bestaan gelukkig een aantal organisaties die als waakhond optreden, maar dat is niet voldoende. Als er in het Europees Parlement opeens door tien verschillende parlementsleden eenzelfde amendement wordt ingediend, dan weet je dat er wat mis is.

bronnen:
‘Lobbyplanet: Brussels, the EU quarter’ (Corporate Europe Observatory), online op www.corporateeurope.org, juli 2005
‘de vierde macht van Europa’ (Ingrid Van Daele), KNACK, 8 december 2004
‘Machiavelli in Brussels: The Art of Lobbying the EU’ (M.P.C.M. van Schendelen), Amsterdam University Press, 2005

Hezbollah Pledges to Pull Its Forces Out of Beirut (Update2) By Gareth Gore and Daniel Williams May 10 (Bloomberg) -- Hezbollah, the Shiite Muslim party that took over sections of western Beirut for four days, said it would withdraw its forces because the Lebanese army gave in to a key demand to let it preserve its military communications. Al-Manar, Hezbollah's television station, said today the army had revoked the dismissal of the Beirut airport security chief, who was fired by the pro-Western government of Prime Minister Fouad Siniora. Siniora dismissed him over the discovery of a secret Hezbollah surveillance system at the airport. Hezbollah leader Hassan Nasrallah had demanded his reinstatement. Source

Technorati labels: Lebanon, Hezbollah, Beirut, War

Deze aankondiging is ook te vinden in het logboek.

Kijk gerust eens op www.kajman.wordpress.com, een site die nog in opbouw is maar toch al een leuk gezicht gaat vertonen. Het is elke dag Kerstmis!?!

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Http://kajman.wordpress.com

Tekst, beeld en geluid
Als er interssant nieuws binnenkomt, duiken wij er gelijk bovenop. Wat kunnen we ermee? Hebben we audio of een tv-reportage? Welke foto's staan in het archief? Een website bestaat lang niet meer alleen maar uit tekst, dus worden tekst, beeld en geluid gecombineerd. Ook wel multimedia-storytelling genoemd. Zo krijgt de lezer een optimale indruk van een onderwerp.

Warme choco
Vandaag is echter een ander verhaal. Qua nieuws is het een rustige dag en dat heeft duidelijk effect op de werkzaamheden van de bureauredacteuren. Naast wat korte onderwerpen is er gewoon weinig te doen. Maar als een mannelijk nijlpaardje is doodgegaan in Dierenpark Emmen zit ik er gelijk bovenop. Hoe vervelend het nieuws ook is. Ik heb weer iets te schrijven.

Een half uurtje en een verfrisde voorpagina later haal ik nog een extra kop warme chocolademelk om de komende minuten te overbruggen.

Luyendijk benoemt zes journalistieke dilemma’s:

1. Veel onderwerpen blijven buiten beeld.
2. Wat wel in beeld komt, is vaak anders dan het lijkt.
3. Berichtgeving is vaak gemanipuleerd.
4. Berichtgeving is partijdig omdat sommige partijen beter manipuleren dan andere.
5. Berichtgeving moet kort en dus versimpeld worden weergegeven.
6. Je kunt weinig achtergrondkennis bij je publiek veronderstellen.

Destijds heb ik het boek, kort na het uitkomen, gelezen en ik kon me in veel punten wel vinden. Ik denk ook dat er heel veel beelden en nieuws uit het buitenland blijven hangen tussen daar en hier. Dat dit niet goed is, mag gezegd worden. Maar om vanwege die reden er maar niet meer over te berichten is te bout gesteld. Op die manier maak je de bewustwording van wat er elders aan misstanden plaatsvindt dermate klein en daarmee de wereld ook heel eng. Er gebeurt immers meer dan alleen dat wat binnen onze grenzen plaatsvindt. Laat dat wél zien, al is het dan enigszins gechargeerd.

