Ziende blind voor wat er in mijn omgeving zich voordeed, restte mij weinig anders dan de literatuur. Van 's morgens tot 's avonds ging ik op zoek naar dikke, spannende, avontuurlijke boeken. Verhalen om zalig in weg te zinken. Verhalen om mijn kwaadheid en verdriet kwijt te kunnen.

Ik heb mijn leed versleten aan de de Catharen en de Indianen, de kweek van bananen, atlassen en encylopediën, handleidingen over zeilen, ballet en skiën. Ik las gebruiksaanwijzingen op de shampoofles, in tijdschriften advertenties voor tango-les, op zaterdag over eenzame dames en heren die zichzelf en hun vriendschap in de krant adverteren ... en heimelijk masturberen.  Ik las grote-mensen-romans met moeilijke woorden, middeleeuwse verhalen vol vreselijke moorden, soms - bij gebrek aan beter - boeken van Peter Vermeulen, of een of ander boerenbondrecept, waarna ik door het huis aan wie het horen kon riep 'wat ik wil eten staat hier op pagina 252'.

Op warme zomerdagen las ik maar door, zonder ooit te stoppen. Ik las teksten in boeken en op veiligheidsdoppen. Altijd maar op zoek naar weer niets nieuws. Ze kennen me nog steeds in de bib. Mettertijd met foto aan balie: "gelieve deze jongen zo en zo te behandelen en niet teveel te zeggen". De jongen is nu een man geworden, zijn liefde neigt nu meer naar de mensen, maar in mijn hoofd blijven ze: verhalen, sprookjes en avonturen, de letters, woorden en zinnen.

Het tijdverlies van indertijd is niet opgehouden. Weliswaar veranderd van naam, talloze malen, van school over werk naar sociaal zijn. Maar de frustraties blijven. Hoeveel machtige boeken zou ik niet kunnen lezen als de wereld mij niet zo opeiste. Alles wat ik hoorde, wat ik leerde, wat ik zag, heb ik ergens wel gelezen, beluisterd.

Wiskunde laten we even achterwege. Wiskunde is een vrijplaats voor de nietsontziende chaos. In het mathematisch universum kloppen logische wetten niet. Je glijdt er door een wereld van gemene delers die zich een breuk lachen, en noemers die mijn naam links laten liggen. Alle andere lessen kon ik nog begrijpen, omdat het vrijwel allemaal in boeken te lezen stond. Het werd wat lastiger met die sociale vaardigheden, dat is wiskunde in het kwadraat, maar dan als een t-shirt met etiketjes afgesneden en achterstevoren binnenstebuiten.

Ik las, ik heb gelezen, ik lees, ik zal blijven lezen. En ondertussen heb ik leren luisteren naar de stilte buiten het lezen. Ik heb leren opkijken. Door het raam leren staren. Mijn blik naar de open luchten richten. Ik heb geleerd dat erbij willen horen niet de weg is, eerder de ondergang, minstens de mijne. Van vlak na het ontwaken, tot 's avonds laat, stiekem onder het bedlaken, alleen of tesamen, in de auto, op weg naar zee, in de zon, onder mijn lievelingsboom, op het toilet - veel te lang bezet. Zo is mijn leven verlezen, heb ik niet leren winkelen, is alle mode van de afgelopen dertig jaar aan mij voorbijgegaan. Zo ik al zou weten wat de mode was natuurlijk.

Mijn leven heb ik dus uit boeken. Meer nog, dankzij boeken leef ik. Zonder poëzie waren mijn tranen vergaan. Zonder romans zou ik niet weten hoe te spreken. Zonder non-fictie dacht ik nu nog steeds dat de radio muziek speelt omdat ik aan een liedje denk. Boeken hebben mij minstens op weg geholpen. De rest heb ik zelf gedaan. Mensen in mijn omgeving hebben mij hoogstens geholpen door boeken aan te reiken . En door mij niet al te veel in de weg te lopen, en mij gerust te laten.

