Polo momento Raimundo "Sijarrillo Apajado", coñecido tamén na zona como o "Juapo con Jota", acaba de testificar que miles de litros de tinta femia, e de blanco turbio, foron adulterados con químicos. O caso é que a xente non se fía. Moitos cangueses prefiren non achegarse ate a brava zona de Coiro, recoñecida por Don Benito primeiro "O Grande" como estado republicano e libre. A república está mais preto de Coiro que de Portugal, e polo momento so podemos decirlles que os corsarios teñen previsto coroar a Benito primeiro "O Grande" como rei da república, converténdose así na primeira república con rei.

Centos de veciñas e veceiños están entre dous mares, non saben se apoiar o movento corsario é ir en contra dos seus principios, polo que o de agora a colabouración cidadá ca policía Coiro Sejuro, encabezada polo Culio, está sendo nula. Ninguén quere impoñer nada,  ninguén se quere arriscar a darlle o concello o beneplácito de seguir mandando sobre a parroquia máis esquencida do morrazo.

Moitos coñecían o fenómeno corsario en Coiro, esas abatidas nos ghaliñeiros, ou esas ghomitonas polo viño adulterado tinta femia da zona do Tromentelo. Non eran coincidencias, as ghuadañas de Coiro permanecían moito tempo no jalpón. O caso, esta noticia motivou que moitos colectivos estén colabourando de forma totalmente desinteresada con Ocioloxía co fin de saber algo máis dos Piratas do Río Bouzós. Por iso un grupo de irreductibles viciños de Cangas, coñecidos polos "idearos" (tribu-bravú do surlés peridional) están facéndonos chegar informacións de gran valor periodístico, a falta de contrastalas fontes de información, podemos dicir que o Sarjo e maila Marajota son dous dos corresponsais con máis futuro profesional de Cia Ocioloxía (Tamén hai que dicir que agora mesmo son os únicos que traballan desinteresadamente, esto  é un valor engadido para estes mozos)

As informacións do Sarjo son claras e contundentes, os Piratas teñen amedrentada a poboación de Coiro, e as súas incursións en zonas habitadas está póndelle os ghuevos de corbata a xente. Por istes motivos Clarita (cervexa con ghaseosa) Millán, alcaldesa do Exmo. Concello de Cangas, fixo hoxe público que dará unha rolda de prensa acompañada dos servizos de protección e o novo corpo de seguridade, creado para a ocasión que se chamará "Coiro Sejuro", máis coñecidos polo sobrenome dos CS.

As primeiras fontes conficenciais de Marajota, nome en clave de Mar-a-Jota, falan de Benito o Jrande, un corsario xa fichado noutrora pola "Jarda Sivil polo Seprona, pola Polisía Municipal, pola Asosiasión de Visiños e máis polo jefe do Jurásico, alí debe sinco tasas de tinto e dúas de branco", todo según as verbas dun viciño de Coiro, que asegura coñecelo Pirata do Bouzós. Que dicir ten que é totalmente imposible que se trate dun feito aillado pois fontes marajotianas falan de documentos atopados nos que se expón parte do aparato loxístico da banda. Por outra parte fontes sarjonianas falan de accións bélicas recontrarrevolucionarias que están sendo máis que habituais polo que é posible que cheguen documentos gráficos dos atentados contra o mobiliario público de Coiro (según fontes anónimas din que roubaron todo o mobiliario público, senón por que non existen bancos nin farolas nin beirarrúas?)

A continuación publicamos as novas que nos chegan gracias o Marajota. Publicamos o texto literalmente para que vostedes xuzguen e intenten descifrar o mensaxe en braile que nos manda:

Tras cirurxiana operación dos servizos de intelixencia e recontraespionaxe estrutural informo dunha achega inédita. O noso merlo branco foi capaz de sacar, agachados no buraco do bolsillo do pantalón dous planos coas itencións de expansión futura dos discípulos de Benito o grande

A continuación os planos dos que o Marajota fala anteriormente:

Os Piratas do Río Bouzós teñen atemorizado a boa parte do vecindario das aldeas de Verín, Retirosa, Parada e parte do Tromentelo. Os piratas fixeronse fortes nesta zona impedindo a circulación de mercancías moi valiosas para os tempos de crise económica que vivimos. Quizáis sexa este o motivo qeu levou a estes corsarios de Coiro a utilizala violencia para gañarse a vida.

