Poczty sztandarowe, żołnierze, harcerze, kombatanci konspiracji niepodległościowej i ich rodziny pożegnali na cmentarzu Wojskowym na Powązkach majora Zygmunta Szendzielarza "Łupaczkę", wybitnego dowódcę partyzanckiego AK, straconego przez komunistów w 1951 roku. - To był człowiek wierzący i z Matką Bożą Ostrobramską szedł walczyć o wolność i Polskę. On miał w sercu słowa samego Zbawiciela: "Nie bójcie się tych, którzy ciało zabijają, ale duszy zabić nie mogą" - mówił podczas pogrzebu ks. prałat major Roman Wodyński, kapelan V i VI brygady wileńskiej AK. Idąc na śmierć, zachował się godnie. Wychodząc z celi, powiedział: "Koledzy, pamiętajcie, że giniemy za słuszną sprawę" - przypomniał Stanisław Krupa ps. "Nita", współtowarzysz majora "Łupaszko" z celi X pawilonu więzienia MBP.

Rozpoczynający uroczystość gen. Stanisław Komornicki, reprezentujący Kapitułę Orderu Wojennego Virtuti Militari, przypomniał zabiegi komunistów, by bohaterski major został wymazany z pamięci potomnych. - Oto stoimy nad otwartą mogiłą żołnierza, który całe swoje życie poświęcił Polsce. Powinienem to powiedzieć, a przecież wszystko zrobiono, aby o tej sylwetce wspaniałego naszego bohatera narodowego zapomniano. Robiono wszystko, aby ta postać nie pojawiła się na kartach polskiej historii. Zrobiono wszystko, aby zatrzeć miejsce, gdzie prochy jego zmieszały się z polską ziemią i gdzie spoczywają jego szczątki - powiedział Komornicki podczas wczorajszego symbolicznego pogrzebu na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. Przypomniał on, że jednym z celów władz komunistycznych takiego postępowania było niedopuszczenie, aby "Łupaszko" stał się wzorcem do naśladowania dla polskiej młodzieży. - Dlaczego istnieje tak wiele lat Polska? Bo żyli tacy ludzie, tacy bohaterowie, tacy rycerze - dodał generał.
Obecny na pogrzebie Czesław Cywiński, prezes zarządu Głównego Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej, przypomniał, że major Szendzielarz był szczególnie znienawidzony i groźny dla komunistów.
- Panie majorze, jesteśmy tu z panem. My, żołnierze Wileńskich Brygad, Powstańcy Warszawscy, żołnierze AK z całej Polski. Jakże mogło nas tu nie być? Panie majorze, rzadko który sądzony oficer miał osiemnaście wyroków śmierci. To znaczy, że ten każdy wyrok śmierci był ceną za walkę, za bohaterstwo, jakże okrutnie przeinaczoną - zauważył prezes. Zwrócił on uwagę, że oddziały AK na Wileńszczyźnie walczyły zwycięsko aż z trzema wrogami: wojskami niemieckimi, oddziałami partyzanckimi sowieckimi i korpusem litewskim specjalnie stworzonym do walki z polskimi zgrupowaniami wojskowymi.
O atmosferze w oddziale słynnego żołnierza AK opowiedziała podczas powązkowskich uroczystości Janina Smoleńska ps. "Jachna", sanitariuszka V Brygady Wileńskiej AK, jedna z podkomendnych majora Szendzielarza. - Dla nas, podkomendnych, major "Łupaszko" był zawsze niekwestionowanym autorytetem. Darzyliśmy go pełnym zaufaniem i szacunkiem. Był dowódcą, który szybko podejmował decyzje. Takie, które niejednokrotnie zaskakiwały i wroga. W oddziale panowała dyscyplina oraz atmosfera wzajemnego zaufania, przyjaźni i serdeczności. Bo mieliśmy wspólny cel, który nas jednoczył. Chodziło o pełne odzyskanie niepodległości - zakończyła Smoleńska.
Pomnik ku czci "Łupaszki" poświęcił na cmentarzu ksiądz prałat major Roman Wodyński, kapelan V i VI Brygady Wileńskiej AK, po czym zgromadzeni odmówili wspólną modlitwę przy grobie. Przypomniał on wielkie spustoszenie w umysłach Polaków odnośnie do "żołnierzy wyklętych". - Trzeba pod prąd iść i tłumaczyć ludziom, że to nie jest banda, ale bohaterowie. I właśnie dzisiaj jesteśmy tu, przy tym grobie, można powiedzieć pustym, wielkiego bohatera. Dlaczego on był taki odważny? Dlaczego nie bał się śmierci? Bo to był człowiek wierzący i z Matką Bożą Ostrobramską szedł walczyć o wolność i Polskę. On miał w sercu słowa samego Zbawiciela: "Nie bójcie się tych, którzy ciało zabijają, ale duszy zabić nie mogą" - dodał ksiądz prałat.
Na cmentarzu obecna była m.in. córka "Łupaszki" - Barbara Szendzielarz. Zwrócił na to uwagę Piotr Szubarczyk z gdańskiego oddziału IPN w rozmowie z nami. - Bardzo rzadko mówi się o losie dzieci tych zamordowanych oficerów AK. Wielu z nich urodziło się zresztą w komunistycznych więzieniach, tak jak Ewa Mincewicz, córka por. Lucjana Mincewicza, ps. "Wiktor", który był zamordowany na Mokotowie tego samego dnia co "Łupaszko" - zaledwie 15 minut po nim. Według niego, inicjatorem symbolicznego pogrzebu majora "Łupaszki" jest Fundacja Żołnierzy Polski Walczącej. - Ale to był właściwie tylko sygnał, bo Światowy Związek Armii Krajowej i całe to środowisko, jak i środowiska żołnierzy Wileńskich i Nowogródzkich Brygad AK czekali tylko na takie hasło - podsumował Szubarczyk.
Jacek Dytkowski