Boeken gaan mee met de omgeving. Een stadsjongen leest andere boeken dan een plattelandsgast.  Maar als beiden lezen gebeurt hetzelfde. Mensen worden niet langer ouder. De klokken blijven stilaan. De bloemen en het gras wachten in de zonnewarmte. De stadsjongen zit op het dak met uitzicht over de stad te lezen. Onder hem wonen mensen, op de straten, op de stoep, op zebrapaden. Ze gaan gebouwen binnen en lopen ze weer uit. Dezelfde jongen op het platteland, acht jaar ouder, zit in de tuin onder een boom. Hij denkt terug aan de haast van toen, de grimmige gezichten, het grijs rondom hem, en kijkt om zich heen. Hij ziet bloemen die heerlijk ruiken, bomen vol kwetterende vogels, weiden met lammetjes, vijvers met eendjes, boerderijen met kakelende kippen en loeiende koeien. Hij zucht en verdiept zich verder in zijn vuistdikke vluchtweg.

De vluchtweg leidt hem naar het tehuis van de verbeelding, een tehuis voor niet-werkenden, het sprookje, een groot wit gebouw met brede treden en een groene poort met erboven 'Sprookje'. In de kelder zit, traditioneel, het verschrikkelijke restjesmonster, de Boe-Boe, zoon van een mutant en een komodovaraan, zie pagina 5321 van het geheime 'Alomvattende Monsterboek' van de Pseudo-Aristoteles (op straffe van ter plekke verstening enkel door eenhandigen, eenogigen en eenvoetigen te lezen). (zie ook de Engelse samenvatting van de encylopedie van monsters). Dit Monsterboek is te vinden in de Bibliotheek die zich in het Sprookje bevindt. Maar daarover een andere keer meer.

Zoals menigeen al merkt spelen we ook komende week weer een internationale wedstrijd thuis tegen het Belgische sk habibi.
Dit past precies in het beleid dat we de komende weken zullen voeren om zoveel mogelijk internationale wedstrijden op woensdag te organiseren.
Hierdoor krijgen onze spelers meer ervaring, het is leuk voor ons publiek en het levert ons weer nuttige contacten op.

Komende zondag staat de bijzonder lastige uitwedstrijd tegen team consul op de agenda.
Wederom een derby en om die reden hebben we een buscombi voor een wel zeer aantrekkelijke prijs: voor slechts een tientje bent u zeker van een plekje in de bus en in het stadion!
Er zijn nog enkele plaatsen beschikbaar, dus kom snel naar Het Bestuursloket en vraag onze eigen Wendy naar het speciale inschrijfformulier.
Deponeer het volledig ingevulde formulier in de vaalgele brievenbus. Deze vindt u aan de linkerkant van de herentoiletten.

Vanmiddag betreden onze jonge helden het Utrechtse strijdperk van Maartensdijk A1.
Alvast veel succes jongens!

Het Bestuur.

In deze uiteenzetting zal worden gepoogd om een balans op te maken van het Amerikaanse imperialisme en van zijn sterktes en zijn zwaktes. Daarvoor is eerst een terugblik nodig om de belangen en de waarden, de middelen en de doelen die op het spel staan kort te schetsen. Als jonge beweging die meer wil zijn dan een nieuwe naam, vlag en leider moeten we stap voor stap te werk gaan. Idee en actie zijn onafscheidelijk, maar de juiste volgorde wil dat de actie uit de idee volgt. Door de algemene achteruitgang van het onderwijs* en de afstompende invloed van de media moet de ideologische vorming veel dieper en breder zijn dan vroeger. Congressen als dit zijn broodnodig, al was het maar om onze blik op de wereld te verbreden en de banden aan te halen met broedervolkeren. Daarvoor hoeven niet altijd ronkende namen op de affiche te staan. Dat die namen erin slagen om de gesubsidieerde vazallen van de antifascistische roddelpers in het ootje te nemen is uiteraard meegenomen. Antifascisme is tegenwoordig een miljoenenbusiness. Afgelopen week nog is uit cijfers gebleken dat de Duitse Bondsrepubliek sinds 2001 méér dan 200 miljoen euro heeft besteed aan de "strijd tegen het rechtsextremisme". Dat ware misschien nog enigszins "sociaal" geweest, als geen dringender noden gelenigd moesten worden.