Moitas fontes apuntan a que o CIM está detrás de todo isto, pero polo momento tan só podemos falar de especulacións, xa que ningún home de Manolo do Sacho fixo declaración o respeto. O secretismo chega ate límites dificilmente alcanzables, polo que podemos asegurar que será moi complicado poder conseguir unha entrevista con algún destes mariñeiros de auga doce.

Polo momento tres veciñas foron atacadas na tarde de onte, a altura do Bar Jurásico, namentres que na tardiña do xoves pasado, un veciño e o seu can desapareceron cando ían a dos Feos a bota-la partida. Ate agora non temos noticias do secuestro, nin tampouco existen testemuñas sobre o feito. Na parroquia de Coiro reina o descontrol, e Don Benito invocou a tódolos santos para que deixen caer un maleficio sobre todos aqueles que están facendo o mal nas aldeas que rodean a Devesa de Coiro. Don Benito, magnate clerical morracense, xa tivo declarado noutras ocasión que aboga pola independencia de Coiro, querendo que se  instaure unha RFC (República Federal de Coiro), na que el mesmo exercería de Rey, (os intentos de explicarlle que nas repúblicas non existen reis foron inútiles, e Don Benito segue ca teima de selo Rei de Coiro pola gracia divina).

Ate o momento esto é todo o que Ocioloxía pode ofrecer como información veráz e seria. Todo o que se diga a partir de aquí carece de sentido da rigurosidade saltándose como non a obxetividade periodística que caracteriza este blogue. Por istes e outros motivos que non son precisos definir (é domingo e non temos gañas de traballar) non diremos nada máis do caso, eso sí, xa sabedes que  cando pase algo máis, estaremos alí, e vos seredes os primeiros en estar informados.

Continuará...

Gracias!!

Agora ben, a casa é incrible, a típica casa arácnida cunha casa pequena baixo o seu ventre.

El presidente de honor del Partido Popular y ex presidente de la Xunta, Manuel Fraga, se refirió ayer al libro blanco que utilizó José Luis Rodríguez Zapatero y que el PSOE aún no había colgado en su página web ayer por la mañana, cuando los periodistas le preguntaron por su contenido en un foro celebrado en Madrid.

var d = new Date(1204671600000);

Despois dunha guerra de guerras, dunha guerra civil, con outras moitas batallas internas. Despois de que na terra de todos morreran inocentes. Esta semana proclámase a independencia de Kosovo, que inda non é recoñecida por Serbia. Agora Europa conta cun novo estado, e os mapas políticos quédanse obsoletos, tendo que incorporar unha nova nazón, a nazón. Un pobo de pobos, onde cinco etnias compoñen o crisol de culturas que levan convivindo anos e anos en Kosovo. Serbios, turcos, romanos, albanos e bosnios son os habitantes desta terra que nace cun novo obxetivo, comezar o camiño para ser un país europeo en tódolos seus sentidos.

Benvidos!!

SABÍAS QUE EL MINISTERIO DE FOMENTO DEL PARTIDO POPULAR CREÓ Y ENCARGÓ A UN ORGANISMO AUTÓNOMO, PERO DEPENDIENTE DE ESTE MINISTERIO, LA EJECUCIÓN DE LAS OBRAS DEL AVE MADRID-BARCELONA, Y QUE ESE ORGANISMO SE LLAMA GIF (GESTOR DE INFRAESTRUCTURAS FERROVIARIAS)?

¿SABÍAS QUE LA PRINCIPAL EMPRESA A QUIEN, EL GIF, ADJUDICÓ REALIZAR LAS MULTIMILLONARIAS OBRAS DEL AVE MADRID-LLEIDA ES UNA UTE (UNIÓN TEMPORALDE EMPRESAS) CONSTITUIDA POR COBRA Y POR UNA EMPRESA ITALIANA DEL GRUPO DE BERLUSCONI?

¿SABÍAS QUE ESA OPERACIÓN TUVO UN COMISIONISTA QUE SE HA EMBOLSADO 8.000.000.000 PTS. (OCHO MIL MILLONES DE PESETAS DE LAS DE ANTES),O LO QUE ES LO MISMO, 48.000.000 DE LOS ACTUALES EUROS, POR INTERMEDIAR ENTRE LAS EMPRESAS ADJUDICATARIAS Y EL GIF?