Z posłem Antonim Macierewiczem (PiS), likwidatorem Wojskowych Służb Informacyjnych, byłym szefem Służby Kontrwywiadu Wojskowego, rozmawia Paweł Tunia

Termin zakończenia prac Komisji Weryfikacyjnej Wojskowych Służb Informacyjnych został wyznaczony na 30 czerwca br. Czy od dziś komisja przestaje pracować?
- Niestety, jej prace zostają przerwane, ale nie jest prawdą, że zostają zakończone. Komisja potrzebuje jeszcze dwóch miesięcy, które jej premier Donald Tusk zabrał, uniemożliwiając prace w ciągu minionego pół roku. Pan Tusk zasłania się faktem, że były premier Jarosław Kaczyński wyznaczył termin 30 czerwca - i on tego terminu nie chce zmienić. Ale od tego czasu, gdy Platforma Obywatelska przejęła władzę, absolutna większość czasu, bo około pięciu miesięcy, została komisji przez działania nowej koalicji zabrana. Jeśli stanowisko pana Tuska zostanie podtrzymane, to prace komisji zostaną przerwane. Ponad stu żołnierzy nie zostanie zweryfikowanych tylko dlatego, że Donald Tusk chce narzucić swoją wolę i za wszelką cenę uniemożliwić prace komisji. Ostatnie pięć miesięcy to okres szarpaniny z rewizjami, niedopuszczeniem komisji do własnego zasobu archiwalnego, wyłączeniem systemu informatycznego niezbędnego do prawidłowej i bezpiecznej pracy. Te wszystkie działania, o których informowaliśmy opinię publiczną, chociaż zakrzykiwane przez media związane ze środowiskami liberalnymi i komunistycznymi, realnie miały miejsce i uniemożliwiały panu przewodniczącemu Janowi Olszewskiemu realizację zadań w pełni. Jednak mimo tych wszystkich przeszkód wynik prac jest imponujący, ponieważ na ponad 2170 żołnierzy, którzy zgłosili się do weryfikacji, absolutna większość została zweryfikowana. To jest imponująca praca.

Komisja, realizując swoje zadania, pracowała dosyć intensywnie.
- Wykonała ogromną pracę, odbyła ponad 1500 spotkań i posiedzeń, z tego 600 poświęconych wyłącznie na przesłuchania. Musimy zdawać sobie sprawę z tego, że członkowie komisji nie byli wynagradzani, otrzymywali 20 zł diety za 24 godziny pracy. Udało się zidentyfikować główny trzon rosyjskich wpływów w Polsce działający poprzez służby wojskowe WSI - to jest kilkuset oficerów stanowiących element kierujący wojskowymi służbami informacyjnymi, w centrali i w terenie. Udało się zidentyfikować ponad 100 przedsiębiorstw, które były manipulowane przez ludzi WSI i które narażały Skarb Państwa na miliardowe straty. Trzeba pamiętać, że ludzie ze starych służb nadal mają tam olbrzymie wpływy. Udało się także ustalić inne nieprawidłowości, w tym całą strukturę kontrolowania przez WSI obiegu informacji w kraju. We wszystkich przedsiębiorstwach istnieje pion bezpieczeństwa informacyjnego i ten pion w pewnym stopniu był obsadzany ludźmi WSI, którzy informacjami manipulowali i wykorzystywali je bardzo często do działań mafijnych i przestępczych. W tej sprawie zostało skierowanych 280 zawiadomień o przestępstwie, a komisja objęła tymi zawiadomieniami ponad 550 osób. Bez prac komisji nie byłoby możliwe rozwiązanie WSI i powołanie nowych struktur. One są wprawdzie od pół roku niszczone, ale jednak działa w nich nowy zasób kadrowy i ta praca przyda się Polsce prędzej czy później.

Jakie trudności spotkała komisja, wykonując swoją misję?
- Trzeba zdawać sobie sprawę z tego, że środowiska związane z WSI łączyła komunistyczna przeszłość, dlatego opór z ich strony przed ujawnianiem prawdy był gigantyczny. Po objęciu władzy przez PO warunki pracy były wyjątkowo niesprzyjające, nawet tak dalece, że w sukurs układom postkomunistycznym przyszły działania administracyjne. Najpierw uniemożliwiono komisji dostęp do własnej kancelarii tajnej, do końca kwietnia komisja nie miała tego dostępu, bo szef wywiadu wojskowego wytoczył proces panu przewodniczącemu Olszewskiemu, powodując serię przesłuchań wszystkich członków komisji, co utrudniało prace. Wyłączono system informatyczny, co spowodowało, że mogliśmy czytać akta, ale do końca maja nie mogliśmy niczego zapisywać na specjalnych komputerach, a na innych jest to zabronione, odebrano certyfikaty bezpieczeństwa siedmiu osobom, zrobiono rewizje członkom komisji. Mieliśmy także do czynienia z trzema zamachami: najpierw próbowano zniszczyć samochód pana Mariusza Maraska - członka komisji, później pana mecenasa Macieja Lwa-Mirskiego, a kilka dni temu panu Piotrowi Bączkowi uszkodzono poważnie koło w samochodzie. Na szczęście nie doszło do tragedii.