Door collega-journalisten is er nu een tegenwoord gekomen in de vorm van een boek: Het maakbare nieuws, Antwoord op Joris Luyendijk’ – buitenlandcorrespondenten over hun werk. (Uitgeverij Balans). Ik wil dit boek zeker lezen, in aanvulling op Luyendijks boek. Ik denk dat hij als 'klokkenluider' heeft gediend en dat journalisten zeker aan het denken zijn gezet. Dat nieuws maakbaar is, lijkt me duidelijk, maar we moeten wel blijven geloven in de integriteit van onze eigen journalisten... zonder daarmee te verdoezelen dat er wel eens nieuws iets anders wordt gebracht dan het werkelijk heeft plaatsgevonden. Het is goed dat er een debat over op gang komt. Het houdt de journalistiek scherp en zelfreflectie kan verhelderd werken.

Update: ik vond nog een radiofragment over het 'tegenboek'. Voor geïnteresseerden: klik hier

Update 2: Ik heb het boek zojuist besteld, dus volgende week ga ik me eens verdiepen in het tegengeluid... wellicht volgt hier later een samenvatting/review van het boek.

Voor mij is het dus zo klaar als een klontje. Heb het al op Wikipedia aangepast, gemeld via SMS 4040, en ga morgen een dagje voor haar deur postvatten met mijn fototoestel. Klein probleem: de enige tv-zender, het enige tijdschrift én de enige krant waarvan ik zeker weet dat ze het nieuws zullen brengen, zijn eigendom van... de werkgever van die ouwe snoeperd. Die vlieger gaat dus niet op. Censuur! Awoert! Schande!

Crossmedia in de praktijk..naja een beetje dan
Deze manier van werken komt wel heel dichtbij het crossmediale vak. En leuk dat het is! Ik vermaak me prima. Okay, de reportages heb ik dan niet zelf gemaakt. De voorbereiding is wel van mijn hand. Net als het artikel op de website van de NOS.  Lees hier mijn artikel over de Britse vliegers. Daar kunt u ook gelijk het filmpje bekijken, dat speciaal gemaakt is voor de website. Vandaar de combinatie met radio en televisie. Want wat we op het NOS Journaal niet kwijt kunnen, kan op Internet wel. De mogelijkheden vliegen ons om de oren!

Zoals u begrijpt heb ik het onderwerp over de stoffelijke resten van John Kehoe en Stanley Mullenger tot op het bot uitgezocht.

Eén week geleden wist ik al dat er tijdens het weekeind van 3 en 4 mei 100% kans was dat de genadeloze topische Orkaan Nargis de kusten van Myanmar (Birma) zou bereiken. Ik zocht toen via Google News alle berichten op die betrekking hadden op dit fenomeen en vond slechts een paar kleinere berichten van overstromingen op Sri Lanka die, onder invloed van de regenstormen die Nargis veroorzaakte de toestand op het eiland dreigden te verergeren.

Op TropicalStorm.com las ik de gegevens over Nargis en die werden via de informatie van de Amerikaanse Marine (ook online beschikbaar) bevestigd. De storm was hevig, zijn kracht zou verwoestend zijn en zijn traject was berekend om op 4 mei aan land te gaan aan de zuidkust van Myanmar.

Reuters Alertnet, de infobron voor ngo's en dergelijke, dat dagelijks honderden bulletins en allerlei nieuws verspreidt met betrekking tot dergelijke klimaatgerelateerde catastrofes, natuurrampen en stormen riep toen al de ngo's op om onmiddellijk te mobiliseren voor de risicozones.

Vandaag 5 en 6 mei lees ik de eerste rampberichten in de internationale pers. Onder loeiende koppen de met verschrikkelijke beelden gespijsde verhalen van de rottende mensen- en dierenlijken, de ravage, de materiële schade en gedetailleerde analyses van de toestand in het land van de militaire junta - die de hulpverlening zelfs durft tegen te werken.