¿SABÍAS QUE EL NOMBRE DE ESE COMISIONISTA ES ALEJANDRO AGAG?
¿SABÍAS QUE AGAG CONTRAJO MATRIMONIO CON LA HIJA DE AZNAR, EN EL REALMONASTERIO DE EL ESCORIAL, EN PRESENCIA DE BERLUSCONI Y BLAIR COMO INVITADOS DE HONOR, EN UNA CEREMONIA QUE PUEDE CALIFICARSE TAMBIÉN DE REAL POR EL PROTOCOLO Y LOS GASTOS DERIVADOS PARA EL ESTADO?

PUES YA LO SABES, EL BRAGUETAZO NO LO DIO ÉL, LO DIO JOSÉ Mª AZNAR. CON EL AVE A GUADALAJARA

¿SABÍAS QUE EL AVE EN GUADALAJARA, NO PARA EN GUADALAJARA CAPITAL?

LA PARADA DEL AVE EN GUADALAJARA ESTA EN EL TÉRMINO MUNICIPAL DE YEBES.ESTE SITIO ESTÁ A 10 MIN EN COCHE DE UADALAJARA CAPITAL,
POR UNA VIEJA Y TORTUOSA CARRETERA DE CARRIL ÚNICO.
SABIENDO QUE EL TREN NORMAL DE GUADALAJARA A MADRID TARDA 37 MIN,
Y QUE EL AVE 'SOLO' TARDAR 27 MIN (Y EL BILLETE VALE MUCHO MÁS),
PARECE CLARO QUE NADIE DE GUADALAJARA VA A IR A YEBES A COGER EL AVE.

ENTONCES, ¿QUE SENTIDO TIENE HACER LA PARADA DE AVE EN YEBES PUDIENDO HACERLA EN GUADALAJARA? SIGUE LEYENDO Y TE LLEVARAS UNA SORPRESA...

EL NEGOCIO ARRANCA EN 1998 CUANDO EL PP DECIDIÓ COLOCAR LA ÚNICA ESTACIÓN DEL AVE MADRID-LLEIDA, A SU PASO POR GUADALAJARA, EN LA PEQUEÑA LOCALIDAD DE YEBES.

LA DECISIÓN FAVORECIA A FERNANDO RAMÍREZ DE HARO,
ESPOSO DE ESPERANZA AGUIRRE (PRESIDENTA DE LA COMUNIDAD DE MADRID), Y A SU FAMILIA QUE POSEEN EN ESTE MUNICIPIO Y EN SUS ALEDAÑOS MILES DE HECTÁREAS. RAMÍREZ DE HARO Y SUS HERMANOS TIENEN 1610 HECTÁREAS REPARTIDAS EN CINCO FINCAS, SE LAS COMPRARON EN 1987 A SU MADRE A CAMBIO DE UNA RENTA VITALICIA ANUAL ESCASAMENTE SUPERIOR AL MILLÓN DE PESETAS.

EL PRECIO DE ESTE SUELO RÚSTICO, AÚN NO HA SIDO RECALIFICADO,
SERÍA HOY DE 1000 MILLONES DE PESETAS. PERO LA MÁS BENEFICIADA DE ESTAS REVALORIZACIONES eS LA TÍA DEL MARIDO DE ESPERANZA AGUIRRE, TERESA MICAELA VALDÉS.  LOS ANDENES DE LA ESTACIÓN DEL AVE HAN IDO A PARAR A SUS TIERRAS..DESPUÉS DE LAS PERTINENTES EXPROPIACIONES DE FOMENTO, ELLA HA DECIDIDO CONSTRUIR UNA URBANIZACIÓN, VALDELUZ, DE MÁS DE 9000 VIVIENDAS.

LOS TERRENOS DE ESTA FUTURA URBE EN YEBES,
MÁS CONOCIDA COMO 'AVELANDIA' FUERON RECALIFICADOS EN 2001 EN UN PLAN DE ORDENACIÓN URBANA.  ESTE SUELO ES PROPIEDAD DE EL ARVEJAL, SL, CUYOS DUEÑOS SON TERESA MICAELA VALDÉS Y SUS HIJOS, PRIMOS DE ESPERANZA AGUIRRE.