Ile czasu potrzebują jeszcze członkowie komisji, aby wykonać swoje zadanie?
- Komisja będzie musiała działać przynajmniej w takim zakresie, w jakim musi dokonać oglądu akt, które posiada, i musi rozesłać te akta do ich właścicieli, bowiem jak mówi ustawa, przewodniczący po zakończeniu prac Komisji Weryfikacyjnej rozsyła akta do instytucji, z których je pobrał. My jesteśmy informowani, że Służba Kontrwywiadu Wojskowego chce tutaj wtargnąć i zabrać wszystkie te akta. Gdyby to się zdarzyło, byłoby to bezprawie, dlatego że w komisji są akta wywiadu wojskowego, IPN, Sejmu, ABW, prokuratury, policji, do których służba kontrwywiadu nie ma żadnego uprawnienia. Miejmy nadzieję, że premier Tusk jednak na taki czyn się nie zdecyduje. Termin działania komisji zależy wyłącznie od pana premiera Tuska, który może wyznaczyć inny termin zakończenia jej prac. Według ekspertyz prawnych, premier powinien skonsultować zakończenie prac komisji z jej przewodniczącym. Komisja została powołana do wykonania określonej pracy i musi mieć możliwość jej zakończenia. Jeśli są zarzuty, że z jej winy coś nie zostało wykonane, to niech one będą sformułowane w trybie administracyjnym czy nawet karnym, ale nie można uniemożliwiać komisji dokończenia prac.

Dziękuję za rozmowę.

Pero regresemos a lo del mensaje. En resumen y omitiendo un sinfin de palabrotas, es una queja por el reciente nombramiento como subdirector de un personaje famoso en Bátiz conocido como "Polito" (ignoro si es su nombre real). Segun se afirma, detrás de este nombramiento hay una serie de sucesos corruptos ligados a la supuesta preferencia homosexual del profesor, una serie de favores sexuales solicitados o exigidos a los alumnos asi como una verdadera novela de amorios para conseguir el poder.

El suceso me trajo a mi mente lo que también se platicaba ya en mis años de estudiante sobre otro profesor de apellido Marrufo de quien también se rumoraba era homosexual (cosa que a mi me parecía bastante cierta) y de igual forma corrían historias sobre alumnos bien parecidos a los que había manoseado o les habia hecho algunas insinuaciones. Para mi fortuna yo pertenecía a la especialidad de Sistemas DIgitales (donde los profesores abusaban de otras formas, ja ja) mientras que aquellas situaciones se daban exclusivamente en la especialidad de Programación, ya que tanto Marrufo como Polito siempre se enfocaron a esa especialidad y hasta hacían menos a los alumnos de otras especialidades.

Con Marrufo llegue a tratar algunas veces porque era subdirector y la verdad es que luego si me ponía nervioso. En el caso de Polito, lo conocía de vista y nunca lo traté, aunque si me pareció sorprendente años despues cuando ya estando en la Superior ex alumnos de programación de Batiz me platicaron una historia en la que supuestamente Polito se habia divorciado y que unos alumnos que trabajaban en un proyecto con el habían encontrado en su computadora de la oficina imagenes porno de hombres desnudos.

Hace como unos 3 años otro asunto relacionado volvió a salir a la luz, cuando ya estando yo trabajando me enteré que habían encontrado muerto a Marrufo en su departamento. Al principio creía que se trataba de un rumor, pero a los pocos dias lo corroboré. Como no podía faltar, los rumores sobre un crimen pasional o bien un suicidio no se hicieron esperar. Hasta ahora no se cual es la versión oficial de su muerte (me gustaria saberla)

Ahora me sigo con la sección de aclaraciones antes de decir más. Hablar de la gente por hablar es un asunto serio y más si lo vas a poner en Internet. A veces no medimos el daño que podemos hacer con palabras. Por eso mismo quiero decir que todo lo que he dicho con anterioridad son cosas que ME PLATICARON y que NO ME CONSTAN. No pretendo dañar la imagen de nadie con cosas que no puedo fundamentar ni de poner en ridiculo la vida de los demás por el mero hecho de su preferencia sexual, asi que admito que de ser necesario puedo retractarme de algunas de estas cosas.

Tampoco estoy haciendo menos lo que estos chavos expresan (aunque reconozco que no estoy de acuerdo con la forma en que lo hacen, se me hace poco seria para algo que de ser cierto debería ser muy serio). De hecho escribo por que le quise dar la importancia al tema. Le puse "leyendas urbanas" porque estas historias a pesar de ser mentiras, suelen tener algo de verdad. En este caso, la gran cantidad de historias que he oído de este tipo de abusos sexuales en la Bátiz, me hacen sospechar que si hay mucho de cierto en ellas. Quizá un tanto distorsionadas, quiza con exageración, pero son demasiadas que definitivamente deben ocultar algo cierto.

Más allá de sus preferencias sexuales, lo que me preocupa es las posibles historias de abuso y presión sexual que no deberíamos de minimizar por el hecho de que se trata de estudiantes adolescentes y no niños. En un mundo donde la realidad supera la fantasía es dificil no creer que algunas de estas cosas estén pasando en las escuelas con demasiada frecuencia.

Por ultimo tampoco me parece esa red de corrupción (si es que es cierta) de la que se habla. Ya sabemos que en las escuelas las "palancas", "parentescos" y demás son comunes para subir de puesto y alcanzar niveles. Pero lo que se platica aqui va aún más lejos y más si repercute en el nivel educativo que la Batiz pretende conservar.

A mi me gustaria que se hablara con mas seriedad del asunto, que se pudiera escarbar más y hacerlo más público si es que es verdad. Dejarnos de rumores para quitarle a todo esto el tinte de leyenda y si esto sucede, comenzar a ponerle fin. De lo contrario uno de estos dias quizá la Batiz vuelva a ocupar los titulares nacionales, pero ahora como el gran escandalo sexual en las escuelas.