Om misverstanden, veralgemeningen of verdraaiingen achteraf te vermijden en ook gewoon voor de goede verstaander beginnen we met de puntjes op de i te zetten. We moeten eerst uiteenzetten hoe we het reilen en zeilen van het politieke systeem zien om onze politieke actie goed te kunnen definiëren. De simpele grondstelling van onze metapolitieke strategie luidt: politiek wordt steeds bedreven door elites en die elites hebben zowel waarden als belangen**. Om zoals gezegd de idee actie te laten worden moeten - in die volgorde - kaders en militanten worden gevormd om ten slotte de idee te laten doorsijpelen naar alle lagen van het volk. Wij stellen de idee en het ideaal centraal, wat tot uitdrukking komt in het feit dat alle coördinatoren op gelijke voet samenwerken en dat er hoogstens sprake is van een algemene coördinatie en dito coördinator. Tegenstellingen als "links" en "rechts" zijn voor ons even versleten als die van "oost" en "west". Ze verhinderen ons om volwaardige (onverdeelde) Vlamingen en Europeanen te worden. Ze behoren tot een oude orde gekenmerkt door partijenstrijd, klassenstrijd en nu zelfs rassenstrijd. Wij wijzen in die oude wanorde de kiemen van de burgeroorlog radicaal af en eisen opnieuw: orde en vrede, een einde van de haat en nijd, waarden in plaats van waardeverval. Elk racisme is ons vreemd, omdat wij de identiteit van alle volkeren verdedigen, niet de superioriteit van één volk. Ik had vandaag evengoed met een zwarte separatist als met een blanke separatist op de affiche kunnen staan. Hoe de Amerikanen zich maatschappelijk en staatkundig organiseren, is in de eerste plaats hun zaak. Zolang ze maar binnen hun erf blijven.

Nationalisme is voor ons de zaak van de volkeren (meervoud). Nationalisme en solidarisme zijn voor ons één, omdat nationale onafhankelijkheid niets is zonder sociale rechtvaardigheid (en vice versa). Zeker in een tijd waarin de nationale bovenklasse vaandelvlucht pleegt! Wij zijn ervan overtuigd dat de nakende economische recessie en het voorspelbare neoliberale antwoord daarop onze eens zo sterke nationale middenklasse (dankzij sociale herverdeling, deels op solidaristische grondslag) zal verschrompelen tot een soort nationale onderklasse. Volksgenoten die geen plaats meer vinden in de veelgeprezen "kenniseconomie" zou men dan waarschijnlijk nog het liefst naar de Derde Wereld exporteren om vervolgens informatici en ingenieurs uit diezelfde Derde Wereld te importeren. Cijfers deze week zetten onze stelling over de sluipende teloorgang van de middenklasse kracht bij. De Belgische gezinnen blijken immers maar liefst één miljard schulden te hebben uitstaan door het gebruik van winkelkaarten tegen woekerrentes. "Het is een vrij nieuw fenomeen in België, maar is elders breed verspreid", aldus de bankfederatie Febelfin. Natuurlijk is dit fenomeen al breed verspreid. Het consumeren op krediet is een Amerikaans fenomeen, omdat daar nauwelijks consumptieve transfers uit de sociale zekerheid bestaan. Een goede politieke gemeenschap vereist een sterke nationale middenklasse. Dat wist Aristoteles al.