MICAELA LE OTORGA A ESTAS TIERRAS UN VALOR DE MÁS DE 8.000 MILLONES DE PESETAS. EL ARQUITECTO MUNICIPAL DE YEBES ES JAIME DE GRANDES, HERMANO DE LUIS DE GRANDES, DIPUTADO DEL PP,  Y DE LORENZO DE GRANDES, JEFE DE PRENSA DE LA ASAMBLEA DE MADRID POR LA PRESIDENTA DE LA CÁMARA, CONCEPCIÓN AGUIRRE.

QUÉ CASUALIDAD, ¿NO?

DIFUNDE ESTE MENSAJE, YA QUE POR LOS MEDIOS DE COMUNICACIÓN ES IMPOSIBLE ENTERARSE.
HAZ QUE TODOS TUS AMIGOS SE ENTEREN. POR UN INFIERNO MÁS DIGNO...

Como para non darse conta 

A última do periodismo deportivo é a falta de respeto os aficionados ches o mostrar o escudo do Valencia cun logo do PP. O partido de semifinais da copa foi o escenario para mostrar tal aberración, e o que é máis curioso T5 dice que foi un erro dun traballador que descargou a imaxe de Google e non se deu conta. Xuzguen por si mesmos. Aquí teñen o ERRO do traballador de T5, que seguramente non pasou ningunha censura, (non o creo)

Para esta ocasión o Pallín saca as mellores galas, trae uns chourizos de Xinzo que lle manda o seu cuñado, o viño é sempre o mellor da taberna e el vai vestido cun traxe que ben recorda os defuntos no féretro. Convoca os medios unha semana antes para dar unha rolda de prensa co vixente campión, e presentar os aspirantes o título mundial de Pocha. Fala sempre de título mundial xa que dí que para el é un mundo, e que non coñece outro torneo ofisial de Pocha.

Tras uns comezos un tanto complicados, os nervios apodéranse do Javiota e pronto queda descolgado da cabeza. Boa parte da partida é controlada polo Braulio, pero a medida que baixan as herbas bravas pola gorxa, baixan tamén os puntos. Desta forma chégase a última tanda co Felisindo e o Tonecho separados por cinco puntos. Unha boa man do de Cunchido, o Felisindo, permítelle in extremis facerse ca vitoria.

O final da partidas os medios agólpanse para conseguir as primeiras declaracións do campión. O Felisindo, un experto en facer declaracións, responde con soltura e con alegría contida: "A Pocha é así, non hai rival pequeno, hai que xoghar ate o último minuto" 

Na imaxe, temos os catro aspirantes a ser campións de pocha, e no centro o Pallín. Empezando pola dereita: Tonecho, Felisindo, Pallín, Braulio e Javiota.

XESÚS ALONSO MONTERO, no prólogo do libro.

Fai un día perfecto para a práctica da actividade preferida do "Formigha" (o home da Edelmira). O que máis lle gusta é ir a resolvelo mundo na súa embarcación motorizada, unha antiga gamela cun motor de 25 cabalos, "son sufisientes e perfectos para ir a coller polbos, vas o ritmo deles, botas a liña e pican como muxos". Namentres o Formigha tira a liña, Susito, o seu neto, cun cigarro rubio prendido entre os beizos, vai levando a gamela a vabor e estribor, "un fora de serie, un fenómeno"

Estamos fartos das mentiras, estamos fartos da dereita e da esquerda española que deixan que un país morra. Non queremos caramelos se logo temos qeu pasar fame, insíname a comer para non morrer. Para qeu queremos un AVE, se o final non temos uns cercanías qeu funcionen. E inda así, disque retrasan as obras dous anos máis, pero a quen pretenden enganar!.

O caso é que o noso protagonista vive nunha peculiar e característica casa do rural galego. O nome polo que son coñecidas estas vivendas é o de "casa arácnida" ou "casa con patas". Normalmente a vivenda se situa nun primeiro piso, deixando as columnas espidas sobre os cimentos. Nesta parte de abaixo, coñecida como o baixo ou garaxe, dependendo do seu uso, soe ter unha serie de características comúns en tódolos recunchos do país. O caso é que todo bo galego utiliza esta parte de abaixo como improvisado secadeiro de roupa.Non sabemos moi ben cal é o motivo ou causa, inda que a corrente antropolóxica americana fala do clima galico como principal causa (de tódolos xeitos non se coñecen vestixios como estes en climas moito máis húmidos que o noso). En principio a lavadora constitúe o eixo vertebrador desta parte da "casa arácnida"  ou "casa con patas" , outros enseres pasan a ocupar un segundo plano, constituíndose e organizándose todo entorno a lavadora. Outros enseres  vanse amontonando nesta parte da casa, e a medida que a unidade familiar crece adquírense novos trastos, como o nunca mal querido arcón-conxelador. Nestes podemos encontrar todo tipo de coussas, dende "jarbanzos" (ou como decía un tio meu gabrieles) ata tomates, pero o que nunca falta é unha barra de pan.