Opeens lijkt het hele journalistieke korps enkel nog te bestaan uit specialisten en kenners van de penibele situatie in dat achterlijke en totaal vernietigde land, dat kreunt en steunt onder de dictatuur van een paar compleet losgeslagen militairen. En ook de poltieke elite is niet afwezig. Mensen die geen hol verstand hebben van internationale politiek staan plots op een podium te roepen en te tieren, te dreigen en te bezweren...

Als er in Myanmar geen boeddhistische monikken meer zijn om op te stoken bij wijze van protest, als er geen natuurrampen over het arme land heen gaan is er geen kat, geen hond die er ook maar een keutel voor over heeft. Ik durf zelfs te beweren dat er bij een objectief onderzoek geen 10 mensen in het Vlaamse journalistieke heir zijn die vorige week Myanmar op een blinde wereldkaart hadden kunnen aanwijzen. (Zelfs met een toegelaten foutenmarge van 10.000 km).

Maar als de lijken van de arme mensen aan de kust liggen te rotten, dan kan de 'beau monde' van het journaille en de politiek er niet vlug genoeg bij zijn om zich weer eens te laten opmerken, een treffend shot te maken, een belangrijke stand-up of een denderende verklaring t doen die eigenlijk nergens op slaat. Die, uiteraard, alleen hun eigen egootjes en o zo belangrijke carrières ten goede komt, maar nooit het volk van Birma of zo'n ander verrot landje, ergens ver weg in de Indische of de Stille Oceaan.

Nu is het dus uitkijken naar de volgende calamiteit, zodat ze weer lekker 'in the picture' kunnnen lopen en zich tegenover ons als de "fameuze wereldexperten" kunnen gaan voordoen. Vooruit met de geit, hier gaan we ... Let The Beast Go!

BBC NEWS | Asia-Pacific | Was Burma's cyclone predicted?

Digidesk
De NOS is multimediaal. Want we hebben niet alleen radio en televisie. Ook de website wordt constant bijgehouden. Daar zorgt de afdeling Digidesk voor. Met grote zorg worden de nieuwsberichten voor de website geschreven.

De koning der zeemeerminnen
Na het kennismaken met mijn nieuwe collega's kwam ik gelijk in aanraking met Tridion. Nee, dat is geen koning van de zeemeerminnen. Alhoewel die naam mij wel aan Koning Triton doet denken. Tridion brengt de NOS-redacteuren achter de website. Daar worden de teksten geschreven en opgemaakt.

Tijdens de ochtendvergadering was ik goed op de hoogte over de OV-jaarkaartactie van de MBO-studenten. Voldoende reden dat ik daar een bericht over mocht schrijven voor de website. Na wat gepuzzel ben ik tevreden met het eindresultaat en de eindredacteur van dienst ook. Het is big news in Nederland en daarom staat het op de voorpagina van de website van het NOS Journaal. Een waardig begin bij de Digidesk.

Kibret Mekonnen is journalist en vormgever voor audiovisuele media. Hij ontvluchte zijn land Ethiopië in 1995 en woont sindsdien in Nederland. Sinds april 1998 maakt Kibret samen met zijn Ethiopische collega´s het wekelijkse televisieprogramma ‘EthioTV’, dat op Salto wordt uitgezonden.

Een zaak van lange adem: De strijd om persvrijheid in Ethiopië

Jaarlijks stellen het Comittee to Protect Journalists, Amnesty International, de International Federation of Journalists (IFJ) en een groot aantal andere media- en mensenrechtenorganisaties een lijst samen van tien landen waar de vrijheid van meningsuiting en de pers het meest onder druk staat. Ethiopië staat al vijftien jaar in die top tien.

Ik ben zelf opgegroeid met verhalen over hoe onze grootouders tegen het fascistische Italië vochten. Het waren verhalen van oorlog, patriottisme en heldendaden. Ik ben geboren in 1970, vlak voordat de Dergue na een militaire coup aan de macht kwam*, waarop geweld, terreur, burgeroorlog, dictatuur, hongersnood en oorlog met Somalië volgden.