¿Y tú que opinas?

Sąd Apelacyjny w Warszawie uznał, że "Nasz Dziennik" nie napisał nieprawdy, informując jesienią 2006 r. o związkach Zygmunta Solorza, dziś właściciela telewizji Polsat, ze służbami specjalnymi PRL. Tym samym sąd odrzucił wszystkie roszczenia finansowe wysuwane przez adwokatów Solorza, zniósł też wprowadzoną przez sąd niższej instancji tzw. cenzurę prewencyjną, na mocy której nie mogliśmy publikować informacji o związkach znanego biznesmena z peerelowskimi służbami specjalnymi. Co więcej: sąd uznał również, iż prawidłowe były nasze oceny dotyczące zaskakująco swobodnej działalności gospodarczej Solorza w RFN w okresie komunizmu, a także, że mieliśmy pełne prawo na podstawie dokumentów, do których dotarliśmy, napisać, iż Solorz chętnie współpracował z komunistyczną bezpieką.

Wczorajsza decyzja warszawskiego sądu apelacyjnego, który niemal w całości zakwestionował wcześniejsze niekorzystne dla nas postanowienie sądu okręgowego w procesie Solorz-Żak vs "Nasz Dziennik", praktycznie zamyka sprawę. Jak wynika z postanowienia sądu wyższej instancji - publikując jesienią ub.r. informacje o związkach Zygmunta Solorza z wywiadem wojskowym PRL i związanych z tym implikacjach gospodarczych, nie uchybiliśmy zasadzie rzetelnej, prawdziwej informacji. Zdaniem sądu - w świetle ujawnionych już dokumentów "Nasz Dziennik" miał prawo informować o współpracy Solorza z wojskowym wywiadem PRL, a nasze doniesienia na ten temat są zgodne ze stanem faktycznym. Sąd zniósł wprowadzoną wcześniej przez sąd niższej instancji tzw. cenzurę prewencyjną, na mocy której nie mogliśmy publikować informacji dotyczących współpracy Solorza z peerelowskimi służbami, jako rzekomo mogących "godzić w dobre imię Zygmunta Solorza". - Mimo że w aktach Solorza w IPN nie ma dowodu, by odniósł jakieś korzyści ze związków z SB, to nie przeszkadzała mu ona w prowadzeniu działalności gospodarczej, czego efektem może być jego obecna sytuacja majątkowa - mówiła sędzia Beata Byszewska z warszawskiego sądu apelacyjnego w ustnym uzasadnieniu do wyroku. A to oznacza - w świetle decyzji sądu - że określenie Solorza mianem współpracownika peerelowskiego wywiadu było zgodne z prawem i stanem faktycznym. Decyzją sądu zniesiono również zasądzone wcześniej odszkodowanie finansowe w wysokości 50 tys. zł, jakie mieliśmy wpłacić na Fundację Polsatu.
- Decyzja sądu to nasze zwycięstwo praktycznie w całości. Sąd apelacyjny uznał również, że prawidłowe są nasze oceny dotyczące działalności gospodarczej Solorza w RFN w okresie PRL - nie kryje zadowolenia mecenas Krystyna Kosińska, prawnik reprezentująca "Nasz Dziennik".
Zgodnie z postanowieniem sądu, "Nasz Dziennik" musi jedynie opublikować sprostowanie, w którym przeprosimy za część naszej publikacji, w której pisaliśmy, iż po rozwiązaniu wywiadu wojskowego PRL właściciel Polsatu współpracował z WSI i czerpał z tego tytułu korzyści finansowe.
W listopadzie 2006 r. dotarliśmy do odtajnionych już w części dokumentów dotyczących współpracy Zygmunta Solorza z wywiadem wojskowym PRL. Jak wynikało z opublikowanych przez nas wówczas dokumentów: Solorz kolaborację z komunistycznymi służbami specjalnymi rozpoczął od bliskich kontaktów ze Służbą Bezpieczeństwa. Bez najmniejszych oporów podpisał zobowiązanie do współpracy. "(...) Ja, Zygmunt Solorz (Krok), zobowiązuję się zachować w tajemnicy fakt współpracy z oficerem SB. Zobowiązuję się wykonywać ustalone ze mną polecenia. Informacje będę podpisywać 'Zegarek'" - napisał Solorz w deklaracji podpisanej "Zygmunt Krok". W okresie PRL używał również nazwiska Krok. 18 października 1983 r. Solorz został przejęty przez Służbę Wywiadu PRL. W dokumencie oznaczonym sygnaturą "tajne specjalnego znaczenia" ponownie zobowiązał się do ścisłej współpracy ze służbami specjalnymi. Zmieniły się jednak zasady - przybrał pseudonim "ZEG" i otrzymał zapewnienie o finansowych świadczeniach wypłacanych mu w zamian za przekazywane informacje. "Służba Wywiadu PRL w przekonaniu, że p. Z. Solorz będzie lojalnie i z zaangażowaniem realizował postawione przed nim zadania i zobowiązuje się do: szkolenia i instruowania w zakresie niezbędnym do realizacji zadań, refundowania kosztów finansowych poniesionych w związku z realizacją zadań oraz wynagradzania w formie premii, których wysokość uzależniona będzie od wartości przekazywanych informacji, zachowania ze swej strony pełnej konspiracji faktu współpracy (...)" - czytamy w dokumencie podpisanym przez Solorza i przedstawiciela Służby Wywiadu PRL.
Reakcją na publikacje "Naszego Dziennika" był pozew złożony przez reprezentantów Zygmunta Solorza-Żaka. Sąd okręgowy najpierw zabronił nam publikowania kolejnych materiałów dotyczących współpracy z komunistycznymi służbami, wreszcie - wbrew dokumentom m.in. z archiwów IPN - uznał roszczenia Solorza za słuszne, nakazując nam przeprosiny oraz wpłatę 50 tys. zł na Fundację Polsat. W ustnym uzasadnieniu wyroku SO sędzia Justyna Pyźlak mówiła wówczas, że Solorz podpisał zobowiązanie do współpracy ze służbami PRL, ale pozwani nie wykazali, by ta współpraca została urzeczywistniona i by powód czerpał z niej korzyści. "Wiele osób podpisało takie zobowiązania, a potem nie wykonywało zlecanych zadań" - dodała sędzia. Podkreśliła, że niedopuszczalny jest zwrot, iż była to "chętna współpraca". Takie orzeczenie sądu okręgowego zostało wczoraj dosłownie zdruzgotane wyrokiem wydanym przez sąd apelacyjny. - Sąd apelacyjny nie podziela opinii sądu okręgowego, że zwrot o tym, iż powód chętnie współpracował z SB, jest nieprawdziwy - podkreślała sędzia Byszewska. Powiedziała, że w 1983 r. Solorz podpisał zobowiązanie do współpracy i przez dwa lata spotykał się z oficerami, którym przekazywał "pewne informacje o osobach będących w kręgu zainteresowania służb". - Skoro podpisał bez większej presji i spotkał się, to trudno przyjąć, że współpracował niechętnie - oświadczyła sędzia.
Sąd apelacyjny odrzucił również niemal wszystkie wcześniejsze zarzuty sądu okręgowego, podnoszone wobec publikacji "Naszego Dziennika", stanowczo podkreślając, że jedyną nieprawdziwą informacją o Solorzu, którą opublikowaliśmy, była ta, że miał współpracować z WSI. Dlatego też odrzucono roszczenia Solorza i nakazano wyłącznie przeproszenie Solorza w tej jednej, ściśle ograniczonej kwestii.
Wojciech Wybranowski