De vaandelvlucht van de nationale bovenklasse begon na mei '68. Mei '68 was een generatiewissel van professoren naar studenten en een overgang van nationaal kapitalisme naar internationaal kapitalisme. Het was de voltooiing van de naoorlogse veramerikanisering en volksheropvoeding van West-Europa, eerder begonnen onder het mom van "denazificatie". Die gebeurtenis horen we dit jaar dus te vieren. Bohémienliberalisme en bohémienkapitalisme gaan hand in hand. Het eerste verdedigt de waarden en het tweede de belangen van het internationale grootkapitaal. Vooraleer de markten, de handel en de wisselkoersen in de jaren '70 vrijgemaakt konden worden, moesten eerst de geesten van de mensen voldoende bewerkt en "bevrijd" worden van allerlei hinderlijke obstakels. Onder het mom eerst van "denazificatie" en nadien van "emancipatie" werden nieuwe sociale categorieën consumenten uitgevonden, zodat sinds kort bijvoorbeeld autoreclames zich speciaal tot nieuw samengestelde gezinnen richten. Logisch, want gebroken gezinnen consumeren dubbel zoveel als gewone gezinnen. Ook de halal consument die nu de rechtse toorn opwekt, is een product van dit kapitalisme en niet van de islam.

De iets ouderen onder jullie zullen zich nog het wettelijke onderscheid herinneren tussen zakenbanken en commerciële banken, waarbij die laatste alleen consumptieve en commerciële kredieten en geen (risicodragende) industriële kredieten mochten verstrekken. Nog een onderscheid was dat tussen commerciële banken (voor handelaars) en spaarbanken (voor arbeiders). Spaarbanken en verzekeringsmaatschappijen vormden vóór de deregulering van het kapitaalverkeer de basis van een sociaal of nationaal kapitaal belegd in staatsobligaties of parastatale instellingen. Veelzeggend is dat die wetgeving in de jaren '30 precies was ingevoerd om een herhaling van 1929 te voorkomen. Waarom die regulering van het kapitaalverkeer werd afgeschaft? Om de kapitaalbehoeften van het internationale grootkapitaal te bevredigen zonder terug te grijpen naar verdere inflatoire dollarcreatie. Zo werd ons sociale of nationale kapitaal afgeleid naar de internationale kapitaalmarkten. Van een financiële transfer gesproken! Sindsdien zijn pensioen- en hefboomfondsen de belangrijkste spelers op de internationale kapitaalmarkten. Wij pleiten daarom onder meer voor een staatspensioenfonds in de strijd tegen de vergrijzing en de globalisering. Mijns inziens moeten er monetaire hervormingen bovenop komen die een einde maken aan de inflatoire geldcreatie door de banken. Volkshuishouding en volksgemeenschap kunnen maar worden gesaneerd als de Augiasstal van het bank- en beurswezen wordt uitgemest. Het casinokapitalisme vormt een aanslag op de publieke moraal.

Nu we het een en ander uiteengezet hebben, kunnen we het Amerikaanse imperialisme aansnijden dat de gewapende arm is van het internationale grootkapitaal. Imperialisme is de hoogste fase van het monopoliekapitalisme: de versmelting van bancair en industrieel kapitaal. De Amerikaanse oligarchie is het product van een geweldige financiële en industriële machtsconcentratie. De Amerikaanse regering en de centrale bank zijn niets anders dan de belangenbehartigers van het geldverslindende militair-industriële complex en de grote zakenbanken. Die oligarchie heeft ook een uitgesproken internationalistische oriëntatie. Professor Carroll Quigley sprak dan ook over "internationale bankiers". Toch moet worden opgemerkt - zoals door Carroll Quigley, G. Edward Griffin en Ellen Brown - dat die oligarchie een gemengd en geen zuiver joods karakter heeft. Zo was J.P. Morgan anglicaans en John D. Rockefeller baptist. Wel is het natuurlijk zo dat die familiedynastieën - en met name de Rothschilds - in belangrijke mate de stichting van de staat Israël nu 60 jaar geleden hebben gefinancierd. Na mei '68 de tweede gebeurtenis die we dit jaar geacht worden te vieren. De antizionistische joodse schrijver Jack Bernstein gewaagde het zelfs te schrijven: "Het judaïsme is een religie, maar het zionisme is een politieke beweging die door dezelfde personen is gecreëerd die ook aan de wieg van het communisme stonden. Het einddoel van het zionisme is een wereldregering onder leiding van internationale kapitalisten". Het citaat mag misschien op het eerste zicht wat vreemd aandoen, maar het feit dat de dissidente auteur vermoord werd, roept alleen maar meer vragen en mysterie op.