Lange tijd was Ethiopië feodaal. Toen kwam er een communistisch bewind en nu wordt er een politiek op etnische grondslag gevoerd. En nu, aan het begin van de eenentwintigste eeuw, vertellen eerste minister Meles Zenawi en zijn trawanten trots dat zij zeventien jaar lang gevochten hebben om het regime van Mengistu te verdrijven, voor democratie en vrijheid in het land. Die langdurige oorlog kostte echter het leven van een miljoen onschuldige en arme mensen. De economische en sociale schade is onvoorstelbaar.

Dit alles gebeurde in naam van de democratie en de bevrijding van de militaire dictatuur. Maar in de praktijk bracht het nieuwe regime van premier Meles Zenawi geen verandering ten goede. Alles werd juist nog erger en ernstiger; geweld, terreur, burgeroorlog, dictatuur, hongersnood, oorlogen met buurlanden en mensen die het land ontvluchtten. Uiteindelijk bleken de offers die miljoenen Ethiopiërs in alle oprechtheid voor hun land hadden gebracht zinloos.

De verandering ging niet verder dan dat de dictatuur van Mengistu Haile Mariam vervangen werd door de dictatuur van Meles Zenawi. Het valt zelfs goed te beargumenteren, dat het huidige regime voor vele Ethiopiërs en voor het land als geheel nog erger is dan dat van Mengistu. Het voert in de context van dit artikel echter te ver om dieper op politieke, sociale en economie aspecten in te gaan. Van persvrijheid naar onderdrukking

Na de val van het militaire regime in mei 1991 beloofden de zegevierende guerrillastrijders van het Ethiopisch Revolutionair Democratisch Volksfront (EPRDF) dat voor het eerst in het duizenden jaren oude Ethiopië vrijheid, democratie, meningsuiting en persvrijheid zouden heersen. De regering en het EPRDF bleven echter radio, televisie en het nationale dagblad controleren.

Op 21 oktober 1992 gaf de regering een persbericht uit waarin persvrijheid werd geëist. De meeste Jonge Ethiopiërs en journalisten vonden dat het EPRDF-regime een juiste maatregel had genomen. In korte tijd verschenen in Addis Abeba en andere grote steden van het land meer dan tweehonderd onafhankelijke tijdschriften en weekkranten in tabloidformaat. De media bleken de beste strijdmethode om democratie en mensenrechten in het land te verzekeren. Dat blijkt ook uit een opmerking van mijn leeftijdgenoot en collega Elias Wondimu, die op dit moment in ballingschap leeft:
‘Ik ben van de generatie die de jaren zeventig, tachtig en negentig heeft meegemaakt en ik ben er getuige van geweest hoe teleurgesteld de jeugd is geworden nadat de huidige regering in 1991 op de macht was gekomen. In de afgelopen vijftien jaar waren er teveel mensenrechtenschendingen, teveel geweld, teveel burgeroorlog, massamoorden, arrestaties en ontvoeringen. Ondanks de onderdrukking en teleurstelling die mijn generatie moet meemaken, heeft die echter niet naar de wapens gegrepen om de vicieuze cirkel van vernietiging en geweld te doorbreken.Onder leiding van ervaren journalisten is mijn generatie begonnen gebruik te maken van haar democratische rechten, door in plaats van naar vuurwapens naar de pen te grijpen.’

Toen ik met mijn journalistieke carrière als zelfstandig uitgever en redacteur begon, was ik pas twintig jaar oud en studeerde ik nog op de universiteit. De meeste van mijn collega´s waren van ongeveer mijn leeftijd en hadden nog minder ervaring dan ik. We houden echter nog steeds moedig stand, we houden van ons vaderland en houden ons democratische ideaal hoog. Later besloot een groot aantal onafhankelijke journalisten om een vereniging op te richten om hun strijd gezamenlijk te kunnen voeren, de Ethiopian Free Press Journalists’ Association (EFJA), iets wat het regime natuurlijk in het verkeerde keelgat schoot. Kort nadat de vereniging begin augustus 1993 met haar activiteiten begon, werd de EFJA doelwit van staatsonderdrukking en het duurde acht jaar lang voordat de organisatie officieel erkend werd. De doelstelling van de EFJA is nog steeds om in het land persvrijheid te bewerkstelligen.