Na początku rysunek Raczkowskiego pojawił się w "Przekroju". Potem w okolicach środy zdobył szturmem główną stronę Wykopu. Od wczoraj obrazek przedrukowują masowo blogi lewicowe (w tym gejowskie!), także te, dla których właścicieli jeszcze niedawno postawienie kogoś w jednym rzędzie z JP2 było jedną z największych możliwych obelg. Teraz niespodziewanie stało się nobilitacją.

Lubię, gdy rzeczywistość tak mnie zaskakuje.

Dla mnie nie ma żadnego znaczenia, czy w latach 70-tych W. donosił czy nie. Problem z nim od zawsze polega na rozziewie między rolą, jaką przydzielił mu chichot historii a jego - nazwijmy to - walorami intelektualno-charakterologicznymi. Krnąbrny samochwała o mocno limitowanej wiedzy i inteligencji, nie nadający się nawet na sołtysa, uważany jest w świecie za największego ze współcześnie żyjących Polaków. To tragikomedia. Znaczna część jego obrońców broni de facto nie tyle jego, co stworzonego przez siebie, rozdętego po 89 roku do absurdu mitu Sierpnia 80. Nic dziwnego. Często niczego innego oprócz strajkowania i demonstrowania w życiu nie dokonali. To zrozumiałe, że próbują ratować sens własnych biografii.
Druga, niemała grupa popiera W. na złość Kaczorom, również nie troszcząc się specjalnie o meritum. Szczególnie żałośni są postkomuniści, którym wydaje się, że w ten sposób mogą się uwiarygodnić i zrzucić historyczny balast. Nic bardziej błędnego. Kwach przez 10 lat właził bez wazeliny biskupom, mizdrzył się do postsolidarnościowców a gdy przyszło co do czego (ostatnie wybory), dali kopniaka i wyzwali od tego co zawsze.
Tylko Polacy (i ewentualnie obcokrajowcy chcący im się z jakichś powodów przypodobać) twierdzą, że bez sierpnia 80 nie byłoby Gorbaczowa i pierestrojki, rzeczywistej przyczyny obalenia komunizmu w Europie. Ta mocno naciągana, wyrosła na polskich kompleksach teza, powtarzana w nieskończoność stała się w świadomości Polaków aksjomatem. Na razie przyjętym na zasadzie konsensusu ponad podziałami, ale jak będzie trzeba, uchwalą to sobie ustawowo ;-).

Sprawa Bolka pokazuje, jak rewolucja zjada własny ogon. Ahistoryzm i rygoryzm moralny historiografii postsolidarnościowej uderza rykoszetem w jej ideowych antenatów. Młodzi autorzy książki są ich produktem i (nieświadomymi) ofiarami.

Wiemy, że wśród osób współpracujących mogą być znajomi, których mogliśmy lubić i szanować. Niektórzy zostali wplątani we współpracę i potrafili sami się z niej wyplątać. Niektórzy sami o tym powiedzieli swoim najbliższym kolegom. Byli też i tacy, którzy zabrnęli we współpracę. Apelujemy do wszystkich, żeby opowiedzieli jak było. To może być dobry koniec i dobry początek. "

Wracamy do PRL-u?

Okazało się, że chodzi o likwidację, a przynajmniej ograniczenie działalności Instytutu Pamięci Narodowej, którego największą zbrodnią było wydanie książki doktorów Sławomira Cenckiewicza i Piotra Gontarczyka. Pacyfikacja IPN nie jest zresztą celem samym w sobie, tylko elementem celu szerszego – likwidacji wszystkich swobód, jakie od 1980 roku naród polski sobie wywalczył.