Nu de belangen die het imperialisme drijven duidelijk zijn, kunnen we het hebben over de waarden die het drijven. Het Amerikaanse imperialisme wordt nog altijd gerechtvaardigd door de pseudo-religieuze inhoud van City upon a Hill, Manifest Destiny, Monroe-doctrine. Het heeft zijn wortels in verschillende vormen van modern pseudo-religieus fundamentalisme, die een smet zijn op de eeuwige wijsheid die de bron is van alle archaïsche religies ter wereld. De protestantse ketterij van het calvinisme heeft zo een land gesticht en de oorspronkelijke bevolking ervan vermoord, verdreven of in reservaten gestoken. De joodse ketterij van het zionisme deed 60 jaar geleden precies hetzelfde. De ketters in kwestie zijn modernisten (want materialisten) omdat ze steevast de heilsverwachting op aarde willen verwezenlijken. Is er een beter bewijs van hun materialistische aard dan hun obsessie voor geld en grond? Ze delen dezelfde cynische psychologie. Een psychologie die over lijken gaat en daarbij de leugens niet spaart. De protestantse fundamentalisten van de christelijke rechterzijde hebben altijd al een hoogst eigenaardige affiniteit met Israël gehad, die zich vertaalt in een gemeenschappelijke heilsverwachting. Religieuze protestanten en zionisten azen op het Midden Oosten om een Messiaanse Revolutie te bespoedigen. Ze hopen dat de "Messias" of "Koning der Joden" dan van daaruit over de wereld zal heersen. Het is een typische dwaling van moderne pseudo-religies om de vervulling van een heilsverwachting in de wereld te projecteren.

Nu kunnen we de sterktes en de zwaktes van het Amerikaanse imperialisme onder de loep nemen, want het is in alle opzichten belangrijk om hen goed in te schatten. Het militair-industriële complex van de VSA is zowel een vloek als een zegen voor de VSA. Door zijn geldverslindende karakter is het verantwoordelijk voor het grootste deel van de Amerikaanse staatsschuld. Tijdens Vietnam werden de begrotingstekorten (monetair) gefinancierd door de Federal Reserve. Nu worden ze vooral gefinancierd door China en Japan. Het Pentagon is niet toevallig de grootste werkgever van het land. De VSA hebben hun economische en politieke leiderschap enkel en alleen te danken aan hun militaire leiderschap. De overheid spaart niet. De gezinnen sparen niet. En de bedrijven sparen nauwelijks. Dus parasiteren de VSA op buitenlandse dollars die terugstromen. Dat kunnen ze alleen, omdat ze de wereld laten geloven dat hun papiergeld waardevol is. Ze bevinden zich zo in de unieke positie dat ze kunnen lenen in hun eigen munt om vervolgens nieuwe oorlogen te bekostigen.

Ook het leiderschap van de dollar hebben de VSA te danken aan hun militaire leiderschap. Het militaire imperialisme is een dollarimperialisme. Daarvoor hebben de geallieerde plutocraten na de Tweede Wereldoorlog de instellingen van Bretton Woods in het leven geroepen. Zijn enige objectieve waarde ontleent de dollar nu niet langer aan het goud, maar aan de olie. De VSA zijn dan ook als de dood ervoor dat een land als Iran zijn olie in euro zou verkopen. De laatste 30 jaar is dus het verhaal van een kapitalistische wereldeconomie die in een quasi permanente staat van crisis (goud, dollar en olie) verkeert. De eerste quick fix was het einde van de goudstandaard en de vaste wisselkoersen. De tweede was zoals gezegd de deregulering van de internationale kapitaalmarkten. De derde was en is het monetarisme van neoliberale signatuur: besparingen op sociale uitgaven. Maar al het neoliberale monetarisme ten spijt, deden de Amerikaanse oorlogen de defensie-uitgaven, de staatsschuld en de dollarinflatie alleen verder toenemen. Wat een luxe toch dat staten niet bankroet kunnen gaan en belastingplichtige burgers altijd zullen blijven betalen!