De Ethiopische regering gebruikte de term ‘vrije pers’ als methode om het westen te overtuigen van het democratisch gehalte van het regime. Binnenslands onderdrukt de regering de pers meedogenloos, maar door dergelijke misleiding weet het regime niettemin leningen en fondsen los te krijgen. Vrije journalistiek is geen gemakkelijk vak in Ethiopië. Journalisten van de vrije media ontvangen geen uitnodigingen voor de persconferenties van ministers, van premier Meles Zenawi of van andere overheidsinstanties. Vragen aan ambtenaren blijven onbeantwoord en publicatie van een ingezonden brief kan leiden tot arrestatie van de hoofdredacteur en/of de uitgever. Hoge boetes, pesterij en eigenmachtige arrestaties hebben vaak de opheffing van kritische kranten tot gevolg.

Het dictatoriale bewind van eerste minister Meles Zenawi heeft ervoor gekozen de media onder druk te zetten door de aanval te openen op journalisten en doet dat met een beproefd middel. Er is een zogenaamde ‘hitlist’ opgesteld waarop journalisten staan en anderen die als landverraders worden gezien. Het is inmiddels voor de vrije pers een way of life om het regime steeds weer te confronteren en uit te dagen onder de voortdurende, vernietigende onderdrukking. Het resultaat van deze nobele prestatie is, dat de pers in Ethiopië een constructieve bijdrage levert aan het vestigen van de democratie in het land.

Grootschalige Intimidaties:

Ondanks het voortdurend lastigvallen, de intimidatie, de gevangenisstraffen, de arrestaties en boetes heeft de regering niet kunnen voorkomen dat journalisten erop gebrand zijn een krant uit te geven. Als één journalist wordt gearresteerd neemt een andere de pen en de verantwoordelijkheid over en gaat verder waar de vorige is opgehouden; als de politie de werkruimte, computer of typemachine van een journalist in beslag neemt, gaat hij naar een andere locatie of naar een collega om verder te werken. Journalistiek bedrijven in Ethiopië is een missie van hoop op verandering, hoop op een goed functionerende democratie en werkelijke vrede.

Na de rampzalig verlopen verkiezingen van mei 2005, waarbij tientallen demonstranten werden doodgeschoten, is er van onafhankelijke pers in Ethiopië nauwelijks meer sprake. Premier Meles Zenawi verbood onafhankelijke kranten en veel journalisten werden opgepakt, gevangengezet en fysiek en psychisch gemarteld. Leden van de Ethiopische vrije pers werden door de agenten en politie in burger zonder gerechtelijk bevel aangehouden en gearresteerd. Vijftien Ethiopische journalisten van onafhankelijke media werden in staat van beschuldiging gesteld van landverraad en deelname aan genocide.

In de afgelopen 14 jaar zijn meer dan honderd journalisten het land ontvlucht, waaronder ikzelf, naar alle windstreken. Zes van hen wonen in Nederland. Meer dan de helft van de bestuursleden van de EFJA hebben Ethiopië gedwongen moeten verlaten en alle nieuwsbronnen op internet zijn in Ethiopië geblokkeerd. Zeker vanaf mei 2005 tot 12 september 2007 (1 september 2000 volgens de Ethiopische jaartelling) heeft men niet kunnen sms-en werden de telefoonverbindingen van een groot aantal mensen verstoord.

De meeste van de vijfenzeventig miljoen inwoners van Ethiopië hebben alleen toegang tot de staatsradio en -televisie, die in het hele land te horen en te zien zijn. Behalve de Amhaars- en Engelstalige landelijke kranten die op dit moment in Ethiopië verschijnen en die direct of indirect in verbinding staan met het regime, is er alleen een klein aantal kranten dat alleen over sociale onderwerpen, sport en entertainment schrijft.