Razawiedka, dla której Platforma Obywatelska jest jedynie narzędziem ułatwiającym przywrócenie okupacji nad Polską, żadnych swobód tolerować nie mogą. Z punktu widzenia razwiedki idealnym stanem jest PRL, w której o żadnych swobodach bez pozwolenia bezpieczniaków mowy być nie mogło, podobnie, jak nie mogło być mowy o interpretacjach historii odmiennych od zatwierdzonych przez Ministerstwo Prawdy.

Z tego punktu widzenia Instytut Pamięci Narodowej jest nie tylko niepotrzebny, ale wprost szkodliwy, więc w końcu musiało dojść do demonstracji panów prezydentów, będącej wyraźnym sygnałem, że okres wolnościowej pieriedyszki dobiega końca i Polska wraca pod okupację bezpieki. Być może patronem tego powrotu będzie również Lech Wałęsa, jako bohater wielokrotnego użytku.

www.michalkiewicz.pl

Doradca prezesa IPN Antoni Dudek powiedział, że b. prezydent Lech Wałęsa w pierwszej połowie lat 90. nie zwrócił w sumie 2,5 tys. sfotografowanych stron tajnych dokumentów dotyczących m.in. Lecha Kaczyńskiego i Bogdana Borusewicza.

"Żeby była jasność co do mojej oceny tej książki (+SB a Lech Wałęsa. Przyczynek do biografii+) uważam, że ona udowadnia jedną rzecz w sposób trudny do podważenia, że Lech Wałęsa wszedł w posiadanie szeregu tajnych dokumentów w pierwszej połowie lat 90. dotyczących swojej osoby, ale nie tylko swojej osoby, także takich polityków jak Lech Kaczyński czy Jacek Merkel i te dokumenty nie wróciły" - powiedział Dudek w środę w Radiu TOK FM.

"Dokumenty dotyczące Lecha Kaczyńskiego, Jacka Merkla, Bogdana Borusewicza były na 54 mikrofilmach, które w ogóle nie wróciły od prezydenta - zaznaczył. - Bo o ile wróciła zdekompletowana ta słynna dokumentacja papierowa w paczce, no to mikrofilmy nie wróciły, a tam jest, czy było, ponad 2,5 tys. sfotografowanych stron" - mówił historyk.

"To jest dla mnie rzecz, która Wałęsę obciąża. Nawet jeżeli na tych mikrofilmach nie było dokumentów jednoznacznie potwierdzających fakt współpracy - a tego nie wiemy - to nie zmienia to faktu, że te dokumenty miały klauzulę tajności" - dodał Dudek.

W poniedziałek ukazała się, wydana przez IPN, książka "SB a Lech Wałęsa. Przyczynek do biografii", autorstwa historyków Sławomira Cenckiewicza i Piotra Gontarczyka.

Główne tezy książki mówią o tym, że w początkach lat 70. Wałęsa był agentem SB o kryptonimie "Bolek". Akta o tym świadczące, według autorów, Wałęsa zabrał w latach 90.; według nich w 2000 r. Sąd Lustracyjny wadliwie ocenił dowody nt. Wałęsy i pominął ich część. Wałęsa zaprzecza zarzutom o współpracę.

Książka szeroko opisuje sprawę otrzymania przez prezydenta Wałęsę z UOP, mocą decyzji ówczesnego szefa MSW Andrzeja Milczanowskiego, zgromadzonej na jego temat dokumentacji SB, która wróciła do UOP po kilku miesiącach zdekompletowana. Zniknęły najważniejsze dokumenty świadczące, że urzędujący prezydent był "Bolkiem" - piszą autorzy.

We wrześniu 1996 r. szef MSW z SLD Zbigniew Siemiątkowski napisał w notatce dla prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego, że do UOP nie wróciły m.in. "notatki i doniesienia agenturalne od Lecha Wałęsy", "jego dokumenty rejestracyjne" i "pokwitowania Lecha Wałęsy na odbiór wynagrodzenia za działalność agenturalną". Choć poproszono wtedy byłego prezydenta, aby zwrócił brakujące materiały, nigdy nie odpowiedział.

"Problem w tym, że odbierając (dokumenty na temat TW Bolka) nie sprawdziłem ich. Ktoś założył, że biorąc je nie będą sprawdzał" - mówił w zeszły czwartek Wałęsa we Wrocławiu. "Ja biorąc nie patrzyłem co brałem i nie patrzyłem co oddawałem" - podkreślił. Przyznał, że biorąc teczkę TW Bolka chciał się zapoznać z tymi dokumentami, bo słyszał różne bzdury i chciał wiedzieć czy się potwierdzają. "Po drugie - nie chciałem tego mówić, ale trudno - wiedziałem, że miałem nad moim łóżkiem kamerę. Chciałem wiedzieć czy ja z żoną nie jesteśmy źle ujęci. Chciałem sprawdzić czy coś tam jest" - mówił b. prezydent.

Wałęsa podkreślił, że po sprawdzeniu tego wszystkiego dokumenty oddał. "Pomyślcie jaki miałem interes w tym, żeby usuwać te papiery, skoro wiedziałem, że oni mają spis tych dokumentów? Jaki był sens usuwać te papiery? Gdyby tam było moje zobowiązanie do współpracy, gdyby tam był jakikolwiek mój podpis... Ale tam niczego takiego nie było" - oświadczył.(PAP)

Lesław Maleszka został zwolniony z "Wyborczej" przed publiczną emisją dokumentu, po obejrzeniu go przez kierownictwo redakcji. Dlaczego tak nagle? Nikomu w GW nie przeszkadzała jego obecność przez te ostatnie lata, od czasu, gdy wyznał, że był "Ketmanem"? Czy Adam Michnik jest naprawdę takim potworem, jakim przedstawiają go od dawna niektórzy z moich sieciowych znajomych? We wczorajszym filmie tłumaczył się jakoś pokrętnie. Sama nie wiem, co myśleć o tym człowieku.