Het is eigen aan de Reaganomics om zowel de belastingen te verlagen als de defensie-uitgaven te verhogen. Bush combineert net zoals Reagan neoliberalisme en neoconservatisme met een pseudo-religieuze retoriek. Sinds zijn beleid is de staatsschuld met 50% toegenomen en ze neemt dagelijks met 3 miljard dollar toe! Een ander overblijfsel uit het Reagan-tijdperk is dus het neoconservatisme. Belangrijk is dat dat laatste het Amerikaanse imperialisme een nieuw élan wist te gegeven op een ogenblik dat het Amerikaanse leiderschap voor iedereen duidelijke barsten begon te vertonen. Het is al tot treurnis toe gezegd dat het hier gaat om bekeerde Joods-Amerikaanse trotskisten die niet alleen om redenen van binnenlandse, maar ook om die van buitenlandse politiek hun kazak hebben gekeerd. Deze verlichte despoten noemen hun wereldrevolutie "democratisch" en hun wereldrijk "republikeins". Ze zijn ook voor de vrede: de Pax Americana. Het seculiere zionisme is zoals bekend hun tweede natuur, maar de "gelaarsde Wilsonianen" omkleden hun liefde voor de staat Israël met mooie liberaal-democratische idealen***. De neocons zijn ook emblematisch voor de verschraling van het politieke landschap: "dit is geen conservatisme, maar liberalisme met scherpe tanden" (Lawrence Kaplan). Dat is de harde waarheid die naïeve anti-imperialisten, pacifisten, internationalisten en andere nuttige idioten niet willen horen. Ze delen dezelfde liberale waarden. Ze behoren dan ook in de grond tot één en dezelfde ideologie. De ideologie die als een rode draad doorheen de moderniteit is geweven: het liberalisme. Ze zijn eigenlijk niet tegen de neocons omdat die "Wilsonianen" zijn, maar omdat ze "gelaarsd" zijn.

Na deze uiteenzetting moet het duidelijk zijn dat het leiderschap van de VSA niet gestoeld is op enige economische of ethische superioriteit, maar op de schaamteloze aanwending van militaire macht en de even schaamteloze verkrachting van het volkenrecht. Daarom is het zo belangrijk dat Europa uit de NAVO treedt en de NAVO uit Europa vertrekt. De NAVO is de hulpagent van het Amerikaanse imperialisme. Ook moeten we beseffen dat de afwijzing van het opmarcherende Amerikaanse kapitalisme, zijn talrijke Europese handlangers en nuttige idioten weliswaar een noodzakelijke, maar geen voldoende voorwaarde is voor Europese wedergeboorte. Dat alle grote verwezenlijkingen het product van de geest zijn. Dat die wedergeboorte ook vanuit onszelf en niet alleen vanuit Rusland moet komen. Dat "ras" meer is dan een lichamelijk omhulsel. Dat "ras" een bepaalde stijl inhoudt: sober, sterk en opwaarts gericht, zoals een Dorische zuil volgens Evola. Dat Evola ons leert dat we geestelijke strijders moeten zijn, geen rambo's of andere weekdieren. Het is jammer dat het tijdsbestek niet meer toelaat om hierop verder in te gaan, want als één persoon geplaatst is om de rijksgedachte als civilisationele en spirituele wedergeboorte van Europa te verkondigen is het wel Evola. Evola en Guénon zijn bronnen van tijdloze wijsheid. Hun hedendaagse aanhangers hebben er lak aan dat ze misschien minder "nuttig" zijn voor de besognes van de korte-termijn-politiek.