De Ethiopian Free Press Journalists’ Association heeft sterke banden met internationale organisaties voor media en mensenrechten. De EFJA is ook winnaar van de 1996 Rob Bakker Memorial Award van de NVJ/IFJ, de IPI-Free Media Pioneer Award, de Freedom to Write International Award van PEN US en de Amnesty International Media Award 2004.

De zesentwintig jaar oude journaliste Serkalem Fasil is één van de negen vrouwelijke journalisten die genomineerd zijn voor de Award for Courage in was mede-uitgever van drie vrije kranten in Ethiopië. Ze was ook één van de vijftien journalisten van onafhankelijke of private kranten die na de verkiezingen van mei 2005 werden gearresteerd. Ze zat anderhalf jaar lang vast en tijdens haar gevangenschap baarde ze een kind in de weinig hygiënische omstandigheden van de Kaliti gevangenis. De erkenning die de EFJA klaarblijkelijk bij vakgenoten geniet maakt de leden vastbesloten om de strijd tegen de repressie van de regering voort te zetten.

Een decennium geleden waren de Ethiopische journalisten in ballingschap klein in aantal, stonden ze ver van de vuurlinie. Nu echter kunnen we onze stem laten horen en ons vakmanschap laten tellen om de erbarmelijke toestand waarin niet alleen onze collega’s maar ook het Ethiopische volk verkeren aan de internationale gemeenschap kenbaar te maken. En dat alles dankzij de ondersteuning van de internationale media- en mensenrechtenorganisaties die de persvrijheid, Ethiopië en de Ethiopiërs een goed hart toedragen. Hun onvoorwaardelijke steun was en is cruciaal voor onze overleving in diaspora en strijd tegen de voortdurende onderdrukking door het Ethiopische regime.
De vrijheid door de ether:

Ondanks dat de huidige regering onverdraagzaam en zelfzuchtig is, zijn er in de wereld ruim honderd onafhankelijke Ethiopische journalisten actief. Het is mijn wens dat deze journalisten zich zullen blijven inzetten voor vrede, democratie en ontwikkeling voor het Ethiopische volk. Daarom zijn we sinds twee jaar doende om een onafhankelijk Ethiopisch radiostation op te richten. Samen met Ethiopische collega´s in de diaspora, maar ook met behulp van internationale mediaorganisaties en lokale journalisten in Ethiopië zelf, willen we vanuit Nederland onafhankelijke radioprogramma’s uitzenden zonder politieke stellingname, met veel aandacht voor actualiteit en met een educatieve functie voor vrouwen, jongeren en de bevolking van Ethiopië.

Meer dan 85 procent van de bevolking van Ethiopië bezit een radio. Uit betrouwbaar onderzoek is ook gebleken dat Ethiopiërs meer luisteraar zijn dan lezer of kijker. Zeker op het platteland, waar de meeste Ethiopiërs wonen, is radio de enige informatiebron, maar ook in de grote steden geniet radio veelal de voorkeur boven televisie en kranten.

Als alles gaat zoals we hopen dat het gaat zullen we ons radioprogramma dagelijks een uur lang onder de naam NEGARIT Radio uitzenden op de kortegolf en 24 uur per dag op de site "http://www.ethionegarit.com/">www.ethionegarit.com. De eerste uitzending is over zes maanden gepland.

*De zogenaamde Provisorische Militaire Bestuurlijke Raad, die het bewind voerde na de afzetting van keizer Haile Selassie. (red.)