Gothic Bridge, Central Park, NYC - Henri Silberman

Degenerate gambler and CNN side kick Bill Bennett wrote an op-ed piece critical of Barack Obama's foreign policy. Simply based on Billy's past racisit comments it's safe to say the piece is derived from Bennet's ethnic prejudice. Why is he on CNN? I'm fearful of that answer. If he wants to abort black babies to reduce crime he must just LOVE the thought of one of those poor innercity black babies growing up to be President Of The United States.

Wikipedia about Billy Bennett

iNPLACENEWS

"Nie może być tak, że o pewnych ludziach nie wolno mówić i pisać"

Należy wykazać się szczególną ostrożnością, by - pod pozorem badań historycznych - nie forsować jakiejś ukrytej tezy politycznej - dodał ks. profesor Szostek w rozmowie z KAI.

Jak przyznał, publikując tego typu pracę, trzeba mieć na uwadze kontekst społeczny, w jakim się swoje tezy wypowiada, ale ,,nie ma świętych krów", więc należy przywoływane fakty ze spokojem, w takiej atmosferze społecznej, która będzie sprzyjać zrozumieniu.

- Nie może jednak oznaczać to sytuacji, w której o pewnych ludziach pisać lub mówić pewnych rzeczy po prostu nie wolno, niezależnie od tego, jakie są argumenty" - stwierdził ksiądz profesor Szostek.

Zapytany, jakie powinno być zachowanie Lecha Wałęsy, teoretycznie zakładając, że wydarzenia opisane w książce Sławomira Cenckiewicza i Piotra Gontarczyka są prawdziwe, ksiądz profesor Szostek powiedział, że były prezydent powinien ,przyznać się do prawdy. - Tym bardziej podziwu godne byłoby to, że w pewnym momencie odstąpił od współpracy. Trzeba jednak odróżnić ocenę Wałęsy z lat 70., od oceny z lat 80., czasu prezydentury i tego, co robi obecnie - powiedział ks. Szostek.

Jak dodał, gdyby okazało się, że rzeczywiście w latach 70. młody chłopak dał się uwikłać, a potem z tego wyszedł, to byłby jego najmniejszy grzech. Znacznie trudniej byłoby przyjąć, że manipulował materiałami na swój temat, gdy pełnił funkcję prezydenta i kłamie teraz jako były prezydent. ,,Znacznie cięższe i poważniejsze byłyby jego przewinienia obecne niż dawne" - podkreślił ksiądz profesor Szostek w rozmowie z KAI.

IAR/GJ

Z założycielami Wolnych Związków Zawodowych i członkami władz pierwszej "Solidarności" - Andrzejem Gwiazdą, członkiem Kolegium Instytutu Pamięci Narodowej, i Joanną Duda-Gwiazdą, rozmawia Mariusz Bober

Inspirował Pan napisanie książki o związkach Lecha Wałęsy z SB? Jest Pan uważany za jednego z jego głównych krytyków...
Andrzej Gwiazda: - Nie, nie miałem wpływu na napisanie tej książki. Trzymałem się nawet z daleka od jej autorów, by nie dawać przeciwnikom pretekstu do oskarżeń, że autorzy działali pod moim wpływem.

Książka dr. Sławomira Cenckiewicza i dr. Piotra Gontarczyka wywołała burzę polityczną i ostrą krytykę m.in. ze strony byłego prezydenta, który uważa, że powielają oni tylko fałszywki SB...
- Obecne reakcje na książkę o Lechu Wałęsie to, według mnie, taki krzyk rozpaczy: "zdradzacie nasze tajemnice". Dlatego różne środowiska stają w obronie agentury. Bowiem książka złamała tabu milczenia przyjaciół agentów. Nie dotyczy ona tylko Lecha Wałęsy. Przeczy oficjalnej wersji historii narzuconej Polakom przez beneficjentów Okrągłego Stołu. Ostre sprzeciwy wobec tej publikacji świadczą o tym, że stanął problem cenzury, także badań naukowych. Spór, który teraz obserwujemy, toczy się też w dużej mierze między funkcjonariuszami bezpieki a ich tajnymi współpracownikami.
Joanna Duda-Gwiazda: - Wszystkie mafie są przeciwko tej książce. Oni wiedzieli wcześniej, co w niej jest. Pełny komplet dokumentów znajduje się pewnie na Łubiance.
A.G.: - Na pewno jest, ponieważ cała dokumentacja archiwalna była sporządzana w trzech egzemplarzach. Jeden zostawał w komendzie wojewódzkiej, drugi szedł do Warszawy, a gdzie trafiała trzecia kopia - można się tylko domyślać.
J.D.-G.: - Sądzę, że kopie tych dokumentów są w posiadaniu wielu wywiadów, także prywatnych, i mogą być wykorzystywane do szantażu w polityce i biznesie.

Z reakcji byłego prezydenta wynika, że materiały opublikowane przez IPN nie są wielką nowością?
J.D.-G.: - Przecież różne fakty z życia Lecha Wałęsy, opisywane w książce, są powszechnie znane.
A.G.: - Różnica polega na tym, że w książce Cenckiewicza i Gontarczyka przedstawiono na to dokumenty.