Zelfs vanuit een nationalistisch perspectief heeft de Europese ruimte een organisatiebeginsel nodig, omdat de vrijheid van één volk afhangt van de vrijheid van het volkerengeheel. Een combinatie van Europees federalisme (Evola) en Europees nationalisme (Thiriart) is mogelijk. Europa is alleszins niet beter af met nationalismen die niets anders zijn dan onbeholpen vormen van nationaal egoïsme. Maar de huidige Europese integratie is ook een slechte zaak. Economisch worden de kleine spelers verdrongen en politiek worden de natiestaten uitgehold tot op het bot. Die laatste zullen worden herleid tot Europese filialen gerund door nationale managers, alleen nog goed om belastingen te heffen en de lonen te drukken. Natiestaten en culturele barrières vinden de eurocraten immers belemmeringen voor de "optimale" allocatie (maximale uitbuiting) van de productiefactoren. Dat is de Europese integratie van het neoliberale en neo-Atlantische Europa, dat voor de tijd die zijn Amerikaanse suzerein nog rest een economische reus en een politieke dwerg mag blijven. Het is aan de Europeanen om zichzelf te bevrijden door zich politiek-militair en autarkisch te organiseren. Wij moeten post-Belgisch, post-Atlantisch, postmodern gaan denken. De 21ste eeuw toont overal in Europa het ontluiken van autonome nationalisten, non-conforme fascisten en zelfs allochtone separatisten. Het N-SA moet dus een constructief alternatief willen zijn. De oude orde sloopt zichzelf wel, wat ons dat werk bespaart. Het is veel belangrijker dat de nieuwe orde nu al wordt opgebouwd. Met een nieuwe orde en een derde weg voor ogen scheiden onze wegen met de Atlantische as en kiezen wij voor de Europese as.

Frederik Ranson
Coördinator N-SA

* De promotie van de "kenniseconomie" kan niet verhullen dat onder het mom van "gelijke onderwijskansen" en dergelijke de beoordelingscriteria stelselmatig worden verlaagd. De explosieve toename van leerlingen met een taal- en leerachterstand is maar één gevolg van de massa-immigratie.
** Daaruit volgt: 1) Aangezien ons antikapitalisme het heroïsme, het idealisme en het voluntarisme in acht neemt, is het geen historisch materialisme. Ons antikapitalisme neemt de religieuze wortels van het kapitalisme onder de loep, zoals de sociologen Max Weber en Werner Sombart al deden. 2) Aangezien de partijpolitiek in de eerste plaats gedreven wordt door belangen (één partij ontleent er zelfs haar naam aan) moet onze metapolitiek gedreven worden door waarden. 3) Aangezien politiek bedreven wordt door elites, moet de politieke actie gericht zijn op de vorming van een nieuwe politieke elite, met het karakter van een orde en niet dat van een partij. 4) Aangezien gemeenschappen steeds worden geleid door elites, kan kritiek op elites nooit worden veralgemeend tot kritiek op hele gemeenschappen. Hoogstens kan men een volk verwijten dat het het juk van zijn eigen misdadige leiders verdraagt. Dat geldt in het bijzonder voor ons eigen volk.
*** De democratie Israël is zeker niet de enige die de mensenrechten schendt. Het belet de Europese Unie - zelf een toonbeeld van democratie - echter niet een associatieakkoord te sluiten met dat land. Zo'n akkoord stipuleert nochtans dat het geassocieerde land geacht wordt om de mensenrechten te eerbiedigen. De EU heeft ook een associatieakkoord met Turkije.

]]> http://dadame.wordpress.com/?p=385 Wed, 02 Jul 2008 13:04:08 +0000 Da Dame http://dadame.wordpress.com/?p=385 Ik weet het. Ik ben nog piepjong. Echt niéts in deze wereld, maar, een lichtpunt in men leven, ik behoor niet (meer) tot de jeugd van tegenwoordig. Zelfs ik krijg het daarvan op de (steeds breder wordende) heupen.  Ik heb een ellenlange lijst van grote en kleine ergernissen, maar zal het kort houden. Ik wil immers  geen oude zeur lijken!!!