© Kibret Mekonnen, ex Ponto Magazine, nr.3, winter 07/08

Dat een boek als The Cult of the Amateur: How the Internet is Killing our Culture, waarin bloggers zwaar op de korrel worden genomen, op weinig enthousiasme kan rekenen bij bloggers, is geen verrassing. Dat nogal wat bloggers daar hun mening over spuien, is dat evenmin. BVLG is een beleefde jongen en houdt het dan ook netjes. Naar verluidt zijn er al minder beschaafde “recensies” verschenen…

Tja, wat moet je hiermee als blogger? Ik denk dat het boek van Keen zeker zijn waarde heeft (ik heb het boek zelf nog niet gelezen, ik baseer me voorlopig ook maar op de besprekingen en interviews met de auteur die ik gelezen heb). Ik kan me zeker vinden in sommige van zijn stellingen, en vooral in het basisidee dat de huidige ontwikkeling op het internet ertoe leidt dat iets snel voor waar wordt aangenomen als duizend mensen denken dat het waar is, ook al beschikken die duizend mensen niet over de nodige kennis of vaardigheden om daarover te oordelen. De mening van één expert – die wel de achtergrond kent en in staat is om een objectieve analyse te maken – weegt daar niet tegenop.

Ooit (voor de komst van het internet) was het anders: als een expert iets vertelde, dan luisterde iedereen. Maar ook die expert kon – en kan – het soms fout hebben. Geen van beide “methodes” zijn dus ideaal. Wat dan wel? Duizend experts die allemaal hetzelfde zeggen? De kans op een waarachtige weergave van de feiten lijkt dan al wat groter, al is absolute zekerheid dan nog altijd niet gegarandeerd. Elk oordeel is een menselijk proces en houdt dus inherent een kans op falen in.

Ik heb de indruk dat de “nonsens” waar Keen naar verwijst vooral slaat op foute berichtgeving, loze beweringen die achteraf niet te kloppen, politieke of sociale analyses die onvoldoende onderbouwd zijn. Ik denk dat sommige lezers wel doorhebben wanneer iets echt nonsens is – ook als het gedrukt staat. Maar de massa kan nu eenmaal relatief gemakkelijk worden misleid – denk maar aan de massale reacties die er soms komen op 1 april-grappen. Als duizenden goedgelovigen op een datum die gekend staat als een dag waarop je moet opletten voor wat je hoort of leest toch nog in hun pyjama naar een benzinestation rijden omdat ze hadden gehoord dat je dan gratis kan tanken, wat moet het dan niet zijn op die 364 (soms 365) andere dagen van het jaar?

De fout die intellectuelen – en daar horen ook tal van bloggers bij – vaak maken als ze het over dit soort zaken hebben, is dat ze hun vrienden en kennissen gebruiken als referentiekader. Zonder mezelf een intellectueel te noemen, moet ik toegeven dat ik soms hetzelfde doe. In december 2006 heb ik een deel van Bye Bye Belgium gezien, die fake tv-nieuwsuitzending op de RTBF. Achteraf kon ik maar moeilijk geloven dat er zoveel mensen waren die dit spektakel voor waar namen. Pas veel later drong het tot me door dat ik het programma had bekeken met de ogen van iemand die zelf in de media actief was en er zelfs nog om den brode over had geschreven. Dan heb je automatisch oog voor mechanismen die niet kloppen (amper enkele minuten nadat de uitzending bezig was, hadden ze al een perfect gemonteerd verslag van wat zich zogezegd een uurtje ervoor had afgespeeld op een Brusselse tram, en eveneens in amper een paar minuten tijd was de zender erin geslaagd om zeker vier of vijf journalisten naar verschillende locaties te sturen voor een stand-up – elk met een eigen camera- en geluidsman, dus – een mobilisering die kan tellen!).

Maar wat ik wou zeggen: jan met de pet – of in dit geval vooral jean avec la claque – is helemaal niet op de hoogte van hoe een tv-journaal wordt gemaakt. En onze jean is er heilig van overtuigd dat wat een nieuwslezer allemaal verkondigt de absolute waarheid is. Met als gevolg: hij gelooft.