En moitas partes da nosa xeografía téñense atopado casas deste estilo,  e dende espazo invimos a que lle saquedes partido a cámara dixital e me mandedes fotos de casas con patas "MADE IN GALIZA COUNTRI"

Volveremos a decir que o próximo ano o Nadal pasaraxe en casa, nada de ir visitala familia a centos de quilómetros (o final iremos a onde faga falta, cheos de felicidade, con agasallos e botellas de viño, quizáis un roscón se estamos en Reis, ou uns bombóns se é Noite Boa) Empezaremos a pensar no disfraz de Entroido, e xuraremos comezar a facelo canto antes, para que non pase o de sempre, o sábado de entroido sen nada feito (que pasará? pois claro, o sábado de  entroido esteremos todos cosendo, mercando telas, perrucas, etc) Esto recórdame que volveremos a decir aquilo que dixemos en Ano Novo, "póñome a dieta", pero claro, despois da panzada de Reis,  e agora as chulas, filloses e viño de Entroido,...

Chegará o verán e pensaremos en facer un viaxe cultural, qeun sabe a Praga, Roma ou París (o final iremos a Canarias, Mallorca, ou como moito o Algarbe, outros estaremos no Morrazo disfrutando das que dinson as mellores praias do mundo, Cies é do Morrazo). E xogando un pouco co tema de país, gritaremos alto e claro Selección Nacional o Mundial (logo serán dous ou tres na manifa) Pasaremos un ano decindo que os políticos son todos iguais (pero logo cuidado con meterte con ZP, e moito menos con Marianito)

O dito, pasaremos un ano decindo o que non vamos a facer, en lugar de decir o que vamos facer. Xa sabedes non fagades o tonto, non vos matriculedes nun idioma, nin vaiades a pagala cuota do ximnasio, e moito menos, se vades votar, mirade ben a quen, está complicado, verdade? Son todos iguais...

O caso, a Plataforma ten un coche, moi parecido o multa-móbil, un Citroen C2, branco e vermello, que recorre as vias viguesas en busca de tampouco non sei moi ben o que. Como se subvenciona este coche e como hai xente con tanto tempo libre son  cuestións que nunca podrán ser resoltas.  Esta mañá cruceime co dichoso carro, e que raro, estaba aparcado en dobre fila, en pleno García Barbón e  o ir a tirarlle a foto, saliu escopeteado.

Espero poder ter máis noticias deste coche, polo menos poder fotografialo en outra perspectiva mellor.

Cando O Braulio volvía a casa, o primeiro que facía era xuntar os amigos na mesa que ten enfrente da taberna que hoxe rexenta, collía catro cuncas, e catro botellas, e entón soltaba a típica frase del: "bebede ata que estralen os oidos" O Braulio sempre foi un home de poucas palabras, máis ben é un home de actos como el mesmo se define. A súa muller a Finita, sempre dí del, "é dos que che din unha ves na vida, quérote tanto como o Formigha quere o viño"

A partida do dominó ebrio é todo un espectáculo, eles xogan e falan a vez das cousas do pobo, comentan as obras que foron a ver pola mañá, os barcos que chegaron do mar, e se non hai nin obras nin barcos, pois a falar do tempo e dos dores de espalda. O outro día incluso o Repichoca levou a un primo de Ramirás, un pobo perdido da man de deus "onde da a volta o vento" e seica acabou pedindo papas, "non puido rematar a quinta tasa de viño" seica tiveron leria a conta do primo unhas duas semanas.