W takim razie, dlaczego niektóre środowiska bardzo boją się tej publikacji?
J.D.-G.: - Wałęsa jest zwornikiem układu, który boi się, że jeśli tyle powiedziano o byłym prezydencie, to można też napisać o innych naszych "autorytetach". Gdy PiS zaczęło walkę z korupcją i sięgnęło do "najwyższej półki", nie wahając się, by odpowiednie służby aresztowały nawet ministrów, podniósł się krzyk, bo złamano tabu bezkarności.
A.G.: - Ponieważ Wałęsa zataił fakt współpracy, bezpieka mogła go szantażować ujawnieniem dokumentów. Jeśli SB nie ujawniła dokumentów "Solidarności", to znaczy, że Wałęsa był im potrzebny.

Ale były prezydent broni się, że przedstawione w książce materiały to fałszywka SB, obliczona na to, by go skompromitować, go żeby nie otrzymał Nagrody Nobla.
A.G.: - Całkowicie co innego wynika z hasła w holenderskiej encyklopedii o przyznaniu mu tej nagrody. Można tam przeczytać, że Wałęsa otrzymał Nagrodę Nobla w rzeczywistości za poskromienie radykalnego skrzydła "Solidarności". Tak naprawdę dzięki przyznaniu mu nagrody podniesiono jego spadającą wówczas popularność.
J.D.-G.: - Po wyjściu z ośrodka w Arłamowie Wałęsa miał trudne chwile, bo wówczas jeszcze inni przywódcy siedzieli w więzieniu. Wszyscy spodziewali się, że po wyjściu wodza ruszymy do ataku. Tymczasem Wałęsa zaczął się migać. Chyba nie wiedział wtedy, co robić. Ludzie zaczęli się dziwić: przewodniczący, a siedział w jakimś ośrodku wypoczynkowym, gdy inni przebywają w więzieniu.

Lech Wałęsa mówił, że fałszywe dokumenty zostały podrzucone m.in. Annie Walentynowicz. Także ona uznała je za niewiarygodne. Skąd więc oskarżenia o współpracę z SB?
- Byłam niemalże świadkiem tego zdarzenia, gdy Ania dostała te materiały. Przebywałyśmy wtedy w obozie dla internowanych w Gołdapi. Ania otrzymała w pudełku z czekoladkami ksera materiałów, w których jakaś organizacja oskarżała Wałęsę o współpracę z SB. Zaczęłyśmy się zastanawiać, w jakim celu dostarczyła to bezpieka. Myślałyśmy więc, że albo Wałęsa "stawia się" SB i chcą go "zdyscyplinować"...
A.G.: - ...albo była to próba skompromitowania Ani Walentynowicz, obliczona na to, że na ich podstawie oskarży Wałęsę i będzie można jej zarzucić, że posługuje się materiałami, których wiarygodności nie można byłoby wtedy dowieść, by zdyskredytować przywódcę "Solidarności". Mogła to być również próba dezinformacji zmierzająca do tego, aby wzmocnić pozycję Wałęsy, pokazując, że nie ma wiarygodnych materiałów obciążających go.
J.D.-G.: - Dlatego ostatecznie spaliłyśmy te materiały. Władze szybko zorientowały się, że nie było próby przemycenia ich na zewnątrz. Wtedy mnie karnie przewieziono do Darłówka wraz z grupą ok. 30 koleżanek. Natomiast w Gołdapi w całym ośrodku przeprowadzono tak dokładną rewizję, że zrywali nawet parapety, szukając tych dokumentów. Kobietom przeznaczonym do transportu zrobiono niezwykle dokładną rewizję. Bezpieka przewijała nawet kłębki wełny w poszukiwaniu materiałów. To potwierdziło słuszność naszej decyzji.

Dziękuję za rozmowę.

Planowane zmiany w ustawie o Instytucie Pamięci Narodowej są chyba pierwszą rzeczą, za którą warto pochwalić Platformę Obywatelską. Partia która kiedyś głosiła totalnie bezsensowną ideę „pełnego otwarcia archiwów", przebudziła się i ujrzała czym jest IPN - pełnym wycieków instytutem do walki z politycznymi przeciwnikami. Instytucją gdzie zatrudniono politruków udających rzetelnych badaczy historii.

Osobiście jestem za likwidacją IPN-u i zamknięciem archiwów na co najmniej 30 lat, jednak to tylko marzenie. Ale kroki Platformy, by Instytut stał się rzetelną placówką badającą PRL-owską historię świadczy o tym że nawet dawni zwolennicy lustracji zobaczyli, jak IPN zarządzany przez ludzi ogarniętych nienawiścią i chęcią zemsty stał się w niepodległej Polsce pierwszym symbolem brudnych gier politycznych i „kasowania" niepożądanych.

Jeśli planowane zmiany doprowadzą do tego że z Instytutu Pamięci Narodowej znikną Kurtyka, Cenckiewicz, Andrzej Gwiazda, będzie to wielki sukces. Rzetelni historycy i badacze będą potrafili badać PRL-owskie dzieje bez kierowania się własnymi obsesjami. Jak upolityczniony jest Instytut mogliśmy zobaczyć gdy PiS zorganizował „wiec w obronie instytutu".  Kaczyńscy boją się, że zabierze się im narzędzi do walki, że miną czasy gdy usłużni pracownicy IPN pracowali nocami, by na czas znaleźć haki (rozpatrywanie ustawy lustracyjnej przez Trybunał Konstytucyjny).

Pozostaje tylko kibicować w tej sprawie Platformie i mieć nadzieję, że odpowiednie zmiany uda się przeprowadzić jak najszybciej.