Misschien moet iemand Keen eens uit de doeken doen wat hier in december 2006 gebeurd is. Als zijn boek één verdienste heeft, dan is het wel dat er nog ontzettend veel moet worden gedaan aan mediatraining – en dan heb ik niet over cursussen waarin politici leren om hun hoofd in de juiste hoek schuin te houden, het gebruik van negatieve formuleringen zoveel mogelijk te vermijden (vraag: “Mijnheer de premier, is er een regeringscrisis?”, antwoord: “We staan absoluut voor een bijzondere uitdaging.”) en vooral niet te antwoorden op de vragen van journalisten. Nee, ik bedoel: jongeren leren hoe ze met media moeten omgaan. Zowel met de “oude” als de “nieuwe”, want zelfs Stevie Wonder heeft in de smiezen dat die nog veel meer in elkaar zullen overgaan. Het is me een raadsel dat dit nog geen vak is dat op hetzelfde niveau staat als pakweg geschiedenis als aardrijkskunde. We leven in een wereld die steeds meer door de media geregeerd worden. Kranten, tv-zenders en websites brengen niet alleen verslag over politieke en sociale ontwikkelingen – steeds vaker brengen ze die ook op gang. En toch weten we er zo weinig over… Dat lijkt me veel gevaarlijker dan een blog vol nonsens.
 

1. Neem het dichtstbijzijnde boek vast dat 123 (of meer) pagina’s telt.
Vlakbij mij een stapeltje van zeven boeken. Het dichstbijzijnde, is dat van boven of van onder te beginnen?

Helemaal onderaan ligt het Groene Boekje, dat we al aan de kant leggen wegens reeds besproken door Lieve. Het geheim van het schrijven, leuk boekje waarin 10 professionele schrijvers het over hun kunsten hebben, blijkt slechts 108 pagina's te hebben. Duizend schitterende zonnen wordt het ook niet. De kwalijke gewoonte al eens vooruit te piepen in een boek dat je nog aan het lezen bent heb ik zo rond m'n 10de afgezworen.

Uiteindelijk wordt het dus Media-activisme / Don't hate the media, be the media (door Han Soete, Raf Custers, Bruno de Bondt), een verjaardagscadeautje.

2. Open het boek op pagina 123 en pluk de 5e zin er uit.

Op pagina 123 (hoofdstuk Methodiek van het media-activisme) een gesprek met de Indiase journalist Palagummi Sainath.

De grote Indiase media zijn volgens Sainath verworden tot misbaksels.

3. Post de volgende 3 zinnen.

"De Indiase kranten zeggen niets over de catastrofe in de landbouw. Alleen al in het district Anantapur, in Andhra Pradesh, pleegden tussen 1997 en 2000 meer dan 1.800 mensen zelfmoord, zo diep zaten ze in de schulden." Voor de media is die realiteit te hard.

Nieuwsgierig geworden?

Na alles over te typen kwam ik erachter dat het boek ook integraal op www.media-activisme.be staat (moet mij weer overkomen!) met hier, jazeker, pagina 123! Maar toch maar mooi een paar mensen erbij die P. Sainath hebben leren kennen...

Na de middelbare school dacht ik er eindelijk vanaf te zijn. Ik ging journalistiek studeren en daarna voor Forza Milan schrijven. Dat was het plan.

Dat plan hield dus ook in: nooit meer wiskunde. Wiskunde en journalistiek... twee ver uit elkaar liggende opleidingen. Ik zou er nooit nog iets mee te maken hebben.

Tot dat je op een dag afstudeert in Journalistiek, nog niet veel zin hebt om te gaan werken en dan maar besluit de Postgraduaat Multimedia te gaan volgen.
Ook in die opleiding had ik nooit nog iets wiskunde-achtig verwacht... Tot vandaag!

We zijn nu in de code van Flash aan het leren werken (lees: prutsen). En wat zegt docent Peter Van Edom vandaag? "Weten jullie nog iets over tangens, cosinus en sinus?"
WAT??? Tangens, cosinus, sinus,... Ik hoorde het al in Keulen donderen!

Al bij al valt het precies nog wel mee met dat wiskunde-gedoe... maar we zullen de volgende weken maar eerst afwachten voor ik daar uitspraken over doe ;-)