Estes pequenos imprevistos son os que rompen a rutina de tódolos días, iso máis cando ven o señor Atilano, un vello emblemático, un home respetado por todos, o que chega a barra e sen decir nada se lle planta unha cunca de viño tinto. Ese home que fala pouco, pero cando fala "pares un filósofo" A súa achejada é unha muller trinta anos máis nova que el, e parece que inda funciona na cama, pois xa lle fixo tres fillos en cinco anos que levan xuntos, bueno realmente ou oficialmente son solo tres anos os que levan xuntos. A ex-muller cachouno nunha carballeira ca achejada e deixouno, ou polo menos eso é o que dí ela.

1954, este fai o primeiro día que o Braulio dixo, "non volvo o mar, e non volvo gastar noutro bar que non sexa o meu, os viños agora que mos paguen a min". Aquí está a pandilla enteira do Braulio (primeiro empezando pola dereita, leva un crespón negro na brazo esquerdo, que o puña todos os domingos "para recordar a Cristo" ),o que ten a lingua de fora é o Formiga e o terceiro pola esquerda é o Castellano, un que xa morreu fai un par de anos, e que se ganou o apodo por que emigrou a Venezuela e cando volveu decía que xa non sabía falar galego (ata que levou unha hostia cun rastrillo e dixo: "carallo pro angaso") O neno que aparese na barra e o primeiro fillo do Atilano (primeiro pola esquerda), hoxe o neno ten cuarente tres anos, e anda entrando e saíndo do Proxecto Home. Por certo, como verendes na parede colga unha foto do hola da Marilyn Monroe, esta mesma foto está hoxe na Taberna, e o Braulio inda suspira cando pasa por diante dela.

A veces dame a sensación que o meu avó non andaba tan desacertado cando decía, "meu neto, has de saber que todos che son iguais, senón por que ansían todos da mesma forma o poder" Eu sempre fun reacio a esto, máis ben por un aquel romántico que por outra cuestión ideolóxica, inda que cos anos vas mudando ese perfil soñador, e pousando un pouco os pes no chan. De vez en cando volvo a axitar a miñas ás de revolucionario doutra época, máis propio do maio do 68 que da loita implacable e crispante a que nos leva a política social dos partidos "galegos".

Unha vez máis quero agradecer a Desenho Galego o feito de achegar un pouco máis a fantasía a realidade social da nosa terra, deixando de lado aqueles fins partidistas dos cales  é mellor afastarse para comprender a situación actual. O feito en sí, as eleccións xerais do próximo marzo, están máis preto e iso vólvese a notar nos políticos galegos, facendo outra vez demagoxia, sen achegarse de preto os verdadeiros problemas dos cidadáns, como a vivenda, o traballo precario, o cambio climático, as infraestructuras, o transporto ou mesmo a sanidade e a educación, verdeiros pilares de toda sociedade que quere facerse chamar moderna. Agora estamo inmersos nun partido de rugbi, no qeu cada un tira por diante a quen pode, sen ver o qeu realmente pisa, que as veces esmaga sen importarlle nada.

Volvo como sempre a deixar en vós o camiño da reflexión, tendo por outra parte a miña elección moito máis indefinida que noutras ocasións, polo momento a descansar de tanto politicucho, que boa falta nos fai.

"Dende a Plataforma Medioambiental de Corrubedo, un dos moitos colectivos que onte, 4 de novembro, marcharon en Corrubedo contra a desfeita irreversíbel que pode supor o Plano Acuícola da Xunta, queremos manifestar o noso orgullo por formarmos parte da Galiza digna, da mesma que se move polo amor a terra e da mesma que se ergue por fin e para sempre nun berro colectivo contra a violación do mellor de nós, que son as nosas paisaxes, os nosos mares, os nosos cantís, as nosas tradicións, a terra galega toda.

Onte, en Corrubedo, o país galego díxolles aos seus gobernantes que xa abonda, que queremos outro modelo de desenvolvemento, que queremos conservar o pouco que nos queda, que antes cás siglas políticas, antes cós intereses económicos, está a vontade da nación, a dignidade deste curruncho do noroeste peninsular que onte, para ben ou para mal, comezou unha loita unitaria pola dignidade porque aqueles en quen confiou o seu goberno mudaron en cegos e xordos. Si, este 4 de novembro, no afastado cabo do ollar largacío que é Corrubedo, o pobo galego dixo: Galiza non se vende. E xa non pararemos, por dignidade. Parabéns a todas e todos e adiante, pois este é o camiño."

Valoración da Plataforma Medioambiental de Corrubedo ao respecto da Marcha Nacional pola Defensa do Litoral do 4 de novembro