1. Drankgebruik: waar in godsnaam HALEN ZE HET???? "Hoi ik ben 14 en loop nu om 1u snachts compleet van de kaart over straat en moet niet om een bepaald uur thuis zijn" IK kan het mij niet voorstellen dat ik dat ooit als 14-jarige deed. Ja, misschien een keer, maar dat was na een nacht boven de pot + week huisarrest + weet-ik-veel-wat-nog COMPLEET uit mijn hoofd gesloten.

Ik verbied mezelf het woord "Breezersletjes" boven te halen. Verdorie... ik deed het net!

2. Taalgebruik: "Hey gast auw moeder is een f*cking hoer joenge, vuilen aidsverspreider" is een zin die niet gauw uit men hoofd zal verdwijnen. De jongen van wie deze zin kwam was 12 jaar! Wij hadden toen net het woord "trut" of het al veel te schunnige "eikel" ontdekt.. maar dit? De ene kleuter zegt f*ck you tegen de andere zonder in te zien wat het wil zeggen, daar zijn ze immers kleuters voor... maar dit? 12-13-14 jarigen beseffen maar al te goed wat het wil zeggen!

3. Puberteit: Ik ben voor de eerste keer uitgeweest toen ik 12 was: naar een jongerenwerking feestje waar géén alcohol werd geschonken en wat eindigde om 12 uur. Tegenwoordig moet het steeds vroeger steeds meer zijn. Ik stel me zo regelmatig de vraag: waar is hun jeugd naartoe? waar zijn de spannende dagen bobbejaanland, gaan "shoppen" in de dichtsbijzijnde delhaize, woensdagmiddag vriendinnen-filmdag,... enzoverder enzovoort. Het lijkt wel alsof er geen overgangsfase meer bestaat.  Mijn vaste stamkroeg heeft een gouden cafébaas. Ik ken hem van vroeger (via men moeder) en is altijd in voor een babbel op een rustige donderdag (na het werk!) Laatst vroeg ik hem wat hij ervan vond.

"Je kan er niets tegen doen, het zijn je klanten. Ik zou ze ook graag aan de deur zetten, maar hoe erg het ook mag zijn, als ik nog maar een identiteitskaart vraag zoeken ze ruzie met mensen in het café en ben ik steevast een hoop klanten kwijt."

Ik krijg kriebels van de schaamteloze jeugd. Want in godsnaam, waar staan later mijn kinderen op die leeftijd?

Zoen

Da Dame

Op zaterdag 20 september viert de bibliotheek haar 5-jarige bestaan en bouwen wij een klein feestje met o.a. een circusworkshop door Circaso uit Den Haag.

Deze namiddag wordt de Veemarkt even een eigen Koning Boudewijnstadion voor een heus kooivoetbaltoernooi. Naast het kooivoetbaltoernooi, zijn er doorlopend randactiviteiten voor iedereen: gamingtoernooi, DJ-battles,… .

Bovendien kan je ook de finale van het EK op groot scherm gaan bekijken. Naast een spannende finale kan je er bovendien genieten van een grote buurt BBQ aan de erg democratische prijs van 5 € (inschrijven voor 23 juni ! ), menig frisse drank aan een al even democratisch prijsje en bovenal een schitterende ambiance.

Voor deze happening slaan het Buurtcentrum Achturenhuis (buurt- en straathoekwerk), Buurtsport Kortrijk, Jeugdhuis Bledi en team Jeugd de handen in elkaar.

Eerlijk gezegd vind ik dit clipje van een halfnaakte Katja Schuurman in het meest sexy kerstman pakje ooit toch wel best te pruimen. Terug onze jeugd van tegenwoordig, tegengekomen terwijl ik nog een paar van hun andere clipjes aan het zoeken was.

"Gluwein in me linker hand, Katja's bil in me rechter hand", wat wil je nog meer voor een kerstduentje?

Gaan jongens! Gaan!